Tibetan
།རེས་འགའ་རྟེན་མེད་ཤེས་པ་རང་བཞིན་ གཞག །ཡུལ་སྣང་དེར་འཛིན་མེད་པའི་ངང་ལ་གནས། །འདི་ནི་མི་རྟོག་ཆོས་སྐུའི་དགོངས་པ་སྟེ། །གནད་ལ་བརྟེན་ནས་རང་བྱུང་ཁོང་ནས་་འཆར། །རེས་འགའ་རླུང་ཕྱིར་བཟུང་ནས་ས་རྡོ་རི་བྲག་ལ་སོགས་པ་ཅེར་རེ་བལྟས་པས་མི་རྟོག་པ་སྐྱེའོ། །རེས་འགའ་རླུང་ནང་དུ་བཟུང་ནས་འཁོར་ལོ་བཞི་རྩ་ཡིག་གམ་འོད་དམ་ལྷ་སྐུ་གང་རུང་ལ་སེམས་གཏད་པས་འགྲུབ་བོ། །རེས་འགའ་རྟེན་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་འཛིན་མེད་དུ་ཧར་རེ་བཞག་པས་བར་མེད་མཉམ་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེའོ། །མཇུག་བསྡུ་བ་ནི། བདེ་གསལ་མི་རྟོག་སྤྱི་ཡི་བོགས་འབྱིན་ནི། ། ཚོགས་བསགས་སྒྲིབ་སྦྱོང་བསྐྱེད་རྫོགས་བསྒོམ་པ་དང༌། །ལམ་ཟབ་བླ་མའི་རྣལ་འབྱོར་མཆོག་ཏུ་བསྔགས། །འདི་ནི་མཐར་ཐུག་གནད་ཀྱི་གདམས་པ་ སྟེ། །སྐལ་བཟང་ཐར་པ་འདོད་པས་དང་དུ་བླང༌། དེ་ལྟར་བསོད་ནམས་ཀྱི་ལས་བྱས་པས། བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། བསགས་སྦྱོང་ལམ་གྱི་བོགས་འབྱིན་དུ་ཟབ་སྟེ། སངས་རྒྱས་མང་བྱེད་ཀྱི་མདོ་ལས། བསོད་ནམ་བསགས་པ་དག་ནི་བསམ་པ་འགྲུབ། །ཅེས་གསུངས་སོ། །དོན་གསུམ་པ་གནས་ལུགས་ཀྱི་ལམ་མ་ནོར་བས་ཐོབ་པའི་རྟོགས་པ་བསྟན་པ་ནི། །དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་ཤར་བའི་རྟོགས་པ་ཡང༌། རོ་མཉམ་གཅིག་སྟེ་ཐ་དད་དུ་མ་ མེད། །ཕྱོགས་གསུམ་གཅིག་ཏུ་་འདུ་བའི་དོན་ས་དང༌། །ཆུ་བྲན་ཐ་དད་རྒྱ་མཚོར་གཅིག་པ་ལྟར། །བདེ་གསལ་མི་རྟོག་ཐབས་གསུམ་གང་བསྒོམས་ ཀྱང༌། །སེམས་ཉིད་མ་སྐྱེས་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་དུ། །བློ་ཡི་འཇུག་པ་རབ་ཞི་ཐིམ་པ་ན། །ཡོད་མེད་སྤྲོས་དང་བྲལ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། །འོད་གསལ་གཤིས་ཀྱི་ཉི་མ་ཁོང་ནས་འཆར། །གྲུབ་གསལ་འཕོ་འགྱུར་མེད་པའི་རྟོགས་པ་སྟེ། །མཁའ་མཉམ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་རང་བཞིན་ནོ། །ཕྱོགས་ཐ་དད་ནས་་འོངས་ཀྱང་དོན་ས་གཅིག་ཏུ་འདུ་བ་ལྟར། བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཐབས་་སོ་སོ་ནས་བསྒོམས་ཀྱང༌། །རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་རིག་སྟོང་ཟང་ཀ་རྗེན་པ་གཅིག་ཏུ་སྐྱེལ་སོ་གཅིག་སྟེ། དེའི་ངོ་བོ་ནི་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པའི་རིག་པ་ཕྱལ་བ་བར་མེད་འོད་གསལ་དག་པ་སྟེ། རང་རིག་སྒྲིབ་གཡོགས་མེད་པ་རང་གསལ་བའོ། །འདི་ནི་དུས་རྟག་པར་ཡོད་ཀྱང་བླ་མའི་བྱིན་རླབས་ཞུགས་པ་འགས་རིག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ། འདིའི་ངོ་བོ་ནི་རང་གསལ་ལ་ཡུལ་མེད་པ། གཏིང་གསལ་རྐྱེན་ལ་མི་ལྟོས་པ། ཡེ་གསལ་གློ་བུར་དུ་མ་བྱུང་བའོ། །དོན་འདི་ལ་འོད་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་སྟེ། བརྒྱད་སྟོང་པ་ལས། སེམས་ལ་སེམས་མ་མཆིས་ཏེ
Chinese
有時將無所依的覺性安住於自性中，安住於不執著外境顯現的狀態。這是無分別法身的意趣，依賴於要點，從內在自然生起。有時將氣向外 удерживая，凝視土地、石頭、山脈等，便會生起無分別。有時將氣 удерживая 於內，專注於四脈輪的種子字、光芒或本尊像，便能成就。有時將無所依的覺性毫無執著地ปล่อย ra，便會生起無間平等的智慧。總結：樂、明、無念總體的增長，積累資糧、淨化障礙、修習生起次第和圓滿次第，以及甚深的上師瑜伽，是至上的讚頌。這是最終要點的口訣，有緣者應欣然接受以求解脫。如此行持積累功德之業，為了證悟非功德，積累和淨化是增長道之要，極其深奧。如《能作諸佛經》云：「積累功德者，所願皆成就。」第三個意義是，闡述以無誤的實相之道所獲得的證悟。如是修習所生起的證悟，是同味一體的，沒有任何差別。三方面匯歸一處的意義，如同土地，如同不同的水流匯入大海。無論修習樂、明、無念三種方法中的哪一種，當心性未生，融入虛空自性時，當意識的活動完全平息融入時，便是遠離有和無戲論的菩提心。光明自性的太陽從內在升起，這是堅固明晰、無有變異的證悟，是等同虛空的如來藏自性。如同從不同方向而來，最終匯聚於同一地點，無論從樂、明、無念的各種方法進行修習，證悟的本質都是覺性與空性赤裸裸的融合為一，其本質是未成立任何事物的覺性，清澈、無間、光明、清淨，自覺沒有任何遮蔽而自明。此乃恆常存在，但當上師加持融入時，便成為覺性的對境。此覺性的本質是自明而無對境，深邃而無所依，本初清淨而非突然產生。此義被稱為光明的智慧，如《八千頌般若經》云：心無心。
English
Sometimes, rest the supportless awareness in its own nature. Abide in the state of non-grasping at the appearance of objects. This is the intention of the non-conceptual Dharmakaya. Relying on the key point, it arises naturally from within. Sometimes, by holding the breath outwards and staring intently at earth, stones, mountains, and so on, non-conceptuality arises. Sometimes, by holding the breath inwards and focusing the mind on the seed-syllables of the four chakras, or on light, or on any deity image, accomplishment is attained. Sometimes, by placing the supportless awareness openly in non-grasping, the uninterrupted, equal wisdom arises. Conclusion: The enhancement of bliss, clarity, and non-thought in general, accumulating merit, purifying obscurations, practicing generation and completion stages, and especially the profound Guru Yoga, are praised as supreme. This is the ultimate essential instruction. May fortunate ones who desire liberation accept it willingly. Thus, by performing virtuous actions, in order to realize non-virtue, accumulation and purification are profound as the enhancement of the path. As stated in the Sutra of Making Many Buddhas: "Those who accumulate merit will have their wishes fulfilled." The third meaning is the explanation of the realization attained through the unerring path of reality. The realization that arises from meditating in this way is of one taste, without any difference. The meaning of the three aspects converging into one is like the earth, like different streams merging into the ocean. Whichever of the three methods of bliss, clarity, and non-thought is practiced, when the nature of mind is unborn and dissolves into the nature of space, when the activity of the mind is completely pacified and dissolves, it is the Bodhicitta that is free from the elaborations of existence and non-existence. The sun of the clear light of nature arises from within. This is the realization of steadfast clarity, without change, the nature of the Sugata-garbha, equal to space. Just as coming from different directions, they converge into one place, even though meditating from the separate methods of bliss, clarity, and non-thought, the essence of realization is the naked, clear, and empty awareness merging into one. Its essence is the awareness that is unestablished in anything, clear, uninterrupted, luminous, and pure. Self-awareness is self-illuminating without any obscuration. This is always present, but when the Guru's blessing enters, it becomes the object of awareness. The essence of this is self-luminous without an object, profoundly clear without depending on conditions, primordially clear without suddenly arising. This meaning is called the wisdom of clear light, as stated in the Eight Thousand Verse Prajnaparamita Sutra: Mind has no mind.
Tibetan
། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་འོད་གསལ་བའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །འོད་གསལ་དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དེ་ཚེ་རྩེ་གཅིག་དངས་གསལ་རྙོག་མེད་པ། །ཞི་ལྷག་ཡངས་པའི་བསམ་གཏན་རྒྱ་མཚོ་ལ། །ཕྱོགས་བྲལ་འཛིན་མེད་གཟུགས་བརྙན་རང་བཞིན་མེད། །ཆོས་ཀུན་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ཟུང་དུ་ འབྲེལ། །སྣང་བ་སྒྱུ་འདྲ་སྟོང་པ་དེར་འཛིན་མེད། །ཟུང་འཇུག་དབྱེར་མེད་དགོངས་ཀློང་ཡངས་པ་ནི། །གནད་ནས་བྱུང་བའི་འོད་གསལ་ཁོང་ནས་ ཤར། །རྒྱ་མཚོ་དངས་པ་ལ་གཟུགས་བརྙན་བྱུང་ཡང་ཆུ་ལས་གཞན་དུ་གྲུབ་པ་མེད་ཅིང༌། གཟུགས་བརྙན་དང་ཆར་པ་ཆུ་གཉིས་གཅིག་དང་དུ་མར་མེད་ལ། སྣང་ལ་ངོས་གཟུང་མེད་པ་ལྟར། སེམས་ཉིད་དངས་པའི་ངོ་བོ་ནི་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྣང་བ་ཤར་ཡང༌། ཡུལ་སྣང་གིས་སེམས་ལ་མ་གོས། སེམས་ཀྱིས་ཡུལ་སྣང་ལ་མ་བཟུང༌། དབང་ཤེས་ལ་སྣང་ཡང་འཛིན་པས་མ་བསླད་པས། སྒྱུ་མ་རང་ས་ན་གསལ་ལ། བློ་རྩེ་གཅིག་རང་གནས་ཀྱི་ཞི་གནས་དང༌། རང་གསལ་ཟང་ཀའི་ལྷག་མཐོང་གཉིས་ངོ་བོ་རྫས་གཅིག་ཏུ་གནས་དུས། ཡུལ་སྣང་སྣང་བ་ལ། སྟོང་པ་སེམས་ཀྱིས་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པའི་འོད་གསལ་ཞེས་བྱའོ། །རྣམ་ངེས་ལས་ཀྱང༌། ཐམས་ཅད་ལས་ནི་སེམས་བསུས་ནས། །ནང་གི་བདག་ཉིད་གཡོ་མེད་པར། །གནས་ནའང་མིག་གིས་གཟུགས་དག་ནི། །མཐོང་བའི་བློ་དེ་དབང་སྐྱེས་ཡིན། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །སུའི་མཐུ་ལས་ཤར་ཞེ་ན། བླ་མའི་བྱིན་རླབས་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ནི། །ཚིག་དང་བསམ་བརྗོད་འདས་ཚེ་མཐོང་བ་སྟེ། །དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་་དུས་སུ་མཐོང་བ་ནི། །དུས་གསུམ་དུས་མེད་སྔ་ཕྱི་དབྱེ་བསལ་མེད། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ཡིན་དབུ་མ་སྟེ། །སྤྲོས་དང་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བྱེད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། །སྙིང་པོའི་ཆོས་ཉིད་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་སྟེ། །གདོད་མའི་ཟད་པ་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཉིད། །འོད་གསལ་སེམས་ཉིད་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་་ཡིན། །མིང་མང་བཏགས་ཀྱང་དོན་གྱི་ངོ་བོ་གཅིག །ཆོས་ཉིད་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས། །འཁོར་འདས་གཉིས་མེད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཡིན། །བླ་མ་དམ་པའི་བྱིན་རླབས་ཀྱིས་སེམས་ཉིད་འོད་གསལ་བའི་ངོ་བོ་མཐོང་སྟེ། དོ་ཧ་ལས། བླ་མས་སྨྲས་པ་གང་གི་སྙིང་ཞུགས་པ། །ལག་པའི་མཐིལ་ན་གནས་པའི་གཏེར་མཐོང་འདྲ། །ཞེས་་སོ། ། དེ་ཡང་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་པ་ལས་འདས་པ་ནམ་མཁའ་ལྟར་མཐོང་བའི་དུས་དེར་སྔ་ཕྱི་རིས་མེད་བསལ་བཞག་ལས་འདས་པར་རྟོག་པས་འཆིང་བ་ཀུན་ལས་གྲོལ་ཏེ། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། འདི་ལ་བསལ་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། ། གཞག་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་མེད
Chinese
心之自性乃光明，如是说。光明又如何呢？彼时一心澄澈无垢染，于寂止胜观广阔之禅定海，离边无执，影像无自性，证悟诸法之体性双运。显现如幻，空性于彼无执着，双运无别，广大之意界，乃从要点生起之光明由内而显。如清澈之海中现影像，然影像非由水之外而成，影像与雨水二者非一亦非异，如显现而无所执。心性清净之体性，虽现种种之显现，然境相不染心，心不执境相，根识虽显现然不为执着所染污，故幻化于自位而明。心专注自住之寂止，与自明朗然之胜观二者体性为一之时，于境相显现时，因空性心不执着之故，名为显而无自性之光明。于《成量论》中亦云：‘由一切收摄心后，内之自性无动摇，安住然眼见诸色，见之识乃根所生。’如是也。由谁之威力而显现耶？乃上师之加持，自生智慧也。超越言词与思说之时而见，如是之境于何时见，三时无时，无有先后差别。乃般若波罗蜜多，乃中观，寂灭戏论与痛苦，乃大手印，乃心要之法性大圆满，乃原始之穷尽，本性之安住。光明心性乃自生智慧。虽立名众多，然意义之体性一也。法性离言思，乃菩提心，轮回涅槃无二犹如虚空。以具德上师之加持，见心性光明之体性。于《多哈》中云：上师所说入于谁之心，如见于手掌中安住之宝藏。如是也。又超越言说思念，如虚空般见之时，于彼时，以前后无别之方式，了知超越取舍，而从一切系缚中解脱。于《现观庄严论》中云：于此无有当舍弃，亦无少许当安立。
English
It is said that the nature of mind is luminosity. How is that luminosity? At that time, with one-pointed, clear, and unpolluted mind, in the vast ocean of meditative concentration of calm abiding and insight, free from bias and without grasping, the image is without inherent existence. The essence of realizing all phenomena is the union of two. Appearances are like illusions, and there is no clinging to emptiness there. The indivisible union, the vast expanse of mind, is the luminosity that arises from the essential point and dawns from within. Although images appear in a clear ocean, they are not formed from anything other than water. The images, rain, and water are neither one nor many. Similarly, appearances are without any grasping. The essence of the purity of mind is that although various appearances arise, the objects of appearance do not contaminate the mind. The mind does not grasp the objects of appearance. Although appearances arise to the sense consciousnesses, they are not defiled by grasping. Therefore, illusion is clear in its own place. When the mind is one-pointed in its own state of calm abiding, and the self-illuminating, clear insight are of one essence, at the time when objects appear, because the mind does not grasp emptiness, it is called luminosity without inherent existence. Also, in the Pramāṇaviniścaya it says: 'Having gathered the mind from all things, the inner self is unwavering. Even when abiding, the eyes see forms, and the mind that sees is born of the senses.' It is like that. From whose power does it arise? It is the blessing of the guru, the self-arisen wisdom. It is seen when it transcends words and thoughts. Seeing such a state at any time is without the three times, without past or future distinctions. It is the Prajñāpāramitā, it is the Madhyamaka, it pacifies elaboration and suffering, it is the Mahāmudrā, it is the essential nature of the Dharma, the Great Perfection, it is the exhaustion of the primordial, the very nature of reality. Luminosity, the nature of mind, is self-arisen wisdom. Although many names are given, the essence of the meaning is one. The Dharma nature transcends speech and thought, it is Bodhicitta, Samsara and Nirvana are non-dual, like the sky. Through the blessing of the noble guru, one sees the essence of the luminosity of the mind. In the Dohā it says: 'Whatever the guru says enters the heart, it is like seeing a treasure in the palm of one's hand.' It is like that. Also, when one sees beyond speech, thought, and expression, like the sky, at that time, one realizes that one has transcended acceptance and rejection without any distinction between before and after, and is liberated from all bonds. In the Abhisamayālaṅkāra it says: 'Here there is nothing to be abandoned, nor is there anything to be established.'