Tibetan
ནི་ཡངས་པ་ལྟར་སྣང་བ་ལ་ཕྱོགས་ལྷུང་མེད་པ། གསལ་བ་ལྟར་སྣང་བ་ལ་དངོས་པོ་མེད་པ། མཐིང་ག་ལྟར་སྣང་བ་ལ་ཆ་མ་ཕྱེ་བ། དཀར་པོ་ལྟར་སྣང་བ་ལ་རིགས་མི་འཛིན་པ། སེར་པོ་ལྟར་སྣང་བ་ལ་ཡོན་ཏན་རྫོགས་པ། དམར་པོ་ལྟར་སྣང་བ་ལ་གོ་མ་འགགས་པ། ལྗང་གུ་ལྟར་སྣང་བ་ལ་ཡོན་ཏན་རྫོགས་པ། སྣ་ལྔ་ཉིད་དུ་གནས་པ་ལ་ཁ་དོག་མི་འཛིན་པ་ཆེན་པོ། ཟླུམ་པ་ལ་དབྱིབས་མེད་པ། མ་འགགས་པ་ལ་སྐྱོན་མེད་པ། ཁྱབ་པ་མེད་པ་ལ་རང་གདངས་ཆེན་པོ། རང་གསལ་བ་ལ་ཕྱི་ནང་དང་བཅས་པ། རྩོལ་སྒྲུབ་མེད་པ་ལ་བབས་ཀྱིས་གྲུབ་པའོ། །ཐུགས་རྗེའི་སྣང་བ་ནི་སྟོང་པ་ལྟར་སྣང་བ་ལ་གསལ་ལ་མ་འགགས་པ། སྤྲོས་པ་མེད་པ་ལ་སྤྲོས་པ་ཆེན་པོ། རང་བཞིན་མ་འགགས་པ་ལ་སྣ་ཚོགས་མ་ངེས་པ་ཆེན་པོ། གསལ་བས་མུན་པ་མེད་པ། མ་འགགས་པས་མེད་པ་ཆེན་པོ། བགས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ལ་ཀུན་ཏུ་འཆར་བ་ཆེན་པོ། མ་འདྲེས་པ་ལ་ཡོངས་སུ་སྣང་བ་ཆེན་པོ། ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་ལ་གཅིག་ཏུ་འདུས་པ་ཆེན་པོ། དག་པ་ལ་འཁྲུལ་པ་མ་འགགས་པ་ཆེན་པོ། རྫོགས་པ་ལ་གཅིག་ཏུ་སྣང་བ་ཆེན་པོ། ཐུགས་རྗེའི་གོ་མ་འགགས་པར་བཞུགས་སོ་ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་རྣམ་པ་ལ་འཁྲུལ་གཞི་བཟློག་པ་ནི། ཀ་དག་གི་གཞི་དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་སུམ་ལྡན་དུ་གསུངས་པའི་ངོ་བོ་སྐུར་གནས་པ་ལ་འཁྲུལ་ནས་འདི་ལ་ཁ་ཅིག་གིས་ཤེས་རབ་དང་རང་འོད་ཀྱི་ཁ་མིག་རྣ་བ་ཅན་ལ་སོགས་པར་འདོད་དེ། གསང་སྐོར་དང་འདྲེས་ཤིང་མ་ཧཱ་ཡོ་གའི་གོལ་ས་སྤང་བར་མི་ནུས་སོ། །གལ་ཏེ་ཁ་མིག་ཡོད་ན་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་དུ་རགས་པར་ཡོད་དམ་གཟུགས་མེད་པའི་ཡིད་ཀྱི་ཆ་ཙམ་དུ་ཡོད། དང་པོ་ལྟར་ན་འདོད་གཟུགས་རགས་པ་དང་ཁྱད་མེད། གཉིས་པ་ལྟར་ན་སྐྱེ་མཆེད་མུ་བཞི་དང་ཁྱད་མེད་དེ། རང་ཤར་ལས། ཆོས་སྐུ་རྣམ་དག་ཆེན་པོ་ལ། །དངོས་པོ་གཟུང་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། །མཚན་མ་ཅན་དུ་བཏགས་པ་མེད། །གལ་ཏེ་མཚན་མ་ཡོད་གྱུར་ན། །ཆོས་སྐུ་གཟུང་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །རང་བཞིན་འོད་ལྔར་བཤད་པ་ལ་འཁྲུལ་ནས་ཁ་ཅིག་གིས་འོད་ལྔ་རང་མཚན་དུ་ཡོད་པར་འདོད་དེ། ཆོས་སྐུ་དང་གཟུགས་སྐུ་ཁྱད་མེད་པ་དང་དབྱིངས་དེ་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། མཚན་མ་ཅན་དུ་ལྡོག་པས་ན། །ཆོས་སྐུ་གཟུགས་སུ་ཡོད་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །ཐུགས་རྗེ་འགགས་མེད་ཀུན་ཁྱབ་སྤྲོས་བྲལ་དུ་བཤད་པ་ལ་འཁྲུལ་ནས་ཁ་ཅིག་གིས་ཡེ་ཤེས་རྒྱུན་ཆད་དུ་འདོད་དེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཆར་གཞི་མེད་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཁྱེན་ཆ་མེད་པས་ཕྱང་ཆད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའམ་ཡང་ན་བེམས་པོ་ལྟ
Chinese
显现为广大之相却无有偏袒，显现为明亮之相却无有实体，显现为蓝色之相却无有分别，显现为白色之相却不执著种姓，显现为黄色之相却功德圆满，显现为红色之相却智慧不灭，显现为绿色之相却功德圆满，安住于五种颜色之中却不执著颜色之大者。圆形却无有形状，不灭却无有瑕疵，无有遍布却自性光芒盛大，自性明亮却内外皆具，无有勤作修持却自然成就。大悲之显现，显现为空性之相却明亮而不灭，无有戏论却戏论盛大，自性不灭却种种不定盛大，明亮故无有黑暗，不灭故无有断灭盛大，自然空性却周遍显现盛大，不混杂却完全显现盛大，周遍一切却一体聚集盛大，清净却迷乱不灭盛大，圆满却一体显现盛大。大悲之智慧不灭而安住如是。第三，对于相状而遣除迷乱之根本是：本来清净之基，于彼处所说之三智具足之自性安住于身，对此产生迷乱，某些人认为此为具有智慧和自光之口、眼、耳等等。与秘密之法混杂，不能够避免嘛哈瑜伽之过失。如果具有口、眼，那么根是粗大的有色之物，还是仅仅是无色之意的部分？如果如前者所说，那么与欲界粗色无有差别。如果如后者所说，那么与十二处无有差别。自显现中说：法身极清净，因无实物可执取，故无有相之安立。如果存在相，那么法身将成为可执取之物。如是说。对于自性宣说为五光而产生迷乱，某些人认为五光是自性存在的。法身和色身无有差别，并且界彼将不是法性空性。彼经中说：因为转变为具有相状，所以法身将成为有色之物。如是说。对于大悲不灭、周遍、无有戏论的宣说产生迷乱，某些人认为智慧是断灭的。如果无有智慧之显现，那么将无有佛陀之智慧，如同断崖虚空一般，或者如同顽石一
English
Appearing as vastness, yet without partiality; appearing as clarity, yet without substance; appearing as blue, yet without division; appearing as white, yet without clinging to lineage; appearing as yellow, yet with perfect qualities; appearing as red, yet with wisdom unceasing; appearing as green, yet with perfect qualities; abiding in the five colors, yet without clinging to color, the great one. Round, yet without shape; unceasing, yet without flaw; without pervasiveness, yet with great self-radiance; self-luminous, yet with both inner and outer; without effort or striving, yet naturally accomplished. The appearance of compassion is like emptiness, appearing clear and unceasing; without elaboration, yet with great elaboration; with unceasing nature, yet with great variety and uncertainty; with clarity, there is no darkness; with unceasingness, there is great non-existence; naturally empty, yet with great universal manifestation; unmixed, yet with great complete appearance; pervading all, yet with great unity; pure, yet with great unceasing illusion; complete, yet with great unified appearance. The wisdom of compassion abides unceasingly, thus it is said. Third, reversing the basis of confusion regarding aspects: The basis of original purity, the essence of the three wisdoms spoken of therein, abiding in the form of the body, some are confused about this and think of it as having a mouth, eyes, ears, etc., of wisdom and self-light. Mixing with secret instructions, they are unable to avoid the pitfalls of Mahayoga. If there are a mouth and eyes, are the faculties coarsely existent as objects, or are they merely a part of the formless mind? If the former, then there is no difference from coarse desire-form. If the latter, then there is no difference from the four extremes of the sense bases. From Rangshar: In the great pure Dharmakaya, because there is no object to be grasped, there is no imputation of characteristics. If there were characteristics, then the Dharmakaya would become graspable. Thus it is said. Confused about the explanation of the five self-existing lights, some think that the five lights exist as self-characteristics. There is no difference between Dharmakaya and Rupakaya, and that realm would not be emptiness of Dharmata. From the same: Because it turns into having characteristics, the Dharmakaya would become existent as form. Thus it is said. Confused about the explanation of compassion as unceasing, all-pervading, and free from elaboration, some think that wisdom is continuous. If there is no arising of wisdom, then there is no knowledge of the Buddhas, like a sheer cliff in the sky, or like a senseless
Tibetan
་བུར་འགྲོ་སྟེ། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། ཤེས་བྱ་ཡེ་ཤེས་གཉིས་མེད་ན། །བེམས་པོ་རྣམས་དང་ཁྱད་ཅི་ཡོད། །ཡང་ན་སྟོང་པ་ཕྱང་ཆད་དུ། །འདི་ཉིད་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ། །ཤེས་བྱ་ཇི་ལྟ་ཉིད་མཁྱེན་པའི། །ཐུགས་རྗེའི་ཆ་ཡི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས། །རང་གི་དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་མཁྱེན། །ཡེ་ཤེས་དེ་ཡི་ཆ་མེད་ན། །འབྱུང་བཞིའི་གཟུགས་དང་ཁྱད་ཅི་ཡོད། ། ཤེས་བྱ་ཇི་སྙེད་མཁྱེན་པ་ཡི། །ཐུགས་རྗེ་ཡི་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས། །གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱི་བསམ་པ་མཁྱེན། །འདི་མེད་ནམ་མཁའ་ཉིད་དང་མཚུངས། །དེ་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡི། །ཡེ་ཤེས་ཐུགས་རྗེའི་ཆ་ལ་སྣང༌། །འདི་ཀུན་དྲན་པས་བཟུང་བ་མིན། །རང་བཞིན་ཉིད་དུ་གནས་པ་ལས། །གཟུང་འཛིན་རགས་པར་མི་གནས་སོ། །གཏིང་གསལ་ཕྲ་བའི་ཆར་སྣང་བ། །འདི་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལམ། །གོང་དུ་ས་བོན་བཞིན་དུ་འཕེལ། །ཞེས་སོ། །ཡེ་ཤེས་འདི་གཉིས་ཀ་དག་ཡེ་གཞི་ལ་འཆར་གཞིའི་ཆ་ཙམ་དུ་ཡོད་ལ་རགས་པར་མེད་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དུས་ན་ཡེ་ཤེས་དེ་གཉིས་འབྱུང་བའི་འཐད་པའོ། །སྡུད་པ་ལས་ཀྱང༌། ཡེ་ཤེས་མེད་ན་ཡོན་ཏན་འཕེལ་མེད་བྱང་ཆུབ་མེད། །རྒྱ་མཚོ་འདྲ་བའི་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །འོ་ན་རིག་པ་འོད་ཀྱི་ཁང་པ་ཅན་འོད་མཐའ་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་བཤད་པ་འདི་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པ། ཡེ་གཞི་ན་དབྱིངས་ཀྱི་ཀ་དག་དང་གྲོལ་ས་མཐར་ཐུག་གི་ཀ་དག་གི་རང་དུས་ན་གཏིང་གསལ་འཆར་གཞིའི་ཆ་ཙམ་ལས་དངོས་སུ་སྐུ་དང་འོད་དང་གསལ་རིག་ཡུལ་ལ་འཇུག་པའི་ཆར་མེད་དེ། ཤིན་ཏུ་མི་གཡོ་བ་ཆོས་སྐུའི་གནས་སྐབས་གང་དུའང་དམིགས་པ་དང་མཚན་མར་མེད་པའི་ཕྱིར། ཤེལ་གོང་དངས་པ་ཉི་མ་ལ་ཡོད་དུས་དང་རྐྱེན་དང་བྲལ་ཏེ་གྲིབ་མ་ལ་ཡོད་དུས་གཉིས་སུ་གཏིང་གསལ་ཙམ་ལས་འོད་ལྔ་ཕྱིར་མི་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །རིག་པ་གཞི་ལས་འཕགས་ཏེ་གཞི་སྣང་དུ་ཤར་བའི་དུས་དང༌། ད་ལྟ་ལུས་ལ་གནས་དུས་དང༌། ཆོས་ཉིད་བར་དོའི་དུས་ན་འོད་ཀྱི་ཁང་པ་ན་གནས་ཏེ། རང་རིག་གཞི་ནས་ནི་འཕགས། མཐར་ཐུག་གི་ས་ནི་མ་ཟིན་པའི་བར་དེར་གཞི་སྣང་ལ་གནས་པས། མར་མེ་རང་འོད་ཀྱི་དབུས་ན་འདུག་པའམ། ཤེལ་ཉི་ཟེར་དང་འཕྲད་པའི་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །མདོར་ན་རིག་པ་གཞི་གནས་ནང་དབྱིངས་སུ་ཡོད་དུས་ཐོག་མཐའ་གཉིས་ཀྱི་ཚེ་གཏིང་གསལ་ལས་སྐུ་འོད་དངོས་སུ་མེད་ལ། དེ་ནས་འཕགས་དུས་རང་འོད་ཀྱི་གདངས་དང་བཅས་པའོ། །སྙིང་ནང་དུ་གནས་དུས་གནས་སྐབས་ཀྱི་གཞི་གནས་སུ་བརྗོད་ཀྱང་དབྱིངས་ནས་འཁོར་བར་འཕགས་ཏེ་གྲོལ་སར་མ་ཕྱིན་
Chinese
趋入于。克隆竹巴（ཀློང་དྲུག་པ་）中说：若知识与智慧无二别，与顽石等有何差别？或者完全断灭成空性，这只会是转变而已。以如实知晓诸知识的，大悲分之智慧，知晓自身事物的实相。若无彼智慧之分，与四大之色有何差别？又说：以如量知晓诸知识的，慈悲之智慧，知晓所化众生的心意。若无此，则与虚空无异。因此，一切遍知者的，智慧显现于慈悲分。此等皆非由忆念所执持，而是安住于自性之中，不粗显地安住于能取所取。显现为清澈细微之分，此乃众生之道，如种子般向上增长。如是说。此二智慧，在原始本初（ཡེ་གཞི་）中仅有显现之分，而无粗显，故于成佛之时，此二智慧得以生起。集经（སྡུད་པ་）中也说：若无智慧，则功德不增，菩提亦无，如海之佛法亦将不存。如是说。那么，所说的觉性具有光明的宫殿，具有无边光明的处所，这又是如何呢？解释说：在原始本初（ཡེ་གཞི་）中，于法界之本净（ཀ་དག་）和解脱处究竟之本净（ཀ་དག་）的自有时，仅有清明之显现分，而实际上没有融入身、光、明觉境中，因为在极不动的法身状态中，于任何对境和相状皆不存在之故。犹如清澈的玻璃球在太阳下和远离因缘而在阴影中时，只有清明，而五光并不外显。觉性从基位超脱，显现为基显之时，以及现在安住于身体之时，和法性中阴之时，安住于光明的宫殿中。自明从基位超脱，在未证得究竟地之间，安住于基显中。犹如灯火安住于自身光明之中，或者犹如玻璃与日光相遇之景象。总之，觉性在基位内部法界中时，初始和终结之时，除了清明之外，实际上没有身光。从那之后，超脱之时，则具有自光的光辉。安住于心间之时，虽然说为暂时的基位，但实际上是从法界超脱至轮回，尚未到达解脱处
English
Go to. It says in Klong Drugpa: If knowledge and wisdom are not different, what is the difference between them and inanimate objects? Or it is just that this itself transforms into utter emptiness. With the wisdom of compassion, which knows the suchness of knowable things, one knows the reality of one's own objects. If there is no part of that wisdom, what is the difference between it and the forms of the four elements? With the wisdom of compassion, which knows all knowable things, one knows the thoughts of those to be tamed. Without this, it is like the sky itself. Therefore, the wisdom of the all-knowing one appears in the aspect of compassion. All of this is not held by memory, but abides in its own nature, and does not abide coarsely in grasping and being grasped. Appearing as a subtle part of clarity, this is the path of sentient beings, growing upwards like a seed. So it is said. These two wisdoms are present in the primordial ground (ye gzhi) only as a plan, and are not coarse, so it is reasonable that these two wisdoms arise at the time of enlightenment. It also says in the Collection: Without wisdom, there is no increase in qualities, no enlightenment, and the Buddha's teachings, which are like the ocean, will not exist. So it is said. Then, what about the explanation that awareness has a house of light and a place of infinite light? Explanation: In the primordial ground (ye gzhi), at the time of the purity of the essence (ka dag) and the ultimate purity of liberation (ka dag), there is only a part of the clear plan, but in reality there is no part of the body, light, clarity, and awareness entering the field, because in the state of the unchanging dharmakaya, there is no object or sign at all. Just as when a clear crystal ball is in the sun and when it is away from conditions and in the shade, there is only clarity, but the five lights do not appear. When awareness transcends the ground and appears as the ground appearance, and when it is now in the body, and in the bardo of dharmata, it abides in the house of light. Self-awareness transcends the ground, and abides in the ground appearance until the ultimate ground is not attained. It is like a lamp abiding in the center of its own light, or like the appearance of crystal meeting sunlight. In short, when awareness is in the inner space of the ground, at the beginning and the end, there is no body of light in reality except for clarity. From then on, when it transcends, it is accompanied by the radiance of its own light. When it abides in the heart, although it is said to be the temporary ground, it actually transcends from the essence to samsara and has not reached the place of liberation.