Chinese
义。无为束缚于虚空之盟誓，因作为所欺骗，观看轮回之错觉。因勤作所玷污，思维痛苦之轮转。善恶之法，苦乐不间断。业力积聚，轮回于高低之处。无有从有海中解脱之时机。于何者善与非善皆断绝，于法性自性中，若无集散二者，此乃大秘密决定之瑜伽，不需勤作而前往原始之地。获得本初法身之王宫。因此，诸法于显现之时起，虚妄安立名义之约定，好坏取舍因果作为等， 无法如虚空般了知佛法者，于无有之法中束缚一切盟誓。于无有中重复，意义之精华乃，显有轮回涅槃一切诸法，以无自性故，超越于有之法。显现不灭绝，超越于无之法。有无皆无，超越于二者之法。无有二者之说，超越于非二之法。非是与否皆无，于意义之精华，无法以“此”表示，超越一切思说。如是法性本初清净者，取舍作为乃意义之孩童。因贪执各自之见，故恒常束缚。因执着于概念相，故极度困惑。于无有中执着为我，故唉呀迷惑。于无方中执着为方，故非常疲惫。恒常流转于轮回中，故内心悲伤。于自生觉性胜义谛之日，善恶黑白二者之云所遮蔽。取舍勤作贪执之闪电所折磨。苦乐错觉之雨水连续降下，故轮回之种子六道之庄稼 增长。唉呀可怜，一切众生内心悲伤。于究竟意义之决定精华，如金锁绳索束缚相等，佛法与非法，心之束缚相等。黑白云团遮蔽相等， 善恶二者，皆是觉性之障碍相等。因此，了悟彼者之瑜伽士，珍爱超越善恶因果一切。自生智慧从内心生起，因果夜晚之黑暗消散，善恶云团任何皆无之时，法界虚空中意义
English
Meaning. May the unmade be bound in a covenant of space. Deceived by actions, behold the illusion of samsara. Defiled by effort, contemplate the wheel of suffering. Good and evil, dharma, happiness and suffering are continuous. Karma accumulates, wandering in samsara, high and low. There is no opportunity to escape the ocean of existence. When good and non-good cease, in the nature of reality, if there is no gathering or scattering, this is the yoga of great secret certainty, going to the primordial ground without effort. Attaining the palace of the primordial dharmakaya king. Therefore, from the time of the appearance of all dharmas, the conventions of fabricated names and meanings, good and bad, acceptance and rejection, cause and effect, actions, etc., Who knows the dharma-less, actionless like the sky? All covenants are bound in the non-existent dharma. Repeating in the non-existent, the essence of the meaning is that all phenomena of existence, samsara, and nirvana, because of their lack of inherent existence, transcend the existent dharma. Appearance is unceasing, transcending the non-existent dharma. Neither existing nor non-existing, transcending both dharmas. There is no saying of two, transcending the non-dual dharma. Neither being nor not being, in the essence of meaning, cannot be indicated by "this", transcending all thought and expression. Thus, in the primordially pure nature of reality, those who engage in acceptance and rejection are children of meaning. Because of attachment to their own views, they are always bound. Because of clinging to conceptual signs, they are extremely confused. Clinging to self in the non-existent, alas, deluded. Clinging to direction in the directionless, very tired. Constantly wandering in samsara, the heart is sad. In the self-born awareness, the sun of ultimate truth, obscured by the clouds of both good and evil, black and white. Tormented by the lightning of clinging to acceptance and rejection. Because the stream of illusory rain of happiness and suffering continuously falls, the seeds of samsara, the crops of the six realms grow. Alas, miserable, all beings, the heart is sad. In the ultimate essence of certainty, like golden shackles and rope shackles being equal in binding, dharma and non-dharma, the binding of the mind is equal. Black and white clouds obscuring are equal, Good and evil are both equal as obscurations of awareness. Therefore, the yogi who realizes that, cherishes transcending all causes and effects of good and evil. When self-born wisdom arises from within, the darkness of the night of cause and effect dissipates, and when there are no clouds of good and evil, in the space of the dharmadhatu, the meaning
Tibetan
མ་ཉི་མ་ཤར། ། འདི་ནི་མཐར་ཐུག་དོན་གྱི་ལ་བཟླ་སྟེ། །མེད་པའི་རང་བཞིན་བཅུ་ཡིས་གཏན་ལ་བབ། །རྒྱུ་འབྲས་ཐེག་པ་ཀུན་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས། །མི་སྣང་ཏིང་འཛིན་སྒོམ་པའི་ཡུལ་ལས་འདས། །རང་རིག་ཟང་ཀ་སྤྲོས་དང་བྲལ་བ་འདི། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་ཟད་པའི་ལ་བཟླ་སྟེ། །ཆོས་རྣམས་འདིར་ཟད་འདི་ཡང་ཆོས་སུ་ཟད། ། ཟད་དང་མ་ཟད་མེད་པར་བཟླས་ཟིན་པས། །ཡོད་མེད་མཚོན་བརྗོད་འདས་པར་ཁོ་ཐག་ཆོད། །འདི་ཡིན་གཏད་མེད་ཕྱོགས་འབྱམས་ཡངས་པ་ཆེ། །ཆོས་ཟད་བློ་འདས་རྣལ་འབྱོར་ཉམས་རེ་དགའ། །འདི་ཉིད་སྔ་ཕྱི་ད་ལྟའི་རྣལ་འབྱོར་དང༌། ། དགོངས་པ་དབྱིངས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་བར་མཚམས་མེད། །རིག་འཛིན་རྒྱལ་བ་ཀུན་དང་སྤྱོད་ཡུལ་མཉམ། །མི་འགྱུར་མི་ཕྱེད་འདུས་མ་བྱས་པའི་ཀློང༌། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་རྩོལ་སྒྲུབ་འདས་པའི་ཀློང༌། །ཆོས་ཀུན་མིང་ཙམ་བསམ་བརྗོད་འདས་པའི་ཀློང༌། །བྱ་བྲལ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་ངང་ཉིད་ལ། །ཇི་ལྟར་སྣང་བ་༼༡༽ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་དབྱིངས། །ཀུན་བཟང་དབྱིངས་ལ་སྣང་སྟོང་བཟང་ངན་མེད། །མེད་ལ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་༼༢༽འཁྲུལ་བར་བཏགས། །བཏགས་པའི་དུས་ནས་འཁྲུལ་དང་མ་འཁྲུལ་མེད། །ཆོས་རྣམས་མིང་མེད་ཆེན་པོར་ལ་བཟླས་ཏེ། །རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་གནས་ལུགས་ཡིན། །འདི་ལྟར་སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཆོས་རྣམས་ལ། །འཁྲུལ་དང་མ་འཁྲུལ་མེད་པར་ཐག་ཆོད་པས། །འཁོར་བ་སྤངས་ནས་མྱང་འདས་བསྒྲུབ་ཏུ་མེད། །སྐྱེས་དང་མ་སྐྱེས་མེད་པར་ཐག་ཆོད་པས། །སྐྱེ་འགག་ཡོད་མེད་འཛིན་པའི་ཡུལ་ལས་འདས། །དག་དང་མ་དག་མེད་པར་ཐག་ཆོད་པས། །བཟང་ངན་སྤོང་ལེན་མེད་པར་ཕྱམ་གདལ་ཏེ། །ཀུན་བཟང་ཀློང་དུ་ཆོས་ཀུན་ལ་བཟླའོ། །གནས་ལུགས་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་གང་དུའང་བརྗོད་དུ་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་སྟེ་གནས་དང་པོའོ།། །།དེ་ལྟར་མེད་པའི་གནས་ལུགས་ལེགས་རྟོགས་ནས། །ཕྱལ་བའི་རང་བཞིན་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ནི། །ཐེག་པའི་ཡང་རྩེ་ཨ་ཏི་ཡོ་གའི་ལུང༌། །ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་མཐའ་དབུས་མེད་པ་སྟེ། །ཆེ་བའི་ཆེན་པོ་༼༡༽ཀུན་བཟང་ཡངས་པའི་ཐུགས། །བར་མེད་མཉམ་པ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ནོ། །སྣང་སྲིད་ཆོས་དང་སྣང་མེད་བྱང་ཆུབ་སེམས། །ཇི་བཞིན་སྤྲོས་དང་བྲལ་ལས་མ་གཡོས་པས། །དེ་ལ་མཐའ་དབུས་མི་དམིགས་བསམ་དང་བྲལ། །ཕྱལ་བའི་རང་བཞིན་བར་མེད་ཆེན་པོར་གནས། ཡུལ་སྣང་ཆོས་ཀུན་སྣང་བའི་དུས་ཉིད་ནས། །ཕྱོགས་ཆ་དངོས་པོ་མེད་པས་ཕྱལ་ཡས་ཏེ། །རང་རིགས་སེམས་ཀྱང་སྔ་ཕྱིའི་ཡུལ་༼༢༽མེད་པ
Chinese
མ་ཉི་མ་ཤར། ། 此乃究竟义之啦匝，以无之自性十者而定。胜过因果一切乘，超越不显定境之所缘。自明朗然离戏论，是为诸法尽之啦匝，诸法于此尽，此亦尽于法。 尽与未尽无有而念诵已，有无诠表已超已决断。此是无依广大无边处，法尽离念瑜伽士，体验甚乐哉。此即前后现在之瑜伽， 意境法性无间断，与持明胜者一切行境等。不变不异无为之虚空，自生智慧勤作已超之虚空，诸法唯名言思说已超之虚空，离作普贤王如来之自性中，如何显现༼༡༽普贤王如来之界。普贤界中显空无好坏，执著无为有༼༢༽名曰错乱。立名之时无错与非错，诸法于无名大中而啦匝，是为自性大圆满之安住。如是显有轮涅诸法，于错与非错无有而决断故，舍弃轮回无有可修之涅槃。生与未生无有而决断故，超离生灭有无执著之境。净与不净无有而决断故，好坏取舍无有而平等开展，于普贤虚空中诸法皆啦匝。安住实相宝藏中，于一切法无有可说而决定，是为第一处。 如是善解无有之安住，而决定开展之自性者，乃是乘之顶巅阿底瑜伽之教言。犹如虚空无有边际与中心，伟大之伟大༼༡༽普贤广阔之心意。无间平等伟大之自性也。显有诸法与不显菩提心，如是未动离戏论，于彼无有边际中心不可得，离思。开展之自性安住于无间伟大中。境显诸法于显现之时起，以无有方分事物故而开展无量，自宗心亦无有前后之境༼༢༽，
English
Ma Ni Ma Shar. ॥ This is the ultimate meaning of Laza, established by the ten natures of non-existence. It surpasses all vehicles of cause and effect, transcending the object of contemplation in imperceptible samadhi. This self-aware, clear, and free from elaboration is the Laza of the exhaustion of all dharmas. All dharmas are exhausted here, and this too is exhausted into dharma. Having recited the exhaustion and non-exhaustion without existence, it is decisively concluded that existence and non-existence are beyond expression. This is the vast, boundless space without reliance, the yogi who has exhausted the dharma and transcended the mind, experiencing great joy. This itself is the yoga of the past, present, and future, The nature of reality in the realm of intention is without interruption, equal to the conduct of all vidyadharas and victors. The unchanging, indivisible, unconditioned space, the spontaneously arisen wisdom, the space beyond effort and accomplishment, the space where all dharmas are mere names, beyond thought and expression, in the very nature of the actionless Samantabhadra, how does it appear༼༡༽the realm of Samantabhadra. In the realm of Samantabhadra, appearance and emptiness have neither good nor bad. Holding onto non-existence as existence༼༢༽is labeled as delusion. From the time of labeling, there is neither delusion nor non-delusion. All dharmas are Laza in the great namelessness, which is the abiding of the self-nature of the Great Perfection. Thus, in all the dharmas of samsara, existence, nirvana, having decided that there is neither delusion nor non-delusion, there is no nirvana to be attained by abandoning samsara. Having decided that there is neither birth nor non-birth, it transcends the realm of grasping onto existence and non-existence, birth and cessation. Having decided that there is neither purity nor impurity, without accepting or rejecting good or bad, all dharmas are equally spread out in the space of Samantabhadra. From the treasury of the precious state of being, it is determined that all dharmas cannot be expressed in any way, which is the first state. Thus, having well understood the state of non-existence, the nature of expansiveness is determined, which is the teaching of Atiyoga, the pinnacle of the vehicle. Like the sky, it has no beginning or end, the greatgreat༼༡༽vast mind of Samantabhadra. The nature of uninterrupted, equal greatness. The dharmas of appearance and existence, and the unmanifest bodhicitta, as they are, unmoved from freedom from elaboration, in that, there is no beginning or end, unattainable, beyond thought. The nature of expansiveness abides in uninterrupted greatness. From the very moment that the objects appear, all dharmas are infinitely expansive because there are no directions or things, and the mind of one's own lineage also has no past or future objects༼༢༽,