Tibetan
་སྣང་དང་མཚན་མོ་ནུབ། །གཉིས་སུ་སྣང་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །སྤྱོད་པ་རྒྱུན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། །ལུ་གུ་རྒྱུད་ཀྱི་ངོ་བོ་དང༌། །དུས་བཞི་ཉིད་དུ་མ་བྲལ་ན། །སྤྱོད་པ་རྒྱུན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་ཡིན། །རང་རིག་བསྒོམ་པའི་རྒྱུན་མེད་ཀྱང༌། །སྒོམ་པ་རྒྱུན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་འབྱུང༌། །དུས་དང་དུས་མིན་ཐམས་ཅད་དུ། །ལུ་གུ་རྒྱུད་དང་མ་བྲལ་ན། །སྒོམ་པ་རྒྱུན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་ཡིན། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་གོལ་ས་ངོས་གཟུང་བ་ནི། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། ཨེ་མ་ཧོ། ལྟ་བ་རྒྱུན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ། །གོལ་ས་རྣམ་པ་གསུམ་ཡོད་དེ། །སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བལྟས་པ་ན། །གཟུགས་མེད་སྐྱེ་མཆེད་མུ་བཞིར་གོལ། །དངོས་པོ་ཉིད་དུ་བལྟས་པས་ན། །གཟུགས་ཁམས་གནས་རིས་བཅུ་བདུན་དང༌། །བེམས་པོ་ཉིད་དུ་གོལ་བར་འགྱུར། །ལུ་གུ་རྒྱུད་ཀྱི་སྣང་བ་ལ༑ ༑རྟག་པ་ཉིད་དུ་རབ་བལྟས་ན། །ཆགས་པ་ཆེན་པོས་བཅིངས་གྱུར་ནས། །འགྲོ་དྲུག་གནས་སུ་གོལ་བར་འགྱུར། །སྤྱོད་པ་རྒྱུན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ། །གོལ་ས་རྣམ་པ་གསུམ་ཡོད་དེ། །འདི་ལྟར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ལ། །སྨྱོན་པ་ལྟ་བུར་སྤྱད་བྱས་ན། །ལྷ་མ་ཡིན་དུ་གོལ་བར་འགྱུར། །དོན་མེད་ཚིག་རེངས་སྤྱད་བྱས་ན། །འཇིག་ཚོགས་ལྟ་བར་གོལ་བར་འགྱུར། །ཚོགས་དྲུག་ཡུལ་སྣང་ཐམས་ཅད་ལ། །བུ་ཆུང་ལྟ་བུར་སྤྱད་བྱས་ན། །ལུང་མ་བསྟན་པའི་གནས་སུ་གོལ། །སྒོམ་པ་རྒྱུན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ། །གོལ་ས་རྣམ་པ་གསུམ་ཡོད་དེ། །བཏང་སྙོམས་བདག་མེད་བསྒོམས་བྱས་ན། །ལྟེངས་ནས་མུན་སྣང་ཉིད་དུ་གོལ། །ཏིང་འཛིན་ཡིག་འབྲུ་བསྒོམས་བྱས་ན། །ཆགས་པས་འཁོར་བའི་གནས་སུ་གོལ། །མི་རྟོག་སྟོང་པར་བསྒོམས་བྱས་ན། །ཆད་པ་མུ་མེད་ཉིད་དུ་གོལ། །གོལ་བའི་རྒྱུ་ནི་བསམ་ཡས་ཀྱང༌། །གོལ་ས་ཆེན་པོ་དེ་ལས་མེད། །ལུ་གུ་རྒྱུད་ལ་གོལ་ས་མེད། །ལམ་པའི་རྒྱུད་ལ་གོལ་བར་སྣང༌། །དོན་ལ་གོལ་ས་གཅིག་ཀྱང་མེད། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་བཏགས་པ་ཡང༌། །གོལ་ས་བཅད་ཕྱིར་གསུངས་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་རིག་པ་མངོན་སུམ་གྱི་སྣང་བ་མ་མཐོང་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ་སེམས་ལམ་བྱེད་ཀྱི་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་དང༌། མཐོང་ཡང་དབང་པོ་རྟུལ་བས་མཐར་འཛིན་དུ་བཟུང་བ་རྣམས་ལ་གོལ་ས་ཡོད་ལ། དེ་བཅད་པའང༌། རིག་པ་རང་གསལ་གདངས་དང་བཅས་པ་དབང་པོའི་སྒོ་ལ་ལྟ་བར་གཏན་ལ་ཕབ་ནས། ཡོད་མེད་ཀྱི་ཡིད་དཔྱོད་རྟོག་པའི་མཐའ་བྲལ་ནས། རང་དྭངས། རང་སངས་ལྟ་བའི་དགོངས་པ་ནང་དུ་ཐག་བཅད་ལ་གོལ་ས་བཅད་པ་ནི། ཐལ་འགྱུར་ལས། ལྟ་བའི་ངོ་བོ་མཐོང་བ་ལ། །ཡིད
Chinese
白天显现夜晚消失，二元显现并不存在。以行持相续瑜伽，如果与俱生相续的自性，四时之中不分离，就是行持相续瑜伽。即使没有自明观修的相续，也会产生观修相续瑜伽。无论何时与非时，如果不离俱生相续，就是观修相续瑜伽。如是说。第二，指出错谬之处是：又是那里面说，唉玛霍！对于见相续瑜伽，有三种错谬之处。如果观待空性，就会错谬到无色处四处。如果观待事物自性，就会错谬到色界十七处，并且会错谬到有质碍之物。对于俱生相续的显现，如果执著于常恒，就会被大贪所束缚，错谬到六道轮回之处。对于行持相续瑜伽，有三种错谬之处。如此对于一切显现，如果像疯子一样行持，就会错谬到非天之处。如果行持无意义的僵硬之语，就会错谬到坏聚见。对于六识境相的一切显现，如果像小孩子一样行持，就会错谬到无记之处。对于观修相续瑜伽，有三种错谬之处。如果修习舍弃无我，就会昏沉而错谬到黑暗之境。如果修习三摩地字句，就会因贪执而错谬到轮回之处。如果修习无分别空性，就会错谬到断灭无边之处。错谬之因虽然无数，但没有比这更大的错谬之处。俱生相续没有错谬之处，在道之相续中显现错谬，究竟上没有一个错谬之处。安立为因和果，也是为了断除错谬之处而说的。如是说。也就是说，没有见到觉性现量显现的瑜伽士，以心路所作的见修果，以及见到却因根器迟钝而执著于边见者，有错谬之处。断除这些，就是将觉性自明与光明一同确定为观待根门，从有无的分别念思辨的边解脱，在自明、自醒的见解中于内心确定，断除错谬之处是，在决断中说，见之自性是见，
English
When day dawns and night fades, dualistic appearances cease to exist. Through the yoga of continuous conduct, if one does not separate from the essence of the innate continuum in all four times, it is the yoga of continuous conduct. Even without a continuous practice of self-awareness meditation, the yoga of continuous meditation arises. At all times, whether appropriate or not, if one does not separate from the innate continuum, it is the yoga of continuous meditation. Thus it is said. Secondly, identifying the places of error: Again, from the same source: Emaho! In the yoga of continuous view, there are three types of errors. If one looks at emptiness, one errs into the four formless realms. If one looks at the nature of things, one errs into the seventeen realms of the form realm and becomes mistaken as something material. If one intensely views the appearance of the innate continuum as permanent, one becomes bound by great attachment and errs into the six realms of existence. In the yoga of continuous conduct, there are three types of errors. Like this, if one behaves towards all appearances as if one were mad, one errs into the realm of the Asuras. If one engages in meaningless, rigid words, one errs into the view of the perishable aggregate. If one behaves towards all appearances of the six senses like a small child, one errs into the state of the unstated. In the yoga of continuous meditation, there are three types of errors. If one meditates on equanimity and selflessness, one becomes dull and errs into a state of darkness. If one meditates on the syllables of Samadhi, one errs into the place of Samsara due to attachment. If one meditates on non-conceptual emptiness, one errs into the infinite realm of nihilism. Although the causes of error are countless, there is no greater place of error than this. There is no error in the innate continuum. Error appears in the continuum of the path. In reality, there is not a single error. Even the imputation of cause and effect is spoken to cut off the places of error. Thus it is said. That is to say, yogis who have not seen the manifest appearance of awareness, the view, meditation, conduct, and result that make the path of the mind, and those who, even having seen it, grasp at extremes because their faculties are dull, have places of error. Cutting off these errors means establishing that awareness, self-luminous with clarity, is the way to look at the sense gates, separating from the extremes of conceptual thought of existence and non-existence, and deciding within oneself the view of self-clarity and self-awareness. Cutting off the places of error is, as stated in the Thalgyur: "The nature of view is seeing,
Tibetan
་དཔྱོད་ཚིག་གིས་འགྱུས་པ་མེད། །ཅེས་སོ། །རང་སངས་རང་སྣང་གི་ངང་ལ་ས་ལེ་བསྒོམ་ཡང་ཏིས་ཕུར་གཟུང་འཛིན་དུ་མ་སོང་བས་ཡངས་པ་ཁྲོལ་ཆགས་སུ་རྒྱ་བསྐྱེད་དྭངས་ཕྱིན་མ་ཡེངས་གཏིང་གསལ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ངོས་བཟུང་ལ་ཕྱལ་ཡས་པར་བསྒཽམས་པས་གོལ་ས་མེད་དེ། དེ་ཉིད་ལས། མ་གོལ་གནས་པའི་སྒོམ་པ་ནི། །དབང་པོའི་སྒོ་རྣམས་གསལ་བ་ལ། །ཡིད་ཀྱི་རྟོག་པར་མ་འགྱུས་པ། །ཤེས་པ་ཉིད་ལ་དཔྱོད་པའི་ཡིད། །ཕྱིར་ལ་ཤོར་བ་མེད་པ་ཉིད། །རིས་ཅན་གསལ་བ་མ་ཡིན་དང༌། །གུད་བཅད་སྟོང་པར་མ་སོང་དང༌། །བདེ་བ་རྒྱུན་ཆགས་མ་ཡིན་དང༌། །བཏང་སྙོམས་ལྟེངས་པོར་མ་སོང་དང༌། །དྲན་རིག་གསལ་བ་ངལ་སོ་དང༌། །སྦྱང་བ་ལོག་ཆ་ལམ་སོང་དང༌། །འཛིན་ཆ་ནང་དུ་འགྱུ་བདེ་དང༌། །ཆ་ལུགས་གསལ་བས་འཛིན་ཆ་དང༌། ཁ་དོག་ཡིག་འབྲུ་སྒྱུར་བྱེད་རྣམས། །དེ་རྣམས་ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་ན། །མ་གོལ་གནས་པའི་བསྒོམ་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེའི་ངང་ལ་རྟོག་པར་འགྱུས་སམ། དབང་པོའི་སྣང་ཡུལ་གཉིས་སྣང་གི་ཆ་ཅི་ཤར་རྣམས་སྤྱོད་པས་གྲོལ་བར་བྱེད་པ་ལས། དེའི་གོལ་ས་བཅད་པ་ནི། ཐལ་བྱུང་དུ་ཤར་ནས་ཐལ་བྱུང་དུ་གྲོལ་ཏེ། བར་དེར་སྤང་གཉེན་གྱི་འཁྲིས་མ་ཞུགས། ངོ་སྤྲོད་ཀྱི་ཕན་ཡོན་མི་བསྒོམ། གང་སྣང་གི་དུས་ན་སྣང་ཐོག་དེར་བཞག་པས་རིག་ཐོག་ཏུ་གྲོལ་ནས། ཧར་སངས་རིས་མེད་ཕྱལ་པར་བུན་བུན་སངས་ནས་གཉིས་བཅས་ཀྱི་ཆོས་ལ་འཛིན་ཆ་མ་ཞུགས་པ་སྟེ། སེང་གེ་རྩལ་རྫོགས་ལས། རྫོགས་ཆེན་འགག་མེད་སྤྱོད་པ་ཉིད། །བྱས་པས་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། །ཆགས་མེད་རང་གྲོལ་གསུམ་ལ་ཐུག །ཅེས་སོ། །འབྲས་བུ་ནི་རང་རྫོགས་ཡེ་ཐོབ་ཆེན་པོ་སྟེ། གདོད་ཀྱིས་མི་བསྒྲུབ་པར། རང་གནས་ཀྱི་རིག་པ་འདི་ཀ་འབྲས་བུར་ཤེས་པས་ཐག་ཆོད་གཅིག་གིས་ས་ཟིན་དུ་བྱས་པས་གོལ་ས་ཆོད་དེ། དེ་ཉིད་ལས། རྫོགས་ཆེན་གོམས་པ་ཡེ་ཡོད་ཉིད། །བསྒོམས་པས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ༑ ༑འགྱུ་མེད་བསམ་བྲལ་བཞི་ལ་ཐུག །རྫོགས་ཆེན་དོན་ཉིད་རྟོགས་དཀའ་བས། །མཚོན་པའི་ཚིག་གིས་མི་རྙེད་དོ། །གདམས་ངག་གསང་བཅུད་གཉིས་ལ་ཐུག །རྫོགས་ཆེན་རིག་པ་རྟོག་མེད་ཉིད། །བསྒོམས་པས་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ༑ ༑བསྐྱལ་ས་ཆེན་པོ་གཅིག་ལ་ཐུག །རྫོགས་ཆེན་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཉིད། །བསྒྲུབས་པས་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། །ངེས་པའི་སྙིང་པོ་གཉིས་ལ་ཐུག །རྫོགས་ཆེན་འབྲས་བུ་ཆིག་ཆོད་ཉིད། །བསྐྱེད་པས་རྫོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། །ཆགས་བྲལ་མན་ངག་གསུམ་ལ་ཐུག །ཅེས་སོ། །གསུམ་པ་རིག་པ་སྒོ་ལ་སྣང་ཚུལ་ནི།
Chinese
没有被分别念所动摇。如是说。在自醒自显的状态中，即使修习萨雷（sa le），也不会变成蒂普（tis phur）的执着，因此广大开阔地扩展，清澈通透，不散乱，深邃明晰的智慧被确认，无量无边地修习，因此没有错处。正如那里面所说：不离错处的禅修是，诸根之门清明，不被意念的分别所动摇，以觉性本身来观察的意，没有向外散失，有相的显现不是，没有陷入断灭的空性，不是持续不断的安乐，不是无动于衷的麻木，觉知清明，得到休息，修习的错误之处成为道路，执着很容易向内移动，仪态清晰而执着，颜色文字转变者们，如果这些不落入任何一边，就是不离错处的禅修。如是说。在那样的状态中，是否被分别念所动摇？无论诸根的显现境，二元对立的现象显现什么，都通过运用而解脱。它的错处在于：从偶然发生而显现，又从偶然发生而解脱，中间没有进入扬弃和对治。不修习介绍的利益。在任何显现的时候，都安住在显现之上，因此在觉性上解脱，哈尔（har）醒来，无有分别，无量无边地醒来，从昏昏沉沉中醒来，对于二元对立的法，没有进入执着。如狮子圆满力中所说：大圆满无碍的运用本身，不是通过作为而产生，到达无执、自解脱三者。如是说。果是自圆满、本有的大，不是最初就去成就，因为知道安住的觉性本身就是果，所以用一个决断来确定，因此错处被切断。正如那里面所说：大圆满的串习是本有的，不是通过修习而产生，到达无动、离思四者。大圆满的意义本身难以证悟，不能用象征的词语来找到。到达口诀、秘密精要二者。大圆满的觉性是无分别的，不是通过修习而证悟，到达巨大的转移处。大圆满的自生智慧本身，不是通过修证而成就，到达确定的心要二者。大圆满的果是唯一决定的，不是通过生起而圆满，到达无执的诀窍三者。如是说。第三，觉性在门上显现的方式是：
English
It is not swayed by judgmental words. Thus it is said. In the state of self-awakening and self-appearing, even if one meditates on sāle, it does not become clinging to tis phur, therefore, one expands broadly and openly, the clear and thorough, unscattered, deep and clear wisdom is recognized, and one meditates immeasurably, therefore there is no mistake. As it says in that very text: The meditation that does not stray is: When the doors of the senses are clear, Not swayed by the thoughts of the mind, The mind that examines awareness itself, Does not stray outwards, The appearance of forms is not, It does not fall into nihilistic emptiness, It is not continuous bliss, It does not fall into indifferent apathy, Clear awareness is rest, The wrong aspects of practice become the path, Clinging easily moves inwards, Clinging is clear with appearance, Colors, letters, transformers, If these do not fall to any side, It is meditation that does not stray. Thus it is said. In that state, is it swayed by thoughts? Whatever arises from the appearances of the senses, the duality of phenomena, is liberated through practice. The mistake in that is cut off: It arises spontaneously and is liberated spontaneously, In between, there is no entering into rejection and remedy. The benefits of introduction are not meditated upon. At the time of whatever appears, it is left on the appearance, and thus it is liberated on awareness, har awakens, without partiality, immeasurably awakens, awakens from drowsiness, and there is no clinging to dualistic dharmas. As it says in the Lion's Perfected Skill: The unobstructed practice of Dzogchen itself, Does not arise from action, It reaches non-attachment, self-liberation, and the three. Thus it is said. The fruit is the great self-perfection, primordial attainment, it is not accomplished from the beginning, because knowing that the awareness of one's own state is the fruit, one makes a firm decision, and thus the mistake is cut off. As it says in that very text: The habituation of Dzogchen is primordially existent, It does not arise from meditation, It reaches immovability, non-thought, and the four. The meaning of Dzogchen itself is difficult to realize, It cannot be found with symbolic words. It reaches the oral instructions and the secret essence, the two. The awareness of Dzogchen is non-conceptual, It is not realized through meditation, It reaches the great transfer. The self-arisen wisdom of Dzogchen itself, It is not accomplished through practice, It reaches the definitive heart, the two. The fruit of Dzogchen is the single certainty, It is not perfected through generation, It reaches the non-attachment instructions, the three. Thus it is said. Third, the way awareness appears at the door is: