Tibetan
ས་ན་སེམས་ཀྱི་རྩ་བར་རང་ལས་རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེས་པས་བཟུང་ངོ༌། །དེའི་ཕྱིར་ན་སེམས་མེད་པ་ལས་འདི་ལྟར་འཁྲུལ་པ་འོང་བར་ཅི་ལ་རིགས་ཏེ། འཁྲུལ་པ་ཉིད་འཁྲུལ་ཐོག་ཏུ་གྲོལ་བས་ན། དེས་ན་འདི་སེམས། དེ་ཡུལ། དེ་ལྟར་ཡུལ་སེམས་གཉིས་རང་གྲོལ་བ་ལས་མ་གཏོགས་པ་གཞན་མེད་དོ། །ཞེས་དེ་དག་གིས་ནི་སྤྱི་དོན་དང་པོ་ཆོས་ཉིད་གནད་ཐོག་ཏུ་གྲོལ་བ་ཁྱད་པར་རང་གི་གཞི་བསྟན་པ་ལ་ཡན་ལག་གི་དོན་གསུམ་དུ་བྱས་ནས་བསྟན་ཏོ། །ད་ནི་སྤྱི་དོན་གཉིས་པ་ཆོས་ཉིད་ཡལ་བའི་ཁྱད་པར་གྱིས་མ་གྲོལ་བ་གང་ཡང་མེད་པར་བསྟན་པ་ལ་ཡན་ལག་གི་དོན་བདུན་གྱིས་བསྟན་པའི་དང་པོ། བློ་རིམ་གྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསླབ་པ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཆོས་ཉིད་ལས་འཁྱེར་ས་མེད་པར་བསྟན་པ་ནི། གལ་ཏེ་སློབ་པར་འདོད་པའི་མིས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏེ། གལ་ཏེ་བློ་རིམ་གྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་དེ་སློབ་པར་འདོད་པའི་མིས། རླུང་ཁ་ནས་ནམ་མཁའ་ལ་ཕྱིར་འཕངས་པས་དྲན་པ་ཡལ་བའི་མཚམས་ཤེས་བཞིན་དུ་གནས་པ་ནས་ངོས་བཟུང་བས་རྟོག་པ་གློ་བུར་བ་ཐམས་ཅད་རྒྱུན་ཆད་དོ། །དེ་ལ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་བཞག་པས་རང་གི་ཤེས་པ་ཅི་མི་སྙམ་པའི་ཉམས་འདི་ཡིན་འདི་མིན་གྱི་ཚད་བཟུང་བ་མེད་པ་རང་གི་རྒྱུད་ལ་འཆར་ རོ། །དེ་ལ་རྒྱུན་དུ་གནས་པས་སེམས་ཀྱི་འཇུག་པ་ཐ་དད་པའི་རྒྱུན་རླུང་དང་བཅས་འགག་པ་ནི། དེ་ཚོ་གང་ལས་འབྱུང་ཞེ་ན། དེ་ནི་དང་པོ་ལུས་ཀྱི་གནད་ལུས་སྐྱིལ་ཀྲུང་ངམ་གང་བདེ་བར་བྱའམ། སེང་གེ་ལྟར་བྱས་པ་ལས་བྱུང་བའོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་པས་སེམས་ཀྱི་གནད་དུ་དྲན་རྟོག་རང་ཡལ་བས་བདག་གཞན་གྱི་འབྲེལ་བ་ཆོད་པ་ནི། རང་ལས་བྱུང་བས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་ཐ་མ་གང་དུ་ཡང་འགྲོ་བའི་ས་མེད་པས་ལྡོག་པའི་ཉིན་མེད་པའོ། །དང་པོའོ། །ད་ནི་གཉིས་པ་དྲན་རྟོག་གློ་བུར་དུ་ངོས་བཟུང་བ་དཔེ་དང་བཅས་ཏེ་བསྟན་པ་ནི། དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་ལ་སྤྲིན་དེ་བྱུང་ཡང་གློ་བུར་དུ་བྱུང་ལ་ཡལ་ཡང་གློ་བུར་དུ་ཡལ་བ་བཞིན་དུ། དྲན་རྟོག་སྣ་ཚོགས་པ་གློ་བུར་རྐྱེན་གྱིས་སུ་ལ་ཡང་གནོད་པ་མེད་དོ། །ནམ་མཁའ་ལ་སྤྲིན་གྱིས་གོས་པ་མེད་པ་དང་འདྲ། སེམས་རྟོག་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་འགྱུ་བ་འདི་ཡང་དཔེར་ན་སྣོད་ལ་དྲི་མའམ་རྡུལ་ཆགས་པ་དང་འདྲ་སྟེ། སྣོད་ལ་དྲི་མ་དེས་གནོད་པ་དང་ཕན་པ་མེད་པ་ལྟར། ཆོས་ཉིད་ལ་ཕན་གནོད་དུ་མ་གྲུབ་པའོ། །དེ་ཡང་གློ་བུར་བར་ཤེས་པ་ལས་བྱུང་བའོ། །དེ་བཞིན་དུ་དྲན་པ་དང་རིག་པ་རྣམས་ནི་གློ་བུར་དུ་ལུས་
Chinese
在此，由于在心的根本处生起了自生的特殊证悟而被把握。因此，怎么会从无心之处产生这样的错乱呢？因为错乱本身就在错乱之上解脱。因此，这是心，那是境。这样，除了境心二者自解脱之外，没有其他。如是等等，以这（些）就第一个总义，即法性要处解脱，特殊自之基的指示，分为三个支分之义而指示。现在，第二个总义，即以法性迷失的差别，指示没有不解脱的任何事物，以七个支分之义指示之（中的）第一个。以渐进之智者们依赖不共之修习，指示没有从法性中可执取之处，即：如果想要学习之人等等所指示的。如果渐进之智者们想要学习那法性的意义，从口中向虚空抛出风，从觉知忆念消逝之处安住而认识，所有突发之分别念都断绝。于彼一切时中安住，自己的觉性生起一种不知如何是好的体验，没有衡量这个是或不是的尺度，会在自己的相续中显现。于彼恒常安住，心的各种不同的行相，连同风一起止息，那些是从哪里产生的呢？那是首先从身体的要点，身体跏趺坐或任何舒适的姿势，或者像狮子一样而产生的。 这样做了，在心的要点处，忆念分别自然消逝，断绝自他的关联，是从自生中产生的。因此，最终没有可以去往的处所，所以是没有返回之日。第一个。现在，第二个，以譬喻指示突然认识忆念分别，即：譬如，云彩在虚空中生起，虽然是突然生起，消失也是突然消失一样。各种各样的忆念分别，由于突发的因缘，对谁也没有损害。如同虚空没有被云彩覆盖一样。心识分别念的各种游动，也譬如器皿上积聚污垢或灰尘一样。如同器皿上的污垢没有损害和利益一样。法性上没有成立利益和损害。那也是从了知是突发性而产生的。同样，忆念和觉知等都是突然的身体
English
Here, it is grasped because a special realization arises from itself at the root of the mind. Therefore, how could such confusion arise from the absence of mind? Because confusion itself is liberated upon confusion. Therefore, this is mind, that is object. Thus, there is nothing other than the self-liberation of both object and mind. As such, with these, the first general meaning, the liberation at the crucial point of dharmata, the indication of the special self-basis, is shown by dividing it into three branch meanings. Now, the second general meaning, that nothing is not liberated by the distinction of the obscuration of dharmata, is shown with seven branch meanings, the first of which is: That those of gradual intelligence rely on uncommon practice, indicating that there is no place to take from dharmata, as indicated by "if a person wishes to learn," etc. If those of gradual intelligence, a person who wishes to learn the meaning of that dharmata, throws wind out from the mouth into the sky, and from dwelling knowingly at the point where memory vanishes, all sudden thoughts are cut off by recognizing it. By abiding in that at all times, one's own awareness arises with an experience of not knowing what to do, without measuring whether this is or is not, it will appear in one's own continuum. By abiding constantly in that, the continuous flow of the mind's various activities, together with the wind, ceases. From where do those arise? That arises first from the essential point of the body, either sitting in the lotus position or in any comfortable posture, or like a lion. By doing so, at the essential point of the mind, memory and thought naturally vanish, severing the connection between self and other, which arises from self-origination. Therefore, ultimately there is no place to go, so there is no day of return. The first. Now, the second, showing the sudden recognition of memory and thought with an example: For example, just as a cloud arises in the sky, it arises suddenly and disappears suddenly. Various memories and thoughts, due to sudden causes, do no harm to anyone. It is like the sky is not covered by clouds. The various movements of mind and thoughts are also like dirt or dust accumulating on a vessel. Just as dirt on a vessel has no harm or benefit, benefit and harm are not established on dharmata. That also arises from knowing it to be sudden. Similarly, memories and awareness are suddenly the body
Tibetan
ལ་ཆགས་པས་ཕན་གནོད་མེད་དོ། །སྣོད་ལ་དྲི་མས་གནོད་པར་ནུས་པ་མེད་པ་ལྟར་ཆོས་ཉིད་ལ་གནོད་པ་མེད་པ་དྲན་རིག་སེམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ ནོ། །ཞེས་ནང་དོན་གཉིས་པའོ། ། ད་ནི་ནང་དོན་གསུམ་པ་ཡལ་བའི་མཚན་ཉིད་ལུས་སེམས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་བཅད་པ་བསྟན་པ་ནི། རྣམ་རྟོག་རང་ཡལ་བ་ནི། དཔེར་ན་འཇའ་ཚོན་བར་སྣང་ལ་བཀྲ་ལམ་མེ་ཡོད་པ་དེ་གར་སོང་ཆ་མེད་པར་ནམ་མཁར་རང་ཡལ་གྱིས་སོང་བ་ལྟར། དྲན་རྟོག་སྣང་བ་གློ་བུར་བ་ཡིན་པས་གར་སོང་ཆ་མེད་པར་ཡལ་ལ། དེ་ཉིད་གློ་བུར་བར་ཤེས་པ་ཙམ་ཀྱིས་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་ལས་རླང་པ་བུན་གྱིས་བྱུང་ནས། ཐ་མ་ཡལ་གྱིས་སོང་ནས་དངོས་པོ་མེད་པ་ལྟར་དྲན་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར་བ་བྲིང་གིས་བྱུང་ཡང༌། དེ་ཉིད་བུན་གྱིས་རང་ཡལ་བས་དང་པོ་གང་ནས་བྱུང་གི་རྒྱུ་མེད། ཐ་མ་གང་དུ་འགྲོ་བའི་ལམ་མེད། བར་དུ་གང་དུ་གནས་པའི་རྟེན་མེད་པས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་རེས་ཡོད་པ་ལྟར་སྣང་ལ་རེས་མེད་པར་ལྟར་སྣང་བའི་སེམས་ཀྱང་དེ་དང་མཚུངས་ཏེ། དང་པོ་བྱུང་ས་མེད་པས་གཞི་དང༌། རྩ་བ་མེད་པ་དང༌། ད་ལྟ་གནས་ས་མེད་པས་རྒྱུ་དང་མཚན་ཉིད་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པ་དང༌། ཐ་མ་འགྲོ་ས་མེད་པས་སྐྱེ་མེད་ངོས་བཟུང་དུ་མེད་པའི་སེམས་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཡང་ཕྱི་རོལ་རིག་པ་ཅན་ལྟར་དུས་ཀྱིས་ཡལ་བ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཀྱི་རྩ་བ་མེད་པར་ཤེས་པ་ཙམ་ལས་རྫུ་འཕྲུལ་ལམ། རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པར་ངེས་པར་ཡལ་བས། རྟོག་པས་ཕན་གནོད་དུ་གྲུབ་པ་གང་ཡང་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ལུས་འབྱུང་བའི་བྱེད་ལས་ཅན་ལས་སེམས་མ་བྱུང་བས་སེམས་ལ་ལྟར་མེད་ཅིང་བལྟས་པས་ཀྱང་མཐོང་བ་མེད་ལ། སེམས་སྟོང་པ་ངོས་བཟུང་དང་དང་བྲལ་བ་ལས་ལུས་མ་བྱུང་བས། འབྲེལ་བ་མེད་དེ་ལུས་བཞག་ནས་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་མེད་པའི་དོན་སྣང་བས་སྒྱུ་མའི་སེམས་ཏེ། མེད་པའི་འཇུག་པ་ཅན་ལས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ལུས་ཀྱང་མི་རྟག་པས། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའོ། །དེས་ན་སྒྱུ་མས་སྒྱུ་མ་བསླུས་པ་ལྟར། སེམས་མེད་པའི་ཡུལ་མེད་པ་བཟུང་བའོ། །ཞེས་ནང་དོན་གསུམ་པ་ཡལ་བའི་མཚན་ཉིད་ལུས་སེམས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་བསྟན་ནས། ད་ནི་བཞི་པ་སྟོང་པའི་ཆོས་རང་ཤེས་པ་དཔེ་དང་བཅས་པ་བསྟན་པ་ནི། དཔེར་ན་ནམ་མ་རིག་པ་མཁའ་ཡེ་ཤེས་ལས་ནི་སྤྲིན་ཉོན་མོངས་པ་གློ་བུར་བ་བཞིན་དུ། སྣང་ཡང་དེ་ཉིད་ལ་གོས་པ་མེད་པ་སྟེ། རྣམ་རྟོག་ཅི་བྱུང་ཡང་འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་དག་པའི་ལམ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་ལ་རྟོག་པ་སྐྱེ་བའི་གནས་མེད་ཅིང་མི་གནས། དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་
Chinese
不会因沾染而产生利益或损害。正如容器不会因污垢而受损一样，自性不会受到损害，觉知心也是如此。这是第二个内容。现在是第三个内容，显示了消逝的特征，即断绝身心的联系。分别念的自然消逝是：例如，彩虹在空中闪耀，不知去向地自然消失在空中。由于念头和想法是突发的，所以不知去向地消失了。仅仅知道它是突发的，就像从大海中突然升起一股雾气，最终消失得无影无踪一样，各种各样的念头突然涌现，但它们会像雾气一样自然消失，所以最初没有从哪里产生的因，最终没有去往何处的路，中间没有在何处停留的依据。因此，有时显得存在，有时显得不存在的心也是如此。最初没有产生的地方，所以没有基础和根源；现在没有停留的地方，所以因和特征都未成立；最终没有去处，所以称为无生、不可捉摸的心。这也不是像外道一样被时间所消磨，仅仅知道心的根源不存在，而不是像神通或梦境一样，肯定会消失，所以分别念不会产生任何利益或损害。因此，身体不是从产生作用的因素中产生的，所以心没有依据，即使观察也看不到；心是空性，与执着和分别相离，所以身体不是从心中产生的，因此没有联系，因为身体会留下而离去。像这样，不存在的意义显现为幻觉的心，从不存在的行境中，幻觉般的身体也是无常的，所以是幻觉般的。因此，就像幻术欺骗幻术一样，抓住了无心之境。这是第三个内容，显示了消逝的特征，即身心的联系。现在是第四个内容，用比喻显示了自知空性的法性：例如，就像从无明的天空中，智慧的虚空中，突然出现乌云般的烦恼一样，虽然显现，但不会沾染它。无论产生什么分别念，这都是瑜伽士清净的道路。例如，虚空中没有产生念头的地方，也不会停留。同样，法性是空性。
English
It does not benefit or harm by being stained. Just as a vessel is not harmed by dirt, the nature of reality is not harmed, and so is the mind of awareness. This is the second content. Now, the third content shows the characteristic of vanishing, which is severing the connection between body and mind. The natural vanishing of discursive thoughts is: For example, just as a rainbow shines brightly in the sky and disappears into the sky without a trace. Since thoughts and appearances are sudden, they vanish without a trace. Just knowing that it is sudden, like a mist suddenly rising from the great ocean, and eventually disappearing without a trace, various thoughts arise suddenly, but they vanish naturally like mist, so there is no cause from where it arises in the beginning, no path to where it goes in the end, and no basis for where it stays in the middle. Therefore, the mind that sometimes appears to exist and sometimes appears not to exist is the same. Since there is no place of origin in the beginning, there is no basis or root; since there is no place to stay now, neither cause nor characteristic is established; since there is no place to go in the end, it is called the unborn, intangible mind. This is not like being worn away by time as in externalist philosophies, but just knowing that the root of the mind does not exist, and not like magical powers or dreams, it will definitely disappear, so discursive thoughts do not produce any benefit or harm. Therefore, the body is not produced from the factors that produce actions, so the mind has no basis and cannot be seen even when observed; the mind is emptiness, separated from attachment and discrimination, so the body is not produced from the mind, therefore there is no connection, because the body will leave and go. In this way, the meaning of non-existence appears as an illusory mind, and from the realm of non-existence, the illusory body is also impermanent, so it is like an illusion. Therefore, just as magic tricks deceive magic tricks, the realm of no-mind is grasped. This is the third content, showing the characteristic of vanishing, which is the connection between body and mind. Now, the fourth content shows the self-knowing emptiness of Dharma with metaphors: For example, just as from the sky of ignorance, the wisdom of space, clouds of afflictions suddenly appear, although they appear, they do not stain it. Whatever discursive thoughts arise, this is the pure path of yogis. For example, there is no place for thoughts to arise in the sky, nor do they stay. Similarly, the nature of reality is emptiness.