Tibetan
ཉམ་དུ་ལ་བཟླ་བ་ནི། དེའི་ཕྱིར་གཤིས་མཁའ་མཉམ་གཅིག་ཏུ་ལ་བཟླ་བ་ནི། གདོད་ནས་རང་བཞིན་དག་པའི་སེམས་ཉིད་ལ། །སྤང་གཉེན་བྲལ་ཐོབ་མེད་ཀྱིས་དམིགས་གཏད་ཤོལ། །ཕྱི་ནང་གཟུང་འཛིན་མེད་ཀྱིས་ཆེད་འཛིན་ཐོང༌། །འདི་ཞེས་ངོས་གཟུང་མེད་ཀྱིས་ཞེན་པ་ཆོད། །ཐོབ་དང་མ་ཐོབ་མེད་ཀྱིས་རེ་དོགས་སྤོངས། །དེའང་་སེམས་ཉིད་སངས་རྒྱས་པ་ལ་ད་གཟོད་དག་པར་བྱར་མེད་པས་བླང་དོར་གྱི་ཞེན་པ་མི་དགོས་ཏེ། ཀུན་བྱེད་ལས། ཀྱེ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རང་སེམས་གྲུབ་འདོད་ན། །འདོད་པ་མེད་པས་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ། རྟོག་མེད་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་གནས་པར་གྱིས། །བླང་དོར་མེད་པའི་ཡུལ་ལ་རང་བཞིན་གནས། །གཡོས་པ་མེད་པའི་ངང་ལ་ངང་གིས་གནས། །ཞེས་སོ། །ཕྱི་ནང་གཟུང་འཛིན་གང་ཡང་མེད་པས་ཆེད་དུ་འཛིན་པ་མི་བྱ་བ་ཡང་དེ་ལས། ཕྱི་དང་ནང་མེད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། ཟབ་མོ་ཆ་ཤས་རྟོག་ཡུལ་མེད། །ཅེས་་སོ། །འདིའོ་ཞེས་གཅིག་ཏུ་མེད་པས་ཞེན་པའི་འཁྲིས་གཞོམ་པ་ནི། དེ་ཉིད་ལས། སེམས་ནི་ཇི་བཞིན་པ་ཡི་ངོ་བོ་སྟེ། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་གྲུབ། །ཇི་བཞིན་པ་ལ་འཆོས་པར་མ་བྱེད་ཅིག །ཅེས་སོ། །ཐོབ་པ་དང་མ་ཐོབ་པ་མེད་པ་ཡང༌། དེ་ལས། ཐོབ་དང་མ་ཐོབ་གཉིས་སུ་བྱར་མེད་པས། །རེ་དང་དོགས་པའི་གཟེབ་ཏུ་མ་འཆིང་ཞིག །ཅེས་སོ། །རྟོགས་དུས་ངེས་པས་ཕྱམ་གཅིག་ཏུ་ལ་བཟླ་བ་ནི། ད་ནི་རང་གིས་རྟོགས་པའི་དུས་ངེས་པ་ཕྱམ་གཅིག་ནམ་མཁའི་ངང་དུ་ལ་བཟླ་བ་ནི། གཞི་ནས་འཕོ་འགྱུར་མེད་པས་རིག་པ་ལ། །སྣ་ཚོགས་རྐྱེན་གྱི་རྣམ་པ་ཅི་ཤར་ཡང༌། །ཤར་བ་དེ་ཉིད་རང་གི་ཐོག་ཏུ་གྲོལ། །ཆུ་དང་རླབས་བཞིན་ཆོས་སྐུར་ཕྱམ་གཅིག་གོ །རང་གི་སེམས་འཕོ་འགྱུར་མེད་པའི་ངང་དུ་དགའ་མི་དགའ་བདེ་སྡུག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཅི་ཤར་ཡང་སྐད་ཅིག་དེ་ལ་དེར་འཛིན་མེད་པར་རང་གིས་རང་གྲོལ་བས་གཉེན་པོ་གཞན་མེད་ཅིང་དུས་ལ་སྔ་ཕྱི་མེད་པས་སྐད་ཅིག་རང་གྲོལ་བ་ནི། ཀུན་བྱེད་ལས། གྲོལ་བ་རང་གྲོལ་གཞན་ལས་མིན། ཞེས་པ་དང༌། མི་ཟད་པའི་གཏེར་མཛོད་མན་ངག་གི་གླུ་ལས། སྐད་ཅིག་གྲོལ་བ་དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་བྱ། །གྲོལ་བ་དེ་ལས་གཞན་པའི་བདེ་ཆེན་ས་ཡོད་ཅེས། །བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་ཀྱང་སྨིག་རྒྱུའི་ཆུ་དང་མཚུངས། །ཞེས་པ་་དང༌། ཇི་སྲིད་སེམས་ལས་རྣམ་འཕྲཽས་ པ། །དེ་སྲིད་མགོན་པོའི་བདག་ཉིད་དེ། །ཆུ་དང་རླབས་དག་གཞན་ཡིན་ནམ། ། ཞེས་པ་ལྟར་རོ། ། བལྟ་བྱ་ལྟ་བྱེད་དང་བྲལ་བར་ལ་བཟླ་བ་ནི། དེའང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་འདི་
Chinese
于体验中修习：因此，于本性虚空平等中修习是：对于原本自性清净的心性，舍弃取舍，无所得，而放开目标。以外内无所执着，而放下特意执取。无此之认定，而断除贪恋。以无得与未得，而抛弃希望与恐惧。因为心性是佛，所以现在没有需要净化的，因此不需要取舍的执着。如《普作续》云： 噫！大菩萨，若欲成就自心，以无欲而成就故，安住于无分别平等性中。于无取舍之境，自性安住。于无动摇之状态，自然安住。如是。以外内无所执着，所以不应特意执取，也如彼续云： 无外与内，法界，深奥，无分，非思虑之境。如是。无此之唯一，而摧毁贪恋之邻近，即：彼续云： 心是如实之体性，一切法皆如是成就。勿于如实作修饰。如是。无所得与未得，也如彼续云： 无可作得与未得之二者，勿束缚于希望与恐惧之匣中。如是。「于证悟之时，以确定而一时修习是：」现在，自己证悟之时确定，一时于虚空之状态中修习是：从根本上没有变动，因此对于觉性，无论显现何种各异的因缘之相，显现之当下即于自身解脱。如水与波浪般，一时为法身。自己的心于无有变动之状态中，无论显现喜欢、不喜欢、安乐、痛苦等等之相，于刹那间，不执着于彼，而自己解脱自己，因此没有其他对治，且时间上无有先后，因此刹那自解脱，如《普作续》云： 解脱是自解脱，非由他。以及《无尽宝藏口诀之歌》云： 刹那解脱，彼即名为法身。说有胜于解脱之大乐处，如同孩童所说之海市蜃楼之水。如是。如是心识起分别，如是即是怙主性，水与波浪岂是他？ 如是。「于离能见所见中修习是：」此体验
English
Practicing in experience: Therefore, practicing in the equality of nature and space is: For the mind-essence that is originally pure in nature, abandon acceptance and rejection, without attainment, and release the target. Without grasping inside and out, let go of deliberate grasping. Without this identification, cut off attachment. With no gain or no gain, abandon hope and fear. Because the mind-essence is Buddha, there is no need to purify it now, so there is no need for attachment to acceptance and rejection. As the Kunjed Gyalpo says: Emaho! Great Bodhisattva, if you want to accomplish your own mind, because it is accomplished by desirelessness, abide in non-conceptual equality. In the realm of no acceptance or rejection, nature abides. In a state of immovability, naturally abide. Like that. Because there is no grasping inside and out, one should not deliberately grasp, as it also says in that tantra: No outside and inside, the realm of Dharma, profound, without parts, not the realm of thought. Like that. Without this one, destroying the proximity of attachment is: That tantra says: The mind is the nature of what is, all dharmas are accomplished as they are. Do not decorate what is. Like that. There is no gain or no gain, as that tantra also says: There is no making of two, gain and no gain, do not bind yourself in the box of hope and fear. Like that. Practicing at the time of realization, with certainty and all at once, is: Now, when one's own realization is certain, practicing all at once in the state of space is: Since there is no change from the ground, therefore for awareness, whatever different aspects of conditions arise, the moment they arise, they are liberated in themselves. Like water and waves, all at once as Dharmakaya. In the state where one's own mind does not change, whatever aspects of happiness, unhappiness, pleasure, pain, etc. arise, in that instant, without grasping at them, one liberates oneself, so there is no other antidote, and there is no before or after in time, so instant self-liberation, as the Kunjed Gyalpo says: Liberation is self-liberation, not from another. And the Song of the Instructions of the Inexhaustible Treasury says: Instant liberation, that is called Dharmakaya. Saying that there is a great bliss place other than liberation is like the water of a mirage spoken by children. Like that. As long as the mind is differentiated, so long is it the nature of the protector, are water and waves other? Like that. Practicing in separation from the object of seeing and the seer is: This experience
Tibetan
ལྟར་ཤར་རོ། ། དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་བློ་རྟོག་ཤར་བ། གང་དུ་བལྟས་ཚེ་བལྟ་མཁན་ངོ་བོ་སྟོར། ། བཙལ་བས་མི་རྙེད་ཡུལ་དང་ཕྱོགས་ན་མེད། །འཚོལ་མཁན་ཉིད་ཀྱང་མི་དམིགས་སྤྲོས་དང་བྲལ། །བྱེད་པོ་མི་གནས་བྱ་བའི་ཡུལ་གྱིས་་སྟོང༌། །ཇི་ལྟར་ཤར་བ་དེ་ལ་བལྟས་པས་བལྟ་མཁན་རང་སར་བོར་ནས་གང་དུ་བོར་བཙལ་བས་ཕྱོགས་དང་ཡུལ་ན་མེད་པར་མ་ཟད་འཚོལ་མཁན་དེ་ཉིད་ཀྱང་མི་དམིགས་པར་ཕྱམ་གདལ་བས་ཚོལ་བར་བྱེད་མཁན་ཤེས་པ་དང༌། བཙལ་བྱའི་དགག་སྒྲུབ་གཉིས་ཀ་རྗེས་མེད་དུ། སོང་ནས་ཅི་ཡིན་ངོས་གཟུང་མེད་པ་ནི་ཁོ་ བོའི་སེམས་ཏེ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ནི། ཀུན་བྱེད་ལས། མ་གནས་མི་རྟོགས་ཅིར་ ཡང་དགོངས་མེད་པས། མི་རྟོག་མཉམ་པའི་ཡུལ་ལ་རང་བཞིན་གནས། ། ཡེ་ནས་བྱས་ཟིན་རྩོལ་བའི་སེམས་མི་འབྱུང༌། །བདེ་ཆེན་དེ་ལ་གང་སུ་གནས་པ་ནི། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་སྙིང་པོར་དེ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་པ་ཐོག་ཏུ་ཕེབས་སོ། །གཞི་ཐོག་ཏུ་ཕེབས་པས་བལྟ་བའི་གནས་མེད་པར་ལ་བཟླ་བ་ནི། དེའི་ཚེ་སེམས་ཉིད་ནམ་མཁའ་དང་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་དགོངས་པར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས་ཆོས་སྐུ་རང་གནས་ཀྱི་བཙན་ས་ཟིན་ཚུལ་ནི། དཔེ་་སྟོན་ཀའི། མཁའ་བཞིན་དྲི་མེད་གདོད་མའི་ངང་དུ་ཕྱིན། །ལྡོག་པའི་གནས་མེད་ད་ནི་གང་དུ་འགྲོ །ཟད་སར་ཐུག་སྟེ་འོང་བ་འགའ་ཡང་མེད། །སུས་ཀྱང་མི་མཐོང་ཁོ་བོ་གང་ན་འདུག །ཅེས་རྟོགས་པ་མཐའ་དབུས་མེད་པ་རྡོ་རྗེའི་གླུས་ངོམ་པའོ། །དེའང་གང་ཤར་གཞི་ཐོག་ཏུ་གྲོལ་བ་མཁའ་ལ་སྤྲིན་་དེངས་པ་འདྲ་བའི་རྟོགས་པ་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་སེམས་ཉིད་གདོད་མའི་དབྱིངས་དང་རང་ཤར་རང་གྲོལ་གྱི་ཡེ་ཤེས་འདྲེས་པས། སེམས་ཉིད་གནས་ལུགས་ཀྱི་ངང་ལས་ཕྱིར་ལྡོག་བའི་སའམ་གནས་མེད་པ་ནི་ཆོས་ཟད་པའི་ས་ལ་ཐུག་པས་འཕྲལ་བྱུང་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་ཤེས་པ་དངོས་པོ་མཚན་འཛིན་གྱི་འཕྲང་ལས་གྲོལ་ཏེ། ད་ནི་འགྲོ་འོང་མེད་པའི་ཆོས་སུ་ཕེབས་པའི་གང་དུ་འགྲོ་བར་བྱ་སྟེ་་འགྲོ་ས་མེད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ངང་དུ་ཕྱིན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ནི་་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པས་འཁཽར་བའི་གྲོང་དུ་འོང་བ་འགའ་ཡང་མེད་དེ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་གཞི་ལ་ཕྱིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཁོ་བོ་སེམས་ཉིད་དབྱིངས་སུ་ཕྱིན་པའི་དུས་འདི་ན་སྤྲིན་མཁའ་ལ་ཞི་བ་བཞིན་འཛིན་རྟོག་གདོད་མའི་གཞིར་དག་པས་སྒོ་གསུམ་རྩོལ་མེད་གྲོལ་ཏེ་ཁོ་བོ་གང་ན་འདུག་པའི་དོན་མཐོང་ངམ་སྟེ། སྐལ་པ་དམན་པ་དག་ལ་བཤད་ཀྱང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མི་མཐོང་བའི་དོན་རང་གིས་ངེས་
Chinese
如是显现。生起破立之分别念。于何处观视，观者自性消失。寻之不得，不在处所与方位。寻者自身亦不可得，离戏论。作者不住，为空性所作之境。如其显现，观视彼，观者于自处消失，于何处消失，寻之，不在方位与处所，不仅如此，寻者彼自身亦不可得，平坦开阔，寻者之识，与所寻之破立二者皆无痕迹。逝去之后，无可认定为何物，此乃吾之心，如虚空一般。如《普作续》云：不住不思，于何亦无念，无思平等之境，自性安住。本已成办，不生勤作之心。大乐之中，何人安住耶？彼即转为诸法之精华。如是之语已然降临。「于基位降临，故无观视之处所而重述之。」彼时，心性与虚空无别之见解任运成就，以证得法身自住之稳固地界之方式乃是，如譬喻示教云：如虚空般无垢，已至原始之状态。无返回之处，如今将往何处？已至穷尽之地，无有来者。无人得见，吾于何处？如是证悟无边无际，以金刚歌宣说之。彼亦是，所显现者于基位解脱，如云消融于空，生起如是证悟之时，心性与原始之界及自显自解之智慧相融。心性无有从安住之状态中返回之处或地界，乃是已至法尽之地，故从骤然生起之破立之识及事物名相执着的险境中解脱。如今已至无有来去之法，将往何处，是为无有可去之处。如是安住之瑜伽士们，已超越错乱之境，故无有返回轮回之城者，乃是已至如虚空般之基位之故。因此，吾之心性已至法界之时，如云消融于空般，执着分别于原始之基位清净，故三门无勤解脱，汝等可见吾于何处之义耶？然对劣根者宣说，亦不能如实见之，此义当自知
English
Thus it arises. Thoughts of affirmation and negation arise. When one looks, the essence of the looker is lost. Searching for it, it is not found, it is not in place or direction. The searcher himself is also imperceptible, free from elaboration. The actor does not abide, empty of the object of action. As it arises, looking at it, the looker is lost in his own place, and where it is lost, searching for it, it is not in direction or place, and not only that, the searcher himself is also imperceptible, spread out flat, the consciousness of the one who searches, and both the affirmation and negation to be searched for are without trace. After going, there is no way to identify what it is, this is my mind, like the sky. As it is said in the Kunje Gyalpo Tantra: "Not abiding, not thinking, without any thought of anything, the self abides in the realm of non-thought equality. It has already been done from the beginning, and the mind of effort does not arise. In that great bliss, who abides? It becomes the essence of all dharmas." These words have come to pass. Having arrived at the base, it is repeated that there is no place to look. At that time, the mind itself is spontaneously accomplished in a view that is inseparable from the sky, so the way to seize the stronghold of the dharmakaya's own abode is: As the example shows: Like the sky, immaculate, gone to the original state. There is no place to return, where to go now? It has reached the end, there is no one coming. No one sees, where am I? Thus, realizing the endlessness, it is proclaimed with the vajra song. Also, whatever arises is liberated on the base, like clouds clearing in the sky, when that realization arises, the mind itself is mixed with the original sphere and the wisdom of self-arising and self-liberation. There is no place or ground for the mind itself to return from the state of abiding, it is that it has reached the end of the dharma, so it is liberated from the sudden arising of the knowledge of affirmation and negation and the dangers of grasping at objects and names. Now that it has come to the dharma of no coming and going, where should one go, there is no place to go. Such yogis who have gone into such a state have transcended the realm of delusion, so there is no one who comes to the city of samsara, because they have gone to the base like the sky. Therefore, when my mind itself has gone to the realm of dharma, like clouds dissolving in the sky, grasping and thoughts are purified in the original base, so the three doors are effortlessly liberated, do you see the meaning of where I am? But even if it is explained to those of inferior fortune, they will not see it as it is, you should know this meaning yourself.