Tibetan
་ཕབ་པས་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་དོན་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ། སེམས་རྣལ་དུ་ཕབ་པས་རིག་པ་གཤིས་ཐོག་ཏུ་གནས་པ་ནི། ཐུན་མོང་གི་དགོས་པའོ། །མཆོག་གི་དགོས་པ་ནི། ལུས་སྤྲུལ་སྐུ། ངག་ལོངས་སྐུ། སེམས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་རེག་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟར་སྔོན་འགྲོ་རྣམས་ལ་རབ་ཞག་བདུན། འབྲིང་ལྔའམ་གསུམ། ཐ་མའང་ཞག་རེ་རེ་ལས་ཉུང་བར་མི་བྱ་སྟེ། དངོས་གཞི་ངོ་འཕྲོད་པ་སྔོན་འགྲོ་འབྱོངས་པ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དོན་གཉིས་པ་དངོས་གཞི་ཉམས་སུ་བླང་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། སེམས་ཡེ་སྟོང་རྩ་བྲལ་ཀ་དག་ཏུ་ངོ་སྤྲད་ལ་ཁྲེགས་ཆོད་ཀྱིས་ཉམས་སུ་བླང་བ་དང༌། ཡེ་ཤེས་འོད་གསལ་ལྷུན་གྲུབ་གཞི་གནས་སུ་ངོ་སྤྲད་ལ་ཐོད་རྒལ་གྱིས་ཉམས་སུ་བླང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས། ངོ་རང་ཐོག་ཏུ་སྤྲད་པ་ནི། ད་ལྟར་གྱི་ཤེས་པ་བཅོས་བསླད་གཉེན་པོ་དང་བྲལ་བ། ངོ་བོ་ངོས་གཟུང་ལས་འདས་པ། རིག་པ་མཚན་མར་མ་གྲུབ་པ། སྟོང་གསལ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་དྲན་བསམ་བློ་འདས་ཆེན་པོ། ཆོས་སྐུ་ཀ་དག་གི་དགོངས་པ་འདི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་ཐལ་འགྱུར་ལས། རང་བཞིན་དག་པ་ཆེན་པོའི་མཐར། །ཆོས་རྣམས་རང་སར་བཞག་པ་སྟེ། ། སྣང་ཤེས་ཆོས་ཉིད་ཟུང་འཇུག་པས། །ཡེ་གྲོལ་ཅོག་གཞག་ཉིད་ལ་ཐུག ། དགོངས་པ་བློ་ལས་འདས་པ་དང༌། །མཚན་བཅས་རང་སར་དག་པ་དང༌། ། སྟོང་དང་དངོས་པོའི་མཐའ་གྲོལ་དང༌། །འགྱུ་ཟད་རྟོག་པ་མེད་པ་དང༌། །བློ་ཟད་ཡིད་ལས་འདས་པའོ། །ཞེས་པས། ད་ལྟར་གྱི་རིག་པ་དྲན་བསམ་གྱིས་བཅོས་བསླད་མ་བྱས་པའི་ཝལ་ལེ་སང་ངེ་སེང་ངེ་ཕྱམ་མེར་གདལ་བ་འདི་ཉིད་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སུ་ངོ་སྤྲད་དོ། །ཐག་ཆིག་ཐོག་ཏུ་བཅད་པ་ནི། ཆོས་སྐུ་བློ་འདས་ཀྱི་དགོངས་པ་གཞི་ཆ་གསུམ་བྲལ་གྱི་ངང་ལ་མི་གཡོ་བས་གནས་པ་སྟེ། དེའང་དྲན་བསམ་སྔ་མ་མ་འགག ཕྱི་མ་མ་སྐྱེས། ད་ལྟར་གྱི་ཤེས་པ་གང་དུའང་བཅོས་བསླད་བྲལ་བའི་ངང་ལ་རིག་པའི་གདངས་མ་འགགས་པར་ཆུ་རྙོག་མ་དྭངས་བ་དང་འདྲ་བའི་ངང་ལ་ཆེད་དུ་རྩོལ་བས་མ་བསྒྲིབས། ཡེངས་པ་ཕྱལ་བར་མ་ཤོར་བར། ཐ་མལ་གྱི་རིག་པ་སོར་གཞག་གཅིག་པུ་རིག་གེ་སེང་ངེ་ཡེ་རེ་ཝལ་ལེར་བཞག་པ་ནི། གསང་བ་སྒྲ་རྒྱུད་ལས། སྔ་ཕྱི་དྲན་རྟོག་མེད་པ་ཡི། །རིག་གེ་སེང་ངེ་ཝལ་ལེ་ཕ། །ད་ལྟའི་ཤེས་པ་འདི་ཉིད་ལ། །ཆོས་སྐུ་གཞི་ལྡན་ངོས་གཟུང་ངོ༌། །དཔེར་ན་མིག་གི་འབྲས་བུ་བཞིན། །རིག་གེ་བ་ལ་དྲན་པས་གཟུང༌། །ཡེ་རེ་བ་ལ་ཤེས་པ་ངལ། །རང་རིག་ཞེན་མེད་གདིང་གིས་ཟིན། །སྤྲིན་མེད་སྟོན་ཀའི་ནམ་མཁའ་བཞིན། །སལ་ལེ་ཝལ་
Chinese
将心安住，无以言表的意义便在相续中生起。将心真正安住，觉性安住于本性之上，这是共同的必要。殊胜的必要是：身触及化身，语触及报身，心触及法身，存在这样的必要。如此，对于前行，最好是七天，中等是五天或三天，最少也要每天一天，不能少于一天，因为实修正行的证悟依赖于前行的熟练。第二，实修正行分为二：一是将心认知为本初空性、离根的本来清净，并通过“切断”来实修；二是将智慧认知为光明自成、本基常住，并通过“顿超”来实修。第一种又分为三，首先是让觉性当下直指：当下之觉性，远离矫饰、造作和对治，本体超越了能指与所指，觉性未被概念所成立，此空明自生的智慧，乃是超越忆念、思维的伟大境界，此乃法身本来清净之意。如《声续》所说： "自性大清净之尽头，诸法安住于自身。显现与觉性、法性双运故，原始解脱，本然安住即是究竟。" 意超越了分别念，有相亦于自身清净，空与有之边解脱，动念止息，无有分别，念头止息，超越了意识。如是说，当下之觉性，未被忆念、思维所矫饰造作，瓦拉咧、桑咧、森咧、啪姆咧般坦然舒展，此即被认知为自生智慧。于一处斩断：法身超越分别念之意，于离三边之状态中安住不动。即是说，忆念思维前念已灭，后念未生，当下之觉性于任何矫饰造作皆离之状态中，觉性之光芒未曾止息，如水澄清般，不以造作而遮蔽，不因散乱而失控，唯将庸常之觉性保持原样，觉知、澄明、耶咧、瓦拉咧地安住，此如《秘密声续》所说： 无有前后忆念分别，觉知、澄明、瓦拉咧啪，当下之觉性此本身，法身具基当认知。譬如眼睛之晶体，觉知之上有忆念执取，耶咧之上觉性安歇，自明无执持以定解把握，如无云秋日之天空般，萨咧瓦拉
English
By settling the mind, the meaning that cannot be expressed arises in the continuum. Truly settling the mind, the awareness abiding in its own nature, is the common necessity. The supreme necessity is: the body touching the nirmanakaya, speech touching the sambhogakaya, and mind touching the dharmakaya, there is such a necessity. Thus, for the preliminaries, the best is seven days, the intermediate is five or three days, and the least should not be less than one day each, because the realization of the actual practice depends on the proficiency of the preliminaries. Secondly, the actual practice is divided into two: one is to recognize the mind as primordially empty, rootless, and originally pure, and to practice it through "cutting through"; the other is to recognize wisdom as luminous, spontaneously accomplished, and the abiding ground, and to practice it through "leaping over." The first is further divided into three, first is to directly point out the awareness in its own place: the present awareness, free from artificiality, fabrication, and antidotes, the essence transcends the object of designation, the awareness is not established by concepts, this empty and clear self-arisen wisdom is the great state beyond memory and thought, this is the intention of the dharmakaya, originally pure. As the "Sound Tantra" says: "At the end of the great purity of self-nature, all phenomena abide in themselves. Because appearance and awareness, the nature of reality are united, primordial liberation, naturally abiding is the ultimate." The intention transcends conceptual thought, and appearances are also pure in themselves, the boundary between emptiness and existence is liberated, movement ceases, there is no differentiation, thoughts cease, transcending consciousness. As it is said, the present awareness, not fabricated or artificial by memory or thought, is naturally spread out like wala le, sang le, seng le, pam le, this is recognized as self-arisen wisdom. Cutting through at one point: the intention of the dharmakaya transcends conceptual thought, abiding unmoving in the state of being free from the three bases. That is to say, memory and thought, the previous thought has ceased, the subsequent thought has not arisen, the present awareness is free from any fabrication or artificiality, the radiance of awareness has not ceased, like water clearing up, not obscured by deliberate effort, not lost due to distraction, only keeping the ordinary awareness as it is, aware, clear, yere, wala le, this is as the "Secret Sound Tantra" says: Without previous or subsequent memory or thought, aware, clear, wala le pa, this very present awareness, the dharmakaya with a basis should be recognized. Like the pupil of the eye, on awareness, memory grasps, on yere, awareness rests, self-awareness without attachment is held by conviction, like the cloudless autumn sky, sal le wala
Tibetan
ལེ་མཐའ་དབུས་མེད། །གང་གིས་མ་བསམ་མ་བཏང་ཕྱིར། །བྱིང་རྨུགས་སྤྲོས་པ་གང་ཡང་མེད། །ཉི་མ་གཟའ་བྲལ་ལྷང་ངེ་བཞིན། །སལ་ལེ་ཝལ་ལེ་འགྱུར་བ་ མེད། །བདེ་ལ་མི་རྟོག་རྒྱུན་དུ་གནས། །དེ་ཕྱིར་རང་བྱུང་འགྱུར་བ་མེད། ། གཡའ་མེད་མེ་ལོང་བྱད་ལྟ་བཞིན། །ཝལ་ལེ་བ་ལ་དངོས་པོ་མེད། །དེ་ཙམ་ཉིད་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། །གཞི་ལ་ཡུལ་མེད་རྟོགས་པའི་མཆོག །དེ་དག་དབྱེ་བ་རྣམ་བཞི་ཡང༌། །རང་རིག་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུར་གཅིག །མ་རིག་རྙོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ནོར་བུ་ཆུ་དྭངས་དཔེ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །གདེང་གྲོལ་ཐོག་ཏུ་བཅའ་བ་ནི། དེ་ལྟར་ངང་དངས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་རྒྱ་མཚོ་དངས་པ་ལྟ་བུའི་ངང་ལ་བཞག་དུས། ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་ཡུལ་ཐོག་ཏུ་འཕྲོ་བ་རང་ཤར་རང་གྲོལ་དུ་བསྟན་པ་དབའ་རླབས་ཆུར་ཐིམ་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། ཤར་དུས་ཡེངས་མེད་བཅོས་བསླད་མེད་པའི་ངང་དུ་གློད་པས། དྲན་རྟོག་རྗེས་མེད་དུ་ཡལ་ནས། བྱུང་ཚོར་གཞི་ཐིམ་ལ་སོང་བ་ནི་རང་གྲོལ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། རང་སེམས་གྲོལ་བ་ཞེས་བྱ་བ། གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་སོང་བ་མེད། །གང་གིས་འགྲོལ་པ་མེད་པའི་སེམས། །གཞི་ནས་རྫོགས་པས་འགྲོ་འོང་མེད། །བརྟགས་པས་མ་རྙེད་རྒྱུ་མཚན་མེད། །གཞི་རྩ་མེད་པས་སྟོང་གསལ་གནས། །རང་གསལ་གནས་པའི་སེམས་དེ་ནི། །གནད་ཀྱིས་གྲོལ་བས་ཕྱོགས་རིས་བྲལ། ། དུས་ཀྱི་གྲོལ་བས་ལྟོས་གཞི་མེད། །འབད་མེད་གྲོལ་བས་རྩོལ་སྒྲུབ་མེད། །དེ་ལ་གདེང་གིས་གྲོལ་བ་བཤད། །ཡེ་ནས་གྲོལ་བས་བསྐྱར་གཞི་མེད། །རང་གིས་གྲོལ་བས་གཉེན་པོ་མེད། །ཅེར་གྱིས་གྲོལ་བས་མཐོང་སར་ཡལ། ། ཡོངས་སུ་གྲོལ་བས་འབད་རྩོལ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པས། རང་ཤར་རིས་མེད་འཛིན་རྩོལ་སྤང་བླང་གཉེན་པོ་མེད་པར་གདིང་འཆོས་པའོ། ། དོན་གཉིས་པ་ཐོད་རྒལ་ལ་བཞི་སྟེ། སྔོན་དུ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་གནད་གཟིར་བ། གནད་གསུམ་ལ་བརྟེན་ནས་མངོན་སུམ་རང་ཐོག་ཏུ་དབབ་པ། ཉམས་སུ་བླངས་པས་སྣང་བ་བཞིའི་འཆར་ཚུལ། མཐའ་རྟེན་གྱི་མན་ངག་གོ །དང་པོ་ནི། ལུས་ཀྱི་གནད་བཞུགས་སྟངས་གསུམ། གང་རུང༌། ངག་གི་གནད་སྨྲ་བ་བཅད་པ། ཡིད་ཀྱི་གནད་དྲན་བསམ་འཕྲོ་འདུ་དང་བྲལ་བ་ལ་བསླབ་པའོ། ། གཉིས་པ་ནི། སྒོའི་གནད་གཟིགས་སྟངས་གསུམ་གང་རུང༌། ཡུལ་གྱི་གནད་ནམ་མཁའ་སྤྲིན་དང་བྲལ་བ་ལ་གཏད་པ། རླུང་རིག་གི་གནད་ཁ་ནས་དལ་བར་བྱ་བ་དང༌། རིག་པ་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ལས་གཞན་དུ་མ་ཡེངས་པར་བྱ་བའོ། ། གསུམ་པ་སྣང་བ་བཞིའི་འཆར་ཚུལ་ལ་བཞི་ལས། །དང་པོ་ཆོས་ཉིད་མ
Chinese
无有边际与中心，因何未思亦未舍？沉没昏昧戏论皆无有，如日离障朗然般。萨莱瓦莱无有变异，安乐无念恒常住，是故自生无变异，如无垢明镜观容颜，瓦莱巴拉无有事物，仅此即是法界性，地基无境悟之胜。 。彼等四种差别亦，自证智慧法身为一。 。因无未明烦恼故，如宝珠清水之譬喻。 。如是说。于确信解脱之上安住者：如是安住于清净无戏论，如清净大海般的境界时，开显将庸常之识投射于境上，自生自解脱，如波涛融入水中般，生起时于不散乱、无造作之状态中放松，念头于无有痕迹中消逝，生起之觉受融入地基，即名为自解脱。彼即是：所谓自心解脱者，非从一处往他处，以何解脱无有之心，从地基圆满故无有去来，考察亦不得无有理由，因无地基故安住空明，安住自明之心者，以窍诀解脱故无有偏袒，以时解脱故无有对待，以无勤解脱故无有勤作，于此宣说以确信解脱，从始解脱故无有重修，以自解脱故无有对治，以直视解脱故于所见处消失，以完全解脱故无有勤作。如是所说，自生无别，于无有执着勤作、取舍对治中，安住于确信也。 第二义，顿超有四：先以身语意三之要点压制，依靠三要点而于自现前当下引入，以修持而显现四相之方式，终极之口诀也。 。第一者：身之要点，安住姿势三种，任何一种皆可。语之要点，断绝言说。意之要点，修习断绝念想散乱。 第二者：门之要点，观看方式三种，任何一种皆可。境之要点，专注于无云之虚空。气脉明点之要点，从口中缓慢呼出，觉性不散乱于虚空中心之外。 第三，四相之显现方式有四，第一，法性现
English
Without limit or center. Because it was not thought of or abandoned. There is no sinking, dullness, or elaboration. Like the sun, clear and free from eclipses. Salley Walley is immutable. Blissful non-thought abides continuously. Therefore, self-arisen is immutable. Like a flawless mirror reflecting a face. Walley Bala has no substance. This alone is the essence of Dharma. The ground is without object, the supreme of realization. . Those four distinctions are also. Self-awareness, wisdom, and Dharmakaya are one. . Because there is no ignorance or confusion. Like a jewel in clear water. So it is said. To settle on the confidence of liberation: Thus, when resting in a state of clarity and freedom from elaboration, like a clear ocean, the manifestation of ordinary consciousness projecting onto objects is shown as self-arising and self-liberating, like waves dissolving into water. When arising, relax in a state of non-distraction and non-fabrication. Thoughts vanish without a trace. The arising sensations dissolve into the ground, which is called self-liberation. That itself is: What is called self-mind liberation. There is no going from one place to another. The mind that is not liberated by anything. Because it is complete from the ground, there is no coming or going. Investigation does not find a reason. Because there is no ground, emptiness and clarity abide. That mind that abides in self-clarity. It is free from bias because it is liberated by the key point. Because it is liberated by time, there is no dependence. Because it is liberated without effort, there is no striving. Here, liberation by confidence is explained. Because it is liberated from the beginning, there is no need to repeat. Because it is self-liberated, there is no antidote. Because it is liberated by staring, it disappears in the place of seeing. Because it is completely liberated, there is no effort. As it is said, self-arising is undifferentiated, and one rests in confidence without clinging, effort, acceptance, rejection, or antidote. The second meaning, Tögal, has four parts: First, the three key points of body, speech, and mind are pressed. Relying on the three key points, the manifest is introduced directly into oneself. The way the four visions arise through practice. The ultimate instruction. . The first is: The key point of the body, three postures, any one of which is acceptable. The key point of speech is to cut off speech. The key point of mind is to train in abandoning thoughts and distractions. The second is: The key point of the door, three ways of looking, any one of which is acceptable. The key point of the object is to focus on the cloudless sky. The key point of the wind-mind is to exhale slowly from the mouth, and the awareness should not be distracted from the center of the sky. Third, there are four ways in which the four visions arise. First, the nature of Dharma