Tibetan
་ཙམ་ཡིན་ཡང་། འདིར་བདེ་སྡུག་གི་རྒྱུ་ཡུལ་འཛིན་ཅིང་བདེ་སྡུག་དངོས་མ་སྐྱེས་པ་ཚུན་ཆད་དོ། །འདི་དུས་ཐུང་ངོ་། །ཚོར་བ་ནི་སྤྱིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཙམ་ཡིན་ཡང་འདིར་མངལ་དུ་བདེ་སྡུག་རགས་པ་མྱོང་བ་ནས་བཟུང་སྟེ་འཁྲིག་པ་སྤྱོད་མི་ནུས་པའི་བར་ཚུན་ཆད་ཀྱི་བདེ་སྡུག་གོ། །སྲེད་པ་ནི་སྤྱིར་ཆགས་པ་ཙམ་ ཡིན་ཡང་། འདིར་འཁྲིག་པ་སྤྱོད་ནུས་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་ནོར་རྫས་སམ། བུད་མེད་དམ་སྐྱེས་པ་བཙལ་བའི་འདུན་པ་མེད་པ་ཚུན་ཆད་དེ་དུས་ཐུང་ངོ་། །ལེན་པ་ནི་སྤྱིར་འདུན་པ་དང་འདོད་ཆགས་ཙམ་ཡིན་ཡང་། འདིར་སྲེད་ཡུལ་ཚོལ་ཅིང་མ་རྙེད་པའི་བར་རོ། །སྲིད་པ་ནི་སྤྱིར་ལས་ཐམས་ཅད་ཡིན་ཡང་། འདིར་ཡུལ་དེ་རྙེད་ནས་སྤྱད་པས་ཚེ་ཕྱི་མ་འགྲུབ་པའི་ལས་བསོག་པ་སྟེ་འཆི་ག་མ་ཚུན་ཆད་དོ། །སྐྱེ་བ་ནི་སྤྱིར་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བ་ཐམས་ཅད་ཡིན་ཡང་། འདིར་ལས་དེའི་ནུས་པས་ཚེ་ཕྱི་མར་མངལ་དུ་ཞུགས་མ་ཐག་པའོ། །རྒ་ཤི་ནི་སྤྱིར་འགག་པར་ཕྱོགས་པ་དང་འགག་པ་ཐམས་ཅད་ཡིན་ཡང་། འདིར་མངལ་དེར་ཞུགས་ནས་ཕྱི་མའི་མིང་དང་གཟུགས་དང་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་དང་རེག་པ་དང་ཚོར་བ་སྟེ་བཞི་པོ་རྫོགས་པའི་བར་ཐམས་ཅད་དོ། །དེའི་སྲིད་པ་ནས་རྟེན་འབྲེལ་གཞན་གྱི་མགོ་འཛུགས་པ་ཡིན་ནོ། །མཛོད་ལས། མ་རིག་ལ་སོགས་སྔོན་གནས་སྐབས། །འདུ་བྱེད་དག་ནི་སྔོན་ལས་ཀྱིའོ། །རྣམ་ཤེས་མཚམས་སྦྱོར་ཕུང་པོ་ཡིན། །མིང་དང་གཟུགས་ནི་དེ་ཕན་ཆད། །སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་དོད་ཚུན་ཆད་དོ། །དེ་ནི་གསུམ་འདུས་ཚུན་ཆད་དོ། །རེག་པ་བདེ་སྡུག་ལ་སོགས་ཀྱི། །རྒྱུ་ཤེས་ནུས་པ་ཚུན་ཆད་དོ། །ཚོར་འཁྲིག་ཚུན་ཆད་སྲེད་པ་ནི། །ལོངས་སྤྱོད་འཁྲིག་པའི་ཆགས་ཅན་གྱིའོ། །ཉེ་བར་ལེན་པ་ལོངས་སྤྱོད་རྣམས། །ཐོབ་པར་བྱ་ཕྱིར་རྒྱུག་ པའོ། །དེ་སྲིད་འབྲས་བུ་འབྱུང་གྱུར་པའི། །ལས་བྱེད་དེ་ནི་སྲིད་པ་ཡིན། །ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་སྐྱེ་བ་ཡིན། །ཚོར་བའི་བར་ནི་རྒ་ཤིའོ། །སྔོན་དང་ཕྱི་མ་བར་དག་ལ། །རྨོངས་པ་རྣམ་པར་བཟློག་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོ། །རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི། བཅུ་གཉིས་པོ་དེ་དག་ལས་དང་ཉོན་མོངས་དང་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་དུ་འདུས་ཏེ། མ་རིག་པ། སྲེད་པ། ལེན་པ་གསུམ་ནི་ཉོན་མོངས་པའོ། །འདུ་བྱེད་དང་སྲིད་པ་གཉིས་ནི་ལས་སོ། །རྣམ་ཤེས་ལ་སོགས་ལྷག་མ་བདུན་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཏེ། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། དང་པོ་བརྒྱད་པ་དགུ་ཉོན་མོངས། །གཉིས་དང་བཅུ་པ་ལས་ཡིན་ཏེ། །ལྷག་མ་བདུན་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཚེ་དུ་ལ་རྫོགས་པ་ནི། མྱུར་ཚད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་གསུམ་ལ་རྫོགས་ཏེ། མཛོད་ལས། སྲིད་པའི་འཁོར་ལོ་ཐོག་མ་མེད། །དེ་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་བའི། །ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཆ་གསུམ་མོ། །སྔོན་དང་ཕྱི་མཐར་གཉིས་གཉིས་དང་། །བར་དུ་བརྒྱད་ཡོངས་རྫོགས་ལྡན་ལ། །ཞེས་སོ། །སྒོམ་ཚུལ་ནི། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རུས་པ་ལ་བལྟས་ནས། འདི་ནི་ཤི་བས་ལན་ཅིང་། ཤི་བ་རྒས་པ་ལས་བྱུང་བ་ནས་མ་རིག་པའི་བར་དུ་ལུགས་འབྱུང་བཅུ་གཉིས་རྟོགས་ནས། མ་རིག་པ་འགགས་ན་རྒ་ཤིའི་བར་འགགས་པ་ལུགས་ལྡོག་ལ་སེམས་པས་སྒོམ་པའོ། །སྤྱོད་པ་ནི་ཉན་རང་ གཉིས་ཚོགས་ལམ་གྱི་བར་དུ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་ཐོས་བསམ་བྱས་པ་ལས། རང་སངས་རྒྱས་ནི་རིགས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་དབེན་པ་ལས་དགའ་བས་འདུ་འཛི་སྤངས་ཏེ། སྒོམ་པས་རང་གི་བྱང་ཆུབ་འགྲུབ་བོ། །གྲུབ་པའི་འབྲས་བུ་ནི་ནེ་ཙོ་ལྟར་ཚོགས་ན་སྤྱོད་པ་ནི་དབང་པོ་རྟུལ་ཞིང་ཡོན་ཏན་ཆུང་བ་མང་པོ་དང་ལྷན་ཅིག་བསྒོམས་པས་ཚེ་གསུམ་ན་འབྲས་བུ་ཐོབ་ཏུའང་རུང་སྟེ། མྱུར་བ་སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་མཐར། །ཞེས་སོ། །འདི་ལའང་ཚོགས་ན་སྤྱོད་པ་ཆེ་ཆུང་གཉིས་བཤད་དོ། །བསེ་རུ་ལྟ་བུ་དབང་པོ་རྣོ་བ་ཡོན་ཏན་ཆེ་བ་གཅིག་པུར་གནས་པ་དེ་ནི་ཚོགས་བསྐལ་པ་བརྒྱས་འབྲས་བུ་གྲུབ་སྟེ། བསེ་རུ་བསྐལ་པ་བརྒྱ་ཡི་རྒྱུས། །ཞེས་སོ། །དེས་ནི་ཚོགས་ལམ་གྱི་རྟེན་ལ་ཚོགས་བསགས་ནས། སྟན་ཐོག་གཅིག་ཏུ་ལམ་ལྔ་མངོན་དུ་བྱེད་པས་དབང་པོ་རྣོ་བར་བཞག་ལ། སྔ་མས་མི་ནུས་པས་རྟུལ་པོ་སྟེ། མཛོད་ལས། སྟོན་དང་བསེ་རུ་བྱང་ཆུབ་པར། །བསམ་གཏན་མཐའ་རྟེན་གཅིག་ལ་ཀུན། །ཞེས་སོ། །དེའང་ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་དང་རང་སངས་རྒྱས་དབང་རྟུལ་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་གསུམ་ཡོད་པའི་གཉིས་ཚུན་ཆད་མངོན་ཤེས་ཀྱིས་མཐོང་ལ། བསེ་རུ་ལྟ་བུས་གསུམ་མཐོང་ཞིང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གྲངས་མེད་གཟིགས་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། དགྲ་བཅོམ་བསེ་རུ་སྟོན་རྣམས་ཀྱིས། །སྟོང་གཉིས་གསུམ་དང་གྲངས་མེད་མཐོང་། །ཞེས་སོ། །རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཡར་ འཕེལ་མར་འགྲིབ་གཉིས་ཀར་འབྱུང་ལ། དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་འདས། ཉན་ཐོས་ཀྱང་མེད་པའི་བར་དེར་རང་གི་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྲུབ་པས་རྟོགས་པ་རང་བྱུང་དུ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་ནས་འབྲས་བུ་ཐོབ་སྟེ། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། རྫོགས་སངས་རྒྱས་རྣམས་མ་བྱུང་ཞིང་། །ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱང་ཟད་པ་ན། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི། །རྟེན་པ་མེད་པར་རང་བྱུང་ངོ་། །ཞེས་སོ། །འདི་དག་གི་ཚུལ་རྒྱས་པ་ནི། ཁོ་བོའི་བསྟན་བཅོས་ངེས་དོན་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོར་རྟོགས་
Chinese
仅仅是这样。这里是指执取苦乐之因，直到没有真正生起苦乐为止。这段时间很短。感受一般只是体验，但这里是指从在母胎中体验粗重的苦乐开始，直到不能行淫为止的苦乐。贪爱一般只是执着，但是，这里是指从能够行淫开始，直到没有寻找财物、女人或男人的欲望为止，这段时间很短。取一般只是欲望和贪欲，但这里是指寻找贪爱之境而没有找到为止。有一般是指一切业，但这里是指找到那个境后，通过享用而积累来世成就之业，直到临死之前。生一般是指从因产生的一切生，但这里是指以那个业的力量，在来世刚入母胎的时候。老死一般是指趋向坏灭和一切坏灭，但这里是指进入那个母胎后，直到后世的名色、六处、触和感受这四者圆满为止的一切。从那个有开始，就启动了其他的缘起。如《俱舍论》所说：无明等前际时，行是过去之业，识是连接蕴，名色是此之后，六处生起至此，此是三合至此，触是苦乐等之，因识能力至此，感到淫欲至贪，享受有淫者之贪，近取是诸享受，为得而奔走，彼有是成果将生之，业作者是有，连接是生，感到之间是老死，为遣除前后中之，愚昧而说。如此。分类是：这十二支聚合为业、烦恼和痛苦三种。无明、贪爱、取三者是烦恼。行和有二者是业。识等其余七者是痛苦。如龙树所说：第一、第八、第九是烦恼，第二和第十是业，其余七者也是痛苦。如此说。在几世中圆满呢？
English
Even so. Here, it refers to grasping the causes of pleasure and pain, up to the point where actual pleasure and pain have not arisen. This period is short. Feeling is generally just experience, but here it refers to the pleasure and pain from experiencing coarse pleasure and pain in the womb, up to the point of being unable to engage in sexual activity. Craving is generally just attachment, but here it refers to the period from being able to engage in sexual activity up to the point of having no desire to seek wealth, women, or men, which is a short time. Grasping is generally just desire and lust, but here it refers to the period of seeking an object of craving and not finding it. Existence is generally all actions, but here it refers to accumulating the actions that accomplish the next life by finding and enjoying that object, up to the point of death. Birth is generally all births from causes, but here it refers to the moment of entering the womb in the next life by the power of that action. Aging and death are generally all that tends to decay and all decay, but here it refers to everything from entering that womb until the completion of the four: name and form, the six sense sources, contact, and feeling in the next life. From that existence, the beginning of other dependent origination is initiated. As the Treasury of Knowledge says: Ignorance and so on, the prior state, Actions are past actions, Consciousness is the connecting aggregate, Name and form are after that, The six sense sources arise up to this point, This is the union of three up to this point, Contact is of pleasure and pain and so on, The ability to know the cause up to this point, Feeling is craving up to sexual activity, Enjoyment is the craving of those with lust, Close grasping is all enjoyments, Running for the sake of obtaining, That existence is the action that will produce the result, Connecting is birth, Between feeling is aging and death, To dispel ignorance in the past, future, and present, it is said. Thus. The classification is: These twelve are condensed into three: action, affliction, and suffering. Ignorance, craving, and grasping are the three afflictions. Action and existence are the two actions. Consciousness and the remaining seven are suffering. As Nagarjuna said: The first, eighth, and ninth are afflictions, The second and tenth are actions, The remaining seven are also suffering. Thus it is said. In how many lifetimes is it completed?
Chinese
就数量而言，共有三种。如《俱舍论》所说：“有支流转无初际，十二有支分三份，前后各有二有支，中间八支为圆满。”修习的方法是：观看坟地的尸骨，想到这是死亡的结果，而死亡又源于衰老，由此及于无明，从而了悟十二缘起的生起次第。进而思维，无明止息则衰老死亡等止息，这就是逆向的修习方式。行持方面，声闻和独觉二者在资粮道之间，通过听闻和思考善知识的教诲。而独觉由于缺乏种姓的力量，因此喜欢远离喧嚣，通过禅修来成就自己的菩提。成就的果实，就像鹦鹉一样，如果聚集在一起，行持就是根器迟钝、功德浅薄的人一起修行，或许在三世中也能获得果实，最快也要在三有轮回的尽头。这里也讲述了聚集在一起行持的大与小两种情况。像犀牛一样，根器敏锐、功德广大的人独自修行，则需要一百个大劫才能成就果实。因此说：“犀牛需经百劫修。”因此，在资粮道的所依上积累资粮，在一个座垫上现证五道，因此被认为是根器敏锐。前者无法做到，因此是迟钝。如《俱舍论》所说：“声闻独觉菩提者，皆依一禅定为边际。”他们之中，声闻阿罗汉和独觉中的钝根者，以神通能够见到二千世界乃至三千世界。而像犀牛一样的独觉能够见到三千世界，佛陀则能见到无量世界。如《俱舍论》所说：“阿罗汉、犀牛、声闻等，见二千、三千及无量。”独觉既有增长也有衰退两种情况。也就是在佛陀涅槃，声闻也已灭尽的期间，由于自己往昔的愿力成熟，证悟自然在相续中生起，从而获得果实。如《中观根本慧论》所说：“诸圆满佛未出现，声闻弟子亦灭尽，独觉之智慧，不依赖他而自生。”关于这些的详细情况，可以在我的论著《了义大车》中了解。
English
In terms of quantity, there are three. As stated in the Treasury of Knowledge: "The wheel of existence has no beginning, the twelve branches of interdependent origination are divided into three parts, with two branches at the beginning and end, and eight branches in the middle are complete." The method of practice is: observing the bones in the charnel ground, thinking that this is the result of death, and death arises from aging, and from this to ignorance, thereby realizing the arising order of the twelve links of dependent origination. Furthermore, contemplate that if ignorance ceases, then aging and death cease, which is the reverse practice. In terms of conduct, the Shravakas and Pratyekabuddhas, between the path of accumulation, through hearing and thinking about the teachings of virtuous friends. The Pratyekabuddha, due to the lack of the power of lineage, therefore likes to stay away from the hustle and bustle, and achieves his own Bodhi through meditation. The fruit of accomplishment, like a parrot, if gathered together, the conduct is that people with dull faculties and shallow merits practice together, and may obtain the fruit in three lifetimes, and the fastest is at the end of the three realms of existence. Here, the two situations of large and small conduct when gathered together are also described. Like a rhinoceros, a person with sharp faculties and great merits practices alone, and it takes a hundred great kalpas to achieve the fruit. Therefore, it is said: "The rhinoceros needs to practice for a hundred kalpas." Therefore, accumulating merits on the basis of the path of accumulation, realizing the five paths on one seat, is therefore considered to have sharp faculties. The former cannot do it, so it is dull. As stated in the Treasury of Knowledge: "The Shravakas, Pratyekabuddhas, and Bodhisattvas all rely on one meditation as the boundary." Among them, the Shravaka Arhats and the dull-rooted Pratyekabuddhas, with their supernatural powers, can see two thousand worlds and even three thousand worlds. The Pratyekabuddha like a rhinoceros can see three thousand worlds, and the Buddha can see countless worlds. As stated in the Treasury of Knowledge: "Arhats, rhinoceroses, Shravakas, etc., see two thousand, three thousand, and countless." Pratyekabuddhas have both increasing and decreasing situations. That is, during the period when the Buddha has passed away and the Shravakas have also disappeared, due to the maturation of their past aspirations, realization naturally arises in the continuum, thereby obtaining the fruit. As stated in the Root Wisdom Treatise: "When all the perfect Buddhas have not appeared, and the Shravaka disciples have also disappeared, the wisdom of the Pratyekabuddha arises spontaneously without relying on others." Detailed information about these can be found in my treatise The Great Chariot of Definitive Meaning.