Tibetan
ས་ལ། སྲས་མོ་སུ་དྷརྨཱ་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་པ་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ། ནུབ་ཕྱོགས་གསེར་གྱི་བྱེ་མ་བརྡལ་བའི་རྒྱ་མཚོའི་གླིང་དུ་འཇག་མའི་སྤྱྀལ་བུ་ཕུབ་སྟེ། བསམ་གཏན་ལ་ཡང་དག་པར་འཇོག་པའི་རྨི་ལམ་ན། མི་དཀར་པོ་ཞིག་གིས་རིན་པོ་ཆེའི་བུམ་པས་དབང་བསྐུར་བ་རྨིས་ཏེ། ཟླ་བ་བཅུ་ན་ཁྱེའུ་མཚན་དཔེར་ལྡན་པ་ཞིག་རྩིབ་ལོགས་གཡས་པའི་གོ་བར་ནས་བལྟམས་པ་ལ་ཡུམ་བྲེད་དེ། ཕ་མེད་བུ་འདི་འཇིག་རྟེན་འདྲེ་ལས་གཞན་པ་སུ། འདི་ནི་ལོག་སྲེད་འགྲོ་བས་དཔྱས་གྱུར་སྡིག་རེ་ཆེ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བརྗོད་དེ། ཐལ་བའི་ཁུང་དུ་བོར་བ་ལས། ཞག་གསུམ་དུ་ས་གཡོ་བ་དང༌། འོད་ཟེར་གསལ་བ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་ནས་བལྟས་པས་ཅི་ཡང་མ་ཉེས་པར། ལྷ་དང་དྲང་སྲོང་གི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པ་མཐོང་བས། ངོ་མཚར་སྐྱེས་ནས་གསོས་ཏེ། ལོ་བདུན་ནས་ཆོས་རྣམས་རང་ཤར་མཁྱེན་པའི་ཚུལ་བསྟན་ནས། ཨུ་རྒྱན་དུ་བྱོན་ཏེ་པཎྜི་ཏ་རྣམས་དང་རྩོད་པས་རྒྱལ་ཞིང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྲུལ་པར་གྲགས་པ་ལ་རྒྱལ་པོ་དགྱེས་པས་དགའ་རབ་རྡོ་རྗེ་དང༌། ཡུམ་གྱིས་རོ་ལངས་ཐལ་མདོག་དང༌། ཡུལ་མིས་རོ་ལངས་བདེ་བ་དང༌། པཎྜི་ཏས་པྲ་ཛྙཱ་བྷ་ཝ་ཞེས་གསོལ་ཏེ། མཚན་གྱི་རྣམ་གྲངས་བཞིར་བྱུང་བ་ནི། སྔར་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་བཅུ་གཉིས་ལས་ཆོས་ཉན་དུས། སྐྱེ་བ་བཞིའི་ལུས་ཀྱི་འདུན་པ་ལས་བྱུང་བའོ། །དེ་ནས་བྱང་ཕྱོགས་སུ་རི་བོ་ཉི་མ་རབ་ཏུ་སྣང་བྱེད་དུ་བྱོན་ཏེ། ལོ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་སུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མཉམ་པར་བཞག་ནས། མ་ལ་ཡ་རིན་པོ་ཆེ་རྣམ་པར་སྤུངས་པའི་རྩེ་མོར་བྱོན་ནས། སྔར་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལས་ཐོས་པའི་སྡེ་སྣོད་དང༌། རྒྱུད་སྡེ་རིན་པོ་ཆེ་རྣམས་དང་ཁྱད་པར་དུ། རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འབུམ་ཕྲག་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་ཐུགས་ལ་བཞུགས་པ་རྣམས་ཡི་གེ་བཀོད་དེ། མཁའ་འགྲོ་མ་མངོན་པར་འབྱུང་བའི་ཕུག་ཏུ་བཞུགས་ནས། རྡོ་རྗེ་གདན་གྱི་བྱང་ཤར་དུར་ཁྲོད་བསིལ་བའི་ཚལ་དུ་གཤེགས་ཏེ་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ལ་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །དེའི་ཚེ་རྡོ་རྗེ་གདན་གྱི་ནུབ་ཕྱོགས་རིམ་པ་གཉིས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གྲོང་ཁྱེར་ན། ཡབ་བྲམ་ཟེ་ལེགས་ལྡན་སྟོན་པ་དང༌། ཡུམ་སྣང་བ་སྒྲོན་མའི་སྲས་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་འཇམ་དཔལ་བཤེས་གཉེན་ཞེས་བྱ་བ་རིག་པའི་གནས་ཐམས་ཅད་ལ་མཁས་པ་ཞིག་བཞུགས་པ་ལ་འཇམ་དཔལ་གྱིས་ལུང་བསྟན་པ། ཀྱཻ་རིགས་ཀྱི་བུ་འབྲས་བུ་ཚེ་གཅིག་ལ་སངས་རྒྱས་པར་འདོད་ན་དུར་ཁྲོད་བསིལ་བའི་ཚལ་དུ་སོང་ཞིག་ཅེས་ཐོས་
Chinese
萨乐。名为苏达玛的公主出家了。在西方金沙遍布的海洋岛屿上，她搭建了一个茅草屋，在禅定中安住的梦里，梦见一个白人以珍宝瓶为她灌顶。十个月后，一个具有相好的男孩从右肋出生，母亲惊恐地说：‘没有父亲的这个孩子，除了世间的鬼怪，还能是谁？这一定是邪见之徒的供品，罪孽深重啊！’她说了这样的偈颂，然后将孩子丢弃在灰烬坑里。三天后，她看到大地摇动，光芒闪耀，当她去看时，孩子毫发无损。诸天和仙王们都来供养，她感到惊奇，便将孩子养育起来。七岁时，他显现出自然通晓佛法的样子。他前往邬金，与班智达们辩论并获胜。国王因他被誉为佛陀的化身而高兴，赐名为嘎绕多杰（喜金刚）。母亲赐名为罗朗塔多（僵尸灰），当地人赐名为罗朗德瓦（僵尸乐），班智达赐名为般若婆瓦。他的名字有四种。这是因为他先前在十二化身处听法时，由四种生的身体愿望所生。之后，他前往北方光明显耀的太阳山，在那里禅定了三十二年。然后，他前往堆满玛拉雅珍宝的山顶。在那里，他将先前从诸佛处听闻的三藏和珍贵的续部，特别是自性大圆满法的六十四万种法门记录下来。他住在空行母不显现的山洞里。之后，他前往菩提伽耶东北方的尸陀林，为那里的空行母们说法。当时，在菩提伽耶西方的名为二阶的城市里，住着一位精通所有明处的大学者，名叫蒋巴谢宁（妙吉祥友），是婆罗门列丹顿巴（具善导师）和光明母之子。文殊菩萨预言他说：‘嘿！种姓之子，如果你想在一生中成佛，就去尸陀林吧！’他听到了这些话。
English
At Sa-la, a princess named Sudharma renounced the world. On an island in the western ocean strewn with golden sand, she erected a hut of reeds. In a dream while perfectly absorbed in meditation, she dreamt that a white man was bestowing empowerment upon her with a jeweled vase. After ten months, a boy endowed with auspicious marks was born from her right side. The mother was frightened and said, 'This child without a father, who else could it be other than a demon of this world? This must be an offering from a heretic, a great sin!' She spoke such verses and then threw the child into a pit of ashes. After three days, she saw the earth shaking and bright rays of light. When she looked, the child was unharmed. The gods and kings of the sages saw the offerings and, amazed, raised him. From the age of seven, he showed the manner of knowing the Dharma spontaneously. He went to Oddiyana and debated with the panditas and was victorious. The king was pleased that he was renowned as an emanation of the Buddha and gave him the name Garab Dorje (Joyful Vajra). The mother gave him the name Ro-lang Tal-dok (Corpse-arising Ash-color), the local people gave him the name Ro-lang Dewa (Corpse-arising Bliss), and the panditas gave him the name Prajñābhava. He had four names. This was because he was born from the desire of the bodies of the four births when he was previously listening to the Dharma from the twelve emanations. Then, he went to the mountain Sun Radiantly Illuminating in the north, where he remained in meditative absorption for thirty-two years. Then, he went to the summit of the mountain piled with Malaya jewels. There, he wrote down the Tripitaka and precious tantras that he had previously heard from the Buddhas, and especially the sixty-four hundred thousand categories of the Dharma of the Great Perfection of Naturalness that were in his mind. He stayed in a cave where the dakinis do not appear. Then, he went to the Cool Grove charnel ground northeast of Bodhgaya and taught the Dharma to the dakinis there. At that time, in the city called Second Rank west of Bodhgaya, there lived a great scholar named Jampal Shenyen (Manjushri Mitra), son of the Brahmin Lekden Tonpa (Good Endowment Teacher) and Nangwa Dronma (Illuminating Light), who was skilled in all fields of knowledge. Manjushri prophesied to him, saying, 'Hey! Son of lineage, if you wish to attain Buddhahood in one lifetime, go to the Cool Grove charnel ground!' He heard these words.
Tibetan
མ་ཐག་བྱོན་པས། སློབ་དཔོན་དང་མཇལ་ནས་ལོ་བདུན་ཅུ་རྩ་ལྔའི་བར་དུ་ཆོས་ཉན་ཏེ། དེ་ནས་དུར་ཁྲོད་དེའི་བྱང་ཤར་ཆུ་བོ་དན་ཏིག་གི་མགོར་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཚུལ་བསྟན་པའི་ཚེ། གདུང་བའི་སྨྲེ་སྔགས་ཕྱུང་ལ། ཀྱེ་མ་ཀྱི་ཧུད་ཀྱེ་མ་ཀློང༌། །སྟོན་པ་སྒྲོན་མེའི་འོད་ནུབ་ན། །འཇིག་རྟེན་མུན་པ་གང་གིས་སེལ། ། ཞེས་བརྗོད་པས། ནམ་མཁའ་འོད་ཕུང་གི་དཀྱིལ་ནས་ཕྱག་གཡས་པའི་གྲུ་མོ་མན་ཆད་ཕྱུང་སྟེ་རིན་པོ་ཆེ་གསེར་གྱི་ཟ་མ་ཏོག་སེན་གང་བ་ཞིག་འཕར་བ། འཇམ་དཔལ་བཤེས་གཉེན་གྱི་ཕྱག་ཏུ་བབ་པ་ཞལ་ཕྱེ་བ་ལས། ཚིག་གསུམ་གནད་དུ་བརྡེགས་པའི་ཞལ་ཆེམས་གཟིགས་པ་ཙམ་གྱིས་སློབ་དཔོན་དང་རྟོགས་པ་མཉམ་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་འབུམ་ཕྲག་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་པོ། སེམས་སྡེ། ཀློང་སྡེ། མན་ངག་གི་སྡེ་གསུམ་དུ་ཕྱེ་སྟེ། མན་ངག་གི་སྡེ་ལ་ཡང་བཤད་རྒྱུད་དང༌། སྙན་རྒྱུད་དུ་ཕྱེ་བའི་སྙན་རྒྱུད་མཆན་དུ་བཏབ་ནས། བཤད་རྒྱུད་གཏད་པའི་སྣོད་མ་རྙེད་པས། དཔེ་རྣམས་རྡོ་རྗེ་གདན་གྱི་བྱང་ཤར་ཕ་བོང་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་གྱིས་བཏབ་པའི་འོག་ཏུ་སྦས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་གདན་གྱི་ནུབ་ཕྱོགས་སུ་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོ་སོ་ས་གླིང་དུ་དགོངས་པ་ལ་བཞུགས་སོ། །དེའི་ཚེ་རྒྱ་ནག་པོའི་ཡུལ་ཤྭ་ཁྱམས་གླིང་ཞེས་བྱ་བ་ན། ཡབ་ཁྱིམ་བདག་དགེ་བ་ལྡན་པའི་ཡིད་ཅན་དང༌། ཡུམ་སྣང་གསལ་མཁྱེན་མའི་སྲས་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཤྲཱི་སེང་ཧ་ཞེས་བྱ་བ་མཁས་པ་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ལ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་སྔར་བཞིན་སོ་ས་གླིང་དུ་ལུང་བསྟན་པ་ཐོས་ནས་བྱོན་པས། སློབ་དཔོན་འཇམ་དཔལ་བཤེས་གཉེན་དང་མཇལ་ཏེ། ལོ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔར་ཆོས་ཉན་ཏོ། །དེ་ནས་དུར་ཁྲོད་དེ་ཉིད་ཀྱི་མཆོད་རྟེན་གྱི་རྩེ་མོར་སློབ་དཔོན་ལྷག་མེད་དུ་གཤེགས་པ་ལ་སྔར་བཞིན་སྨྲེ་སྔགས་ཕྱུང་བས། ནམ་མཁའ་འོད་ཕུང་གི་དཀྱིལ་ནས་སྒོམ་ཉམས་དྲུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྔར་བཞིན་བབས་པ་གཟིགས་པས་རྟོགས་པ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ཤྲཱི་སེང་ཧས་རྡོ་རྗེ་གདན་གྱི་བྱང་ཤར་ནས་དཔེ་རྣམས་ཕྱུང་སྟེ། རྒྱ་ནག་པོ་བྱང་ཆུབ་འབྱུང་བའི་ཤིང་དྲུང་གི་བྲག་ཁང་འབྲེལ་མར་བྱོན་ནས། རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ཐིག་ལེའི་སྐོར་ལ་ཕྱི་ནང་གསང་བ། བླ་ན་མེད་པའི་སྐོར་དང་བཞིར་ཕྱེ་ནས། སྐོར་དང་པོ་གསུམ་སྤྲོས་བཅས་ཀྱི་དོན་དུ་གཏེར་དུ་སྦས། ཕྱི་མ་བཅངས་པ་ལས། མཁའ་འགྲོ་མས་ལུང་བསྟན་ནས། དེ་ནས་བཀྲ་ཤིས་ཁྲི་སྒོའི་ལྷ་ཁང་དུ་སྦས་ཏེ། དུར་ཁྲོད
Chinese
剛一到來，就與上師相見，聽法直到七十五歲。之後，在那墓地的東北方，丹提河的源頭，示現了化身寂滅之相。發出悲痛的哀嚎：唉瑪，吉呼，唉瑪，空啊！導師明燈之光熄滅時，世間的黑暗將由誰來消除？這樣說著。從天空光團的中央伸出右手的肘部以下，拋出一滿指甲的珍貴金質食物。落入吉祥獅子賢的上師手中，打開一看，僅僅看到以三句要點擊中要害的遺囑，就與上師的證悟相同了。之後，將六十四萬個自性大圓滿法，分為心部、界部、口訣部三部分。口訣部又分為講授傳承和耳傳傳承，對耳傳傳承作了注釋。因為沒有找到可以交付講授傳承的法器，所以將經書藏在金剛座（菩提伽耶）東北方的岩石金剛交杵所鎮壓的下方。在金剛座（菩提伽耶）的西方，大屍陀林索薩洲進入禪定。當時，在中國的叫做夏昌洲的地方，父親是善良有信的施主，母親是明朗智慧女的兒子，名為大師吉祥獅子賢，是一位精通學問的智者。大悲心如前一般，聽到索薩洲的授記後前來。與上師吉祥獅子賢相見，聽法二十五年。之後，在那墓地的佛塔頂上，上師無餘逝去，如前一般發出哀嚎。從天空光團的中央，名為禪修體驗第六法如前一般降下，看到後證悟變得相同。之後，吉祥獅子賢從金剛座（菩提伽耶）的東北方取出經書。來到中國菩提樹下的相連石窟中。將大圓滿明點法分為外內密，無上部四部分。將前三部分作為有相之義埋藏為伏藏。持有後者，空行母授記說。之後，藏在吉祥千門的拉康中，屍陀林。
English
As soon as he arrived, he met the master and listened to the Dharma until he was seventy-five years old. Then, in the northeast of that cemetery, at the source of the Danti River, he manifested the appearance of the incarnate body passing into nirvana. He uttered a lament of grief: Alas, Kyi Hud, alas, Klong! When the light of the Teacher's lamp is extinguished, who will dispel the darkness of the world? As he said this, from the center of a mass of light in the sky, the right hand from the elbow down extended and threw a precious golden container filled to the brim with fingernails. It fell into the hands of Master Manjushri Mitra, and when he opened it, he attained the same realization as the master simply by seeing the testament that struck the essential points in three sentences. Then, he divided the sixty-four hundred thousand spontaneously perfect Great Perfection teachings into three sections: the Mind Section, the Space Section, and the Instruction Section. The Instruction Section was further divided into the Explanatory Tradition and the Oral Tradition, and he annotated the Oral Tradition. Since he could not find a vessel to entrust with the Explanatory Tradition, he hid the texts under a rock vajra cross placed northeast of Vajrasana (Bodh Gaya). To the west of Vajrasana (Bodh Gaya), he remained in contemplation in the great charnel ground of Sosa Ling. At that time, in a place called Shwa Khyams Ling in the land of China, the son of a virtuous householder with faith and a mother named Nangsal Khyenma, the great master Shri Singha, was a wise man endowed with the qualities of learning and study. Hearing the prophecy of Sosa Ling as before, he came with great compassion. He met Master Manjushri Mitra and listened to the Dharma for twenty-five years. Then, at the top of the stupa in that very charnel ground, the master passed away without remainder, and as before, he uttered a lament of grief. From the center of a mass of light in the sky, something called the Sixth Meditation Experience descended as before, and upon seeing it, his realization became the same. Then, Shri Singha took out the texts from the northeast of Vajrasana (Bodh Gaya). He went to the connected rock caves under the Bodhi tree in China. He divided the Great Perfection Thigle cycle into four parts: outer, inner, secret, and unsurpassed. He hid the first three cycles as treasures for the sake of those with elaboration. From holding the latter, the dakini prophesied. Then, he hid it in the Lhakhang of Tashi Tri Go, the charnel ground.