Tibetan
ཡིན་ཚུལ་ངེས་པ་མེད་པ་ལ། །རང་ཉིད་ཤར་བས་རང་་སར་གྲོལ། །ཆུ་དང་རླབས་དང་རྒྱ་མཚོ་བཞིན། ། རྟོག་པ་ཡེ་ནས་ཆོས་སྐུའི་གདངས། །ཆོས་དབྱིངས་གཞན་ཞིག་བསྒོམ་དུ་ མེད། །རྟོག་སྤང་མི་རྟོག་སྒོམ་འདོད་པས། །སྣང་སྲིད་དགྲར་ལྡང་གྲོལ་འཁྲུལ་ལྟུང༌། །གང་ཤར་སྤང་བླང་མེད་པ་ནི། །སྣང་སྲིད་རྒྱ་ཐེག་ཀུན་བཟང་ས། ། སྒོམ་དང་མི་སྒོམ་རྩིས་ལས་འདས། །ལམ་མཆོག་འདི་ཉིད་ཁྱད་པར་ འཕགས། །ཞེས་གསུངས་པས། ད་ལྟར་གྱི་ཤེས་པ་གང་ཤར་སོ་མ་ལ་བཅོས་བསླད་ཀྱི་བཟོ་མ་བྱེད་པར་ཅེར་གྱིས་ལྟོས་ལ་ཕྱམ་གྱྀས་ཞོག །ལྷོད་ཀྱིས་གློད་ལ་གང་བདེར་ཞོག །ཤར་བ་ངོས་ཟུངས་ལ་ངང་དྭངས་སོ་མར་ཞོག །འཛིན་མེད་རང་བབས་སུ་ཐོངས་ལ་རང་འགྲོས་ཞེན་མེད་དུ་ཞོག །རྣམ་རྟོགས་གང་སྐྱེས་ངོས་ཟིན་པས་རང་སར་གྲོལ་བ་ལྟ་བ། དེའི་ངང་ལ་ངང་དྭངས་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་ཏུ་གནས་པ་བསྒོམ་པ། དེའི་ཚེ་ཕྱི་ནང་ཞེན་མེད་དུ་ཤར་བ་་སྤྱོད་པ། གཏད་མེད་རང་ལུགས་སུ་གྲོལ་བ་འབྲས་བུ་སྟེ། མ་བྱས་པ་ཡི་ཆོས་ཉིད་ལ། །རང་བབ་ཆེན་པོའི་རིག་པར་ཤར། །རང་གྲོལ་ངང་དྭངས་འཛིན་པ་མེད། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་གྲོལ་གཞི་ཡིན། །ཡེ་ནས་གྲོལ་བའི་སེམས་ཉིད་ ལ། །གཟོད་ནས་གྲོལ་བ་མི་དགོས་པས། །ཐ་མལ་ཤེས་པ་རང་སོར་ཞོག ། རང་གྲོལ་སྟོང་གསལ་རིག་པ་ནི། །སྐུ་གསུམ་བདེ་ཆེན་སངས་རྒྱས་ཞིང༌། ། ཐམས་ཅད་གཞི་གནས་ཆོས་སྐུའི་ངང༌། །བཅོས་བསྒྱུར་གཉེན་པོས་བཟང་ངན་མེད། །བདེ་སྡུག་སེམས་ཀྱི་མེ་ལོང་ལ། །རྣལ་འབྱོར་རིག་པའི་རྩལ་སྦྱང་བྱ། ། འདི་ནི་ཐེག་པ་ཀུན་གྱི་རྩེ། ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའི་ལམ་མཆོག་ཡིན། །ཞེས་ཐེབས་པར་གདབ་བོ། །དེ་ལྟར་རྟོག་པ་གང་འཕྲོས་ཀྱི་རང་དུས་ན་རྦད་ཀྱིས་བཅད་ལ་ཕྱམ་གྱིས་བཞག་པས། རིག་པའི་ངོ་བོ། སྟོང་གསལ་སྤྲོས་པ་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཁོང་ནས་འཆར་ཏེ་་འདོད་པའི་སེམས་ལས་རང་གྲོལ། ཕྱི་མའི་རྟོག་པ་བསམ་གཟུགས་གཟུགས་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ལས་གྲོལ་ཏེ། ངང་དྭངས་ཤར་གྲོལ་ཆུ་བོ་རྒྱུན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའོ། ། གསུམ་པ་རྗེས་ཇི་ལྟར་བསྐྱང་པ་ལ། ཐོ་རངས་ངང་དྭངས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་ལ་ལུས་གནད་བཅོས་ཏེ་མིག་མི་འགུལ་བར་ཉམས་སུ་བླང་ངོ༌། །དེས་ནི་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འཆར་ཞིང་སྤྱན་དང་མངོན་ཤེས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། སྔ་དྲོ་འཕྲོ་གནས་གཉིས་་སུ་མེད་པས་སྐད་ཅིག་རང་གྲོལ་གྱི
Chinese
本性不确定，自显而自解脱，如水、波浪与大海。 「念头本是法身之音，法界之外无须修，若欲舍念修无念，现相轮回皆为敌，解脱错乱堕落因，何显皆无取舍时，现相轮回大圆满，普贤王如来之境。」 「修与不修超算计，此乃殊胜之妙道。」如是说。现在，对于显现的觉知，不要做任何修改或伪造，而是睁大眼睛看着，保持平静。 放松，放开，保持舒适。 认识到显现，保持本然的清明。 无执着地放任自流，无偏颇地顺其自然。 无论生起何种念头，一旦认识到，它就会自然解脱，这是见地。在这种状态中，安住于清明、快乐、清晰、无念的状态，这是修行。在那时，以外在和内在的无执着显现来行事，在无所依的自性中解脱是果，在未造作的法性中，自发地显现出伟大的觉性，自解脱的清明，没有执着，是普贤王如来的解脱之基。本来解脱的心性中，本来无需解脱，保持平凡的觉知。 自解脱的空明觉性，是三身大乐佛的净土。 一切皆安住于基位法身之状态，无须改造，无须对治，无好无坏，在苦乐之心之镜中，修习瑜伽觉性之力量。 此乃一切乘之顶峰，是金刚藏之心髓妙道。如是坚定不移。如此，无论生起何种念头，在其自身显现之时，彻底斩断并保持平静，觉性之自性，空明离戏之智慧从内心显现，从欲望之心自解脱。后续的念头从思维形象和无形之觉知中解脱，清明、显现、解脱，如河流般持续不断的大瑜伽自然成就。第三，如何于后修持，黎明时分，如虚空般清明，于无分别之智慧寂止与胜观双运中，调整身姿，眼睛不眨动地修持。由此，将自发地显现乐明无念之禅定，并成就天眼与神通。上午，于无二的显现与安住中，于刹那自解脱之境地中
English
Its nature is uncertain; it is self-arisen and self-liberated, like water, waves, and the ocean. "Thoughts are inherently the sound of the Dharmakaya; there is no need to meditate on another Dharmadhatu. If you want to abandon thoughts and meditate on non-thought, appearances and samsara will all become enemies, causing liberation to be confused and fall. When whatever arises has no acceptance or rejection, appearances and samsara are the Great Completion, the realm of Samantabhadra." "Meditation and non-meditation are beyond calculation; this is the supreme and extraordinary path." As it is said. Now, for whatever awareness arises, do not make any modifications or fabrications, but stare at it with wide-open eyes and remain calm. Relax, let go, and be comfortable. Recognize the arising and maintain natural clarity. Release it without clinging and let it flow naturally without bias. Whatever thoughts arise, once recognized, they will naturally be liberated; this is the view. In this state, abide in clarity, joy, clarity, and non-thought; this is practice. At that time, act with external and internal non-clinging appearances; liberation in the unconditioned nature is the result. In the uncreated Dharma nature, great awareness arises spontaneously, self-liberated clarity, without clinging, is the basis of Samantabhadra's liberation. In the mind-essence that is inherently liberated, there is no need for liberation from the beginning; maintain ordinary awareness. Self-liberated, empty, and clear awareness is the pure land of the Three Kayas of Great Bliss Buddha. Everything abides in the state of the base Dharmakaya; there is no need for transformation, no need for antidotes, no good or bad. In the mirror of the mind of happiness and suffering, practice the power of yogic awareness. This is the pinnacle of all vehicles; it is the supreme path of the Vajra Essence. Thus, be steadfast. In this way, whatever thoughts arise, at the time of their own arising, completely cut them off and remain calm. The nature of awareness, the wisdom of emptiness, clarity, and freedom from elaboration, arises from within, self-liberated from the mind of desire. Subsequent thoughts are liberated from the awareness of thought-forms and formlessness, clarity, arising, and liberation, the great yoga that flows continuously like a river is naturally accomplished. Third, how to cultivate after the session: At dawn, as clear as the sky, in the union of non-conceptual wisdom of shamatha and vipashyana, adjust the posture and practice without moving the eyes. By this, the samadhi of bliss, clarity, and non-thought will spontaneously arise, and the divine eye and clairvoyance will be accomplished. In the morning, in the non-duality of arising and abiding, in the state of instantaneous self-liberation.
Tibetan
་དོན་ལ་རིག་པའི་རྩལ་སྦྱངས་བས་ལྷག་མཐོང་རང་གྲོལ་གྱི་རྟོགས་པ་གོང་འཕེལ་དུ་འགྲུབ་བོ། ། གུང་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་དང༌། སྒྱུ་མ་དང༌། སྨིག་རྒྱུ་དང༌། སྒྲ་བརྙན་དང༌། སྤྲུལ་པ་དང༌། མིག་ཡོར་དང༌། གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུར་ཝལ་ཝལ་སྦྱང་ཞིང༌། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དག་སྣང་དང་མོས་གུས་ཕྱོགས་མེད་དུ་་སྦྱང་ཞིང༌། བླ་མ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྷག་པར་མོས་གུས་དུང་དུང་བསྒོམས་པས། བདེན་མེད་ཀྱི་ངང་ནས་མཆོག་དང་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་་འགྲུབ་ བོ། །ཕྱི་དྲོ་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས། ཐར་པའི་ཕན་ཡོན། ལས་འབྲས་ཀྱི་ཡིད་ཆེས། དལ་འབྱོར་རྙེད་དཀའ། ཚེ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པས་བློ་སྣ་ཐུང་རྦུད་རྦུད་པ་ལ་བསླབ་བོ། །དེས་ནི་ཚེ་འདིའི་སྣང་བ་ལ་ཡིད་མི་འཇུག་ཅིང་ཕྱི་མའི་དོན་དུ་ཆོས་སྒྲུབ་པ་ལ་བརྩོན་འགྲུས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འགྲུབ་བོ། །སྲོད་ལ་སྣང་བ་སེམས་སུ་ཐག་བཅད་དེ་སྣ་ཚོགས་རྨི་ལམ་འདྲ་བའི་ངང་ནས་བདེ་གསལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ངང་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པས། བར་ཆད་རང་སར་ཞི་སྟེ་དངོས་འཛིན་འཁྲུལ་པ་འཇིག་པའི་ངོ་བོ་འགྲུབ་བོ། །གུང་ལ་ཉལ་དུས་སེམས་ཉིད་མ་སྐྱེས་པའི་ངང་ལ་རྣམ་རྟོག་་འཕྲོ་འདུ་མེད་པར་གཉིད་ལོག་པས་རྨི་ལམ་འོད་གསལ་བདེ་བ་ཆེན་པོར་འཆར་ཞིང༌། ཉིན་མཚན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དགོངས་པ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཉིན་མཚན་ཀུན་ཏུ་བརྩོན་པས་གནས་པའི་ཚེ། ལྟེངས་པ། གོལ་བ། འབྱམས་པ་གསུམ་ལས། ཇི་ཙམ་བསྒོམས་ཀྱང་སྐྱེད་མེད་ན་ལྟེངས་པ་སྟེ། ཤར་གྲོལ་ལྟེངས་ནས་ལྷག་མཐོང་གི་རྩལ་ཆུང་ན། སྐད་ཅིག་ཀྱང་གནས་སུ་མི་གཞུག་པར་དར་པོ་ཆེ་རླུང་གིས་བསྐྱོད་པ་ལྟར་འཕྲོར་བཅུག་ལ་རང་གྲོལ་དུ་སྦྱངས་པས་ལྷག་མཐོང་གི་ཡེ་ཤེས་རྒྱུད་ལ་གློ་བུར་དུ་་འཆར་རོ། །ངང་དྭངས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཞི་ལྷག་ལྟེངས་ནས་སྐྱེད་ཆུང་ན། ནམ་མཁའ་སྤྲིན་མེད་པའི་ཚེ་ཉི་མ་ལ་རྒྱབ་བསྟན་ཏེ། ནམ་མཁའི་ངང་དུ་མིག་ཧར་པོ་གཏད་ལ། སེམས་མི་འཕྲོ་བར་བཞག་པས་སྟོང་གསལ་སྤྲོས་དང་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཁོང་ནས་འཆར་རོ། །གཞན་ཡང་ཞི་གནས་ལྟེངས་ན་ལྷག་མཐོང་གིས་བཤིག་ལ་བསྒོམ། ལྷག་མཐོང་ལྟེངས་ན་ཞི་གནས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ངང་ལ་བཞག་པ་ཡང་རབ་ཏུ་ཟབ་བོ། །གོལ་གཞི་འདྲ་མིན་འཆོལ་བའི་ལམ་ལ་འཁྱམས་པ་སྟེ། །དང་པོར་བསྒོམས་པས་ཡོན་ཏན་ཅུང་ཟད་སྐྱེས་ཀྱང་རློམ་སེམས་དང་ང་རྒྱལ་ལ་སོགས་པས་ཁེངས་ན་གོང་མའི་ཡོན་ཏན་ལ་བསམ། ཚེ་འདི་ལ་ཆགས་ན་མི་རྟག་པ་བཙན་ཐབས་སུ་བསྒོམ། ཉམས་མཐོ་དམན་ལ་
Chinese
因此，通过对智慧的技巧进行训练，自解脱胜观的证悟得以增进。中午时分，将一切法都观想为梦境、幻术、阳焰、回声、化身、眼翳、影像等，反复修习。对一切众生修习无偏的清净观和虔诚心，尤其对上师等修习强烈的虔诚心。在无实性的状态中，迅速成就殊胜和共同的成就。下午，通过轮回的过患、解脱的利益、对业果的信任、闲暇难得、寿命无常等，训练自己收摄心念。这样，就不会贪恋今生的现象，并且会精进地为来世修行佛法。傍晚，将显现的一切都确定为心，在各种梦境般的状态中，安住于乐明无分别的状态。这样，障碍自然平息，并成就破除实执迷乱的体性。中午睡觉时，在心性未生起的状态中，不散乱地入睡，梦境就会显现为光明、清晰、大乐。证悟昼夜无别的境界。像这样，如果日夜精进地安住，就会出现停滞、迷失、散乱三种情况。无论修习多久，如果没有进步，那就是停滞。如果自解脱停滞，胜观的技巧不足，就不要让心停留在任何地方，像风吹动绸缎一样，让它散乱，并修习自解脱，胜观的智慧就会突然在相续中生起。如果澄澈、无分别的止观停滞，进步甚微，那么在晴朗的天空中，背对太阳，眼睛直视天空，心不散乱地安住，空明、离戏的智慧就会从内心生起。此外，如果止住停滞，就用胜观来破除并修习；如果胜观停滞，就安住在止住无分别的状态中，这也是非常甚深的。迷失是指在各种不同的歧途中徘徊。最初修习时，即使生起少许功德，如果充满骄慢和傲慢等，就应思维更殊胜的功德；如果贪恋今生，就应强制修习无常；对于体验的高低
English
Thus, by training in the skill of wisdom, the realization of self-liberation vipassanā is enhanced. At noon, contemplate all dharmas as dreams, illusions, mirages, echoes, emanations, eye diseases, images, etc., and practice repeatedly. Practice impartial pure perception and devotion towards all sentient beings, and especially cultivate intense devotion towards the lama and others. In the state of non-inherent existence, swiftly accomplish supreme and common siddhis. In the afternoon, train yourself to gather your thoughts through the faults of samsara, the benefits of liberation, faith in karma and its results, the difficulty of obtaining leisure and endowment, impermanence of life, etc. In this way, you will not be attached to the appearances of this life, and you will diligently practice Dharma for the sake of future lives. In the evening, determine all appearances as mind, and in the state of various dream-like appearances, rest in equanimity in the state of bliss-clarity non-conceptuality. In this way, obstacles will naturally subside, and the nature of destroying the delusion of grasping at reality will be accomplished. At noon, when sleeping, fall asleep in the state of mind's unborn nature, without distraction, and dreams will appear as luminosity, clarity, and great bliss. Realize the realization of non-duality of day and night. Like this, if you abide diligently day and night, three things will occur: stagnation, straying, and scattering. No matter how long you meditate, if there is no progress, that is stagnation. If self-liberation stagnates and the skill of vipassanā is insufficient, do not let the mind stay anywhere, but like a silk banner moved by the wind, let it scatter and practice self-liberation, and the wisdom of vipassanā will suddenly arise in the continuum. If the clear, non-conceptual śamatha-vipassanā stagnates and there is little progress, then in a clear sky, turn your back to the sun, fix your eyes on the sky, and abide without distraction, and the wisdom of emptiness-clarity, free from elaboration, will arise from within. Furthermore, if śamatha stagnates, break it up with vipassanā and practice; if vipassanā stagnates, abide in the state of śamatha non-conceptuality, which is also very profound. Straying refers to wandering on various different wrong paths. When you first practice, even if you generate a little merit, if you are filled with pride and arrogance, you should contemplate the more excellent qualities; if you are attached to this life, you should forcefully practice impermanence; regarding the high and low of experiences