Tibetan
ས་ཏེ། འདྲེ་མེད་པས་འདྲེ་དབང་ཁེགས་པ་བཞིན་ནོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའ་དྭངས་ལ་ཟླ་ཤར་བ། །དེ་ཡི་གཟུགས་བརྙན་དྭངས་པའི་མཚོར་སྣང་ཡང་། །ཆུ་ཟླ་སྟོང་པ་གསོག་སྟེ་སྙིང་པོ་མེད། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཤེས་པར་གྱིས། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་གཞན་དབང་མི་རུང་སྟེ། སྐད་ཅིག་སྔ་མས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། ལྟོས་པ་བ་མཚན་མཚོན་དང་གཞན་དབང་གི་ལྡོག་པ་དང་། རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱི་དབང་ནི་ཡོད་པ་སྟེ། ཞེས་པའང་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པར་སྣང་ཙམ་ལ་དགོངས་ཀྱི་དངོས་ པོ་ལ་མེད་དེ། སྔ་མ་ལས། བློ་ཡིས་རབ་ཏུ་གཞིག་ན་ནི། །བརྟག་པ་མེད་ཅིང་གཞན་དབང་མེད། །གྲུབ་པའི་དངོས་པོའང་ཡོད་མིན་ན། །ཇི་ལྟར་བློ་ཡིས་རྣམ་པར་བརྟག །ཅེས་སོ། །ཚོགས་བརྒྱད་གཅིག་དང་ཐ་དད་དུ་མི་རུང་བ་ནི་རྣམ་ཤེས་བརྒྱད་རྫས་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་སྟེ། མིག་གིས་ཀྱང་སྒྲ་ཐོས་པ་ནས་འོན་ལོང་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡིད་ཤེས་རྟོག་པ་དང་སྒོ་ལྔ་རྟོག་མེད་དུ་བཞག་པའང་མི་རུང་བར་ཐལ་ཞིང་། མིག་འབྲས་ལྟ་བུའི་གོ་ས་རེ་རེ་ནའང་ཚོགས་བརྒྱད་པོ་གནས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཚོགས་བརྒྱད་གཅིག་ཏུའང་མི་རུང་ལ། ཐ་དད་དུའང་མི་རུང་བ་ཡིན་ནོ། །ཀུན་གཞི་དགག་པ་ལའང་གསུམ་སྟེ། རྒྱུན་བརྟན་པ་དགག་པ། དམིགས་པ་དགག་པ། ས་བོན་དགག་པའོ། །དེའང་བག་ཆགས་ཀྱི་ཀུན་གཞི་འཁོར་བའི་ས་པ་དེ་ཉིད་མེད་ལ་ཡོད་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་དགག་ལ་དོན་དམ་གྱི་ཀུན་གཞི་བདེན་པ་བར་འདོད་ནའང་ཞེན་པ་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་དགག་དགོས་སོ། །དང་པོ་ནི་རྫས་སྐད་ཅིག་མཐུད་པའི་རྒྱུན་བརྟན་པ་ཉིད་མི་རུང་སྟེ། དུས་མཉམ་པ་ལ་མཐུད་པ་མེད་དེ། མཐུད་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་མ་འགགས་པའི་ཕྱིར་དང་། མི་མཉམ་ན་མཐུད་དུ་མེད་དེ་འགག་པ་དང་མ་འགགས་པ་རྫས་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང་། སྐད་ཅིག་ཕྲད་པ་མ་གྲུབ་པས་ཀྱང་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྐད་ཅིག་ལྟར་རྒྱུན་ཡང་དུ་མ་དང་། འདས་པའི་རྒྱུན་འགག་པ་དང་མ་འོངས་པའི་ རྒྱུན་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདེན་གཉིས་ལས། གང་ཕྱིར་ཕུང་པོ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུན། །འདི་ནི་མར་མེའི་འོད་དང་མཚུངས། །ཞེས་པ་དང་། རྒྱུད་དང་ཚོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། །ཕྲེང་བ་དམག་ལ་སོགས་བཞིན་རྫུན། །ཞེས་སོ། །དམིགས་པ་དགག་པ་ནི། ཀུན་གཞིས་སྣོད་བཅུད་རྒྱ་ཆེ་བ་ལ་དམིགས་པར་མི་རུང་སྟེ། སྣོད་བཅུད་ཀྱི་དོན་སྤྱི་སྣང་བ་ཡིན་ན་རྟོག་པས་མངོན་སུམ་
Chinese
这是因为，就像没有鬼，鬼的势力就被阻碍一样。出自《三昧王经》：如同晴空中升起月亮，它清澈的影像也显现在清净的湖水中，水中的月亮空虚，积聚却无有实质。所有诸法，都应如是了知。因此，他者自在是不合理的，因为是由前一刹那所生，又在第二刹那变化，而且是依赖者、名相、他者自在的对立面，以及缘起的自性。所谓“他者的自在是存在的”，也只是在名言上似乎存在而已，在实物上并不存在。如前所说：如果以智慧彻底分析，就没有考察，也没有他者自在。如果成立的事物也不存在，又如何以智慧来分别呢？八识不能既是一又非一，意思是八个识不能是同一个实体，因为这样一来，眼睛也能听到声音，就会出现不聋不盲的情况。将意识设定为有分别，五根识设定为无分别也是不合理的，而且像眼球这样的每个位置，都会变成八识存在的地方。因此，八识不能既是一，也不能是异。对阿赖耶识的破斥也有三种：破斥常恒，破斥所缘，破斥种子。也就是，习气的阿赖耶识，也就是轮回的根本，因为是无而显有，所以要破斥，如果认为胜义的阿赖耶识是真实的，也要为了遣除执着而破斥。第一种，相续的实体刹那常恒是不合理的，因为同时就没有相续，因为不需要相续，因为没有中断，如果不等时，就不能相续，因为中断和不中断是实体相违的，而且刹那相合不成也阻碍了这一点。因此，刹那的相续也是不多的，而且过去的相续已经断灭，未来的相续尚未产生。如《二谛论》所说：因为诸蕴的相续，如同灯焰一般。以及，所谓相续和集合，如同念珠、军队等一样是虚假的。破斥所缘是说，阿赖耶识不能缘广大的器情世界，如果器情世界的总义是显现，那么就是分别的现前
English
This is because, just as when there are no ghosts, the power of ghosts is obstructed. From the Samadhiraja Sutra: Just as the moon rises in the clear sky, and its clear image also appears in the clear lake, the moon in the water is empty, accumulating but without substance. All dharmas should be known in the same way. Therefore, other-dependence is unreasonable, because it is produced by the previous moment, and changes in the second moment, and is the opposite of dependence, name, other-dependence, and the nature of dependent origination. The so-called "other's independence exists" also only seems to exist in name, but does not exist in reality. As previously stated: If analyzed thoroughly with wisdom, there is no examination, and no other-dependence. If the established thing does not exist, how can it be distinguished with wisdom? The eight consciousnesses cannot be both one and non-one, meaning that the eight consciousnesses cannot be the same entity, because in that case, the eyes can also hear sounds, and there will be no deaf or blind. Setting the mind consciousness as having discrimination and the five sense consciousnesses as non-discriminating is also unreasonable, and each position like the eyeball will become the place where the eight consciousnesses exist. Therefore, the eight consciousnesses cannot be one, nor can they be different. There are also three refutations of the Alaya consciousness: refuting permanence, refuting the object, and refuting the seed. That is, the Alaya consciousness of habit, which is the root of samsara, is to be refuted because it appears to exist when it does not. If one believes that the ultimate Alaya consciousness is real, it must also be refuted in order to dispel attachment. The first is that the continuous entity of momentary permanence is unreasonable, because there is no continuity at the same time, because there is no need for continuity, because there is no interruption. If it is not simultaneous, it cannot be continuous, because interruption and non-interruption are substantial contradictions, and the failure of momentary union also hinders this. Therefore, the continuity of moments is also not much, and the past continuity has been cut off, and the future continuity has not yet arisen. As the Two Truths says: Because the continuity of the aggregates is like the flame of a lamp. And, what is called continuity and collection is false like a rosary, an army, etc. Refuting the object is saying that the Alaya consciousness cannot focus on the vast container and sentient world. If the general meaning of the container and sentient world is appearance, then it is the manifestation of discrimination.
Tibetan
གྱིས་ངེས་པར་འགྱུར་ཞིང་། མེད་པར་གསལ་བ་ཡིན་ན་སྣོད་བཅུད་དངོས་ལ་མ་དམིགས་པར་གྱུར་ལ། དོན་རང་མཚན་སྣང་ན་མུན་པ་དང་སྒྲིབ་བྱེད་ཀྱིས་གནོད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། སྣོད་བཅུད་ཙམ་ལ་དམིགས་ན་རང་གི་འཁོར་ལའང་དམིགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ས་བོན་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རྣམ་སྨིན་དང་གཅིག་མི་གཅིག་ཏུ་མི་འཐད། བག་ཆགས་བགོས་པ་དགག །ནུས་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི་ས་བོན་གྱི་ཆ་ཉིད་རྣམ་སྨིན་དང་ཐ་དད་དུ་མི་རུང་སྟེ། འཇོག་བྱེད་ལས་མ་བྱུང་བས་རྒྱུ་མེད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། ཀུན་གཞིའི་རྫས་གཉིས་ཡོད་པས་རྒྱུད་གཉིས་སུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་པར་ཡང་མི་རུང་སྟེ་ཆ་ཤས་ཀྱིས་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་གཉིས་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་བགོ་བྱ་བགོ་བྱེད་གཉིས་དུས་མཉམ་པ་མི་རུང་སྟེ་བག་ཆགས་ཆ་གཉིས་སུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དུས་མི་མཉམ་ན་བགོས་པར་མི་རུང་སྟེ། བགོ་བྱ་ཡོད་དུས་བགོ་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནུས་པ་དགག་པ་ནི། སྤྱིར་གང་ལའང་གང་གིས་ནུས་ པ་ཉིད་མི་སྲིད་དེ། རྒྱུ་འགགས་ན་སྐྱེ་རྒྱུ་མེད་པས་ནུས་པ་མ་གྲུབ་ལ། མ་འགགས་པ་ལས་སྐྱེ་བ་མི་སྲིད་དེ་རྟག་དངོས་མི་སྲིད་པས་ནུས་པ་ཁེགས་སོ། །དེས་ན་འཁྲུལ་སྣང་དུ་ཀུན་གཞིར་བརྗོད་ཀྱང་རྨི་ལམ་བཞིན་ཏེ་དངོས་པོ་ལ་མེད་པས་གྲུབ་པ་མི་སྲིད་དོ། །ལངྐར་གཤེགས་པ་ལས། རང་རིག་མེད་ཅིང་རྣམ་རིག་མེད། །ཀུན་གཞི་མེད་ཅིང་དངོས་པོ་མེད། །བྱིས་པ་ངན་པ་རྟོག་གེ་བ། །རོ་དང་འདྲ་བས་འདི་དག་བརྟགས། །ཞེས་སོ། །ཉོན་ཡིད་མེད་དེ་དམིགས་པའི་ཡུལ་ཀུན་གཞི་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཉོན་མོངས་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡིད་རྒྱུན་དང་སྐད་ཅིག་ཏུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཙོ་འཁོར་ཕན་ཚུན་མི་དམིགས་པའང་མི་རུང་སྟེ། ཡིད་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཀུན་གཞིས་སྣོད་བཅུད་ཐམས་ཅད་ལ་མ་དམིགས་པར་ཐལ་བ་དང་། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་ཆོས་ད་ལྟར་བ་རྣམས་མི་སྣང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འགོག་པ་ཡང་མེད་དེ་དགག་བྱ་ཚོགས་དྲུག་ལ་སོགས་པ་རྫུན་པའི་ཕྱིར་དང་། དགག་གཞི་དེ་བཞིན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་བདེན་གྲུབ་ནི་རང་བཞིན་དང་ཐ་སྙད་གཉིས་ཀར་མེད་དེ་སྣང་བ་དང་གཅིག་ན་མི་རྟག་པར་འགྱུར་ཞིང་། མི་གཅིག་ན་སྣང་བས་མ་ཁྱབ་པ་མེད་པས་གང་ནའང་མི་གནས་པར་ཐལ་ལོ། །དགག་བྱ་བདག་དང་ཤེས་པ་ཆོས་རྫུན་པའི་ཕྱིར་དང་། བུམ་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་བྱས་པར་ ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །
Chinese
必定会改变。如果显现为空无，那就成了没有指向外器内情的实物。如果显现为具有自相的意义，那就会陷入被黑暗和遮蔽所损害的过失。如果仅仅指向外器内情，那就会陷入也指向自己的眷属的过失。驳斥种子有三种：异熟果与一或异不合理，驳斥习气被分割，驳斥能力。第一，种子的部分本身不能与异熟果相异，因为不是由施作者产生，所以会变成无因。并且，由于存在两个阿赖耶识的实体，所以会陷入两个相续的过失。也不能是一，因为部分不可能既是生者又是能生者。第二，被分割者和分割者二者不可能同时存在，因为会陷入习气分成两部分的过失。如果不同时，那就不能被分割，因为当被分割者存在时，分割者不存在。驳斥能力是：一般来说，任何事物都不可能对任何事物具有能力，因为如果因停止，就不会有产生的因，所以能力不会成立。并且，不可能从没有停止的事物中产生，因为常有事物不可能存在，所以能力被否定。因此，即使在错觉显现中被称为阿赖耶识，也就像梦一样，因为在事物中不存在，所以成立是不可能的。《楞伽经》中说：“自智亦无，了别智亦无，阿赖耶亦无，物亦无，恶劣之童蒙，思惟者，如僵尸，当观察此。”如此说。染污意不存在，因为所缘境阿赖耶识不存在，并且染污不存在，并且意念的相续和刹那不存在。主与眷属互相不观待也是不合理的，因为会陷入意识的对境一切法都不是的过失。并且，阿赖耶识会陷入没有指向一切外器内情的过失。并且，对于一切智智来说，会陷入现在之法不显现的过失。灭谛也不存在，因为所破的六识等是虚假的，并且，所破的基础如来藏不存在。如果如来藏真实成立，那在自性和名言中都不存在，如果与显现为一，那就会变成无常。如果不一，那就没有不被显现所遍及的事物，所以会陷入无处可住的过失。所破的我和知识法是虚假的，并且，瓶子的如来藏会陷入成为所作的过失。
English
It will definitely change. If it appears as emptiness, then it becomes not directed towards the actual objects of the outer container and inner contents. If it appears as meaning with its own characteristics, then it would fall into the fault of being harmed by darkness and obscuration. If it only points to the outer container and inner contents, then it would fall into the fault of also pointing to its own retinue. There are three refutations of the seed: it is not reasonable for the ripened result to be either one or different. Refuting the division of habitual patterns. Refuting the potential. First, the part of the seed itself cannot be different from the ripened result, because it does not arise from the agent, so it would become without cause. And, since there are two substances of the all-ground consciousness, it would fall into the fault of having two continuums. It also cannot be one, because it is impossible for a part to be both the producer and the produced. Second, it is not possible for the divider and the divided to be simultaneous, because it would fall into the fault of the habitual patterns being divided into two parts. If they are not simultaneous, then it cannot be divided, because when the divided exists, the divider does not exist. The refutation of potential is: in general, it is impossible for anything to have potential for anything, because if the cause ceases, there will be no cause for arising, so the potential will not be established. And, it is impossible to arise from what has not ceased, because permanent things cannot exist, so the potential is negated. Therefore, even if it is called the all-ground consciousness in illusory appearances, it is like a dream, because it does not exist in things, so establishment is impossible. As it says in the Lankavatara Sutra: "There is no self-awareness, and there is no discrimination-awareness. There is no all-ground, and there is no thing. Evil children, thinkers, like corpses, should examine these." So it says. Defiled mind does not exist, because the object of focus, the all-ground consciousness, does not exist, and defilement does not exist, and the continuum of mind and the moment do not exist. It is also unreasonable for the main and retinue not to be mutually dependent, because it would fall into the fault that all objects of mind-consciousness are not dharmas. And, the all-ground consciousness would fall into the fault of not pointing to all outer containers and inner contents. And, for the omniscient wisdom, it would fall into the fault that present dharmas do not appear. Cessation also does not exist, because the objects to be refuted, the six consciousnesses, etc., are false, and the basis of refutation, suchness, does not exist. If suchness is truly established, then it does not exist in either nature or convention, because if it is one with appearance, then it would become impermanent. If it is not one, then there is nothing that is not pervaded by appearance, so it would fall into the fault of not abiding anywhere. The objects to be refuted, self and knowledge-dharma, are false, and the suchness of a pot would fall into the fault of becoming made.