Tibetan
་དང་རྒྱུར་མི་རུང་བ་དང༌། ཡེ་ཤེས་ཡེ་ནས་ཡོད་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་ནི་ཧ་ཅང་མི་རུང་སྟེ། ཉི་མ་དང་སྤྲིན་ཕུང་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་བཞིན་ ནོ། །འདིར་སེམས་ལ་འབྲས་བུ་མི་འདོད་ཅིང་ཡེ་ཤེས་སྟོང་གསལ་དག་པ་ལས་འདོད་དེ། དེ་ཉིད་ལས། སེམས་ལ་འབྲས་བུ་མི་འདོད་དེ། །རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་དང༌། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཐུགས་ཀྱི་མེ་ལོང་ལས། སྣང་བ་ཆོས་སྐུར་འདོད་པ་ང་ལ་སྒྲིབ་པ་ཡིན། །ཅིར་སྣང་སེམས་སུ་འདོད་པ་ང་ལ་སྒྲིབ་པ་ཡིན། །ཡེ་ཤེས་སེམས་སུ་འདོད་པ་ང་ལ་སྒྲིབ་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེའང་དིང་སང་རྨོངས་པ་ཕལ་པ་དག་གིས་སྣང་བ་རང་གི་སེམས་ཡིན། སྣང་བ་ཆོས་སྐུ་ཡིན། ཡེ་ཤེས་སེམས་ཡིན་ཟེར་ཏེ། མགོ་འཕོང་ཡིན། མེ་ཆུ་ཡིན། མུན་པ་སྣང་བ་ཡིན་ཞེས་ཅི་རུང་རུང་སྨྲ་བའི་སྨྱོན་པ་རྣམས་དང་ཁྱད་མེད་པ་ལས། དེ་དག་ལས་རློམ་སེམས་སླར་ཆེ་བས་གཏི་མུག་པར་མཐོང་སྟེ། སྣང་བ་སེམས་ཡིན་ན་སེམས་ལ་ཁ་དོག་ལ་སོགས་ཡོད་པར་ཐལ་ལ། ཁྱོད་མེད་དུས་ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་ཕྱོགས་འདིར་ཡོད་པར་ཐལ། སྣང་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཡང་གཅིག་སྐྱེ་བས་ཀུན་སྐྱེ་ལ་གཅིག་ཤི་བས་ཀུན་འཆི་བར་ཐལ་བ་དང༌། སྐྱེ་བོ་བྱེ་བས་བུམ་པ་གཅིག་མཐོང་དུས་རིལ་སེམས་གཅིག་ཡིན་པ་བཞིན་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་སེམས་གཅིག་ཏུ་ཐལ་བ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཇི་སྙེད་མཁྱེན་པའི་ཡུལ་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྣང་བས་འཁོར་བ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སུ་ཐལ་བ་དང༌། སེམས་ཅན་གྱི་སངས་རྒྱས་མཐོང་དུས། སངས་རྒྱས་དེ་འཁྲུལ་པར་ཐལ་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སེམས་ཅན་དེ་སངས་རྒྱས་སུ་ཐལ་ཏེ། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་དེའི་སེམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་སྐད་ཅིག་ལ་འགྱུ་བ་ལང་མ་ལིང་དུ་བྱེད་པ་ལྟར་སྣང་བ་འདི་ཡང་སྐད་ཅིག་ལ་ལང་མ་ལིང་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ་བ་སོགས་ཤིན་ཏུ་མང་ངོ༌། །སྣང་བ་ཆོས་སྐུ་ཡིན་ན། སྣང་བ་འདི་སྣང་མི་སྣང་ལས་འདས་པར་ཐལ་ཏེ། ཆོས་སྐུ་སྣང་མི་སྣང་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཆོས་སྐུ་འཁྲུལ་སྣང་དུ་ཐལ་བ་དང༌། ཆོས་སྐུ་དངོས་པོ་དང་མཚན་མར་འཛིན་པར་ཐལ་བ་དང༌། སྣང་བ་འདི་འཁྲུལ་སྣང་དང་དངོས་མཚན་དུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར། སྣང་བ་འདི་འཁྲུལ་ངོར་སྣང་མི་སྲིད་པར་ཐལ་ཏེ། ཆོས་སྐུ་འཁྲུལ་ངོར་སྣང་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་དམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྤྱོད་འཇུག་ལས། དོན་དམ་བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་བརྗོད། །ཅེས་པ་ དང༌། རྡོ་རྗེ་གཅོད་པ་ལས། འ
Chinese
并且不应成为因和果，以及智慧本自存在，是为佛性，将二者合二为一是非常不应该的，如同将太阳和云朵混为一谈一样。不！这里不希望心成为果，而是希望智慧是空明清净的。正如《彼》中所说：“不希望心成为果，因为有觉性的智慧。”以及《普贤王如来心镜》中所说：“认为显现是法身，对我来说是障碍。认为所显现的是心，对我来说是障碍。认为智慧是心，对我来说是障碍。”是这样的。而且如今愚痴的庸人们说显现是自己的心，显现是法身，智慧是心，就像头是脚，火是水，黑暗是光明一样，随意胡说八道的疯子们没有什么区别。而且比起那些人，自以为是的想法反而更大，所以显得更加愚昧。如果显现是心，那么心就应该有颜色等等。你不在的时候，你的心应该在这个方向存在，因为显现存在。而且，一个产生，一切都产生，一个死亡，一切都死亡。当无数人看到一个瓶子时，就像只有一个心一样，所有的人都应该是一个心。因为佛陀的尽所有智所知的对境是所有法，所以轮回应该成为佛陀的智慧。当有情看到佛陀时，佛陀应该是错误的，因为是有情的心。有情应该是佛陀，因为佛陀是有情的心。就像心刹那间变动，像波浪一样，这个显现也应该刹那间像波浪一样变动，等等，非常多。如果显现是法身，那么这个显现就应该超越显现和不显现，因为法身超越显现和不显现。法身应该是错觉，法身应该被认为是实物和相状，因为这个显现被认为是错觉和实物相状。这个显现不应该在错觉中显现，因为法身不应该在错觉中显现，因为是胜义谛。如《入行论》中所说：“胜义非是心之境，心乃说为世俗谛。”以及《金刚经》中所说：
English
and should not become cause and effect, and that wisdom is inherently present, which is the nature of the Buddha, to combine these two into one is extremely inappropriate, just like mistaking the sun for a cloud. No! Here, the mind is not desired as the result, but rather wisdom is desired as empty, clear, and pure. As it says in "That Itself": "The mind is not desired as the result, because there is the wisdom of awareness." And in "The Mirror of the Heart of Kuntuzangpo": "To consider appearance as the Dharmakaya is an obscuration for me. To consider whatever appears as the mind is an obscuration for me. To consider wisdom as the mind is an obscuration for me." So it is. Moreover, nowadays, ignorant ordinary people say that appearance is their own mind, appearance is the Dharmakaya, and wisdom is the mind, just like saying the head is the foot, fire is water, darkness is light, there is no difference from madmen who babble whatever they please. And compared to those people, the conceited thought is even greater, so they appear even more ignorant. If appearance is the mind, then the mind should have colors and so on. When you are not present, your mind should be in this direction, because appearance is present. Moreover, if one arises, all arise, and if one dies, all die. When countless people see one vase, just as there is only one mind, all people should be one mind. Because the object of knowledge of the Buddha's knowledge of all things is all dharmas, samsara should become the Buddha's wisdom. When sentient beings see the Buddha, the Buddha should be mistaken, because it is the mind of sentient beings. The sentient being should be the Buddha, because the Buddha is the mind of that sentient being. Just as the mind changes in an instant, like a wave, this appearance should also change like a wave in an instant, and so on, there are very many. If appearance is the Dharmakaya, then this appearance should transcend appearance and non-appearance, because the Dharmakaya transcends appearance and non-appearance. The Dharmakaya should be a delusion, the Dharmakaya should be considered a real thing and a characteristic, because this appearance is considered a delusion and a real characteristic. This appearance should not appear in delusion, because the Dharmakaya should not appear in delusion, because it is the ultimate truth. As it says in "Entering the Bodhisattva's Way of Life": "The ultimate is not the object of the mind, the mind is said to be the conventional truth." And as it says in "The Diamond Cutter Sutra":
Tibetan
དྲེན་པ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །ཆོས་ཉིད་ཤེས་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ནི་ཤེས་པར་ནུས་མ་ཡིན། །ཞེས་པས་གསལ་ལོ། །ཡེ་ཤེས་སེམས་ཡིན་པ་བཀག་ཟིན་ཏོ། །མདོར་ན་དེ་སྐད་སྨྲ་ན་བ་ལང་གི་ཁྱུར་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བཞག་སྟེ། ལུང་རིགས་ཀྱིས་བཟློག་རིན་མི་ཆོག་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས་རྣམ་ངེས་སུ། ལོག་པའི་ལམ་ལ་མཐའ་མེད་ཕྱིར། །དེ་དག་འདིར་ནི་སྤྲོ་བྱ་མིན། །ཞེས་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། ། གསུམ་པ་ཤེས་པར་གདམས་ཚུལ་ནི། དེ་བས་སྐྱེས་བུ་བློ་གྲོས་ཅན་དག་གིས་སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། སེམས་ནི་འདུས་ཚོགས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། །དྲི་མ་ཉིད་དང་ཡང་སྦགས་པ། །ཀུན་གཞི་སྡུད་པའི་སེམས་ལ་སོགས། །དྲི་མའི་གྲངས་སུ་གྱུར་པས་ན། །སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་དབྱེ་བ་ནི། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །བཞི་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་གཉིས་ལས། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བར་འཇོག་པ་ཁམས་གསུམ་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཏེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། སེམས་ཞེས་བྱ་བ་འཁྲུལ་རྟོག་ལ། །ཞེས་སོ། །ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ནི། དེ་ཉིད་ལས། ཡེ་ཤེས་རྟོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཞེས་སོ། །ལྔ་པ་གནས་ལ་གཉིས་ལས། སེམས་ཀྱི་གནས་ཀུན་གཞི། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གནས་ཆོས་སྐུ་སྟེ། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། ཀྱེ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ། སེམས་ཀྱི་གནས་ནི་ཀུན་གཞི་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཀུན་གཞི་ནི་བསམ་པའི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་སྡུད་ཅིང་སེམས་སུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ རོ། །ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གནས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་དྲན་རྟོག་ཐམས་ཅད་མི་མངའ་ཞིང་ཡུལ་ཅན་ཐ་དད་དུ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་སེམས་སྤྲིན་དང་འདྲ་བ་ཡེ་ཤེས་ལ་སྒྲིབ་པ་དང༌། ཡེ་ཤེས་ཉི་མ་དང་འདྲ་བ་གཉིས་གཅིག་པའི་ས་མེད་དེ། བསྒྲིབ་བྱ་དང་སྒྲིབ་བྱེད་ཐ་དད་དུ་གནས་པ་ལས་སེམས་དང་སེམས་ལ་སྣང་བ་འཁྲུལ་པར་ཤེས་དུས་ཕྱི་སྣང་བའི་ཡུལ་དང་དེ་འཛིན་པའི་སེམས་གློ་བུར་བ་གཞི་མེད་དུ་རྟོགས་ཤིང་ཡེ་ཤེས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་མ་འཁྲུལ་པར་ཤེས་དུས་རིག་པ་ཆོས་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་དབང་བསྒྱུར་བའི་ཕྱིར་ན་སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཕྱེད་པར་བྱ་སྟེ། མ་ཕྱེད་ན་ཡེ་ཤེས་སེམས་ཀྱིས་བསྒྲིབས་ནས་སྦྱོར་བའི་རང་ངོ་ལ་སྣང་མི་ནུས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་དེ། དེ་ཉིད་ལས། ཀྱེ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ། སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་རང་གི་ངོ་བོ་མ་ཕྱེད་ན་ཉི་མ་སྤྲིན་ཕུང་གིས་བསྒྲིབས་པ་དང་འ
Chinese
念诵是法身。法性不是所知，那是不可能知道的。这样就清楚了。智慧是心已经被遮止了。总之，如果那样说，就像把牛群放在一个地方，用教证和理证都无法驳倒。如法称在《释量论》中所说：因为邪道的边际是无穷的，所以那些在这里不应详述。就像所说的那样。 第三，教导认识的方法是：因此，有智慧的人们应当认识心和智慧的差别。如《摩尼宝鬘经》中说：心是积聚产生的缘故，既与垢染相杂，又是阿赖耶识等，因为成了垢染之数，所以心和智慧的差别，智者们应当认识。如是。第四，那两者的体性有两个方面，其中，心的体性安立为错乱的显现，是三界之相。如《中观论》中说：所谓心就是错乱分别。如是。智慧的体性是不分别，如其本身所说：智慧不是分别。如是。第五，处所有两个方面，其中，心的处所是阿赖耶识，智慧的处所是法身。如《六界经》中说：唉！大心者，心的处所是阿赖耶识。那是什么原因呢？因为阿赖耶识是总集所有思虑的对境，并且是作为心来认识的缘故。智慧的处所是法身。那是什么原因呢？因为法身没有一切忆念分别，也没有执持有境各别的识的缘故。如是。这样，心就像云一样遮蔽智慧，智慧就像太阳一样，两者没有相同之处。因为所遮蔽和能遮蔽是各自分开存在的，所以当认识到心和心上的显现是错乱的时候，外显现的对境和执持它的心就认识为是无根的，是暂时的。当认识到智慧和智慧的显现是不错乱的时候，觉性就自在地掌控法身的坛城。因此，心和智慧应当区分开来。如果不区分开来，智慧就会被心所遮蔽，而不能显现结合的自性，有这样的过失。如其本身所说：唉！大心者，如果心和智慧没有区分开各自的体性，就像太阳被云层遮蔽一样。
English
Recollections are the Dharmakaya. Dharmata is not an object of knowledge, it cannot be known. This is clear. Wisdom being mind has already been refuted. In short, to say that is like placing a herd of cows in one place, and cannot be refuted by scripture or reason. As Dharmakirti said in the Pramāṇavārttika: Because the boundaries of wrong paths are endless, those should not be elaborated here. As it is said. Third, the way to advise understanding is: Therefore, intelligent people should understand the difference between mind and wisdom. As it says in the Pearl Rosary: Because the mind arises from accumulation, it is mixed with impurities, and is also the alaya-consciousness, etc. Because it has become a number of impurities, the difference between mind and wisdom should be known by the wise. Thus. Fourth, there are two aspects to the nature of these two, of which, the nature of mind is established as a mistaken appearance, which is the aspect of the three realms. As it says in the Prasangika: What is called mind is mistaken thought. Thus. The nature of wisdom is non-conceptual, as it says in itself: Wisdom is not conceptual. Thus. Fifth, there are two aspects to the place, of which, the place of mind is the alaya-consciousness, and the place of wisdom is the Dharmakaya. As it says in the Long Drugpa: Alas! Great Bodhisattva, the place of mind is the alaya-consciousness. Why is that? Because the alaya-consciousness is the collection of all objects of thought, and is known as mind. The place of wisdom is the Dharmakaya. Why is that? Because the Dharmakaya does not have all memories and thoughts, and does not have the consciousness of holding different objects. Thus. In this way, the mind is like a cloud obscuring wisdom, and wisdom is like the sun, and there is no common ground between the two. Because what is obscured and what obscures exist separately, when it is recognized that the mind and the appearance on the mind are mistaken, the external object of appearance and the mind that holds it are recognized as rootless and temporary. When it is recognized that wisdom and the appearance of wisdom are not mistaken, awareness freely controls the mandala of the Dharmakaya. Therefore, mind and wisdom should be distinguished. If they are not distinguished, wisdom will be obscured by the mind, and the self-nature of union cannot appear, there is such a fault. As it says in itself: Alas! Great Bodhisattva, if the mind and wisdom do not distinguish their respective natures, it is like the sun being obscured by clouds.