Tibetan
ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། ལུང་པ་ཡངས་དོག་ལ་སྒྲ་ཆེ་ཆུང་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་མི་རུང་སྟེ་རྒྱུན་དང་ཕྲད་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་དང་། སྒྲ་ཤར་དུ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། སྒྲ་ཉེ་རིང་ན་གྲག་པ་གསལ་མི་གསལ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྙན་མི་སྙན་མ་གྲུབ་སྟེ། སྐད་ཅིག་གིས་འགགས་པས་སྙན་མི་སྙན་ཡུན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲི་དང་རོ་དང་རེག་ཀྱང་མེད་དེ་ཕྲད་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྟན་ཡོད་མ་གྲུབ་པ་ནི། ཆ་ཤས་དང་ཆ་ཅན་རེ་རེ་རྐྱང་པ་བསྟན་དུ་མེད་དེ། ཆ་ཤས་མེད་པའི་ཆ་ཅན་བསྟན་དུ་མི་སྲིད་ལ། ཆ་ཅན་མེད་པའི་ཆ་ཤས་མེད་དེ་ཕྲ་བ་ཆ་མེད་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། རགས་པ་ཆ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆ་དང་ཆ་ཅན་གཉིས་སོ་སོར་མ་གྲུབ་པས་བསྡོམ་ནས་བསྟན་དུའང་མེད་དོ། །ཡང་འདས་མ་འོངས་མེད་པས་དང་ད་ལྟ་བ་དང་དུས་མཉམ་པས་བསྟན་དུ་མེད་དོ། །ཐོགས་ བཅས་མ་གྲུབ་སྟེ། མ་ཕྲད་པ་ལ་ཐོགས་པ་ཡོད་ན་ཤར་གྱི་རི་བོ་ལ་ནུབ་ཏུ་མདའ་འཕང་བ་ཐོགས་པར་ཐལ་བ་དང་། ཕྲད་པ་ལའང་། གོ་ས་གཅིག་ཏུ་ཕྲད་ན་ཐོགས་པ་མེད་ལ། གོ་ས་ཐ་དད་ན་ཕྲད་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་མི་དད་ཀྱི་རྫས་མེད་དེ། དུ་མ་ལ་ཐ་དད་ཀྱིས་ཁྱབ་ཅིང་ཐ་དད་ལ་ཐ་མི་དད་མ་གྲུབ་པ་དང་། དུ་མ་མེད་པ་ནི་ཕྲ་རགས་གང་དུའང་མེད་དེ། ཕྲ་བ་ཆ་མེད་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། རགས་པ་ཆ་བཅས་ལ་དུ་མས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་དེ། རྒྱུ་འབྱུང་བའི་རྡུལ་ཕྲ་བ་རེ་རེ་ལ་ནུས་པ་མེད་ཅིང་། ཚོགས་པ་དེ་དག་ལས་གཞན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་སོགས་གཞན་ལའང་སྦྱར་རོ། །རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་གཟུགས་མེད་དེ་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་པ་ཁེགས་པ་དང་། དེ་དག་གི་རྒྱུན་དང་སྐད་ཅིག་ཕྲད་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རང་རིག་མི་རིག་ཏུ་མི་རུང་བ། ཡུལ་རིག་མི་རིག་མི་རུང་བ། ལུས་ཀྱི་ཕྱི་ནང་ནས་མི་རྙེད་པའོ། །དང་པོ་ནི་སེམས་ཀྱིས་རང་རིག་པར་མི་རུང་སྟེ། རིག་བྱ་རིག་བྱེད་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སོར་མོའི་རྩེ་མོ་རང་གིས་རང་རེག་པ་དང་། རལ་གྲི་རང་གིས་རང་གཅོད་པར་མི་རུང་བ་བཞིན་ནོ། །ལངྐར་གཤེགས་པ་ལས། ཇི་ལྟར་རལ་གྲིས་རལ་གྲི་དང་། །སོར་མོ་རང་གིས་རང་ཉིད་ལ། །རེག་ཅིང་གཅོད་པར་མི་བྱེད་པ། །དེ་བཞིན་སེམས་ཀྱིས་སེམས་མི་མཐོང་། ། ཞེས་སོ། །རང་མི་རིག་པར་ཡང་མི་རུང་སྟེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་རིག་པས་གསལ་ལོ། །ཡུལ་རིག་པའང་མི་རུང་སྟེ། ཆ་བཅས་ཆ་མེད་མ
Chinese
因为是灰尘的缘故，以及山谷宽窄没有声音大小的缘故。第二种情况是不允许的，因为阻碍了连续和接触，以及声音不可能出现，以及声音远近时，听到声音清晰不清晰是不合理的缘故。好听不好听无法成立，因为刹那间停止，所以好听不好听没有长久性。气味和味道以及触觉也没有，因为阻碍了接触的缘故。指示存在无法成立，因为部分和整体各自单独无法指示，没有部分的整体不可能指示，没有整体的部分也不存在，因为微尘无分无法成立，粗大之物具有部分的缘故。部分和整体二者分别无法成立，所以总合起来也无法指示。还有，因为过去未来不存在，与现在同时，所以无法指示。阻碍 具有阻碍无法成立，如果不接触而有阻碍，那么向东边的山射箭到西边也会被阻碍，如果接触，在同一个地方接触没有阻碍，如果地方不同，接触无法成立的缘故。没有不相异的物质，因为多由相异所遍及，并且在相异中不相异无法成立，没有多，无论微细还是粗大都没有，因为微尘无分无法成立，粗大之物具有部分，被多所遍及的缘故。没有产生声音的能力，因为产生原因的微尘各自没有能力，并且没有比那些集合之外的其他。同样，对于其他色等也一样适用。没有非能辨识的色，因为否定了善不善无记，以及阻碍了那些的连续和刹那接触的缘故。否定心有三种：不能是自知或非自知，不能是认知对境或不认知对境，从身体内外都无法找到。第一种情况是心不可能自知，因为能知和所知二者不存在的缘故。就像手指尖自己接触自己，剑自己砍自己是不允许的一样。《楞伽经》中说：犹如剑不能砍剑，手指不能自己触碰自己，同样心不能见心。 这样说。也不能是非自知，因为快乐等由自己的认知所明了。认知对境也是不允许的，因为具有部分和没有部分
English
Because it is dust, and because the valley's width and narrowness do not affect the loudness of the sound. The second case is not allowed because it obstructs continuity and contact, and because sound cannot arise, and because it is unreasonable for the clarity of hearing to vary with the distance of the sound. Pleasantness or unpleasantness cannot be established, because it stops in an instant, so pleasantness or unpleasantness does not last. There is also no smell, taste, or touch, because contact is obstructed. Showing existence cannot be established, because parts and wholes cannot be shown individually, a whole without parts cannot be shown, and parts without a whole do not exist, because partless atoms cannot be established, and coarse things have parts. Since parts and wholes cannot be established separately, they cannot be shown together either. Also, because the past and future do not exist, and it is simultaneous with the present, it cannot be shown. Obstruction Having obstruction cannot be established. If there is obstruction without contact, then shooting an arrow from the east to the west mountain would also be obstructed. If there is contact, there is no obstruction if the contact is in the same place, but if the places are different, contact cannot be established. There is no non-distinct substance, because the many are pervaded by the distinct, and non-distinctness in the distinct cannot be established. The absence of the many is not found in either the subtle or the coarse, because partless atoms cannot be established, and coarse things have parts and are pervaded by the many. There is no ability to produce sound, because each of the atoms that cause it has no ability, and there is nothing other than those collections. Similarly, apply this to other forms and so on. There is no non-discriminating form, because it negates the virtuous, non-virtuous, and unspecified, and because it obstructs the continuity and momentary contact of those. There are three negations of mind: it cannot be self-aware or non-self-aware, it cannot be aware of objects or unaware of objects, and it cannot be found inside or outside the body. The first case is that the mind cannot be self-aware, because the knower and the known do not exist. Just as the fingertip cannot touch itself, and the sword cannot cut itself. The *Lankavatara Sutra* says: Just as a sword cannot cut a sword, and a finger cannot touch itself, similarly, the mind cannot see the mind. So it is said. Nor can it be non-self-aware, because happiness and so on are clear by one's own awareness. Awareness of objects is also not allowed, because having parts and not having parts
Tibetan
ཐོང་བ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཡུལ་དང་ཤེས་པ་དུས་མི་མཉམ་ན་མཐོང་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་ཞིང་མཉམ་ན་འབྲེལ་བ་མེད་པས་མི་ལྟོས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་ཆ་མེད་རིག་པའང་མི་རུང་སྟེ་རིག་བྱ་ཡུལ་ཆ་ཤས་མེད་པ་ཉིད། རིག་བྱེད་དབང་པོ་ཆ་ཤས་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རིག་ན། དེ་གཉིས་ཆ་གཉིས་འཛིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཕྲད་པ་བརྟགས་པས་ཁེགས་པའི་ཡང་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་མི་རིག་པའང་མི་རུང་སྟེ། སྔོ་སོགས་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་བསལ་ལོ། །ལུས་ཀྱི་ཕྱི་ནང་ནས་མི་རྙེད་པ་ནི། ལུས་ཆར་མ་གྲུབ་པས་སེམས་བརྟེན་པ་མ་གྲུབ་ལ་དེས་ན་དེར་གནས་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། སེམས་རགས་པར་ཡོད་ན་ཆ་ཤས་ཅན་བརྟགས་པས་ཁེགས་ཤིང་། ཆ་ཤས་མེད་པ་ལ་གནས་པ་པོ་མ་གྲུབ་པས་ལུས་ལ་གནས་པ་མ་གྲུབ་ལ། ལུས་མ་གྲུབ་པས་ཀྱང་སེམས་ལུས་ལ་གནས་པར་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། ནང་ངམ་དེ་བཞིན་ཕྱི་རོལ་ལམ། །ཡང་ན་གཉིས་ཀའི་བར་དག་ན། །རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་མ་རྙེད། །ཅེས་པ་དང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ནང་ནའང་སེམས་མིན་ཕྱི་མིན་ཞིང་། །གཞན་དུ་ཡང་ནི་རྙེད་མ་ཡིན། །གང་ཞིག་ལུས་མིན་གཞན་དུ་མིན། །འདྲེས་མིན་ལོགས་སུ་འགར་མེད་པ། །ཞེས་སོ། །འོ་ན་སེམས་སུ་རིག་ པ་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། མེ་ལོང་གི་ནང་དུ་ཤར་བའི་གཟུགས་བརྙན་མེ་ལོང་ལས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་མི་རྙེད་ཀྱང་སྣང་བ་ལྟར། སེམས་ཀྱང་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བས་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ལ། སེམས་ལ་སྣང་བ་རྣམས་དེ་བས་ཀྱང་འཁྲུལ་སྣང་དུ་ཤར་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཡབ་སྲས་མཇལ་བའི་མདོ་ལས། མེ་ལོང་ཤིན་ཏུ་ཡང་དག་ལ། །ཇི་ལྟར་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡི། །གཟུགས་བརྙན་སྣང་བ་དེ་བཞིན་དུ། །ལྗོན་པས་ཆོས་རྣམས་ཤེས་པར་གྱིས། །ཞེས་སོ། །མདོ་འདི་ལྗོན་པས་ཞུས་པ་ལས་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། འགལ་བ་མེད་དེ། སྔོན་གདུལ་བྱ་ཐ་དད་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཆོས་ཉན་པ་ན། རང་རང་གི་མོས་པ་བཞིན་མདོའི་རྣམ་གྲངས་ཐོས་ཏེ། དུས་གཅིག་ལ་འཁོར་གྱི་ཁྱམས་གཅིག་ཏུའང་ཡབ་སྲས་མཇལ་བའི་མདོ། ལྗོན་པས་ཞུས་པའི་མདོ། དྲི་མ་མེད་པའི་མདོ། དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པའི་མདོ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོའི་མདོ་ལ་སོགས་པ་རང་རང་གིས་ཐོས་པ་དེ་བཟུང་ནས་གཞན་དུ་བརྗོད་པས་དེ་ལྟར་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེའང་གནས་དང་གླེང་གཞི་མཐུན་པ་དང་། མི་མཐུན་པ་ཅི་རིགས་སུ་སེམས་ཅན་ལ་སྣང་བ་དང་། དུས་སྔ་ཕྱིར་སྣང་བ་དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱིན་རླབས་ཏེ། གནས་གཅིག་དུས་གཅིག་ན་འདུག་བཞིན་དུ་གནས་ད
Chinese
因为不能见，如果境和识的时间不同时，见就变成颠倒，如果同时，因为没有关系，就会变成不依赖。境无分识也不行，因为所识境本身没有分。能识的根无分本身来识，那两者就会变成执持二分，而且，相触被考察所破也是原因。境非识也不行，因为已经用体验蓝色等来破除了。从身体的内外都找不到，是因为身体没有成为部分，所以心所依赖的就没有成立，因此住在那里也不成立，如果心粗大地存在，就会被考察有分而破除。没有分就没有成立住者，所以在身体上住就没有成立。身体没有成立，心住在身体上也没有成立。《菩提心释》中说：内或如是外境中，或者二者之间的任何地方，胜者们都没有找到心。还有，《入行论》中说：心不在内也不在外，其他地方也找不到。不是身体，不在其他地方，不混合，没有单独存在的地方。那么，心是什么样的觉知呢？就像镜子中显现的影像，从镜子中既不能找到它本身，也不能找到其他，但它却显现一样。心也是明明没有却显现，所以是错觉。心上的显现更是具有显现为错觉的原因。在《父子相见经》中说：就像镜子非常清澈，如何没有自性一样，影像显现也是如此，智者们应如是了知诸法。那么，这部经不是从树问而说的吗？没有相违，以前所化有情不同，在听闻世尊说法时，各自听到符合自己意乐的经名。在一个时间，一个转轮的庭院中，也有《父子相见经》、《树问经》、《无垢经》、《宝积经》、《三昧王经》等等，各自执持自己听到的，然后在其他地方讲述，所以才会有这种情况。那也是处所和论题相同和不同，以各种方式显现给有情，以及显现的时间先后，那正是佛的加持，在一个处所，一个时间安住时，处所
English
Because it is impossible to see, and if the object and consciousness are not simultaneous, the seeing becomes inverted, and if they are simultaneous, since there is no connection, it would be independent. An objectless consciousness is also not permissible, because the object to be known itself is without parts. If the knowing faculty, which is itself without parts, knows, then the two would be holding onto two parts, and also because contact is refuted by examination. An object that is not consciousness is also not permissible, because it is refuted by experiencing blue and so on. It cannot be found inside or outside the body, because the body has not become parts, so the mind's reliance is not established, and therefore dwelling there is not established. If the mind exists coarsely, it is refuted by examining it as having parts. Without parts, the dweller is not established, so dwelling in the body is not established. Since the body is not established, the mind's dwelling in the body is also not established. In the Commentary on the Bodhicitta, it says: "Neither inside, nor likewise outside, nor in any place between the two, the Victorious Ones have not found the mind." And in the Guide to the Bodhisattva's Way of Life, it says: "The mind is not inside, nor outside, nor is it found elsewhere. It is not the body, nor is it elsewhere, it is not mixed, nor is it separately somewhere." So, what is the nature of mind as awareness? Just as the image appearing in a mirror cannot be found as the mirror itself or as something else, yet it appears, so too, the mind appears even though it does not exist, and is therefore an illusion. The appearances in the mind are even more so the cause of appearing as illusions. In the Sutra of the Meeting of Father and Son, it says: "Just as a mirror is very clear, and how it has no self-nature, so too, the appearance of images, the wise should understand all phenomena in this way." Is this sutra not spoken from the questioning of the tree? There is no contradiction, because in the past, different beings to be tamed, when listening to the teachings of the Bhagavan, each heard the names of the sutras according to their own inclinations. At one time, in one courtyard of the assembly, there were also the Sutra of the Meeting of Father and Son, the Sutra of the Tree's Question, the Sutra of the Immaculate, the Sutra of the Heap of Jewels, the Sutra of the King of Samadhi, and so on, each holding onto what they heard and then speaking about it elsewhere, so that is how it happened. That is also the place and the topic being the same and different, appearing to sentient beings in various ways, and the appearance of the earlier and later times, that is precisely the blessing of the Buddha, while dwelling in one place at one time, the place