Tibetan
་སྐུ་ལ་བརྟེན་པའོ། །ཞེས་སོ། །རང་བཞིན་ནི་དབྱིངས་སྣང་ལ་གཏད་པས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མཉམ་གནས་ཀྱི་དབྱིངས་ཆོས་ཉིད་ཟད་པའི་དགོངས་པ་ལ་ངང་གིས་བློ་གནས་པ་སྟེ། སྒྲོན་མ་འབར་བ་ལས། རང་བཞིན་སྣང་བ་མ་འགགས་པས། །བློ་དངོས་དྲན་པ་ཀུན་ཟད་དེ། །སྣང་བ་རང་དག་དབྱིངས་སུ་ནི། །རྟོག་པ་མེད་པའི་རིག་པར་ཡང༌། །མི་གཡོ་མཉམ་པ་ཉིད་ཤེས་པས། །ཐམས་ཅད་མཉམ་པའི་དབྱིངས་སུ་ཡང༌། །ཡེ་ནས་རྣམ་པར་ཟད་པར་ནི། །རང་བཞིན་རྣམ་དག་དབྱིངས་སུ་གནས། །ཞེས་སོ། །ཡུལ་ནི་ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་ལ་འོད་ལྔ་རང་གསལ་བ་སྟེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། དབྱིངས་ཀྱི་ཡུལ་ནི་སྟོང་པ་དང༌། །གསལ་དང་སྒྲིབ་བྲལ་གདངས་འབྱིན་པ། །ཁྱབ་ཅིང་ཡངས་ལ་གཅིག་འདུས་པའོ། །བག་རྡུལ་དེངས་པའི་ནམ་མཁའ་ལ། །མཉམ་རྫོགས་ཆོས་ཉིད་དག་པའོ། །གསལ་ཞིང་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་གདངས། །འོད་གསལ་དག་པའི་ཡུལ་ཉིད་དོ། །ཞེས་པ་དང༌། སྔ་མ་ལས། འདི་མེད་རིག་པའི་ཡུལ་མེད་པས། །སྣང་བ་འགག་པ་མེད་པ་ཡི། །ཆར་ནི་དབྱིངས་ཀྱི་སྒྲོན་མའོ། ། ཞེས་སོ། །དགོངས་པ་ནི་སྔ་མ་ལས། དབྱིངས་ཀྱི་རིག་པའི་རང་ཡུལ་བྱེད། །ལུ་གུ་རྒྱུད་ནི་སྲང་ནས་འདྲེན། །ཞེས་སོ། །ཚད་ནི་དབྱིངས་སྨིན་མཚམས་ལས་སོར་བཞིའི་ཡར་མཚམས་སུ་སྣང་དུས་དང་པོ་མཐིང་ག་ལས་ཁ་དོག་ལྔར་མཆེད་པ་སྟེ། སྒྲོན་མ་འབར་བ་ལས། མཐིང་ག་མི་འགྱུར་སྣང་བ་ལས། ཁ་དོག་གསལ་བའི་འོད་ལྔར་ཡང༌། །འདི་ཉིད་རབ་ཏུ་གསལ་འགྱུར་ཞིང༌། །རང་གི་མདུན་གྱི་ཡར་མཚམས་སུ། །སོར་བཞི་འམ་ནི་མཐོ་གང་ལས། །འཕགས་ཏེ་ལུས་དང་བྲལ་བ་ནི། །དེ་ཡི་ཚད་དུ་དེ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །འདིའི་དུས་ན་འཁོར་འདས་ཕྱེད་པས་ཕྱིས་འཁོར་བར་མི་འཇུག་པའི་ཚད་ཐོབ་སྟེ། རང་བྱུང་བསྟན་པའི་རྒྱུད་ལས། ཡར་མཚམས་ལས་ནི་སོར་བཞི་ལས། །བྲལ་བའི་སྐྱེས་བུ་སྐལ་བཟང་བ། །འཁོར་བར་འཇུག་པ་ག་ལ་སྲིད། །ཅེས་སོ། །གནས་ནི་གསུམ་སྟེ། ཕྱིའི་ཡུལ་གནས་ནམ་མཁའ། བར་གྱི་འཆར་གནས་མིག་ཟུར། ནང་གི་གཞི་གནས་ཙིཏྟའོ། །སྔ་མ་ལས། མིག་ནི་འབྱུང་བའི་རྐྱེན་མེད་ལ། ། གནས་པ་རང་གི་རིག་པ་ཉིད། །ལུ་གུ་རྒྱུད་དུ་སྣང་བ་སྟེ། །སྤྲིན་བྲལ་མཁའ་ལ་འཛིན་པར་བྱེད། །རང་ཤེས་ནང་དུ་གསལ་བའི་ཚེ། །ཙིཏྟའི་དཀྱིལ་དུ་གནས་པ་ཡིན། །ཕྱིར་འཕྲོས་སྤྲིན་བྲལ་ནམ་མཁའ་ལའོ། །ཞེས་སོ། །སྒོ་ནི་ཡང་དེ་ཉིད་ལས། འདི་ཡི་འཆར་སྒོ་མིག་ནས་ཀྱང༌། །འགྱུར་མེད་ཁྱབ་པའི་ཚུལ་དུ་སྣང༌། །ཞེས་སོ། །དངོས་ནི་ཡར་མཚམས་སུ་དང་པོ་མཐིང་ག་ཁྱབ་པ
Chinese
是依于身。如是说。自性是寄托于法界显现，自然安住于不分别的等持，法界法性穷尽之见解。如灯焰中说：自性显现未断绝，心识念头皆穷尽，显现自净于法界，于无分别之觉性，不摇平等性了知，一切平等之法界，本来彻底穷尽处，自性清净安住于法界。如是说。境是虚空，五光自明。如《脱噶》中说：法界之境是虚空，明朗无遮放光芒，周遍宽广一聚合。尘垢净除之虚空，圆满平等法性净。明朗五智之光芒，光明清净之境性。如是说。前文中说：无此则无觉性之境，显现不灭之雨是法界之灯。如是说。见解是前文中说：法界之觉性自境生，如缕不断从绳牵。如是说。量是法界眉间以上四指处，显现之时首先从蓝色扩展为五色。如灯焰中说：蓝色不变之显现，化为五种明亮光，此亦极为明亮显，自己面前之上方，四指或一肘高度，超离身体而存在，彼即是彼之量。如是说。此时轮回涅槃已分，获得此量之后不再堕入轮回。如《自生教法续》中说：上方四指处，脱离之有缘者，如何可能再堕轮回？如是说。处有三：外境处是虚空，中间显现处是眼角，内里基础处是心。前文中说：眼非生起之因，安住自之觉性中，如缕不断而显现，于无云晴空而执持。自知于内明朗时，安住于心之中央，向外散布于无云晴空中。如是说。门亦是彼处说：此之显现门亦从眼出，以不变周遍之方式显现。如是说。实相是上方首先蓝色遍布
English
It depends on the body. So it is said. The nature is that by entrusting to the appearance of the Dharmadhatu, the mind naturally abides in the understanding of the exhaustion of the Dharmadhatu, the nature of non-conceptual Samadhi. As it says in "The Blazing Lamp": Since the appearance of nature is not interrupted, all thoughts of mind and memory are exhausted. Appearance is self-purified in the Dharmadhatu. In the wisdom without thought, knowing the immovability and equality, in the Dharmadhatu of all equality, from the very beginning, it is completely exhausted, and the self-nature is purely abiding in the Dharmadhatu. So it is said. The object is that five lights are self-illuminating in the empty sky. As it says in Thalgyur: The object of the Dharmadhatu is emptiness, clear and unobstructed, emitting radiance, pervasive, vast, and unified. In the sky where the dust is cleared, the nature of equality and perfection is pure. The radiance of the five clear wisdoms is the very object of pure luminosity. So it is said. In the previous one, it says: Without this, there is no object of consciousness, the rain of uninterrupted appearance is the lamp of the Dharmadhatu. So it is said. The view is as it says in the previous one: The self-object of the Dharmadhatu's consciousness arises, and the continuous thread is drawn from the scale. So it is said. The measure is that from the brow of the Dharmadhatu, four fingers upwards, at the time of appearance, it first spreads from blue to five colors. As it says in "The Blazing Lamp": From the unchanging appearance of blue, it also transforms into five colors of clear light. This itself becomes extremely clear, and in the upper part in front of oneself, four fingers or a cubit high, rising and separating from the body, that becomes its measure. So it is said. At this time, Samsara and Nirvana are divided, and after obtaining this measure, one will not fall into Samsara again. As it says in the "Self-Arisen Teaching Tantra": From the upper limit of four fingers, a fortunate person who is separated, how is it possible to fall into Samsara? So it is said. There are three places: the outer object place is the sky, the intermediate manifestation place is the corner of the eye, and the inner base place is the Citta. As it says in the previous one: The eye is not the cause of arising, abiding in its own consciousness, appearing as a continuous thread, holding onto the cloudless sky. When self-awareness is clear inside, it abides in the center of the Citta, spreading outwards into the cloudless sky. So it is said. The door is also said in the same place: The door of this manifestation also comes from the eye, appearing in the form of immutable pervasiveness. So it is said. The reality is that the blue color first pervades upwards
Tibetan
་ཆེན་པོའི་འོད་ལས་རྣམ་ལྔ་རང་གསལ་འཇའ་འོད་ཀྱི་ནང་ན་མུ་ཁྱུད་ཀྱི་ར་བས་བསྐོར་བའི་ཐིག་ལེ་པད་འདབ་དང་བཅས་པ་ནི་དབྱིངས་ཀྱི་ར་བ་ཞེས་བྱ་བའམ་འཇའ་འོད་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་སྣང་བ་ཞེས་བྱ། མཐིང་ག་ནི་དབྱིངས་རང་ངོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྒྲོན་མ་འབར་བ་ལས། མིག་གི་རྣམ་ཤེས་དག་པ་ལ། །གསལ་བྱེད་འབར་བའི་འོད་ཟེར་ལྔ། །མི་འགྱུར་ཁྱབ་པའི་ཚུལ་དུ་ཡང༌། །མཐིང་གའི་རང་གདངས་ཆེན་པོར་གནས། །འཆར་བྱེད་སྣང་བ་མ་འགགས་པས། །ཕྱི་ཡི་ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་སྣང༌། །ཞེས་པ་དང༌། སྲིད་པ་ཡི་ནི་ཡར་མཚམས་ནས། །འདི་ཉིད་གཉིས་འཇུག་ཟེར་༼༡༽ལས་ནི། །ཐབས་དང་ཤེས་རབ་རང་བཞིན་ལས། །གཉིས་ནི་འཁྲིལ་ཏེ་གཅིག་པར་ཡང༌། །སོར་གཅིག་གིས་ནི་མ་རེག་པར། །ཉིན་དུས་འབྱུང་བའི་རྐྱེན་ལྡན་པས། །སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ་མཚན་མོ་ཡང༌། །མཐིང་ག་རང་ངོ་ཉིད་དང་འབྱར། །དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་ཀྱི་ཁྱིམ། །འགྱུར་མེད་ཡེ་གདངས་ཆེན་པོར་ནི། །སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ། །སུས་ཀྱང་བྱས་པ་མེད་པར་ནི། །ཡེ་ནས་གཉིས་མེད་མཉམ་པར་གནས། །འདི་ནི་ཁྱབ་ཆེ་ཕྲ་བ་ལས། །རང་གི་ཤེས་པའི་ཆར་ཤར་ནས། །མངོན་སུམ་ཉིད་དེ་རབ་ཏུ་གསང༌། །གསང་བ་ཆེན་པོ་འདི་ཉིད་ལ། །གང་དུ་སྤྱོད་པར་འདོད་པ་དེ། །ཡེ་སངས་ཉིད་ལས་ཡང་སངས་རྒྱས། །ཞེས་སོ། །དཔེ་ནི། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། དཔེར་ན་ནམ་མཁའི་འཇའ་ཚོན་ལྟར། །དག་པས་ཉོན་མོངས་དྲི་མ་ཟད། །ཅེས་པ་དང༌། སྒྲོན་མ་འབར་བ་ལས། དཔེར་ན་ཡི་གེ་ན་རོ་བཞིན། །གཉིས་ཀྱི་ཟུང་སྟེ་སྡོམ་པས་གཅིག །ནག་པོ་བསྒྱུར་དུ་བཏུབ་པ་མིན། །དེ་ལ་གོམས་པའི་གདེང་རྙེད་ནས། །བར་སྣང་འཇའ་ཚོན་ཇི་བཞིན་དུ། །ཁ་དོག་མ་འདྲེས་ཡོངས་སུ་རྫོགས། །དེ་ནས་ཡང་ནི་གོམས་སྟོབས་ཀྱིས། །དེ་ཡི་རྟགས་དང་ལྡན་པ་ ལ། །བར་སྣང་ཁམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་གནད་ནི་དང་པོ་འཁོར་འདས་རུ་ཤན་ཕྱེ་བས་དབྱིངས་སྣང་ངོ་སྤྲད་དེ་སྣ་རྩེར་མིག་གཏད་པས་འཇའ་འོད་དུ་སྣང་དུས་མིག་ཟུར་གཉིས་ལ་དལ་བུས་འཁྲིད་དེ་ནམ་མཁར་བལྟ་ཞིང་ཉི་མའི་ཟུར་ནས་ཁྲིད་པས་གང་གཏད་ཀྱི་སར་སྣང་བ་སྟེ། ཟླ་བ་དང་མར་མེའི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་ལ་གཏད་པས་སྣང་སྟེ་རིམ་གྱིས་མཆེད་ནས་འཁྲུལ་སྣང་འོད་གསལ་དུ་འཆར་བ་ནི་གོམས་པའི་ཚད་ཀྱིས་མཐོང་བ་སྟེ། སྒྲོན་མ་འབར་བ་ལས། འཁོར་འདས་རུ་ཤན་ཕྱེད་པ་ནི། །ལུས་ངག་རྣམས་ནི་རྣལ་དུ་དབབ། །དེ་ནས་དབྱིངས་རིག་སྣང་བ་བརྟག །འདི་ལ་གོམས་པའི་ཚད་རྙེད་ན། །ཕྱི་རོལ་ཉི
Chinese
从大光明中，五种自显的彩虹光芒之内，以环绕的围墙所围绕的，具有莲花花瓣的明点，被称为法界的围墙，或者被称为彩虹光芒的法界显现。蓝色被称为法界自性。如《灯焰》中所说：当眼睛的识清净时，五种明耀燃烧的光芒，以不变遍布的方式，安住于蓝色的大自性之中。显现的作用没有止息，因此显现为外境。又说：从有顶天的上方，这二者进入光芒之中，从方便和智慧的自性中，二者交缠而为一，甚至一根手指也没有触及，具有白天出现的因缘，显现出来，夜晚也是，与蓝色自性相合。法界的自性是光的家，在不变的原始自性中，对于一切佛和众生，不由谁所造作，本来就是无二平等的安住。这是从广大微细之中，从自识的雨中显现，是现量，是极秘密的。对于这个大秘密，无论想要在哪里修行，从原始佛性中再次成佛。如是说。譬如，如《珍珠串》中所说：譬如虚空的彩虹，清净而烦恼垢染尽除。又如《灯焰》中所说：譬如字母的“那若”，二者的结合，总合为一，黑色不可改变，对此习惯之后获得把握，如同虚空中的彩虹一样，颜色不混杂，完全圆满。之后又以习惯的力量，对于具有那个征相的，虚空界也是如此。如是说。如何修持的要点是，首先区分轮回和涅槃的差别，从而认识法界显现，将眼睛注视于鼻尖，当显现彩虹光芒时，将眼角二端缓慢地牵引，看向天空，从太阳的角落牵引，在所注视的地方显现。注视月亮和灯光的中心，就会显现，逐渐扩展，将错觉显现为光明，这是以习惯的程度所见。如《灯焰》中所说：区分轮回和涅槃的差别，身体和语言都放松，之后观察法界觉性的显现，对此习惯之后获得程度，外
English
Within the five self-illuminating rainbow lights from the great light, the bindu with lotus petals surrounded by a circular fence is called the realm's fence or the appearance of the rainbow light's realm. Blue is called the essence of the realm itself. As it says in "The Blazing Lamp": When the eye's consciousness is purified, the five clear, blazing rays of light, in an unchanging, pervasive manner, abide in the great self-essence of blue. Since the manifesting appearance does not cease, it appears as the outer realm. And it says: From the upper limit of existence, these two enter into the rays, from the nature of skillful means and wisdom, the two entwine and become one, without even a single finger touching, possessing the condition for the arising of daytime, it appears, and even at night, it is united with the blue self-essence. The nature of the realm is the home of light, in the unchanging primordial self-essence, for all Buddhas and sentient beings, without being made by anyone, it is primordially non-dual and equally abiding. This, from the vast and subtle, arises from the rain of one's own knowledge, is directly perceived, and is extremely secret. For this great secret, wherever one wishes to practice, from the primordial Buddhahood, one becomes a Buddha again. Thus it is said. For example, as it says in "The Pearl Garland": Like a rainbow in the sky, purity eliminates the stains of afflictions. And as it says in "The Blazing Lamp": Like the letter 'naro', the combination of the two, the sum is one, black cannot be transformed, having gained confidence from being accustomed to it, like a rainbow in space, the colors are unmixed and completely perfect. Then again, through the power of habit, for those who possess that sign, the space element is also the same. Thus it is said. The key to how to practice is that first, by distinguishing between samsara and nirvana, one recognizes the appearance of the realm, and by fixing the eyes on the tip of the nose, when rainbow lights appear, one slowly leads the two corners of the eyes, looking at the sky, and leading from the corner of the sun, it appears in the place one is looking at. By focusing on the center of the moon and the light of a lamp, it appears, gradually spreading, transforming illusory appearances into clear light, which is seen by the degree of habituation. As it says in "The Blazing Lamp": Distinguishing between the differences of samsara and nirvana, body and speech are relaxed, then observe the appearance of the realm's awareness, having gained the degree of habituation to this, the outer