Tibetan
ཐོད་པ་བོར་ཆོག་ལས་གཞན་དུ་སྤྲུལ་པ་མི་འབྱུང་བར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱང་ཁེགས་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་སོ་སོའི་རང་བཞིན་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་ནི། སོ་སོའི་རང་བཞིན་རྣམ་པ་གཉིས་ཉིད་དེ། བྱེ་བྲག་པ་དང་མདོ་སྡེ་སྤྱོད་པའོ། །དེ་ཡང་མདོ་སྡེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གདུལ་བྱ་དབང་པོ་རྣོན་པོ་བྱང་ཆུབ་ཉེ་བ་ལ་དགོངས་ནས་དགོངས་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བསྟན་པས། ཡུ་བུ་ཅག་བློ་དམན་པ་ཚུ་རོལ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱིས་མི་རྟོགས་ཤིང་གཏན་ལ་མི་ཕེབས་ཏེ། རེ་ཞིག་ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་ཙམ་མོ། །དེའི་དགོངས་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་པ་རྟོགས་ནས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་བྱེ་བྲག་བཤད་མཛོད་ཆེན་མོ་ཡིན་པས། དེ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཚད་མར་ཁས་བླང་ངོ་ཟེར་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ནི། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཡིན་ལ། ཡང་བསྟན་བཅོས་ ནི་གང་ཟག་གིས་བྱས་པ་ཡིན་པས་རང་གི་རྟོག་པས་གཟུ་བོར་མ་སྦྱར་བའང་སྲིད་དེ་ཚད་མར་མི་རུང་བས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སྒྲིབ་པ་མེད་པའི་སྤྱན་རྒྱས་པ་ཐུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་གསུངས་པའི་མདོ་ཚད་མར་བཟུང་ངོ་། །ཞེས་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ལ་མདོ་སྡེ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་དང་པོ། བྱེ་བྲག་སྨྲ་བས་ཤེས་བྱ་གཞི་ལྔ་སོགས། །རྣམ་བདུན་གཞུང་གི་དོན་རིག་ཡང་དག་མིན། །དང་པོ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལ་གྲུབ་པའི་མཐའ་མང་ཡང་གཙོ་ཆེ་བ་བདུན་འདོད་དེ། ཤེས་བྱའི་གཞི་ལྔ། འཇིག་པ་དོན་གཞན། དུས་གསུམ་རྫས་གྲུབ། བརྗོད་མེད་ཀྱི་བདག །ཤེས་པས་རང་དང་ཡུལ་མི་རིག་པ། མཚན་མཚོན་ཐ་དད། ཆུད་མི་ཟ་བའི་རྫས་སོ། །དང་པོ་ནི། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་གཞི་ལྔར་ངེས་ཏེ། གཟུགས། སེམས། སེམས་བྱུང་། མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད། འདུས་མ་བྱས་སོ། །དེ་ལ་གཟུགས་ཀྱི་གཞི་ནི། གཟུགས་སུ་རུང་བའི་མཚན་ཉིད་ལ། དབྱེ་ན་རྒྱུའི་གཟུགས་བཞི། འབྲས་གཟུགས་བཅུ་གཅིག་བསྡོམས་པས་བཅོ་ལྔ་ཡོད་དེ། མཛོད་ལས། གཟུགས་ནི་དབང་པོ་ལྔ་དང་དོན། །ལྔ་དང་རྣམ་རིག་བྱེད་མིན་ཉིད། །ཅེས་སོ། །རྒྱུའི་གཟུགས་ས་ཆུ་མེ་རླུང་བཞིའོ། །འབྲས་གཟུགས་བཅུ་གཅིག་ནི། མིག །རྣ་བ། སྣ། ལྕེ། ལུས་ཀྱི་དབང་པོ་དང་ལྔ། གཟུགས། སྒྲ། དྲི། རོ། རེག་བྱ་སྟེ་ཡུལ་ལྔ། རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་གཟུགས་སོ། །དེ་ཉིད་ནི་བསྟན་དུ་མེད་ལ། ཐོགས་པ་མེད་པའོ། །དེ་ཡང་ཡུལ་ལ་གཡེང་བ་དང་། སེམས་མེད་པའི་སྙོམས་འཇུག་ལའང་དགེ་བ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་འབྱུང་བའི་སྡོམ་པ་དང་། མི་དགེ་བ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་འབྱུང་བ་སྡོམ་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། བར་མའི་དགེ་མི་དགེ་རྒྱུན་ཆགས
Chinese
那些认为除了抛弃头颅之外不会有其他化身的人也被驳倒了。现在详细阐述声闻乘各宗派的自性：各自的自性只有两种，即毗婆沙宗和经部宗。其中，经部是佛陀考虑到所化众生根器敏锐、接近菩提，以各种意趣进行教导，但那些愚笨、只能看到此岸的人们无法理解和确定，只能暂时相信经文。为了理解并确定其意趣，就有了论典《大毗婆沙论》，因此，追随并声称如实地信奉它的人就是毗婆沙宗。还有人认为，论典是人所造，可能没有公正地运用自己的思维，因此不可靠，所以只应以佛陀以无碍之眼所说的经典为准。因此，追随经典的人被称为经部宗。其中，首先，毗婆沙宗认为，知识的对象是五蕴等，七种论义的理解并不正确。首先，对于毗婆沙宗来说，虽然有许多宗义，但主要承认七种：知识的对象是五蕴，坏灭是不同的实体，三时是实有，不可言说的我，意识不能认识自身和对境，名相和所诠不同，不会耗尽的物质。首先，一切知识的对象都确定为五蕴：色蕴、受蕴、想蕴、行蕴、识蕴。其中，色蕴的自性是可以成为色法，分为四种因的色法和十一种果的色法，总共十五种。《俱舍论》中说：“色是五根和五境，以及无表色。”四种因的色法是地、水、火、风。十一种果的色法是眼、耳、鼻、舌、身五根，色、声、香、味、触五境，以及无表色。无表色是不可见的，也是无碍的。它也指散乱于对境，以及无心定中持续产生善业的律仪，持续产生恶业的非律仪，以及介于两者之间的善与非善的持续产生。
English
Those who believe that there will be no other incarnations except by abandoning the head are also refuted. Now, to elaborate on the individual characteristics of the Hearer Vehicle's schools of thought: there are only two types of individual characteristics, namely the Vaibhashika and the Sautrantika. Among them, the Sautrantika is so called because the Buddha, considering that the beings to be tamed have sharp faculties and are close to enlightenment, taught with various intentions, but those who are foolish and can only see this shore cannot understand and determine it, and can only temporarily believe the scriptures. In order to understand and determine its intention, there is the treatise "Great Vaibhasha," so those who follow and claim to faithfully believe it as it is are the Vaibhashikas. There are also those who believe that treatises are made by people and may not have impartially used their own thinking, so they are unreliable, and therefore only the sutras spoken by the Buddha with unobstructed eyes should be taken as authoritative. Therefore, those who follow the sutras are called Sautrantikas. Among them, first, the Vaibhashikas believe that the objects of knowledge are the five aggregates, etc., and the understanding of the seven topics is not correct. First, for the Vaibhashikas, although there are many tenets, they mainly acknowledge seven: the objects of knowledge are the five aggregates, destruction is a different entity, the three times are real, the inexpressible self, consciousness cannot know itself and its object, names and meanings are different, and matter that does not run out. First, all objects of knowledge are determined to be the five aggregates: form, feeling, perception, formation, and consciousness. Among them, the nature of form is that it can become form, and it is divided into four types of causal form and eleven types of resultant form, totaling fifteen types. The Abhidharmakosha says: "Form is the five senses and the five objects, and non-manifest form." The four types of causal form are earth, water, fire, and wind. The eleven types of resultant form are the five sense organs of eye, ear, nose, tongue, and body; the five objects of form, sound, smell, taste, and touch; and non-manifest form. Non-manifest form is invisible and unobstructed. It also refers to the vows that arise continuously in distraction to objects, and in mindless absorption, the vows that continuously produce good karma, the non-vows that continuously produce bad karma, and the continuous production of good and non-good in between.
Tibetan
་པར་འབྱུང་བར་ངེས་པ་སྟེ། མཛོད་ལས། གཡེང་དང་སེམས་མེད་པ་ཡི་ཡང་། །དགེ་དང་མི་དགེ་རྗེས་འབྲེལ་གང་། །འབྱུང་བ་ཆེ་རྣམས་རྒྱུར་བྱས་པ། །དེ་ནི་རྣམ་རིག་བྱེད་མིན་བརྗོད། །ཞེས་དང་། རྣམ་རིག་མིན་རྣམས་གསུམ་ཞེས་བྱ། །སྡོམ་དང་སྡོམ་པ་མིན་དང་གཞན། །ཞེས་སོ། །སེམས་ཀྱི་གཞི་ནི་དོན་ཙམ་རིག་པ་སྟེ། མིག་གི་རྣམ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་དྲུག་གོ། །མདོ་སྡེ་པ་ལྟར་ཡུལ་ལྐོག་གྱུར་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བུམ་སོགས་དངོས་སུ་མཐོང་བས་སོ། །ཡུལ་འཛིན་པའང་མིག་རྣ་བ་ཡིད་གསུམ་གྱིས་བུམ་སོགས་རྒྱང་ན་ཡོད་པ་འཛིན་ལ། སྣ་ལྕེ་ལུས་གསུམ་གྱིས་ནི་ཡུལ་དང་ཕྲད་དུས་ཡུལ་གྱི་རྡུལ་དང་དབང་པོའི་རྡུལ་གྲངས་མཉམ་པར་འཛིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། མིག་དང་ཡིད་དང་རྣ་བ་ནི། །ཡུལ་དང་མ་ཕྲད་གསུམ་གཞན་དུ། །སྣ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་གྱིས་ནི། །ཡུལ་ནི་མཉམ་པར་འཛིན་པར་འདོད། །ཅེས་སོ། །སེམས་ལས་བྱུང་བའི་གཞི་ནི། དོན་གྱི་ཁྱད་པར་འཛིན་པ་སྟེ། དབྱེ་ན་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཅིག་ནི། རེག་པ་དང་། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། ཚོར་ བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། སེམས་པ་སྟེ། ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་ལྔ་དང་། འདུན་པ་དང་། མོས་པ་དང་། དྲན་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། ཤེས་རབ་སྟེ་ཡུལ་སོ་སོར་ངེས་པ་ལྔ་དང་། དད་པ་དང་། ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང་། ཁྲེལ་ཡོད་པ་དང་། མ་ཆགས་པ་དང་། ཞེ་སྡང་མེད་པ་དང་། གཏི་མུག་མེད་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་དང་། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་། བག་ཡོད་པ་དང་། བཏང་སྙོམས་དང་། རྣམ་པར་མི་འཚེ་བ་སྟེ། དགེ་བ་བཅུ་གཅིག་དང་། འདོད་ཆགས་དང་། ཁོང་ཁྲོ་དང་། ང་རྒྱལ་དང་། མ་རིག་པ་དང་། ལྟ་བ་དང་། ཐེ་ཚོམ་སྟེ་རྩ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དྲུག་དང་། ཁྲོ་བ་དང་། ཁོན་དུ་འཛིན་པ་དང་། འཆབ་པ་དང་། འཚིག་པ་དང་། ཕྲག་དོག་དང་། སེར་སྣ་དང་། སྒྱུ་དང་། གཡོ་དང་། རྒྱགས་པ་དང་། རྣམ་པར་འཚེ་བ་དང་། ངོ་ཚ་མེད་པ་དང་། ཁྲེལ་མེད་པ་དང་། རྨུགས་པ་དང་། རྒོད་པ་དང་། མ་དད་པ་དང་། ལེ་ལོ་དང་། བག་མེད་པ་དང་། བརྗེད་ངས་པ་དང་། རྣམ་པར་གཡེང་བ་དང་། ཤེས་བཞིན་མ་ཡིན་པ་སྟེ་ཉི་ཤུ་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་། གཉིད་དང་། འགྱོད་པ་དང་། རྟོག་པ་དང་། དཔྱོད་པ་སྟེ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་བཞི་དང་བསྡོམས་པས་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཅིག་ནི། ཚོར་དང་སེམས་པ་འདུ་ཤེས་དང་། །འདུན་དང་རེག་དང་བློ་གྲོས་དྲན། །ཡིད་ལ་བྱེད་དང་མོས་པ་དང་། །ཏིང་ངེ་འཛིན་སེམས་ཐམས་ཅད་ ལའོ། །དད་དང་བག་ཡོད་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས། །བཏང་སྙོམས་ངོ་ཚ་ཤེས་ཁྲེལ་ཡོད། །རྩ་བ་རྣམ་གཉིས
Chinese
必定会产生，如《俱舍论》中所说：散乱和无心，善与非善的任何关联，以四大为因，那不称为非表色。又说：非表色有三种，律仪、非律仪和他者。心的基础是仅知事物，即眼识等六识。不像经部宗那样执着隐蔽之境，因为实际见到了瓶子等。执着境时，眼、耳、意三者执着远处存在的瓶子等，而鼻、舌、身三者在与境接触时，执着境的微尘与根的微尘数量相等。如论中所说：眼、意、耳三者，与境不接触，在其他地方。鼻等三者，认为与境相等。如此。心所的基础是执着事物的差别，分为五十一个：触、作意、受、想、思，这是五遍行；欲、胜解、念、等持、慧，这是五别境；信、知惭、知愧、无贪、无嗔、无痴、精进、轻安、不放逸、舍、不害，这是十一善；贪、嗔、慢、无明、见、疑，这是六根本烦恼；忿、恨、覆、恼、嫉、悭、诳、谄、憍、害、无惭、无愧、昏沉、掉举、不信、懈怠、放逸、失念、散乱、不正知，这是二十随烦恼；睡眠、恶作、寻、伺，这是四不定。总共五十一个，即：受与思惟想，欲与触及慧忆念，作意胜解与，等持一切心。
English
It is certain to arise. As stated in the Abhidharmakosha: 'Distraction and absence of mind, any association with virtue and non-virtue, with the great elements as their cause, that is not called non-manifest form.' And: 'Non-manifest forms are said to be three: vows, non-vows, and others.' The basis of mind is merely knowing objects, namely the six consciousnesses such as eye consciousness. It does not apprehend hidden objects as the Sautrantikas do, because vases and so on are actually seen. When apprehending objects, the eye, ear, and mind apprehend vases and so on that are far away, while the nose, tongue, and body apprehend the number of particles of the object and the particles of the sense faculty as equal when they come into contact with the object. As it says in that very text: 'The eye, mind, and ear do not come into contact with the object; the three are elsewhere. The nose and the others consider the object to be equal.' Thus it is. The basis of mental factors is apprehending the distinctions of objects, which are divided into fifty-one: contact, attention, feeling, perception, and intention, these are the five omnipresent; desire, conviction, mindfulness, concentration, and wisdom, these are the five object-specific; faith, shame, embarrassment, non-attachment, non-hatred, non-ignorance, diligence, pliancy, conscientiousness, equanimity, and non-harmfulness, these are the eleven virtuous; desire, anger, pride, ignorance, view, and doubt, these are the six root afflictions; wrath, resentment, concealment, spite, envy, stinginess, deceit, cunning, arrogance, harmfulness, shamelessness, lack of embarrassment, lethargy, excitement, lack of faith, laziness, recklessness, forgetfulness, distraction, and non-alertness, these are the twenty secondary afflictions; sleep, regret, investigation, and analysis, these are the four variable. In total, there are fifty-one: feeling, thought, perception, desire, contact, intelligence, memory, attention, conviction, concentration, all minds.