Tibetan
། །ཚ་སྒོ་བཟོད་བརླག་ཆུ་ཚན་འཇུག་འཚལ་ལོ། །ལྷ་ཡུལ་་འདོད་བདེ་ཤིན་ཏུ་ཆེན་པོ་དང༌། །ཚངས་ཉིད་ཆགས་བྲལ་བདེ་བ་ཐོབ་ནས་སླར། །མནར་མེད་མེ་ཡི་བུད་ཤིང་གྱུར་པ་ཡིས། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུན་མི་་འཆད་པར་བསྟེན་འཚལ་ལོ། །ཉི་མ་ཟླ་བ་ཉིད་ཐོབ་རང་ལུས་ཀྱི། །འོད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་མཐའ་དག་སྣང་བྱས་ ཏེ། །སླར་ཡང་མུན་ནག་སྨག་ཏུ་ཕྱིན་གྱུར་ནས། །རང་གི་ལག་པ་བརྐྱང་པའང་མཐོང་མི་འགྱུར། །དེ་ལྟར་ནོངས་པར་འགྱུར་འཚལ་བསོད་ནམས་ནི། །རྣམ་གསུམ་མར་མེའི་སྣང་བ་རབ་བཞེས་ཤིག །གཅིག་ཏུ་ཉི་མ་ཟླ་བས་མི་བརྫི་ བའི། །མུན་ནག་མཐའ་ཡས་ནང་དུ་འཇུག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་འདོད་པ་་དང༌། གཟུགས་དང༌། གཟུགས་མེད་པའོ། ཁམས་གསུམ་ནི། སྣང་བ་དང༌། ཕྱེད་སྣང་བ་དང༌། མི་སྣང་བའི་གྲོང་ཁྱེར་གསུམ་སྟེ། རགས་པ་དང༌། དངས་པ་དང༌། མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་ན། འདི་དག་གི་བདེ་བ་ཅུང་ཟད་ལ་མ་ཆགས་བར་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབས་ཤིག་ཅེས་་འདོམས་ཏེ། དེའང་དགེ་བ་བསྒྲུབ་པ་ལ་དལ་ཁོམ་མེད་པར་བརྩོན་དགོས་པ་ནི། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། མགོའམ་གོས་ལ་གློ་བུར་མེ་ཤོར་ན། །དེ་་དག་ཕྱིར་ཟློག་བགྱི་བ་བཏང་ནས་ཀྱང༌། །ཡང་སྲིད་མེད་པར་བགྱི་སླད་འབད་འཚལ་ཏེ། །དེ་བས་ཆེས་མཆོག་དགོས་པ་གཞན་མ་མཆིས། །ཞེས་སོ། །སྤྱི་དོན་གཉིས་པ་བྱེ་བྲག་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ། འཁྲུལ་གཞི། འཁྲུལ་ཚུལ། དབྱེ་བ་གསུམ་གྱི། འཁྲུལ་གཞི་ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ། དང་པོ་ཁམས་གསུམ་འཁྲུལ་བའི་རྟེན་དུ་བསྟན་པ་ནི། དེའང་སྡུག་བསྔལ་གང་ཅི་ཡོད་པ་དག་གི་རྟེན་གཞི་ནི་ནང་གི་ཁམས་གསུམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་འདོད་གཟུགས་གཟུགས་མེད་དེ། །སྣང་དང་ཕྱེད་སྣང་མི་སྣང་གྲོང་ཁྱེར་ ན། །སྡུག་བསྔལ་འགྱུར་དང་འདུ་བྱེད་གསུམ་གྱིས་གདུངས། །སེམས་དང་ཡིད་དང་རྣམ་ཤེས་མཆེད་པ་ཡིས། །ཡུལ་རྣམས་བདེ་སྡུག་འཁྲུལ་འཁོར་རྒྱུན་མི་འཆད། །དེ་ལ་ལུས་ནི་རགས་པའི་དངོས་པོ་འདུས་པའི་ཕྱིར་སྣང་བའི་གྲོང་ཁྱེར་དང༌། ངག་ནི་བྲག་ཅ་ལྟར་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བས་ཕྱེད་སྣང་བའི་གྲོང་ཁྱེར་དང༌། ཡིད་ནི་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་པར་མེད་པས་ཤིན་ཏུ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་སྣང་བ་གྲོང་ཁྱེར་ཏེ། འདོད་པ་དང༌། གཟུགས་དང། གཟུགས་མེད་པ་ཞེས་བཏགས་སོ། ། གང་ལས་ན། དགོངས་འདུས་ལས། ལུས་རགས་པ་འདོད་པའི་ཁམས་དང༌། ངག་ཕྲ་བ་གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་དང༌། ཡིད་ཆེས་ཕྲ་བ་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ཏེ། གྲོང་ཁྱེར་དེ་གསུམ་ན་ཁྱེའུ་སྣང་བ་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ག
Chinese
愿进入温暖舒适的温泉！ 愿获得天界极大的欲乐，以及梵天无染的喜乐后，再次变成无间地狱火焰的薪柴，恒常不断地遭受痛苦！ 获得日月之身，自身的光芒照亮整个世界，但再次陷入黑暗的深渊，甚至伸出手臂也无法看见。 如此将会犯错，愿福德者们，点亮三种灯的光明！ 进入那日月无法照耀的无边黑暗之中！ 如是说。 因此，欲界、色界和无色界，是显现、半显现和不显现的三座城市。 因为粗大、清澈和不显现的缘故，不要执着于这些微小的快乐，努力证得无上菩提！ 如此劝诫。 此外，行善必须毫不懈怠地精进。 又如经中所说： 如果头或衣服突然着火， 也要放下扑灭它们的念头， 为了不再受生而努力， 没有比这更重要的事了。 如是说。 第二，详细阐述共同意义的各个方面，分为错乱之基、错乱之方式和错乱之分类三种。 错乱之基又分为两种，首先是指出三界是错乱的所依。 也就是说，所有痛苦的根源是内在的三界。 身、语、意三者，即欲界、色界、无色界，是显现、半显现、不显现的城市。 被痛苦、变化和行三种所折磨。 心、意和意识的生起，使对境产生苦乐的错乱，轮回永无止境。 其中，身体是粗大物质的集合，因此是显现的城市；语言如回声般，虽不存在却显现，因此是半显现的城市；意没有五根的显现，因此是极度不存在之物，是不显现的城市。 因此被命名为欲界、色界和无色界。 从何处得知呢？ 从《意集经》中得知： 身体粗大是欲界，语言微细是色界，意极微细是无色界。 在这三座城市中，有一个名为显现圣童的
English
May you enter the warm and comforting hot springs! Having obtained the great pleasures of the heavenly realms and the joy of Brahma free from attachment, may you once again become firewood for the flames of the Avici hell, constantly enduring suffering! Having obtained the bodies of the sun and moon, your own light illuminates the entire world, but you fall again into the abyss of darkness, unable to see even when you stretch out your arms. Thus, you will err, may those with merit, kindle the light of the three lamps! Enter into the boundless darkness where the sun and moon cannot shine! Thus it is said. Therefore, the desire realm, the form realm, and the formless realm are the three cities of appearance, semi-appearance, and non-appearance. Because they are coarse, clear, and non-apparent, do not be attached to these slight pleasures, strive to attain unsurpassed enlightenment! Thus it is advised. Furthermore, one must diligently strive to accumulate merit without delay. As it is said in the same text: If your head or clothes suddenly catch fire, you should abandon even the thought of extinguishing them, and strive to be free from rebirth, there is nothing more important than this. Thus it is said. Secondly, to explain in detail the various aspects of the general meaning, there are three: the basis of confusion, the manner of confusion, and the divisions of confusion. The basis of confusion is further divided into two: first, the three realms are shown to be the support of confusion. That is to say, the basis of all suffering is the inner three realms. The three of body, speech, and mind, namely the desire realm, the form realm, and the formless realm, are the cities of appearance, semi-appearance, and non-appearance. Afflicted by the three of suffering, change, and action. The arising of mind, intellect, and consciousness causes the confusion of pleasure and pain towards objects, and the cycle of samsara never ceases. Among these, the body is the collection of coarse matter, therefore it is the city of appearance; speech is like an echo, appearing even though it does not exist, therefore it is the city of semi-appearance; mind has no appearance of the five senses, therefore it is an extremely non-existent thing, it is the city of non-appearance. Therefore, they are named the desire realm, the form realm, and the formless realm. From where is this known? From the Gongdü Sutra: The coarse body is the desire realm, subtle speech is the form realm, and the extremely subtle mind is the formless realm. In these three cities, there is one called the Holy Child Appearance.
Tibetan
ནས་སོ་ཞེས་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ལ་བཤད་དོ། །དེ་ལྟར་སྒོ་གསུམ་པོའི་སྟེང་དུ་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་གྱིས་གདུང་བ་ཡང༌། ཀུན་ནས་རྟོག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ཤར་ཏེ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་ཞིང་མྱོང་བའོ། །ཇི་ལྟར་ཤར་ན་ཚོགས་དྲུག་གི་ཡུལ་ལ་རྣམ་ཤེས་དྲུག་དབང་པོའི་སྒོ་སོ་སོ་ལས་འཐོན་ཏེ། ཡུལ་འཛིན་པས་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་བར་མ་གསུམ་གང་རུང་ཤེས་པའི་རྒྱུན་ལ་ཞེན་ཏོ། །དེ་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་སོ་སོར་ཤར་བའི་ཆ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། ། ཡུལ་དང་པོར་རགས་པ་སྤྱིའི་རྣམ་པར་ལམ་སྟེ་རིག་པ་ནི་སེམས་སོ། །དེའི་ཁྱད་པར་ལ་དཔྱོད་ཅིང་ཆགས་པ་དང༌། སྡང་བ་དང༌། གཏི་མུག་གསུམ་གང་རུང་དུ་རྒྱུན་མཐུད་པའི་སེམས་བྱུང་ལ་ཡིད་ཅེས་བྱ་བ་སྐབས་འདི་བརྗོད་དེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་ལས། དེ་ལ་ཡུལ་སྣང་བ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །དང་པོར་རྟོག་པ་ནི་སེམས་ སོ། །ཕྱི་ནས་དེའི་ཁྱད་པར་ལ་དཔྱོད་པ་ནི་སེམས་ལས་བྱུང་བ་སྟེ་ཡིད་དོ། །འདི་གསུམ་ནི་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་སྟེ། ཀུན་དུ་འགྲོ་བའི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་སོ་ཞེས་སོ། །དེའང་སེམས་ཡོད་པས་ན་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཡང་དེའི་རྗེས་སུ་མཚུངས་ལྡན་ཏེ་གྲོགས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་སེམས་ཀྱི་ཀུན་འགྲོར་ཡོད་ལ། སེམས་ལས་བྱུང་བ་ལའང་སེམས་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་འབྲེལ་པ་གྲུབ་པས་མཚུངས་པར་ལྡན་ཞིང་གྲོགས་ཅན་གྱི་ཚུལ་དུ་སེམས་བྱུང་གི་ཀུན་འགྲོར་ཡང་གནས་ཏེ། ཡུལ་རིག་པས་འཇལ་བ་ན་དང་པོར་སྤྱིའམ་ངོ་བོ་ལ་དམིགས་པའི་ཆ་ནས་སེམས་ཞེས་པ་དང༌། དེ་ནས་ཆ་ཤས་བྱེ་བྲག་འཇལ་བས་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཞེས་ཐ་སྙད་་སོ་སོར་བཏགས་ཀྱང༌། དོན་ལ་ཡུལ་རིག་ཅིང་དཔྱོད་པ་ཉིད་ཁོ་ན་ལས་གཞན་མེད་དེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། གང་གི་སེམས་མཐོང་འགྱུར་ཞེ་ན། །ཐ་སྙད་དུ་ནི་བརྗོད་པ་སྟེ། །སེམས་བྱུང་མེད་པར་སེམས་མི་འབྱུང༌། །དོན་མེད་ལྷན་ཅིག་མི་འདོད་ དོ། །ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ས་་དང༌། གནས་ལུགས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཚེ་ཡུལ་རིག་པས་སྣང་ཡུལ་སོ་་སོར་འཇལ་ཡང་སེམས་ཡིད་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་མི་སྟེ། གཟུང་བ་ཡུལ་ལ་འཛིན་པ་ཤེས་པས་གཉིས་སྣང་དུ་འཛིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་བསྟོད་པ་ལས། འགྲོ་བས་སེམས་ཡིད་རྣམ་ཤེས་སུ། །གཟུང་་འཛིན་གོམས་པས་རྣམ་བརྟགས་པ། །མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་དེ་མེད་ཕྱིར། །དོན་མཐོང་བློ་ནི་ཡེ་ཤེས་མཆོག །ཅེས་པ་དང༌། དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས། སེམས་དང་ཡིད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ཡང་བྲལ་ལ་ཏིང་ངེ་་འཛིན་གྱི་གནས
Chinese
因此，这被解释为自生智慧。同样，三种痛苦在三个门上折磨着，但由于普遍的分别念而生起，从一个到另一个地迷惑和体验。如何生起呢？六识在六根的各自门中对六境生起，执着于了知乐、苦和中性的连续。其中，显现为色等各自形象的部分是识。最初，粗略的总体形象显现，觉知是心。对它的差别进行辨析，并持续产生贪、嗔、痴三者之一的心所，在此被称为意。如《菩萨地》中所说：“其中，境显现是识。最初的分别念是心。之后对它的差别进行辨析是心所，即意。这三者是同时存在的，存在于普遍运行的自性中。”因为有心，所以心所也随之同时存在，作为朋友般存在于心的普遍运行中。对于心所，心也普遍地关联，因此同时存在，并作为朋友般存在于心所的普遍运行中。当以觉知来衡量境时，首先从专注于总体或本质的部分称为心，然后从衡量部分差别的部分称为心所，虽然名称各异，但实际上除了觉知和辨析境之外别无他物。如《宝鬘论》中所说：“谁能见到心呢？这只是名言上的说法。没有心所，心不会生起。不想要无意义的同时存在。”如是。在如来地和不分别实相之时，即使以觉知来衡量显现的境，也不称为心、意、识，因为没有以能取所取二相来执着于所取境的觉知。如《心之金刚赞》中所说：“众生以心、意、识，因习惯于能取所取而分别，因为没有不分别的智慧，见到实义的智慧是殊胜的智慧。”以及《宝积经》中所说：“也远离心、意、识，是三摩地之境。
English
Thus, it is explained as self-originated wisdom. Likewise, the suffering of the three pains on the three doors arises due to universal conceptualization, and one is deluded and experiences from one to another. How does it arise? The six consciousnesses arise in the respective doors of the six faculties for the objects of the six aggregates, and one clings to the continuum of knowing any of the three, pleasure, pain, and neutrality. Among them, the part that appears as the respective aspects of form and so on is consciousness. Initially, the coarse general aspect appears, and awareness is mind. Discriminating its distinctions and continuously generating any of the three, attachment, hatred, and ignorance, the mental factor is called "intellect" in this context. As it is said in the Bodhisattva-bhumi: "Among them, the appearance of an object is consciousness. The initial conceptualization is mind. Afterwards, discriminating its distinctions is a mental factor, namely intellect. These three are co-existent, abiding in the nature of universal activity." Since there is mind, the mental factors also co-exist following it, existing as friends in the universal activity of mind. For the mental factors, mind also universally relates, therefore they co-exist and also abide as friends in the universal activity of mental factors. When measuring an object with awareness, the part that initially focuses on the general or essence is called mind, and then the part that measures the specific parts is called mental factors, although the terms are different, in reality there is nothing other than awareness and discrimination of the object. As it is said in the Ratnavali: "Who will see the mind? This is only a nominal expression. Without mental factors, mind does not arise. One does not want meaningless co-existence." Thus. In the Tathagata-bhumi and at the time of non-conceptualizing reality, even if the appearing objects are measured by awareness, it is not called mind, intellect, or consciousness, because there is no grasping of the object as a duality of grasper and grasped. As it is said in the Vajra Praise of Mind: "Beings conceptualize with mind, intellect, and consciousness, due to the habit of grasper and grasped. Because there is no non-conceptual wisdom, the wisdom that sees the meaning is the supreme wisdom." And as it is said in the Konchok Tsekpa: "Also separated from mind, intellect, and consciousness, is the state of samadhi.