Tibetan
ཡུམ་ལས། དེ་བཞིན་ཉིད་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་སོ། །ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཁྱེན་ཚུལ་དགག་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ལ་ཕྱི་དོན་མ་དག་པར་སྣང་དུ་མི་རུང་སྟེ་འཁྲུལ་པར་ཐལ་ལོ། །མི་སྣང་བར་ཡང་མི་རུང་སྟེ་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་གྱིས་གཟིགས་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འགྲོ་བའི་དོན་སྣང་གི་སེམས་མཁྱེན་པའི་ཤུགས་ལ་མཁྱེན་པའང་མི་རུང་སྟེ། དོན་སྣང་བ་ཞེས་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའང་རྫུན་པས་ན་རྫུན་པ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐུབ་པའི་དགོངས་པ་མིན་པ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་གསུམ་ལ་དགོངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྟག་ཏུ་རང་བཞིན་སྟོང་། །རྒྱལ་བའི་སྲས་ཀྱིས་དངོས་པོ་རྣམས་གཞིག་ན། །སྲིད་པ་རྣམས་ནི་ཡོད་ཡེ་སྟོང་པ་སྟེ། །ཉི་ཚེའི་སྟོང་པ་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ཏེ། །མཁས་པ་བྱིས་པ་དག་དང་རྩོད་མི་བྱེད། །ཅེས་པ་དང་། གཅིག་ལ་གཅིག་མེད་པ་རྣམས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་རྣམས་ཀྱི་ཐ་ཤལ་ལོ་ཞེས་སོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་སྐྱེས་པ་དང་མ་འགག་པ་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པར་དགོངས་ཏེ། འགྲེལ་ཆུང་ལས། རང་རང་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་ཕྱིར། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཉི་ཤུར་འདོད། །ཅེས་པ་བཞིན་ནོ། །རྟེན་འབྲེལ་མཐའ་བྲལ་དེ་ཡང་རྒྱུ་རྐྱེན་ཁོ་ན་ལས་མི་འབྱུང་བ་དང་ཡེ་ནས་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། ཡུམ་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་གང་ནས་ཀྱང་མ་འོངས་གང་དུ་ ཡང་མི་འགྲོ་ཞེས་སོ། །རྣམ་དག་བདག་མེད་ཙམ་མ་ཡིན་ཏེ་སྐྱེ་འགག་འགྲོ་འོང་གིས་དག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡུམ་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་མ་སྐྱེས་པའོ་ཞེས་སོ། །བརྗོད་མེད་ཀྱང་ཡོད་པ་བརྗོད་མི་ཤེས་ཀྱི་བརྗོད་མེད་མ་ཡིན་གྱི་ཡོད་མེད་མཐའ་བྲལ་བས་བརྗོད་དུ་མེད་པ་སྟེ། ཡུམ་ལས། བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་དུ་མེད་ཅིང་བལྟར་མེད་ལ་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སོ། །སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའང་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུམ་ལས། འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་པས། སྣང་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཆོས་ལ་སྒྱུ་མར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་མེད་དེ། འཇུག་པ་ལས། དེ་དང་དེ་ནི་དམ་བཅའ་མཚུངས་མཐོང་ནས། །རྩོད་འདི་སེལ་བྱེད་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ནི། །འགར་ཡང་དངོས་པོ་ཡོད་ཅེས་མ་བསྟན་ཏོ། །ཞེས་སོ། །རྣམ་བཞག་འགལ་བ་ནི་གཟུང་འཛིན
Chinese
经部中说，如是性不可得。驳斥以智慧的知晓方式：佛陀显现不清净的外境是不允许的，因为会成为错乱。不显现也是不允许的，因为会变成不是以现量照见一切所知。以知晓有情义利显现之心力的作用来知晓也是不允许的，因为“义利显现”作为义利的差别也是虚假的，因此会成为以虚假作为对境。能仁的密意不是指三种无自性，因为《三摩地王经》中说：“诸法皆恒常，自性本性空。胜者之子若，摧毁诸事物。有世皆空性，此乃暂时空，外道之所有。智者与愚者，不应作争辩。”又说：“一无一存在，乃是空性之劣者。”一切法不生不灭，是指对自己的体性无生等而立意的。《释论》中说：“以自性空之故，立为二十空性。”如是。无边际的缘起也不是仅从因缘产生，而是本来就存在的。《经部》中说：“一切法从何处来，亦不往何处去。”如是。不是仅仅清净的无我，而是以生灭、去来而清净的。《经部》中说：“所谓一切法清净，即是自性无生。”如是。不可言说也是存在的，不是指不可言说的不可言说，而是指远离有无边而不可言说。《经部》中说：“所谓不可言说，即是不可思议、不可见，并且超越一切对境。”如是。如幻也是非由因缘所生。《经部》中说：“无为之空性，亦如梦幻。涅槃亦如梦幻。”因此，将显现而自性空的法称为幻象。因此，佛陀的密意并非在于实有宗。《入行论》中说：“彼与彼乃是，见解相同之立宗。为除此诤论，诸佛如是说：于任何时候，皆未曾说有实事。”如是。相违的安立是能取所取。
English
In the Sutra Pitaka, it is said that suchness is unattainable. Refuting the way of knowing with wisdom: It is not permissible for the Buddha to appear with impure external objects, as it would lead to confusion. It is also not permissible not to appear, as it would become not directly seeing all knowable objects. Knowing by the power of knowing the mind that appears for the benefit of sentient beings is also not permissible, because "appearance of benefit" as a distinction of benefit is also false, therefore it would become taking falsity as an object. The intention of the Able One is not referring to the three non-natures, because the Samadhiraja Sutra says: "All dharmas are always empty in nature. If the sons of the Victorious One destroy all things, all existences are empty. This is temporary emptiness, possessed by the heretics. The wise should not argue with the foolish." It also says: "One without the other is the inferior of all emptinesses." All dharmas are unborn and unceasing, which means intending the absence of birth, etc., of one's own nature. The Commentary says: "Because of emptiness of self-nature, it is established as twenty emptinesses." Thus. The unconditioned dependent origination is not only produced from causes and conditions, but is originally existent. The Sutra Pitaka says: "All dharmas do not come from anywhere, nor do they go anywhere." Thus. It is not just pure selflessness, but pure by arising, ceasing, going, and coming. The Sutra Pitaka says: "What is called the purity of all dharmas is the unborn nature." Thus. The inexpressible is also existent, not referring to the inexpressible of the inexpressible, but referring to the inexpressible by being free from the extremes of existence and non-existence. The Sutra Pitaka says: "What is called inexpressible is inconceivable, invisible, and beyond all objects." Thus. Like illusion is also not born from causes and conditions. The Sutra Pitaka says: "The unconditioned emptiness is like a dream, like an illusion. Nirvana is also like a dream, like an illusion." Therefore, the dharma that appears but is empty in nature is called illusion. Therefore, the Buddha's intention is not in the substantialist school. The Entering the Middle Way says: "He and he are the same in vows and views. To eliminate this dispute, the Buddhas have never said that there is a real thing at any time." Thus. The contradictory establishment is the grasper and the grasped.
Tibetan
་མི་སྲིད་པ་དང་། གཞན་སེམས་ཤེས་པའི་མངོན་ཤེས་འདོད་པ་འགལ་ཏེ། གཟུང་བ་ཐམས་ཅད་ཀུན་བཏགས་ཡིན་ན་གང་ཟག་གཞན་ལ་སེམས་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་དང་སེམས་དོན་དམ་དུ་འདོད་པ་འགལ་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་བདག་ཅེས་པ་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་ན་སེམས་ ངོ་བོ་ཅན་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་དབང་པོའི་ཁྱད་ཀྱིས་བུམ་པ་གཅིག་ལ་ཉན་ཐོས་པས་རྡུལ་ཆར་གྱུར་པ་ལ་ང་དང་ང་ཡིར་གཟུང་དུ་མེད་པར་མཐོང་བ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཡིན་ལ། ཐེག་ཆེན་པས་དེའི་སྟེང་དུ་བུམ་པའི་ཆོས་སུའང་མ་གྲུབ་པས་གཞི་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཅེས་བྱའོ། །མདོར་ན་ཤེས་པ་དང་དེས་གཟུང་བ་མ་གྲུབ་པ་གང་ཟག་དང་། ཡུལ་ཆོས་སུ་སྣང་བ་གཞི་མེད་དུ་རྟོགས་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དུ་བཞག་གོ། །ལྟ་བས་སེམས་དང་ཡོངས་གྲུབ་དོན་དམ་དུ་འདོད་པ་དང་སྒོམ་པ་ཅི་ཡང་མི་དམིགས་པ་འགལ་ཏེ། རྒྱུའི་དུས་ཀྱི་གནས་ལུགས་དེ་དང་འཛིན་སྟངས་མི་མཐུན་པའི་དོན་བསྒོམས་པས་འབྲས་བུ་ཐོབ་མི་སྲིད་དེ། དོན་ཤར་དུ་གཉེར་བ་ལ་ཁ་ནུབ་ཏུ་བལྟས་ནས་འགྲོ་བ་བཞིན་ནོ། །ཚུལ་འདིས་དངོས་པོ་ལ་ཚོགས་བརྒྱད་འདོད་པ་དང་རྒྱུན་བརྟན་པ་བ་འདོད་པ་དང་། ཟབ་མོའི་དོན་ཡོད་ཀྱང་བསྟན་དུ་མི་རུང་བར་འདོད་པ་རྣམས་ཁེགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ནི་འཁྲུལ་ངོར་ཚོགས་བརྒྱད་དུ་བཏགས་ཀྱང་རིག་པ་ཉིད་ལས་གཅིག་དང་དུ་མར་མེད་པ་དང་། རྫས་དང་རྒྱུན་ལ་བརྟན་མི་བརྟན་མེད་དེ་བྱིས་པ་བློ་འཁྲུལ་པའི་ངོར་སྣང་བ་ཙམ་དང་། ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཉིད་དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒོམ་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་སོ་སོའི་དབྱེ་བ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ནི། དོན་སྣང་ཤེས་པར་འདོད་དང་མི་འདོད་ལས། །རྣམ་པ་བདེན་རྫུན་གཉིས་སུ་གྲགས་དེ་ནི། །ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་སྦྱར་བ་ཉིད། །ཕྱི་རོལ་ སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་རང་གི་ཤེས་པ་དོན་གཞན་དུ་སྣང་བར་འདོད་པ་རྣམ་བདེན་པ་དང་། ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཤེས་པར་རྫུན་པས་ན་བག་ཆགས་བརྟན་པའི་རྣམ་པ་དེར་སྣང་བའོ་ཞེས་པ་རྣམ་རྫུན་པ་གཉིས་ཀྱང་དབུ་མའི་དོན་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པས་རང་རང་གི་ཀུན་རྟོག་གཡོ་བས་སྦྱར་བའི་གྲུབ་མཐར་ཟད་དོ། །དེ་ལ་དང་པོ་འདོད་པ་དགོད་པ་ནི། སེམས་ཙམ་པ་གཉིས་པོ་དེ་དག་ཕྱིའི་དོན་དངོས་པོར་རང་མཚན་མེད་པ་དང་། ནང་གི་སེམས་ཡོད་པ་དང་། ཁ་ནང་ལྟ་རང་རིག་ལ་མཐུན་ཡང་། དོན་སྣང་འདི་དངོས་པོར་ཡོད་མེད་ལ་མི་མཐུན་པའོ། །དེས་ན་བྲམ་ཟེ་ཤ་ཀ་རཱ་ནནྡ་ལ་སོགས་པས་གཟུང་ཆ
Chinese
不可能，以及想要获得他心通的显现相违背，因为如果一切所取都是遍计所执，那么其他人就没有心了。法无我和认为心是胜义谛相违背，因为法我指的是法的自性，所以就成了认为心具有自性。而且由于根的差别，声闻缘觉见到同一个瓶子变成微尘雨，认为没有我与我所可以执取，这是人无我。大乘行者在此之上，由于瓶子的法也不成立，所以证悟到无有 आधार，因此称为法无我。总之，没有成立 ज्ञान和它所取的是人无我，显现为境法的无 आधार，证悟到这一点就是法无我。从见解上来说，认为心和圆成实是胜义谛，与修 क्या भी 不可得相违背，因为修习与因位时的 अवस्था不符的意义，不可能获得果，这就像想要去东方，却面向西方行走一样。通过这种方式，认为事物有八识聚、认为常恒存在、以及认为有甚深意义却无法宣说，这些都被驳斥了。这里，虽然在迷乱的显现上安立为八识聚，但在觉性本身中没有一和多的分别。物质和相续没有常与无常，这只是在孩童迷乱的智慧前显现而已。想要以任何都不成立的法性，以不可得的方式来修习。现在分别详细解说各自的差别：从认为和不认为 अर्थ显现为 ज्ञान的角度出发，显现为真假二者，这实际上是与真实不符的遍计所执。外境显现为 विभिन्न，认为自己的 ज्ञान显现为 अन्य अर्थ的是唯识宗的实有宗，认为不是 ज्ञान，而是虚假地显现为 ज्ञान，所以习气稳固的 रूप在其中显现，这是唯识宗的假有宗。这二者都与中观的意义相违背，各自的分别念动摇，最终都落入了自己的宗派中。其中首先陈述实有宗的观点：这两个唯识宗，在外境事物上没有自相，在内心中有心，在向内观察自证方面一致，但在 अर्थ显现为事物存在与否方面不一致。因此，ब्राह्मण शाकरा नंद 等认为所取
English
It is impossible, and it contradicts the desire to have the direct perception of knowing others' minds, because if all that is grasped is completely imputed, then other people would have no mind. The absence of self of phenomena contradicts the idea that the mind is ultimately true, because the self of phenomena refers to the nature of phenomena, so it becomes the idea that the mind has a nature. Moreover, due to the difference in faculties, the Hearers and Solitary Realizers see the same vase turn into a rain of particles, and they see that there is no grasping of "I" and "mine," which is the absence of self of persons. Mahayana practitioners, on top of that, realize that even the phenomena of the vase are not established, so there is no basis, therefore it is called the absence of self of phenomena. In short, the non-establishment of knowledge and what is grasped by it is the absence of self of persons, and the realization that the appearance of objects and phenomena has no basis is established as the absence of self of phenomena. From the perspective of view, the idea that the mind and the perfectly established are ultimately true contradicts the meditation of not finding anything, because it is impossible to obtain the result by meditating on something that is inconsistent with the state of the ground at the time of the cause, just like trying to go east while looking west. In this way, the ideas of having eight collections for objects, believing in permanence, and believing that there is a profound meaning but it cannot be taught, are all refuted. Here, although eight collections are designated in the face of delusion, there is no one or many in the nature of awareness itself. There is no permanence or impermanence in substance and continuity, it is just an appearance in the face of children's deluded minds. It is desired to meditate in a way that the nature of phenomena, which is not established in anything, is not found. Now, the individual differences are explained in detail: From the perspective of believing and not believing that meaning appears as knowledge, the appearance of truth and falsehood is known as the combination of complete imputation that is not true. The appearance of various external objects as one's own knowledge appearing as another meaning is the real aspect of the Mind-Only school, and the idea that it is not knowledge, but falsely appears as knowledge, so the stable form of habit appears in it, is the false aspect of the Mind-Only school. Both of these are different from the meaning of Madhyamaka, and their respective conceptualizations move, and they end up in their own tenets. Among them, first, the view of the real aspect is stated: These two Mind-Only schools do not have self-characteristics in external objects, and they have mind in the inner mind, and they agree on looking inward at self-awareness, but they disagree on whether the appearance of meaning exists as an object or not. Therefore, Brahmins Shakara Nanda and others believe that what is grasped