Chinese
如果不能认识到觉性空明无二的原始关联，只是以无念专注的状态来修习，就无法证得法性之地，无法见到实相的本体，无法度脱能所二取的险隘。这就像有人在妙高山的半山腰砍伐，却期望能砍断山峰一样。如果能拔掉心识执着的橛子，就能获得安乐。如果不认识觉性本具的禅定，而期望通过身体的要诀和气脉心识的要诀来安住于禅修，就如同画师迷恋自己的画作一样，永远无法与法性见地相遇。如果能舍弃勤作的方便，就能获得安乐。如果不认识觉性通透的妙力所显现的空色无别，仅仅是明相，有些人会执着显现是自己的心，有些人则执着为外在的其他事物。这就像树木的树心枯萎后，就不会再长出枝叶一样，徒劳无益。如果能放下认为“显现是这个”的所有执着，就能获得安乐。总的来说，显现是妙力所显现，以清净的执着则显现为清净，以不清净的执着则显现为错乱。从显现之时起，就只是妙力的显现，内外皆无，也未成立任何事物，是无基的空色无别，仅仅是明相而已。 。这以前也说过了。如果不认识觉性的本体、自性、大悲三者为三身，以及胜义谛，而认为胜义谛在某个地方存在着一个空空洞洞的东西，这就好比大象回到自己的家中，却不知道它就在那里，反而去追寻它的足迹，在所有地方寻找也找不到一样。如果能舍弃在胜义的体性中寻找的念头，就能获得安乐。如果不认识觉性是法尽、赤裸、鲜明的，而执着外在显现的空色光芒为觉性，就无法从能所二取的束缚中解脱出来。这就像鸟被细线束缚，想要飞翔，却只能在细线的范围内活动一样。如果能舍弃在光明中寻求清净解脱，就能获得安乐。如果不领悟觉性在觉性之处自然安住、自然解脱的意义，只是遮止空性、乐、明、无作等概念的各个部分，就自认为已经证悟了见地，并声称已经证悟，这就像没有新意的雏鸟，只是改变了装束，就冒充自己是国王一样。如果能舍弃分别念的见解，就能获得安
English
If one does not recognize the primordial connection of awareness, the empty and clear, as being non-dual, and only meditates in a state of non-conceptual single-pointedness, one will not attain the ground of dharmata, will not see the nature of reality, and will not cross the defilements of grasping at subject and object. This is like someone who cuts at the waist of Mount Meru, hoping to cut it down. If one can pull out the peg of mental clinging, one will be at ease. If one does not recognize that awareness has its own natural meditation, and hopes to abide in meditation through the key points of body, energy, and mind, it is like an artist being attached to his own painting, never having the opportunity to meet the state of dharmata's intention. If one can abandon the means of effort, one will be at ease. If one does not recognize that the empty form, which arises as a play from the unobstructed power of awareness, is merely a clear appearance, some will grasp appearances as their own mind, and some will grasp them as other external things. This is like a tree whose heartwood has dried up, so that no leaves will grow. The fruit is a meaningless effort, so if one can abandon all clinging to the idea that "appearance is this," one will be at ease. In general, the appearance that arises as a play from power appears as pure through pure clinging, and appears as confused through impure clinging. From the time of appearance, it is only a play of power, and there is nothing either inside or outside, and nothing is established. It is the groundless empty form, merely a clear appearance. . This has been said before. If one does not recognize that the essence, nature, and compassion of awareness are the three kayas, and the ultimate truth, and thinks that the ultimate truth exists somewhere as an empty void, it is like an elephant returning to its own home, but not knowing that it is there, and instead chasing after its tracks, searching everywhere but not finding it. If one can abandon the thought of searching for the ultimate nature, one will be at ease. If one does not recognize that awareness is the exhaustion of phenomena, naked, and clear, and grasps the empty form of external appearance as awareness, one will not be liberated from the bonds of grasping at subject and object. This is like a bird tied with a thread, wanting to fly, but only being able to go as far as the thread allows. If one can abandon seeking purification and liberation in light and appearance, one will be at ease. If one does not understand the meaning of awareness naturally abiding and naturally liberating in the place of awareness, and only negates each part of the general concepts of emptiness, bliss, clarity, and non-action, and thinks that one has realized the view, and claims to have realized it, it is like a chick with no new ideas, only changing its clothes and pretending to be a king. If one can abandon the views of conceptual thought, one will be at
Tibetan
དེའོ། །རྩ་ཤེ་ལས་ཀྱང༌། ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་སྤང་པའི་ཕྱིར། །གོའུ་ཏམ་ཁྱོད་ཀྱིས་གང་གསུངས་པ། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །མངོན་རློམ་ཡིད་དཔྱོད་ལ་གདེང་བཅས་ནས་ངས་ལྟ་བ་རྟོགས་སོ་བྱར་མེད་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྔམ་པོ་ཆེར་སྨྲ་བ་ནི། རྣལ་དོན་དང་མ་འབྲེལ་བས་ངོ་ཚ་མེད་པའི་ཚིག་སྟེ་བླུན་རྨོངས་མུན་པ་ཅན་མིན་པ་སུ་ཞིག་དེ་སྐད་སྒྲོག་པར་བྱེད། གང་ལ་བློ་གྲོས་ཀྱི་མིག་ཟུམ་ཞིང་ལོག་པར་ཞུགས་པའི་ཕྱོགས་མང་བ་དག་གི་འདོད་པ་སྟེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་དེ་ནི་བསྟན་པ་དམ་པའི་ཆོས་དང་འགལ་བས་མཁས་པ་དག་གིས་ཤིན་ཏུ་སྨད་པའི་གནས་སོ། །སྐྱེ་བ་མེད་པའི་དོན་དངོས་སུ་རྟོགས་ན་དངོས་པོ་ལ་ཞེན་པའི་འཁྲུལ་པ་འཇིག་ཅིང༌། ལུས་ངག་ལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དྲོད་རྟགས་ཞེན་པ་མེད་པ་དང༌། འཆི་བ་ལ་མི་སྐྲག་པ་དང༌། སྣུམ་ཞིང་གཞོན་ཤ་ཆགས་པ་དང༌། སྐྲ་དཀར་དང་གཉེར་མ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་སྟེ། རྟགས་དེ་དག་གང་ཡང་མེད་པར་ངས་སྐྱེ་མེད་རྟོགས་སོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་ལུང་སྟོང་གི་རླུང་པོ་འཕྱོ་བ་དང་འདྲ་བས་མ་རྟོགས་པའི་ཁ་འབྱམས་དང་ཡིད་དཔྱོད་ཀྱི་འཛིན་པ་སྤངས་ན་བདེའོ། །རིག་པའི་རང་ངོ་ཟང་ཀ་རྗེན་པ་ལ་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་ལ་བྱང་མ་ཆད་པས་སྟོང་གསལ་ལུ་གུ་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་ཟང་ཐལ་དུ་མ་གོམས་པར། འཁོར་བའི་འཁྲུལ་སྣང་འཁྲུལ་འཛིན་དང་བཅས་པ་འགག་པར་ཁས་ལེན་པ་ནི་མུན་ཁུང་དུ་མཛུབ་ཡུག་བྱས་པ་རང་གཞན་གཉིས་ཀས་མི་མཐོང་བ་ལྟར་འཁྲུལ་པ་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཆ་སོག་པ་ལས་འདག་མི་ནུས་པས་དམིགས་གཏད་བློའི་བསྒོམ་པ་སྤངས་ན་བདེའོ། །རིག་པ་ཆོས་ཟད་རྗེན་པའི་རང་གནད་བླ་ན་མེད་པའི་རྒྱུད་རང་ངོ་མ་ཤེས་པར། ཐབས་དང་བྱ་རྩོལ་ཅིས་ཉམས་སུ་བླངས་ཀྱང༌། ད་རེས་ཐག་ཆོད་པ་ལྟར་བྱུང་ཡང་མཐའ་མ་ཁྲོལ་ཕུ་མ་འཁྲུས་པས་ཐེ་ཚོམ་དང་ཡིད་དཔྱོད་ཀྱི་འཛོལ་ས་མང་བས་གོལ་སྒྲིབ་ཀྱི་ལམ་འཁྱོག་པ་ནི། རྒྱུས་མེད་ལམ་ཁ་བྲག་ཏུ་འཁྱམས་པ་དང་འདྲ་བས་སྟོང་བསྒོམ་མུན་པའི་ངོ་སྤྲོད་སྤངས་ན་བདེའོ། །སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དགའ་རབ་རྡོ་རྗེའི་ཞལ་སྔ་ནས། ཡིད་དཔྱོད་འཛིན་པའི་ལྟ་བ་ཉོན་རེ་མོངས། །དེ་ལ་བརྟེན་པའི་བསྒོམ་པ་ཡི་རེ་མུག །དེ་ལ་སྤྱོད་པའི་སྤྱོད་པ་ཐང་རེ་ཆད། །དེ་ལ་འབྲས་བུ་རེ་བ་ཡོང་རེ་འཁྲུལ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །གཟུང་འཛིན་འཁོར་བའི་བདུད་ལས་རྒྱལ་བར་གདམས་པ་ནི། ཐིག་ལེ་ཉག་གཅྀག་གྲྭ་ཟུར་མེད་པ་ལ། །གཅིག་དང་ཐ་དད་འཛིན་པ་འཁྲུལ་པའི་སེམས། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་རྒྱུ་རྐྱེན་མེད་པ་ལ། །འཁོར་བའི་ལམ་དུ་འཛིན་པ་
Chinese
是故，如《根本慧论》所说：“为舍一切见，佛说如是法。” 以傲慢和思辨为凭，自以为已证悟见地，实乃无稽之谈。此等不顾实义的无耻之语，除了愚昧无知之辈，谁会妄言？心眼紧闭，误入歧途，随波逐流之辈的所作所为，与神圣的佛法背道而驰，为智者所不齿。 若能真实证悟无生之义，则对事物的执着迷妄便会消散，身语自然流露出法性的暖相，不再执着，无惧死亡，容光焕发，青春常驻，白发和皱纹不生。若无此等证相，却妄称已证悟无生，犹如空谷回音，毫无意义。故应舍弃未证悟的夸夸其谈和思辨执着，方能得安乐。 若未通达觉性本然面目，未证悟其非实有、不断灭的空明觉性之真义，却妄言已断轮回之幻相和执着，犹如在黑暗中摸索，自他皆不见。若不从根本上消除能取所取之迷妄，则无法解脱。故应舍弃有分别念的修持，方能得安乐。 若未识得觉性本净、无上续部的本然面目，无论如何精进修持，即使一时看似有所成就，最终仍会因未彻底清净而生起疑惑和思辨，误入歧途。此等歧途，犹如迷失在荒山野岭，无路可走。故应舍弃以空性为目标的黑暗修持，方能得安乐。 正如大阿阇黎嘎绕多杰所言：“以思辨执着为见，烦恼丛生；依此见地而修，心灰意冷；依此而行持，疲惫不堪；依此而希求，终将错谬。” 降伏能取所取轮回之魔之教言： 于无有棱角的独一明点之中，执着一与异乃是迷妄之心；于无有因缘的自生智慧之中，执着轮回之路
English
Therefore, as stated in the Root Wisdom Treatise: "To abandon all views, the Buddha taught this Dharma." To boastfully claim to have realized the view based on arrogance and speculation is absurd. Such shameless words, devoid of true meaning, who but the ignorant and deluded would utter? The actions of those whose minds are closed and who have gone astray, following the masses, are contrary to the sacred Dharma and are despised by the wise. If one truly realizes the meaning of non-arising, the delusion of attachment to things will be dispelled, and the warmth of Dharma nature will naturally manifest in body and speech, without attachment. There will be no fear of death, radiance will shine, youth will be maintained, and white hair and wrinkles will not appear. If one does not have these signs, but falsely claims to have realized non-arising, it is like an echo in an empty valley, meaningless. Therefore, one should abandon the empty talk of non-realization and the clinging to speculation in order to find peace. If one has not understood the natural face of awareness, the true meaning of the unceasing luminosity of emptiness, which is neither substantial nor annihilated, yet claims to have stopped the illusory appearances and attachments of samsara, it is like groping in the dark, where neither oneself nor others can see. If one does not fundamentally eliminate the delusion of grasping and the grasped, one cannot be liberated. Therefore, one should abandon the meditation of focused mind in order to find peace. If one has not recognized the naturally pure face of awareness, the essence of the unsurpassed tantra, no matter how diligently one practices, even if it seems to be accomplished for a time, in the end, doubts and speculations will arise due to incomplete purification, and one will go astray. Such a wrong path is like being lost in a desolate wilderness with no way out. Therefore, one should abandon the dark practice that aims at emptiness in order to find peace. As the great Acharya Garab Dorje said: "The view of clinging to speculation is a source of affliction; the meditation based on this view is disheartening; the conduct based on this is exhausting; the hope for results based on this is ultimately mistaken." Advice on overcoming the demon of grasping and the grasped, samsara: In the single bindu without corners, to cling to one and different is a deluded mind; in the self-born wisdom without cause or condition, to cling to the path of samsara