Tibetan
ང་དུས་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཆོ་འཕྲུལ་ཡིན་པའོ། །སེམས་ལས་བྱུང་བ་ དགག་པ་ལ་བཞི་སྟེ། སྤྱིར་དགག་པ། སོ་སོར་དགག་པ། འདུ་ཤེས་དགག་པ། དྲན་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཅིག་པ་དང་། ཐ་དད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སེམས་སེམས་བྱུང་གཅིག་ན་ཐ་སྙད་དུ་རྫས་གཞན་དུ་མ་གྲུབ་པ་དང་། སེམས་བྱུང་ལྟར་སེམས་ཀྱིས་ཀུན་འགྲོའི་ཁྱད་པར་གཅོད་པ་དང་། སེམས་ལྟར་སེམས་བྱུང་ངོ་བོ་ལ་དཔྱོད་པ་དང་། ཕན་ཚུན་གྲངས་འཆོལ་ཏེ་དྲུག་གམ་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཅིག་ཏུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། སྤྱི་དང་མཚུངས་པར་ཐལ་ལོ། །ཐ་དད་ནའང་མཚན་ཉིད་མི་འཐད་པ་དང་། རྗེས་དཔག་ཆ་མང་པོར་ཐལ་བ་དང་། དོན་སྤྱི་འཛིན་མི་འཛིན་དུ་མི་འཐད་པ་དང་། ཕན་ཚུན་མ་ཁྱབ་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སོ་སོར་དགག་པ་ལ། ངོ་བོ། རྣམ་པ། སྒྲ་དོན་མི་འཐད་པ་གསུམ། དང་པོ་སེམས་དང་གཅིག་ཐ་དད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པས་ཀུན་འགྲོ་ལྔ་མ་གྲུབ། ཡུལ་ཡུལ་ཅན་ཕྲད་མ་ཕྲད་དུས་མཉམ་མི་མཉམ་དུ་མི་རུང་བས་ཡུལ་ངེས་ལྔ་མ་གྲུབ། ལྟོས་གཞི་དགེ་བ་ཉིད་ཁེགས་པས་དགེ་བ་བཅུ་གཅིག་མ་གྲུབ། ཉོན་མོངས་བྱ་མོངས་བྱེད་དུ་མེད་པས་རྩ་ཉོན་དང་ཉེ་ཉོན་མ་གྲུབ། ཐ་དད་དུས་མཉམ་པ་ལ་དངོས་སུ་ཕན་ཚུན་ཕན་འདོགས་པ་མེད་པས་གཞན་འགྱུར་བཞི་སོགས་དང་སྔ་མ་ཀུན་ཀྱང་ཁེགས་སོ། །གཉིས་པ་ཁྱད་པར་སོ་སོའི་རྣམ་པ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་གཞན་དང་གཞན་མེད་ན་སེམས་བྱུང་མི་སྲིད་ལ། དེ་དག་སོ་ སོ་གཞན་དང་གཞན་དུ་གྲུབ་ན་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་མཐའ་དག་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་ཤེས་པ་གཅིག་མི་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ། སྒྲ་དོན་ཡང་མི་འཐད་དེ། སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཞེས་པ་མི་རུང་སྟེ། སེམས་དང་ཕྲད་པ་ལས་བྱུང་ན་སེམས་སུ་ཐལ་ལ། མ་ཕྲད་ན་སེམས་ལས་བྱུང་བར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཕྲད་པ་མ་གྲུབ་པས་སེམས་ལས་བྱུང་བར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། རྫས་གཅིག་ལ་སྐྱེད་པར་བྱ་བྱེད་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐ་དད་དུས་མཉམ་ལས་འབྱུང་བ་བཀག་པའི་ཕྱིར་དང་། དུས་མི་མཉམ་པ་ལས་བྱུང་ན་དུས་མཚུངས་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། སེམས་ཉིད་གཉིས་སུ་སྣང་བ་སྟེ། །ཆགས་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་དང་། །དད་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་ལས། །ཉོན་མོངས་དགེ་ཆོས་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་པ་དང་། བརྟག་གཉིས་ལས། ངོ་བོ་གཟུགས་མེད་མཐོང་བ་པོ། །སྒྲ་མེད་ཐོས་པ་པོ་ཡང་མེད། །དྲི་མེད་སྣོམ་པ་པོ་ཡང་མེད། །རོ་མེད་མྱོང་བ་པོ་ཡང་མེད། །རེག་མེད་རེག་པ་པོ་ཡང་མེད། །སེམས་མེད་སེམས་ལས་བྱུང་བའང་མེད། །ཅེས་སོ།
Chinese
我于不同时显现乃是幻化。心所的破斥有四种：总的破斥、个别的破斥、认识的破斥、忆念的破斥。第一种有两种：一和异的破斥。第一种是：如果心和心所是一，则名言中不成立异体，如同心所一样，心会断绝遍行之差别，如同心一样，心所会分析自性，并且互相之间数字错乱，会成为六或五十一，并且会成为与总相相同。如果是异，则不符合定义，并且会成为许多部分之后，不符合执持不执持总义，并且会成为互相不遍及。个别破斥有：体性、相状、声音意义不符合三种。第一，心和一异没有随行，因此五遍行不成立。境和有境，接触不接触，同时不同时，不容许，因此五境决定不成立。所依之善本身被遮止，因此十一种善不成立。烦恼不是烦恼做者，因此根本烦恼和近烦恼不成立。如果是异，同时，则实际上没有互相帮助，因此其他转变四种等等和之前所有都遮止了。第二，如果将各个差别之相状作为境，没有其他和另外，则心所不可能存在，如果这些各自成立为其他和另外，则完全断绝境之相状的识则不会成立。第三，声音意义也不符合，称为心所不容许，如果从与心接触而生，则会成为心，如果不接触，则不容许成为心所，并且接触不成立，因此不成立为心所，并且对于一个事物，没有生者和所生二者，并且遮止了从异体同时产生，并且如果从不同时产生，则同时性会消失。《经庄严论》中说：心性显现为二，显现为贪等等，显现为信等等，从烦恼善法不存在。以及《二观察》中说：体性无色是见者，无声也是听者，无味也是嗅者，无味也是尝者，无触也是触者，无心也没有心所。
English
My appearing in different times is an illusion. The refutation of mental factors has four aspects: general refutation, individual refutation, the refutation of perception, and the refutation of memory. The first has two aspects: the refutation of one and different. The first is: if mind and mental factors are one, then in name, different entities are not established, and like mental factors, mind would sever the distinctions of pervasive factors, and like mind, mental factors would analyze their own nature, and the numbers would be confused with each other, resulting in six or fifty-one, and it would become the same as the general characteristic. If they are different, then the definition is not appropriate, and it would become many parts later, it would not be appropriate to hold or not hold the general meaning, and they would become mutually non-pervasive. Individual refutation has three aspects: essence, aspect, and sound meaning are not appropriate. First, mind and one or different do not follow, so the five pervasive factors are not established. Object and object-possessor, contact or no contact, simultaneous or not simultaneous, are not allowed, so the five object-determinations are not established. The basis of reliance, goodness itself, is negated, so the eleven goodnesses are not established. Afflictions are not the doer of afflictions, so root afflictions and near afflictions are not established. If they are different and simultaneous, then there is no actual mutual benefit, so other transformations, the four, etc., and all the previous ones are also negated. Second, if the aspects of each difference are taken as objects, there is no other and no other, then mental factors cannot exist, and if these are established as other and other, then the consciousness that completely cuts off all aspects of the object will not be established. Third, the sound meaning is also not appropriate, the term 'mental factor' is not allowed, if it arises from contact with the mind, it will become the mind, and if it does not contact, it is not allowed to be a mental factor, and since contact is not established, it is not established as a mental factor, and for one thing, there are no two, the producer and the produced, and it is forbidden to arise from different entities simultaneously, and if it arises from different times, then simultaneity will disappear. In the Ornament of the Sutras, it says: The nature of mind appears as two, appearing as attachment, etc., appearing as faith, etc., from afflictions, virtuous dharmas do not exist. And in the Two Examinations, it says: Essence is formless, the seer, soundless, also the hearer, odorless, also the smeller, tasteless, also the taster, touchless, also the toucher, without mind, there are also no mental factors.
Tibetan
།དེ་ལྟར་ཕུང་པོ་ལྔས་བསྡུས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་དུ་གསུངས་ཏེ། ཤེས་རབ་སྙིང་པོ་ལས། ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་དེ་དག་ལ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་རྣམ་པར་ཡང་དག་པར་རྗེས་ སུ་བལྟའོ། །གཟུགས་སྟོང་པའོ། །སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ། །གཟུགས་ལས་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ལས་ཀྱང་གཟུགས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ། ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། འདུ་བྱེད་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་སྟོང་པའོ་ཞེས་པ་དང་། སེམས་འགྲེལ་ལས། ཕན་པར་བཞེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། །གཟུགས་དང་ཚོར་དང་འདུ་ཤེས་དང་། །འདུ་བྱེད་རྣམ་ཤེས་ཕུང་པོ་ལྔ། །དེ་དག་ཉན་ཐོས་རྣམས་ལ་གསུངས། །རྐང་གཉིས་མཆོག་གིས་རྟག་ཏུ་ཡང་། །གཟུགས་ནི་ལྦུ་བ་རྡོས་འདྲར་སྣང་། །ཚོར་བ་ཆུ་ཡི་ཆུ་བུར་འདྲ། །འདུ་ཤེས་སྨིག་རྒྱུ་དང་མཚུངས་ཤིང་། །འདུ་བྱེད་ཆུ་ཤིང་དག་དང་འདྲ། །རྣམ་ཤེས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཞེས། །ཕུང་པོ་བསྟན་པ་དེ་ལྟ་བུ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་བཤད། །ཅེས་སོ། །དེའང་ཐ་སྙད་པ་ཁ་ཕྱིར་ལྟ་བ་དག་ནི་ཀ་བ་ལྟ་བུ་གཟུགས་སོགས་རང་སྟོང་དུ་འདོད་དེ། སྣང་སྟོང་གི་ཐ་སྙད་མི་རུང་བ་སྣང་བ་མཐོང་བ་ལྟར་སྟོང་པ་མཐོང་བ་ལ་སོགས་སྐྱོན་དམིགས་སོ། །རྣལ་འབྱོར་པ་ནང་དུ་རྟོགས་པ་དག་བློ་ཡུལ་སྟོང་པས་གཟུགས་སྟོང་། ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་བློ་ལ་ཤར་ཡང་གཟུགས་རང་མཚན་པ་མེད་པས་གཟུགས་དེས་བློ་སྟོང་པ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ་ཞེས་འཆད་ལ། བློ་སྣང་གི་གཟུགས་དང་། གཟུགས་སྣང་གི་བློ་དེ་ནང་དང་། བློས་སྟོང་གི་གཟུགས་དང་། གཟུགས་སྟོང་གི་ཡུལ་དེ་ཕྱི་དག་ སྒྱུ་མ་རྨི་ལམ་དང་འདྲ་བས་གཅིག་ཐ་དད་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར། གཟུགས་ལས་སྟོང་པ། སྟོང་པ་ཉིད་ལས་གཟུགས་གཞན་མ་ཡིན་པར་དགོངས་པའོ། །འདུ་ཤེས་དགག་པ་ནི། དེའི་ཡུལ་བཟང་ངན་ཆེ་ཆུང་སོགས་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པ་ཙམ་ལས་དོན་ལ་མ་གྲུབ་པ་དང་། ཡུལ་གཅིག་ལའང་འགའ་ཞིག་གི་ཡིད་དུ་འོང་ལ་འགའ་ཞིག་གི་ཡིད་དུ་མི་འོངས་པ་སོགས་ནང་གི་གོམས་པ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡུལ་དེ་ཕྲ་རགས་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པས་དེའི་ཡུལ་ཅན་འདུ་ཤེས་པའང་རྫུན་ལ། རྫུན་བཞིན་པ་རང་གི་ངོ་བོའང་བརྟག་ན་དབེན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མདོ་ལས། ཇི་ཙམ་དུ་འདུ་ཤེས་པ་དེ་ཙམ་དུ་རྫུན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དྲན་པ་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། འདས་པའི་དོན་སྤྱིར་མ་གྲུབ། སྒྲོ་བཏགས་པ། བྱ་བའི་ཡུལ་དུ་འགལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། བུམ་པ་དྲན་པ་སྔར་བུམ་པ་མཐོང་བའི་རྣམ་པ་བློ་ལ་
Chinese
因此，经中说，五蕴所摄的一切法，其自性皆为空性，如幻如化。如《心经》云：“于彼五蕴，亦应如是观，谓皆性空。”色即是空，空即是色。色不异空，空不异色。如是，受、想、行、识亦皆是空。又如《释心论》云：“乐善士夫曾宣说，色受想行及识蕴，是为声闻众所说。二足尊主恒时说，色如水泡聚沫然，受如水中浮沤同，想如阳焰幻影等，行如芭蕉树干貌，识如幻术之所变。如是五蕴之体性，是为菩萨众宣说。”如是。其中，向外看的名言师们认为，柱子等色法等是自性空。因为他们认为说“显现空性”是不合理的，会产生如“显现如同见到，空性如同见到”等过失。瑜伽行者向内证悟，认为由于心识的对境是空性的，所以色法是空性的。即使境的显现于心识中生起，但由于色法没有自相，因此色法使心识变为空性，所以说空性即是色法。心识显现的色法和色法显现的心识是内，心识所空的色法和色法所空的境是外，如同幻术和梦境一样，因为超越了一和异，所以认为色不异于空，空不异于色。破除想蕴：想蕴的对境，好坏、大小等只是相互观待而安立，实际上并不成立。并且，对于同一个境，有些人觉得悦意，有些人觉得不悦意等，只是随顺内在的串习而转。并且，境在细大等任何方面都不成立，因此以境为对境的想蕴也是虚假的。如同虚假一样，如果观察其自性，也是空寂的。如经中说：“于彼作意想，彼即是虚妄。”如是。破除忆念有三种：过去的境总的来说不成立，增益，成为行境相违。第一，忆念瓶子，之前见到瓶子的形象在心中
English
Thus, it is said in the scriptures that all phenomena encompassed by the five aggregates are empty in nature, like illusions. As the Heart Sutra states: "Likewise, the five aggregates should be viewed as empty by their very nature." Form is emptiness; emptiness is form. Form is not different from emptiness; emptiness is not different from form. Similarly, feeling, perception, volition, and consciousness are also empty. Furthermore, as the Commentary on the Mind states: "Those who wish for benefit have declared that the aggregates of form, feeling, perception, volition, and consciousness are taught to the Hearers. The supreme among bipeds always said that form appears like a bubble or a mass of foam, feeling is like a water bubble, perception is like a mirage, volition is like the trunk of a banana tree, and consciousness is like an illusion. Such is the nature of the five aggregates, taught to the Bodhisattvas." Thus it is. Among these, the nominalists who look outward consider form and so on, like a pillar, to be empty of self-nature. They consider it unreasonable to speak of "appearance-emptiness," as it would lead to faults such as "appearance is seen, emptiness is seen." The yogis who realize inwardly consider form to be empty because the object of the mind is empty. Even though the appearance of an object arises in the mind, since form has no self-characteristic, that form empties the mind, so they explain that emptiness is form. The form appearing to the mind and the mind appearing to form are internal; the form emptied by the mind and the object emptied by form are external. Like illusions and dreams, because they transcend one and different, they consider that form is not different from emptiness, and emptiness is not different from form. Refuting perception: The objects of perception, such as good and bad, large and small, are established only in relation to each other and are not established in reality. Moreover, for the same object, some find it pleasing, while others do not, and so on, which is only due to following internal habits. Furthermore, since the object is not established in any way, whether subtle or gross, the perception that takes the object as its object is also false. Like falsehood, if its own nature is examined, it is also solitary. As it is said in the sutra: "To the extent that there is perception, to that extent there is falsehood." Thus it is. Refuting memory has three aspects: the past object is not established in general, superimposition, and contradiction in being an object of action. First, the memory of a pot, the image of seeing the pot before in the mind,