Tibetan
མ་དབྱེ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཀྱང་། མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཉིད་དག་པ་འབའ་ཞིག་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་དེ་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡོངས་གྲུབ་སྟེ་དོན་དམ་ཡིན་ལ། རྗེས་ཐོབ་སྣོད་བཅུད་ལ་སོགས་པ་མཁྱེན་པའི་རྟོགས་པ་ནི་གཞན་དོན་སྤྲུལ་པ་འབྱུང་བ་དང་། འོག་མིན་གྱི་ཞིང་གི་རྒྱན་བཀོད་པར་སྣང་བ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྣང་བ་དང་བཅས་པ་ནི་དག་པ་གཞན་དབང་ཞེས་པ་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་བཞི་དང་བཅས་པ་རྫས་ཐ་དད་དོ། །དེ་དག་ཀྱང་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཡུལ་དོན་སེམས་ སུ་བག་ཆགས་པ་ཀུན་གཞི་དང་བཅས་པ་གནས་གྱུར་པའི་འབྲས་བུའོ། །དེ་ལས་གཞན་དབང་མ་དག་པ་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་གནས་གྱུར་པས་ཞིང་དག་པའོ། །དོན་དང་སེམས་སུ་བཅས་པ་དག་ཅིང་གནས་གྱུར་པས་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་གྱུར་པས་མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཡིད་ཤེས་གྱུར་པས་མཉམ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཉོན་ཡིད་གྱུར་པས་སོར་རྟོག་ཡེ་ཤེས་སོ། །སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་གྱུར་པས་བྱ་གྲུབ་ཡེ་ཤེས་སོ། །རྟེན་བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་པའི་ཀུན་གཞི་ལོག་ནས། དོན་གྱི་ཀུན་གཞིར་བཞག་པའི་ཆ་སྒྲིབ་པ་རྣམས་དག་པས། དོན་མངོན་དུ་གྱུར་ཏེ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་པའི་བདག་ཉིད་འཕྲིན་ལས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐོབ་ནས་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་བར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་འབད་རྩོལ་མེད་པར་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འབྱུང་བའོ་ཞེས་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དགག་པ་ནི་བདག་དང་སྤྱི་དོན་ལ་མེད་པ་དང་། སྒོམ་པ་ཅིར་ཡང་མི་དམིགས་པ་དང་། བག་ཆགས་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་འགྲོ་དོན་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འབྱུང་བ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཚད་མེད་པ་དང་། རྗེས་ཐོབ་ཀུན་རྫོབ་དག་པའི་ཞིང་ཁམས་སྣང་བ་དང་བཅས་པ་བདེན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་བདེན་པར་ཞེན་པའི་དབང་གིས་སྐྱོན་གཉིས་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པ་དང་། གནོད་བྱེད་ཡོད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རིགས་པ་མེད་པ་དང་། ལུང་མེད་པའོ། །དང་པོ་ལ་ཕྱིའི་དོན་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ནི་མི་དགག་སྟེ་དོན་དངོས་པོ་བ་ཡོད་པར་ཁོ་ བོ་ཅག་ཀྱང་མི་འདོད་པས་སོ། །འོན་ཀྱང་དོན་སྣང་སེམས་སུ་འདོད་པ་མི་འཐད་དོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་སོ་ཞེ་ན། དགོངས་པ་ཅན་ཏེ། དགོངས་གཞི་ཐམས་ཅད་སེམས་གཙོ་ཆེ་བས་འཁོར་བའི་སྐབས་འདིར་བྱེད་པ་ཙམ་ལ་དགོངས་ཏེ་སེམས་ལ་དབང་མ་ཐོབ་ན་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པས་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་དང་། ཐོབ་པ་ལ་ཕྱོགས་ན་ཐར་པ་འདོད་པ་དང་ཐོབ་ནས་ཡོན་ཏན་གོང་དུ་མཆེད་པ་ལ་སོགས་པ་བག་ཆགས་ཡོད་རིང་ལ་བྱེད་པར་སྣང་བ་
Chinese
虽然不可思议，但以无分别的智慧，纯粹的法性为对境，这是毫不颠倒的圆成实性，即胜义谛。后得智了知外器内情等，是为利他而示现化身，以及显现于密严刹土的庄严，连同圆满受用身的显现，被称为清净他起，即世俗谛。与四智同时存在，是各不相同的实体。这些也如前所述，是境、义、心三者习气与阿赖耶识一同转依的果。其中，他起不净显现为对境，转依则为刹土清净。义和心都清净并转依，即是智慧。阿赖耶识转依，即是镜智。意识转依，即是平等性智。烦恼意转依，即是妙观察智。五根识转依，即是成所作智。作为各种习气之所依的阿赖耶识转变后，安立为义阿赖耶识的部分遮障得以清净，义显现，获得无二智慧一切功德之自性，以及圆满事业，直至轮回未空之际，无需勤作，任运自成地利益有情。他们是这样认为的。对此的驳斥是，在自和共义上不存在，禅修也毫无所缘，无有习气的菩提，利生事业不断绝地任运成就，佛陀的功德无量，后得世俗清净刹土连同显现真实存在，虽然如此，但由于执着于真实，所以有两个过失：没有能立，以及存在能破。第一点又分为两点：没有理证，以及没有教证。第一点，对于外境不存在的能立不予驳斥，因为我们也不认为义是实有。然而，认为境显现为心是不合理的。如果说这是佛陀所说，那么这是有密意的，因为所有密意都以心为主，所以在轮回之际，只是考虑到这样做，如果心没有获得自在，就会因业和烦恼而流转轮回，而获得自在后，如果趋向于解脱，以及获得自在后功德不断增上等等，在有习气期间都会显现。
English
Although inconceivable, that which takes as its object the non-conceptual wisdom, the pure nature of reality alone, is the undeluded consummation, that is, the ultimate truth. The subsequent attainment of the knowledge of outer and inner things, etc., is the manifestation of the emanation body for the benefit of others, and the appearance of the adornment of the Akaniṣṭha realm, together with the appearance of the enjoyment body, is called the impure other-powered, which is the conventional truth. Together with the four wisdoms, they are distinct entities. These, too, as previously explained, are the result of the transformation of the basis of consciousness, together with the habitual tendencies of objects, meanings, and mind. From this, the impure other-powered appears as the object, and the transformation purifies the realm. When meaning and mind are both purified and transformed, it is wisdom. When the alaya-vijñana is transformed, it is the mirror-like wisdom. When the mano-vijñana is transformed, it is the wisdom of equality. When the kliṣṭa-manas is transformed, it is the discriminating wisdom. When the five sense-vijñanas are transformed, it is the accomplishing wisdom. When the alaya-vijñana, which is the basis of various habitual tendencies, is reversed, and the obscurations of the part established as the meaning-alaya are purified, the meaning is manifested, and one obtains the nature of all the qualities of non-dual wisdom, and the perfect activity, so that as long as samsara is not empty, the benefit of sentient beings arises spontaneously without effort. This is what they believe. The refutation of this is that it does not exist in self and common meaning, meditation has no object, enlightenment without habitual tendencies, the benefit of beings arises spontaneously without interruption, the qualities of the Buddha are immeasurable, and the subsequent attainment of the conventional pure realm together with appearance is true, but because of clinging to truth, there are two faults: there is no proof, and there is a refutation. The first point is divided into two points: there is no reason, and there is no scripture. The first point, the proof that external objects do not exist is not refuted, because we do not believe that meaning is real. However, it is unreasonable to think that the appearance of objects is mind. If it is said that the Buddha said this, then it is intentional, because all intentions are based on the mind, so at the time of samsara, it is only considered to do so, if the mind does not gain freedom, it will wander in samsara due to karma and afflictions, and after gaining freedom, if it tends to liberation, and after gaining freedom, the qualities continue to increase, etc., it will appear to act as long as there are habitual tendencies.
Tibetan
ཙམ་གྱི་ཕྱིར་རོ། །དགོས་པ་ནི་དོན་ལ་གཞན་དངོས་པོ་རང་མཚན་དུ་ཞེན་པ་རྣམས་ཁེགས་པས་ཆགས་སྡང་རང་ཁ་བ་རྣམས་མངོན་གྱུར་ལྡོག་པ་ཙམ་མོ། །ཡང་སྟོང་ཉིད་ལ་རིམ་གྱིས་གཟུང་བའི་ཐབས་སུ་གསུངས་ཏེ། བྱམས་པས། ཇི་ལྟར་ནད་པ་ནད་པ་ལ། །སྨན་པས་རྫས་རྣམས་གཏོང་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་ལ། །སེམས་ཙམ་དུ་ཡང་གསུངས་པར་མཛད། །ཅེས་པ་དང་། གཟུགས་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་པའི་སྐྱེ་བོ་དག །གཟུགས་ལྡོག་པ་སྟེ་དེ་ཡང་དྲང་དོན་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་ནི་རི་ཁང་བཟང་ལ་སོགས་རང་གི་སེམས་སུ་གྲུབ་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རིགས་པས་གནོད་པ་ཉིད་སྔར་ཡང་བརྗོད་ལ། འདིར་ཡང་སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ། །གནོད་བྱེད་ཡོད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རིགས་མི་འཐད་པ། ཐུབ་པའི་དགོངས་པ་མ་ཡིན་པ། རང་གི་རྣམ་གཞག་འགལ་བའོ། །དང་པོ་ལ་དགུ་སྟེ། རིགས་ངེས་པ་དགག་པ། གཞན་དབང་སྤྱིར་དགག་པ། ཚོགས་བརྒྱད་གཅིག་མི་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་བ། ཀུན་གཞི་དང་། ཉོན་ཡིད་དང་། གཙོ་འཁོར་མི་དམིགས་པ་དང་། འགོག་པ། དེ་བཞིན་ཉིད། མཁྱེན་ཚུལ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ས་བོན་མ་གྲུབ་པ། རྒྱུ་མེད་དུ་འགྱུར་བ། རྣོ་རྟུལ་མ་ངེས་པའོ། །དང་པོ་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་ས་བོན་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གནས་པ་མི་རུང་སྟེ། ས་བོན་ནི་ནུས་པ་བསྐྱེད་ནུས་ཡིན་པས་ནུས་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་དབང་པོ་རྣོ་བ་ཉིད་རྒྱུ་མེད་དུ་ཐལ་ཏེ་རྣོ་བའི་རྒྱུ་ལས་མ་བྱུང་བའི་རྣོ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི་སྐྱེ་བ་གཏན་དུ་དབང་པོ་རྣོན་པོའམ་རྟུལ་པོར་གནས་མི་སྲིད་དེ། རྣོན་པོའང་སྡིག་པ་འགའ་ཞིག་གིས་འགྲིབ་ཅིང་རྟུལ་པོའང་དགེ་བ་འགའ་ཞིག་གིས་འཕེལ་བའི་ཕྱིར་ལམ་ཆུང་བའི་དབྱར་སྔ་ཕྱི་བཞིན་ནོ། །ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་ཅན་དབང་པོ་རྣོན་པོར་འཇོག་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རྣོན་པོར་ཐལ་བས་རྟུལ་པོ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ལྟོས་པའི་རྣོན་པོའང་ལྟོས་པ་མ་གྲུབ་པས་མ་གྲུབ་པར་ཐལ་ཏེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། དེ་བཞིན་ཉིད་དབྱེར་མེད་ཕྱིར་དང་། །རྫོགས་སངས་སྐུ་ནི་འཕྲོ་ཕྱིར་དང་། །རིགས་ཡོད་ཕྱིར་ན་ལུས་ཅན་ཀུན། །རྟག་ཏུ་སངས་རྒྱས་སྙིང་པོ་ཅན། །ཞེས་སོ། །རིགས་ངེས་ཏེ་འཁོར་བ་ཙམ་ཟད་པར་སུ་ཡང་མི་འདོད་པས་གཏན་དུ་འཁོར་བར་གནས་པ་དེ་ཉིད་ལ་རིགས་ཆད་པའི་གང་ཟག་ཅེས་པ་ ཐ་སྙད་བྱ་སྟེ། ཐར་པ་ཐོབ་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་གཏན་དུ་འཁོར་བར་གནས་པ་མི་སྲིད་མོད་ཀྱི། འཁོར་བའི་རྫས་ལ་ཟད་པའི་ཐ་མ་ཡོད་ཅིང་། རིགས་ལ
Chinese
仅仅是为了这个缘故。必要之处在于，事实上，由于执着于其他事物自相的那些人被遮止，贪嗔等自发产生的事物仅仅是显现后消失。此外，还宣说了逐渐领悟空性的方法。如慈氏菩萨所说：如同医生对待病人，给予药物一般。同样，佛陀对待众生，也宣说了唯心。如是等等。对于特别执着于色法的人来说，色法的止息，这也是不了义。如是等等。对实有产生损害的是，如果山、房屋等都成立在自己的心中，那将太过分，因此理智的损害之前也已经说过。这里也就不再赘述了。有损害的事物有三种：理智不成立，不是能仁的密意，与自己的立宗相违。第一种有九种： 破斥种姓决定。普遍破斥他性。八识聚不能是一也不能异。阿赖耶识，染污意，主伴不明显，灭尽，真如，以及破斥知晓的方式。第一种有三种：种子不成立，变成无因，利钝不决定。第一种是，无漏的种子，法性的安住是不合理的，因为种子是能够产生能力的，所以遮止了能力。第二种是，根器敏锐本身将变成无因，因为是并非从敏锐之因产生的敏锐。第三种是，众生不可能永远处于根器敏锐或迟钝的状态，因为敏锐也会因某些罪业而减弱，迟钝也会因某些善业而增长，如同小路上的早晚季节一样。此外，如果将佛的种姓安立为根器敏锐，那么一切众生都将变成敏锐，因为不可能存在迟钝。对于它的观待，敏锐的观待也不成立，因为观待不成立，所以将变成不成立。如《宝性论》所说：以真如无差别之故，以及圆满佛身显现之故，以及具有种姓之故，一切有情，恒时具有如来藏。如是等等。种姓决定，因为没有人希望仅仅是轮回结束，所以对于永远处于轮回中的那个人，就称为断种姓者。 因为不可能获得解脱。如果说永远处于轮回中是不可能的，但是，轮回的物质有穷尽的时候，种姓上
English
It is solely for this reason. The necessity lies in the fact that, in reality, since those who are attached to the self-characteristics of other objects are obstructed, things like attachment and aversion that arise spontaneously merely manifest and then disappear. Furthermore, it is taught as a method for gradually grasping emptiness. As Maitreya said: Just as a doctor treats a patient, giving them medicine. Similarly, the Buddha treats sentient beings, and also taught about mind-only. And so on. For beings who are particularly attached to form, the cessation of form is also provisional. And so on. What harms the real is that if mountains, houses, etc., were established in one's own mind, it would be too extreme, therefore the harm of reason has been mentioned before. It is sufficient to stop elaborating here. There are three things that cause harm: reason is not valid, it is not the intention of the Sage, and it contradicts one's own tenets. The first has nine aspects: Refuting the determination of lineage. Generally refuting other-dependence. The eight aggregates of consciousness cannot be one nor different. The alaya-consciousness, afflicted mind, the principal and accompanying factors not being distinct, cessation, suchness, and refuting the way of knowing. The first has three aspects: the seed is not established, it becomes causeless, and sharpness and dullness are not determined. The first is that the uncontaminated seed, the abiding of the nature of reality, is not reasonable, because the seed is capable of producing power, so the power is obstructed. The second is that the sharpness of the faculties themselves would become causeless, because it is sharpness that did not arise from the cause of sharpness. The third is that it is impossible for beings to always remain in a state of sharp or dull faculties, because sharpness will diminish due to some sins, and dullness will increase due to some virtues, like the early and late seasons on a small path. Furthermore, if the Buddha's lineage is established as having sharp faculties, then all sentient beings would become sharp, because it is impossible for dullness to exist. Regarding its dependence, the dependence on sharpness is also not established, because the dependence is not established, so it will become unestablished. As the Uttaratantra Shastra says: Because of the non-difference of suchness, and because the complete Buddha body radiates, and because there is lineage, all embodied beings, constantly possess the Buddha-nature. And so on. Lineage is determined, because no one wants just the end of samsara, so for the one who remains in samsara forever, it is called a person who has cut off their lineage. Because it is impossible to attain liberation. If it is said that it is impossible to remain in samsara forever, but the substance of samsara has an end, and on the lineage,