Tibetan
། རྟགས་ནི་ལུས་ཀྱི་ཤ་སྐོལ་ཚེར་འཕར་བ་དང༌། ཁྲལ་ཁྲོལ་སང་སེང་རང་བཞིན་མེད་པ་སྙམ་པ་འབྱུང་ངོ༌། ། དགོས་པ་ནི། ཕུང་པོ་རང་བཞིན་མེད་པ་འབྱོངས་པའི་དགོས་པ་ཡོད་ དོ། །མཉེན་བཙལ་ཞིང་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་ལའང་གཉིས་ལས། རིག་པ་མཉེན་བཙལ་བ་ནི། མདུན་དུ་དམིགས་རྟེན་བཙུགས་ལ། ཧཱུྃ་ཕྲེང་བ་བརྒྱུས་པའམ། ཐག་པ་ལྟ་བུས་དཀྲིས་པ་དང༌། ཡང་རིམ་གྱིས་ཕྱིར་འགྲོ་བ་ལ་སེམས་བཟུང་ཞིང་ཧཱུྃ་སྙན་པར་བརྗོད་པས། རྟགས་ནི། ཤེས་པ་ལྷན་ལྷན་གནས་པ་དང༌། གང་གཏད་དུ་ཟིན་པ་འབྱུང་ངོ༌། །དགོས་པ་ནི་དངོས་གཞི་ཉམས་སུ་ལེན་དུས་རིག་པ་རང་དབང་ཐོབ་བས་དམིགས་པ་གང་དུ་འང་བསྒྱུར་དུ་བཏུབ་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །ལམ་དུ་ཞུགས་པ་ནི། རི་མོ་སྲིན་འགྲོས་ལྟ་བུ་དང༌། རྒྱང་རིང་པོའི་ལམ་མཐོང་ཚད་ན་ཕར་ཕར་ཧཱུྃ་ཞུགས་ནས་སོང་ནས། ལ་ཕར་ལྟོའི་རྒྱབ་དང༌། སྔར་ཕྱིན་པའི་ཡུལ་ཁམས་རྣམས་སུ་འགྲོ་ཞིང༌། རྗེས་ལ་ལུང་སྲོལ་མདའ་ཤར་དུ་ལྟ་བ། ཕུ་ནུབ་ལ་བསྟན་པ་དོག་ཅིང་ཉམ་ང་བ་ནགས་རོང་དང་ཆུ་རྒྱུན་འབབ་པར་ཕྱིན་པས་མཐའ་མེད་པ་ལ་ཧཱུྃ་གཅིག་པུའི་འགྲོ་བར་བསམ་ཞིང་ཧཱུྃ་རིང་ལ་སྙན་པར་བརྗོད་པས། རྟགས་ནི་མངོན་པར་སྐྱོ་བ་སྙམ་པ་དང༌། འབོལ་ཤིག་པ་དང༌། མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེའོ། །དགོས་པ་ནི་རིག་པ་ཚད་ལ་ཕེབས་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་ལྟར་ངག་གི་སྔོན་འགྲོ་བྱས་པ་ལ་དགོས་པ་གཉིས་ཏེ། ཐུན་མོང་དང་མཆོག་གོ །ཐུན་མོང་གི་ནི་ངག་གི་མངོན་ཞེན་བཟློག་པ་དང༌། ངག་གི་བར་ཆད་ཞི་བ་དང༌། དེ་གཉིས་ཀྱི་ཐུན་མོང་དུ་ངག་གི་སྡིག་པ་འདག་པའོ། །མཆོག་གི་དགོས་པ་ནི། ངག་འཁོར་བར་མི་འཇུག་པ་དང༌། ངག་ལོངས་སྐུར་གྲོལ་བ་དང༌། དེ་གཉིས་ཀྱི་ཐུན་མོང་དུ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསུང་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། ། གསུམ་པ་སེམས་ཀྱི་སྔོན་འགྲོ་ལ། མན་ངག་གི་གནད་བཀྲོལ་བ་དང༌། སྔོན་འགྲོ་དངོས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། གང་གཙོ་བ། དཔེ་བསམ་པ། གཅིག་དང་ཐ་དད་བརྟག་པ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ལུས་ངག་སེམས་གསུམ་པོ་འདིའི་གཙོ་བོ་གང་ན་འདུག །བྱ་བ་ཅི་དང་ཅི་བྱེད་དུས་སུ་གཙོ་གང་ཆེ་ཞེས་དཔྱད་པས། ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་སེམས་སུ་རྟོགས་པ་ནི་རྩ་བ་སེམས་ཀྱི་འདྲེ་ཀུན་ངོས་བཟུང་བ་སྟེ། ལུང་ལས། ཡིད་གཙོ་ཡིད་ནི་རབ་ཏུ་མགྱོགས་པ་སྟེ། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་སྣ་ལ་ཡིད་འགྲོ་འོ། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། ། གཉིས་པ་ནི་འབྱུང་བ་རྣམས་ལས་དཔེ་ཅི་དང་ཅི་འདྲ་བརྟགས་པས། རགས་པའི་ཁ་དོག་དང
Chinese
征象是身体的肌肉颤动，像针刺一样跳动，以及出现像麻雀一样鸣叫，空荡荡的，感觉不自然。 需求是：有通达五蕴无自性的需求。 软串习并进入道路也有两种，即智慧的软串习：在前方设立所缘境，用吽（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हूं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）字串联起来，或者像绳子一样缠绕，然后逐渐向外延伸，心中想着，并悦耳地念诵吽（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हूं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）字。 征象是：觉知稳定地存在，并且能够专注于任何目标。 需求是：在实际修习正行时，能够获得智慧的自主，从而可以将目标转移到任何地方的需求。 进入道路是：像蚂蚁爬行一样，在遥远的路途上，在视线所及之处，不断地融入吽（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हूं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）字并前进，观察山脊的背面，以及先前走过的地区，随后观察山谷的走向，指向东方，指示山脊的西侧，在狭窄、令人恐惧的森林峡谷和河流中前进，在无边无际的地方，想着只有一个吽（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हूं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）字在行进，并悠长而悦耳地念诵吽（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हूं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）字。 征象是：生起明显的厌倦感，感到放松，以及生起无分别的禅定。 需求是：使智慧达到顶峰。 像这样进行语的加行，有两个需求：共同的和殊胜的。 共同的是：遣除语的执着，平息语的障碍，以及这两者的共同之处是净化语的罪业。 殊胜的需求是：语不堕入轮回，语在报身中解脱，以及这两者的共同之处是获得与一切佛的语无二无别的需求。 第三是心的加行，分为口诀的要点阐释和实际加行两种。 首先，分为：何者为主，思维比喻，观察一与异三个方面。 首先是：身语意这三者之中，何者为主？ 考察在做什么事情的时候，哪个最重要。 认识到一切的作者是心，这是抓住根本，认识心的所有鬼魅。 如经中所说： 意为主，意极迅速，一切法之首，意先行。 正是如此。 第二是考察从诸法中，什么和什么相似。
English
The signs are the muscles of the body twitching, throbbing like needles, and the occurrence of sounds like the chirping of sparrows, emptiness, and a feeling of unnaturalness. The need is: there is a need to become proficient in the selflessness of the aggregates. There are also two ways to soften and enter the path: softening the mind, which involves setting up an object of focus in front, stringing together a rosary of HŪṂ (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हूं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽), or wrapping it like a rope, and then gradually extending outward, holding the mind and reciting HŪṂ (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हूं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽) melodiously. The signs are: awareness abiding steadily and being able to focus on any object. The need is that when actually practicing the main practice, one gains independence of awareness, so there is a need to be able to transform the focus to anywhere. Entering the path involves: like an ant crawling, on a long road, as far as the eye can see, constantly entering HŪṂ (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हूं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽) and going forward, looking at the back of the mountain ridge, and going to the places that have been gone to before, then looking at the valley stream pointing east, indicating the west side of the ridge, going through narrow and frightening forest canyons and flowing rivers, thinking that there is only one HŪṂ (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हूं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽) going in the endlessness, and reciting HŪṂ (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हूं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽) long and melodiously. The signs are: a feeling of manifest weariness, feeling relaxed, and the arising of non-conceptual samadhi. The need is to bring awareness to its peak. Thus, doing the preliminary practice of speech has two needs: common and supreme. The common is: reversing the attachment to speech, pacifying the obstacles of speech, and the commonality of these two is purifying the sins of speech. The supreme need is: speech not falling into samsara, speech being liberated in the sambhogakaya, and the commonality of these two is the need to become inseparable from the speech of all Buddhas. The third is the preliminary practice of mind, which is divided into the explanation of the key points of the instructions and the actual preliminary practice. First, it is divided into: what is the main thing, contemplating examples, and examining one and different. The first is: among these three, body, speech, and mind, what is the main thing? Examining which is more important when doing what. Recognizing that the doer of everything is the mind is grasping the root, recognizing all the demons of the mind. As it says in the scripture: Mind is the chief, mind is very swift, mind goes to the head of all dharmas. Just like that. The second is examining what is similar to what from the elements. The coarse color and
Tibetan
་མཐོང་དམིགས་སུ་མེད་ཀྱང་འགྱུ་བ་ཙམ་དུ་མ་འགགས་ལ། འཆར་འཆར་འདྲ་བས་རླུང་དང་འདྲ་བར་རྟོགས་པ་ནི། རྟགས་བཞི་དཔེ་ངོ་ཤེས་པ་སྟེ། སྒྲ་རྒྱུད་ལས། རྣམ་ཤེས་རླུང་འདྲ་བྱ་བ་ཡིན། ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ཕྱི་ཡུལ་ལ་འཆར་རམ། གང་ལ་རྟོག་ཀྱང་རུང་སྟེ། དེའི་དུས་སེམས་དང་ཡུལ་དེ་གཅིག་གམ་ཐ་དད། གཅིག་ན་སེམས་ལྟར་ཡུལ་དེ་མཐོང་བྱ་ལ་སོགས་པར་མི་རུང་བའམ། ཡུལ་ལྟར་སེམས་ཀྱང་མཐོང་ཐོས་ལ་སོགས་སུ་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལུས་ངག་སེམས་གསུམ་གཅིག་གམ་ཐ་དད། གཅིག་ན་འང་ཕན་ཚུན་འདྲེས་པས། མཚན་ཉིད་འཆོལ་པར་འགྱུར་ལ། ཐ་དད་ན་སེམས་དེ་ཐ་དད་དུ་བྱ་བ་གང་ན་འདུག །ཡང་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དང༌། སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་དུ་བརྟགས་ལ་ཐ་དད་པ་དང༌། གཅིག་པར་བརྟགས་པས་གཅིག་དང་ཐ་དད་མེད་པར་རྟོགས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་མཐོང་བ་ནི། ལུང་ལས། འདུ་བྱེད་ཁམས་དང་དོན་དམ་མཚན་ཉིད་ནི། ། གཅིག་དང་ཐ་དད་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ། །གཅིག་དང་ཐ་དད་ཉིད་དུ་གང་རྟོག་པ། །དེ་དག་ཚུལ་མིན་ལྟ་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན། །ཞེས་པ་དང༌། གཅིག་པའང་བློ་ཡིས་བསླད་པ་ཡིན། །དུ་མ་བློ་ཡིས་བསླད་པ་ཡིན། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །དམིགས་པ་འདི་གསུམ་གྱི་དང་པོ་གཉིས་བླ་མ་དམ་པའི་འཁྲུངས་ཆོས་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ནི་བི་མ་ལའི་ཁྲེགས་ཆོད་ཀྱི་རྒྱབ་ཡིག་ལས་སེམས་ཀྱི་ཁང་བུ་བཤིག་པར་གསུངས་པའི་ཆིངས་དེ་འདིར་བཀོད་པ་སྟེ། མེད་ཐབས་མེད་པའི་གནད་དམ་པའོ། །སྔོན་འགྲོ་དངོས་ནི། ཐལ་འགྱུར་ལས། སེམས་ནི་དང་པོ་བྱུང་ས་དང༌། བར་དུ་གནས་དང་ཐ་མར་འགྲོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ལ་བརྟགས་བྱས་པས། །སེམས་སྦྱངས་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཤེས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། བརྟག་ལུགས་གསུམ་ལས། དང་པོ་བྱུང་ས་བྱུང་མཁན་ལ་བརྟག་པ་ནི། སེམས་རླུང་ལྟ་བུ་འདི་ཕྱི་སྣང་བ་ལས་བྱུང་ངམ། ནང་ཕུང་པོ་ལས་བྱུང་ངམ། སེམས་ཁོ་རང་ཇི་ལྟ་བུ་སྙམ་དུ། རིགས་པར་སྣང་བ་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དུ་ཕྱེ་ལ། བྱུང་ས་གར་འདུག །སེམས་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་དུ་དཔྱད་ལ་བྱུང་མཁན་ཇི་ལྟར་ཡིན་བརྟགས་པས། སེམས་སྐྱེ་མེད་རྩ་བྲལ་སྟོང་པར་རྟོགས་ཏེ། སྤྲུལ་པའི་སྐུ་དང་ངོ་འཕྲོད་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། ། ད་ལྟ་གནས་ས་གནས་མཁན་ལ་བརྟག་པ་ནི། དྲན་རྟོག་འཆར་བདོ་བ་འདི་ད་ལྟ་ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་གར་གནས་སྔར་བཞིན་བརྟགས་པས། གནས་མེད་རྟེན་བྲལ་དུ་རྟོགས་ཏེ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་དང་ངོ་འཕྲོད་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །ཐ་མ་འགྲོ་ས་འགྲོ་མཁན་ལ་བརྟག་པ་ནི།
Chinese
虽不见为所缘，然流动不息，似显现而如风般了悟，乃认识四相之喻，如《声续》云：“心识如风之行。”如是。三者，于外境显现耶？于何者思择皆可，然彼时心与境一耶？异耶？若一，则如心般，境不应成可见等，若如境般，心亦应成见闻等。如是，身语意三者一耶？异耶？若一，则互相混杂，体性错乱，若异，则心于何处成异？又，于无分微尘与无分刹那中考察，以异与一考察，则了悟无一异，乃见诸法皆无二之义。如经云：“行界与胜义体性，乃离一异之体性，何者于一异而思择，彼等乃入于非理之见。”又云：“一亦为心所欺，多亦为心所欺。”如是。此三所缘之前二者乃上师圣者之诞生法，后者乃无垢友之决断后书中所说拆毁心之房子的约定，于此安立，乃不可或缺之甚深要诀。真实之前行者，于倒说中云：“心初生处，中住处，末去处。如是于心作考察，心净则知心之实相。”依此，于三种考察法中，初者考察生处生者，心如风般，此从外显现而生耶？从内蕴界而生耶？心自身如何耶？如是于理所显现者，分解至无分微尘，生处在何处？又，于心考察无分刹那，考察生者如何，则了悟心为无生、离根、空性，故有与化身相认之必要。今者，考察住处住者，念想显现增长，此今于内外中间何处住？如是如前考察，则了悟为无住、离依，故有与报身相认之必要。末者，考察去处去者，
English
Although not seen as an object of focus, it flows without ceasing. Realizing it as being like the wind because of its appearing and appearing is knowing the example of the four characteristics. As it says in the Sound Tantra: "Consciousness is like the wind." Like that. Third, does it appear to external objects? Whatever you contemplate is fine, but at that time, are the mind and the object one or different? If they are one, then like the mind, the object should not become something to be seen, etc. If like the object, the mind should also become seeing, hearing, etc. Likewise, are body, speech, and mind three, one or different? If they are one, then they mix with each other, and the characteristics become confused. If they are different, then where does the mind become different? Also, contemplate indivisible atoms and indivisible moments, and contemplate them as different and one. Then, realizing that there is no one or different, one sees the meaning that all phenomena are non-dual. As the scripture says: "The realm of formations and the nature of ultimate reality are the nature of being separate from one and different. Those who contemplate one and different are those who have entered into improper views." And: "One is also deceived by the mind. Many are also deceived by the mind." Like that. The first two of these three objects of focus are the birth Dharma of the holy guru, and the latter is the agreement to demolish the house of the mind, which is mentioned in the postscript of Vimalamitra's Trekchö, and is established here as an indispensable profound key point. The actual preliminary is: In the overturning it says: "The mind is the place where it first arises, the place where it stays in the middle, and the place where it goes in the end. Thus, by examining the mind, the mind is purified and the true nature of the mind is known." Based on this, in the three methods of examination, the first is to examine the place of origin and the one who originates. Is this mind like the wind born from external appearances? Or is it born from the internal aggregates? What is the mind itself like? As it appears to reason, divide it into indivisible atoms. Where is the place of origin? Also, examine the mind in indivisible moments, and examine how the one who originates is. Then, realize that the mind is unborn, rootless, and empty. Therefore, it is necessary to recognize the Nirmanakaya. Now, examine the place where it stays and the one who stays. Where does this arising of thoughts and concepts stay now, in the outer, inner, or middle? Examine it as before. Then, realize that it is without a place to stay and without support. Therefore, it is necessary to recognize the Sambhogakaya. Finally, examine the place where it goes and the one who goes.