Tibetan
་དུ་སྤྱད་པས་རེ་དོགས་སྤང་བླང་ཞིག་ནས། ཉོན་མོངས་པ་མངོན་གྱུར་དངོས་སུ་སྤངས་ཤིང་སྣང་སེམས་ཆོས་ཉིད་དུ་ཤར་བའོ། །ཐ་མར་ཅིར་སྣང་ཡོངས་གྲོལ་དུ་ཤར་བས་དུས་བཞི་ཆོས་ཉིད་དུ་གནས་ཏེ་རིག་པ་ཕྱོགས་ཡན་དུ་སོང་བས་དགོངས་པ་ཐུན་མཚམས་ལས་འདས་པའོ། །དེ་ཐམས་ཅད་ལ་སྣང་བ་ཅེར་གཞག་གི་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྣང་བའི་ཐོག་ཏུ་ཅེར་གྱིས་བཞག་དུས་སྤང་བླང་གཉིས་འཛིན་ལས་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་དགོངས་པ་ནི། རིག་པའི་རྩལ་ཕྱིར་འཕྲོ་བ་ལ་སྦྱང་བའི་ཕྱིར་སྣང་སྲིད་གཞིར་བཞེངས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེའང་ཤར་བ་གཞིའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལས་ཤར་བས་བཞེངས་པ་ཞེས་བྱ་བར་བཏགས་སོ། །དོན་ལ་ཤར་བ་དང་ནུབ་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་འཕོ་འགྱུར་མེད་པའོ། །དེ་ཡང་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེས་གྲོལ་དུས་སྔ་ཕྱི་མེད་པར་དག་པས་མ་སྤངས་ཡེ་གྲོལ་གྱི་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དོན་བཞི་པ་འབྲས་བུ་ལ་རྒྱུན་དུ་བྱེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལའང་གསུམ་ལས། དང་པོ་འབྲས་བུ་ངོས་བཟུང་བ་ནི། རང་རིག་ཡེའི་སངས་རྒྱས་འབྲས་བུ་ལྷུན་གྲུབ་ཆེན་པོ་རང་ལ་གནས་པ་ཉིད་རང་ངོ་ཤེས་ཐོག་ཏུ་རྩལ་སྦྱོང་དུས། ཉོན་མོངས་པ་རང་སངས་རང་དག་ལ་སོང་ནས། རང་རིག་གཅེར་བུ་ལྷིང་པར་གསལ་བ་ཉིད་རེ་དོགས་བཅོས་བསླད་དང་བྲལ་བའི་ཆ་ནས། ཉི་མ་སྤྲིན་ལས་གྲོལ་བའམ། འཁྲུལ་པ་རང་རྒྱུད་པའི་ངང་དུ་མི་རྟོག་པ་དང༌། དྲི་བཅས་དང་པོ་དང་འདྲ་བར་མི་ལྡོག་པས། བསེ་ཤིང་གི་འབྲས་བུ་ལྟ་བུ་དང༌། རང་ས་འགྱུར་མེད་ལ་ཟིན་ནས་རང་དབང་ཐོབ་པ་རྒྱལ་རིགས་སྤྱི་བོ་ནས་དབང་བསྐུར་བ་ལྟ་བུའོ། །དེའང་འབྲས་བུར་རང་ཆས་འོད་གསལ་དྲི་བཅས་ཀྱི་ཁམས་དེ་ཉིད་རང་ངོ་ཤེས་ནས་དྲི་མ་ཇེ་དག་ལ་སོང་སྟེ། དྲི་མ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་དུས་ཀྱི་བར་རྣམས་ལ་འདིར་འབྲས་བུ་ཞེས་བརྗོད་པས། དེའི་ངོ་བོ་ལ་ལྟོས་ནས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟར་དྲི་མ་ཡོད་མ་མྱོང་བས་དང་པོའི་གྲོལ་ས་བཤད་ཀྱང་བར་དུ་རྐྱེན་གྱི་སྒྲིབ་པ་སྤྲིན་དང་འདྲ་བ་ཐ་མ་ལ་འཁོར་བའི་ལུས་ངག་སེམས་གསུམ་དང་མ་བྲལ་རིང་ལ། ཁམས་ལ་སེམས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ལྡན་པས་སེམས་ཅན་ཞེས་བཏགས་ཏེ། ལམ་དུ་སེམས་དང་ཡིད་དང༌། རྣམ་ཤེས་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་དོན་བསྒོམས་པས། དྲི་མ་རང་སངས་ལ་དག་པའི་ཆ་ནི་བྲལ་བའི་འབྲས་བུ་སྟེ། གནས་སྐབས་སྣང་བ་བཞི་དང༌། མཐར་ཐུག་དབྱིངས་སུ་ཕྱིན་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་མཚན་ཉིད་ལྟར་ན་ལམ་ལྔས་སློབ་མི་སློབ་ལ་ཟེར་རོ། །དེ་ཉིད་མཐར་ཐུག་གི་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་དང་པོའི་གྲོལ་ས་ཞིག་བཏགས་ཀྱང་དང་པོ་ཞི་གནས་འོང་སར་ཕྱིས་ཕྱིན་པ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པ་དང༌། དྲི་མ་དང་ལྡན་མི་ལྡན་ཡོད་པས། གཞི་དང་འབྲས་བུ་ཤན་འབྱེད་པར་བྱ་དགོས་སོ། ། དོན་གཉིས་པ་ཐབས་གོམས་པར་བྱ་བ་ནི། ནང་དུ་གནས་པའམ་ཕྱིར་ཤར་བ་རང་གྲོལ་ལ་སོང་དུས། རིག་པ་ཅོག་གཞག་ངང་གནས་ལ་བསླབ་ཅིང༌། ངང་དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པར་ཐག་ཆོད་ནས། རེ་དོགས་བཅོས་བསླད་མེད་པར་ཕྱམ་བརྡལ་བ་ནི། རིག་པ་ཅོག་གཞག་གི་མན་ངག་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། རང་རིག་ཡེ་སངས་རྒྱས་ཐོག་རང་ངོ་ཤེས་ནས་བཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའང་མི་འགྱུར་བའི་གདམས་པ་གསུམ་དང་ལྡན་པ་གཅེས་སོ། །གང་ཞེ་ན། རྒྱལ་པོ་གདན་ས་ཟིན་ནས་མི་འགྱུར་བ་ནི། རྒྱལ་པོ་ནོན་པོ་ཆེ་རྒྱལ་སར་ཐོན་དུས། ཕོ་བྲང་དུ་ཁྲི་ལས་མ་གཡོས་པ་ཙམ་གྱིས། སྐྱེ་བོ་ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་ཐམས་ཅད་འཁྲུགས་འཚོ་མེད་པར་གནས་པ་ལྟར། རིག་པ་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་སྙིང་ཀར་གནས་པ་རང་ངོ་ཤེས་ཏེ། ཡིན་ལུགས་རེ་དོགས་མེད་པའི་ཚེ་ན། བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་པའི་ཀུན་གཞི་ཚོགས་བརྒྱད་དང་བཅས་པ་ཡེ་དག་ལ་ཕྱམ་གྱིས་སོང་བའོ། །བློན་པོ་བརྩོན་དུ་བཟུང་བས་མི་འགྱུར་བ་ནི། བཀའ་བློན་གྲོས་ཅན་གཞན་གྱིས་གཟུང་ན། དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོའི་ཡང་ཉན་དགོས་པ་ལྟར། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་འགྱུ་བ་ཆད་དུས། རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་གཅིག་ཏུ་ཉན་པ་སྟེ། ངོ་བོ་ལ་གནས་པའོ། །འབངས་ཆམ་ལ་ཕབ་པས་མི་འགྱུར་བ་ནི། རྒྱལ་པོས་ཡུལ་འཁོར་ཆམ་ལ་ཕབ་པས་ཅི་བསྒོ་བ་ཉན་དགོས་པ་ལྟར། སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་འཆར་གཞི་སྟོངས་པས་འཁོར་བའི་མིང་མེད་པའོ། །དེའང་འཁོར་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི། སེམས་ལ་བརྟེན་པའི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་དག་དུས་འཁོར་བ་དག་པའོ། །འདས་པའི་ཆོས་རྣམས་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་བརྟེན་པས་རིག་པ་ཡིན་ཐོག་ཏུ་བཞག་པས་སངས་རྒྱས་རང་ཆས་སུ་འཆར་བའི་གནད་ཐམས་ཅད་དེ་གཉིས་སུ་འདུས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་བཤད་ན། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་མ་རིག་པ། རིག་པའི་ངོ་བོ་ནི་ཡེ་ཤེས། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་ལས་དང་བག་ཆགས་ཀྱི་རྟེན་ཅན། རིག་པའི་ངོ་བོ་ནི་ལས་དང་བག་ཆགས་ཀྱི་རྟེན་མ་ཡིན་པ། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་གཟུང་འཛིན་འཁྲུལ་པའི་རང་བཞིན། རིག་པའི་ངོ་བོ་ནི་གཟུང་འཛིན་དང་བྲལ་བས་མ་འཁྲུལ་པའི་རང་བཞིན། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་སྤྲོས་པའི་མཐའ་དང་བཅས་པ། རིག་པའི་ངོ་བོ་ནི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་ཀུན་གཞི་དང་ཚོགས་བརྒྱད། རིག་པའི་ངོ་བོ་ནི་ཀུན་གཞི་ཚོགས་བརྒྱད་ལས
Chinese
因此，通过运用，从希望和恐惧、扬弃和取舍中解脱出来，烦恼显现的实相被舍弃，显现和心识在法性中显现。最终，一切显现都显现为彻底解脱，四季安住于法性中，觉性超越了任何方向，因此证悟超越了禅定。所有这些都被称为“专注显现之行”，因为当专注于显现时，便从扬弃和取舍的二元执着中解脱出来。这种证悟是，为了训练觉性的力量向外放射，显现和存在被视为基础的证悟。此外，由于显现是从基础法性的状态中显现，因此被称为“建立”。实际上，法性既没有显现也没有消失，是永恒不变的。此外，烦恼生起即解脱，没有先后之分，因此被称为“未断即解脱之行”。第四个意义是，关于持续趋向于果位的瑜伽，也有三种。首先，确定果位是：当自明本觉的佛果，即大圆满自然成就的状态，安住于自身，并在认识到自身的那一刻进行训练时，烦恼自然清净，自然解脱，自明本觉赤裸而清晰地显现，从希望、恐惧、矫饰和伪装中解脱出来，就像太阳从云层中解脱出来一样，或者迷妄在自身相续的状态中不作分别，并且像最初的无垢状态一样不退转，就像檀木的果实一样，并且在证悟到自身不变的本性后获得自在，就像国王的后裔从头顶被授予权力一样。此外，在果位中，自性光明清净的界，在认识到自身的那一刻，变得越来越清净，直到从所有垢染中解脱出来为止，这些都被称为“果位”。从其本质来看，就像太阳的坛城一样，从未有过垢染，因此被称为最初的解脱之地，但在中间，由于因缘的遮蔽，就像云层一样，最终，在未与轮回的身体、语言和意念分离之前，由于界中存在心识的遮蔽，因此被称为有情。在道上，通过修习与心、意和所有意识分离的意义，垢染自然清净的那部分是分离的果位，即暂时的四种显现，以及最终到达法界这两种状态，按照其特征来说，被称为五道上的有学和无学。由于这本身就是最终的果位，因此是最初的解脱之地。
English
Therefore, through application, from hope and fear, rejection and acceptance, the reality of manifest afflictions is abandoned, and appearances and mind manifest in the nature of reality. Ultimately, all appearances manifest as complete liberation, the four seasons abide in the nature of reality, and awareness transcends any direction, thus realization transcends meditation sessions. All of these are called the "practice of focusing on appearances," because when focusing on appearances, one is liberated from the dualistic clinging of rejection and acceptance. Such realization is that, in order to train the power of awareness to radiate outward, appearances and existence are regarded as the basis of realization. Furthermore, since appearances arise from the state of the basic nature of reality, they are called "establishment." In reality, the nature of reality has neither appearance nor disappearance, it is eternal and unchanging. Furthermore, afflictions arise and are liberated, without any before or after, therefore it is called the "practice of non-abandonment and liberation." The fourth meaning is that, regarding the yoga of continuously tending towards the fruition, there are also three. First, identifying the fruition is: when the self-illuminating wisdom of the Buddha-fruition, the state of great perfection spontaneously accomplished, abides within oneself, and one trains at the moment of recognizing oneself, afflictions are naturally purified and naturally liberated, self-illuminating wisdom manifests nakedly and clearly, liberated from hope, fear, artifice, and pretense, just like the sun is liberated from the clouds, or delusion is non-conceptual in the state of one's own continuum, and does not regress like the original stainless state, just like the fruit of the sandalwood tree, and having attained self-mastery after realizing one's own unchanging nature, just like the descendants of the king are empowered from the crown of their heads. Furthermore, in the fruition, the element of self-nature luminosity and stainlessness, at the moment of recognizing oneself, becomes increasingly pure, until liberation from all defilements, these are called "fruition" here. From its essence, just like the mandala of the sun, there has never been defilement, therefore it is called the original place of liberation, but in the middle, due to the obscuration of conditions, like clouds, ultimately, before separating from the body, speech, and mind of samsara, because the element possesses the obscuration of mind, therefore it is called sentient being. On the path, by meditating on the meaning of separation from mind, intellect, and all consciousness, the part where defilements are naturally purified is the fruition of separation, namely the temporary four appearances, and the two states of ultimately reaching the dharmadhatu, according to their characteristics, are called learners and non-learners on the five paths. Since this itself is the ultimate fruition, it is the original place of liberation.
Chinese
即使是加行，也并非像先修止，后修观那样，有具染和不具染的差别，所以，必须分清基和果。第二，使方便纯熟，当安住于内或向外显现而趋于自解脱时，应修习觉性当下安住，并且确信此安住即是佛陀的密意，无有希求和疑虑，坦然放下，这被称为觉性当下安住的窍诀，因为自明本初即是佛，认识自性后安住的缘故。其中，具备不改变的三种教诲至关重要。哪三种呢？国王占据王位而不改变，譬如大国王登上王位时，仅仅安坐于王宫的宝座上，内外中间的所有臣民都无有骚动而安住一样，觉性任运成就的国王安住于心中，认识自性，当处于无有希求和疑虑的状态时，各种习气的阿赖耶识以及八识都将坦然趋于原始清净。大臣被重用而不改变，譬如贤明的大臣被他人拉拢，此时国王也必须听从一样，当意的分别念止息时，觉性之王唯一听从，即安住于自性。百姓被降伏而不改变，譬如国王降伏了地方，必须听从一切教令一样，当五根识的显现消失时，轮回之名也就不存在了。而且，一切轮回的法，都是依赖于心的，当心的自性清净时，轮回也就清净了。过去的一切法，依赖于觉性的智慧，因此安住于觉性之上，一切显现为自成佛陀的关键，都包含在这二者之中。在此稍微讲述一下这二者的差别：心的自性是无明，觉性的自性是智慧。心的自性是业和习气的所依，觉性的自性不是业和习气的所依。心的自性是能取所取的错乱之性，觉性的自性是远离能取所取的不错乱之性。心的自性是具有戏论的边际，觉性的自性是远离一切戏论。心的自性是阿赖耶识和八识，觉性的自性超越了阿赖耶识和八识。
English
Even the preliminary practices are not like first cultivating calm abiding and then insight, and there are differences between having defilements and not having defilements. Therefore, it is necessary to distinguish between the ground and the result. Secondly, to become familiar with the means, when abiding within or arising outwards and tending towards self-liberation, one should practice awareness resting in the present moment. And having ascertained that this very abiding is the intention of the Buddha, without hope or doubt, and letting go completely, this is called the pith instruction of awareness resting in the present moment, because self-awareness is primordially Buddha, and it is due to resting after recognizing one's own nature. Among these, it is crucial to possess the three unchanging instructions. What are they? The king occupying the throne without changing is like when a great king ascends the throne, merely sitting on the throne in the palace, all the subjects inside and outside remain without disturbance. Similarly, the king of spontaneously accomplished awareness dwells in the heart, recognizing his own nature. When in a state without hope or doubt, the alaya consciousness with its various habitual tendencies, together with the eight consciousnesses, will completely tend towards original purity. The minister being valued and not changing is like when a wise minister is drawn over by others, at that time the king must also listen. Similarly, when the movement of the mind's consciousness ceases, the king of awareness listens solely, that is, abiding in one's own nature. The subjects being subdued and not changing is like when the king subdues the territory, they must listen to all commands. Similarly, when the manifestations of the five sense consciousnesses are exhausted, the name of samsara no longer exists. Moreover, all the phenomena of samsara depend on the mind, and when the nature of the mind is purified, samsara is also purified. All past phenomena depend on the wisdom of awareness, therefore, resting on awareness, all the key points of manifesting as self-accomplished Buddhahood are contained within these two. Here, I will briefly explain the differences between these two: the nature of mind is ignorance, the nature of awareness is wisdom. The nature of mind is the basis of karma and habitual tendencies, the nature of awareness is not the basis of karma and habitual tendencies. The nature of mind is the nature of the delusion of grasping and being grasped, the nature of awareness is the nature of non-delusion, being free from grasping and being grasped. The nature of mind is with the limits of elaboration, the nature of awareness is free from all elaboration. The nature of mind is the alaya consciousness and the eight consciousnesses, the nature of awareness transcends the alaya consciousness and the eight consciousnesses.