Tibetan
ན་ན་མཚམས་མེད་ལྔ་སྤྱད་པ་ཞིག་ཀྱང་མི་གྲོལ་མི་སྲིད་ལ། མ་བསྟན་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་རྒྱུན་དུ་སྤྱོད་པ་ཞིག་ཀྱང་ཁམས་གསུམ་ལས་མི་གྲོལ་བས། ལས་བཟང་པོ་བསགས་པས་ཕན་པ་མེད་ལ། བླ་མས་འདི་ཉིད་བསྟན་ནས་དེ་ལས་མི་གྲོལ་མི་སྲིད་པས། ངན་པས་གནོད་པ་མེད་གནད་ཀྱིས། དགེ་བའི་སྦྱོར་བ་ཅི་བྱས་ཀྱང་རང་གི་སེམས་འཆིང་བ་ལས་མ་གཏོགས་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །ཡང་ཐེག་པ་རིམ་པ་དགུའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་སངས་རྒྱ་བ་ལ་ཕན་གནོད་གང་ཡང་མེད་དོ། །དེ་དག་ནི་གནད་མེད་པས་ཡིད་ཀྱིས་དཔྱོད་ཅིང་དེའི་རྗེས་འཛིན་པའི་ལྟ་བ་དང་སྒོམ་པ་ཡིན་པའི་གནད་ཀྱིས། ཕན་པ་མེད་པའི་སྟེང་དུ་སླར་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ལ་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པ་དང༌། འོ་ན་གཞུང་པུ་ཏི་དང་གླེགས་བམ་འདི་དག་ལ་དགོས་པ་མེད་དོ། །ཞེ་ན་འདི་ཉིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ལམ་གྱི་སྟེགས་ཡིན་ཙམ་ལས་གཞན་དུ་ཕན་པ་མེད་དོ། ། ཡང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་ན། ཡིད་རྟོག་པ་ཐ་དད་པ་དང་འདྲེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ལུང་ལས་ཀྱང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་བརྟགས་ན་ཕུང་པོ་གཏིང་མི་རྙེད། །ཅེས་པས་སོ། །གནད་དེ་དབང་པོ་མིག་གིས་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་གཏན་ལ་ཕེབས་པའི་གནད་ནི། དཔེར་ན་སྔར་འདྲིས་པའི་མི་ཕྱིས་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ངོ་ཤེས་ཏེ། མཚན་ཉིད་གཏན་ལ་དབབ་མི་དགོས་པ་དང་འདྲའོ། །དེས་ན་གྲུབ་མཐའ་འདོད་རྒྱལ་དུ་སྨྲ་བའི་ཆོས་ཡིད་ཀྱིས་དཔྱོད་པ་ན། སླར་ཁམས་གསུམ་དུ་འཆིང་བར་བྱེད་པ་མ་གཏོགས་པ་ལས་ཕན་པ་མེད་དོ། །དེ་ཡང་གནད་དེ་མ་བསྟན་ན་ཁམས་གསུམ་ལས་གྲོལ་བར་བྱེད་པ་ལ་དགེ་བས་ཕན་མ་བཏགས་ལ། གནད་དེ་ཤེས་པ་ལ་སྡིག་པས་གནོད་པ་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་གནད་ཀྱིས། ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱིས་རྩོལ་བ་ཅི་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་དུ་འགྱུར་བ་ལས་ཁམས་གསུམ་ནས་གྲོལ་བས་ཕན་པ་གང་ཡང་མེད་དོ། །ཡང་སྔགས་ཀྱི་སྐུ་གསུམ་ཡེ་ཤེས་ལྔ་པོ་འདི་འབྲས་བུར་འདོད་པ་ལ་འདི་ལམ་དུ་ཉམས་གོང་འཕེལ་གྱི་སྣང་བ་ཡིན་པའི་གནད་ཀྱིས། དེ་ཡང་ཆོས་སྐུ་ལོངས་སྐུ་སྤྲུལ་སྐུ་གསུམ་ཐོབ་ཏུ་རེ་བའི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་བཅིངས་པས་ཁམས་གསུམ་ལས་མི་འདའ་བ་ཉིད་དེ། ཞེས་ཡན་ལག་གི་དོན་དང་པོ་ཁྱད་པར་ཀྱི་ཚིག་བདུན་ལ་བརྟེན་ནས་ཐེག་པ་གཞན་ལ་གཡངས་ས་བསྐུར་བར་བསྟན་ནས། ད་ནི་ནང་དོན་གཉིས་པ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་བྱ་བ་དང་བྲལ་བའི་གནད་ཀྱིས་ཅི་ཡང་སྤང་དུ་མེད་པར་བསྟན་པ་ནི། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་གཉིས་རང
Chinese
即使造作了五无间罪也不会解脱，如果不指示，即使经常修持六度也不会从三界中解脱。积累善业没有利益，上师指示了这个，也不会从中解脱，恶业没有损害的要点是，无论做什么善行，除了束缚自己的心之外，什么也没有。还有，九乘次第的法对成佛没有任何利益或损害。那些是没有要点的，以心来衡量并执着于它的见解和修行，在没有利益之上，反而会遮蔽诸佛的功德、方便和智慧。那么，这些经书和书本就没有必要了。如果说没有必要，那么进入这个坛城只是作为道路的台阶，除此之外没有利益。还有，如果觉性的智慧本身不是智慧的行境，那是因为它与心的各种分别念相混合。这样，经文中也说：“如果以智慧来观察，就找不到蕴的深处。”这个要点是，仅仅用眼睛看到就能确定下来的要点是，例如，以前认识的人仅仅看到就能认出来，不需要确定特征一样。因此，当以心来衡量那些主张宗派是随心所欲的法时，除了再次束缚于三界之外，没有任何利益。还有，如果不指示那个要点，善业对从三界中解脱没有帮助，知道那个要点，罪业在任何地方都没有造成损害的要点是，无论身语意做什么努力，一切都会变成痛苦，除了从三界中解脱之外，没有任何利益。还有，认为密咒的三身五智是果，这是在道上修持增长的显现的要点是，想要获得法身、报身、化身三身，以自相续的束缚无法超越三界。这样，依靠支分的第一层意思，以七个特殊的词语来显示将其他乘置于低位，现在第二个内涵是以大圆满的无为的要点来显示没有什么需要抛弃的是，安乐和痛苦二者自
English
Even if one commits the five heinous crimes, one will not be liberated. If it is not pointed out, even if one constantly practices the six perfections, one will not be liberated from the three realms. Accumulating good karma is of no benefit. If the lama points this out, one will not be liberated from it. The key point is that evil deeds do not harm. No matter what virtuous actions one performs, there is nothing other than binding one's own mind. Furthermore, the teachings of the nine vehicles have no benefit or harm in attaining Buddhahood. Those are without the key point, and with the key point that they are views and meditations that are judged by the mind and adhered to, on top of being without benefit, they further obscure the qualities, skillful means, and wisdom of the Buddhas. Then, these scriptures and books are unnecessary. If one says they are unnecessary, then entering this mandala is only a stepping stone on the path, and there is no other benefit. Furthermore, if the wisdom of awareness itself is not the object of wisdom, it is because it is mixed with various conceptual thoughts of the mind. Thus, it is also said in the scriptures: "If one investigates with wisdom, one will not find the bottom of the aggregates." The key point is that the key point that can be determined simply by seeing with the eyes is like recognizing a person one has known before simply by seeing them, without needing to determine their characteristics. Therefore, when one judges with the mind the teachings that assert sectarianism arbitrarily, there is no benefit other than binding oneself to the three realms again. Furthermore, if that key point is not pointed out, good deeds do not help to liberate one from the three realms. Knowing that key point, the key point is that evil deeds do not cause harm anywhere. Whatever effort one makes with body, speech, and mind, everything will turn into suffering, and there will be no benefit from being liberated from the three realms. Furthermore, the key point is that considering the three bodies and five wisdoms of mantra as the result is a manifestation of increasing practice on the path. That is, hoping to attain the three bodies of Dharmakaya, Sambhogakaya, and Nirmanakaya, one cannot transcend the three realms due to the bondage of one's own continuum. Thus, relying on the first meaning of the branch, using seven special words to show that other vehicles are placed in a lower position, now the second inner meaning is that with the key point of the non-action of the Great Perfection, it is shown that there is nothing to abandon. Happiness and suffering are
Tibetan
་ངོ་མཉམ་ངོས་ནས་རྒྱུད་དབྱེར་མེད་པར་མཐུན་པས། བདེ་བ་སྒྲུབ་ཏུ་མེད་ལ་སྡུག་བསྔལ་སྤང་དུ་མེད་པར་རྒྱུད་ཀྱི་སྟོན་པ་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཆང་བས་གསུངས། ཞེས་སློབ་དཔོན་ཉིད་སྟོན་པའི་ངག་གསུང་ལ་བརྟེན་པའོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་དྲུག་གཞུང་གསལ་ལོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ལྟ་བ་འདིས་ནི་དགེ་བས་ལུས་ངག་ཚི་ཆད་པའི་སྡུག་བསྔལ་བསལ་བས་སྡིག་པ་རྣམ་སྨིན་གྱི་རྒྱུ་གཉིས་ཀ་སེལ་ཏེ། སེལ་ལུགས་ཇི་ལྟར་སེལ་ན། དགེ་བྱ་བློ་ཡི་ཞེ་འདོད་མེད་པས། །སྡིག་པ་ཡང་ཤུགས་ལས་སེལ་བས་སོ། །འཁོར་འདས་གཉིས་ཀ་ཟད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ། །རང་སེམས་གཞི་ཐོག་ཏུ་གློད་པ་དེའི་རང་བཞིན་མ་བཅོས་པ་རྣལ་མའི་རྒྱས་ཐེབས་པ་རྐྱེན་གང་སྣང་གི་སྟེང་དུ་བཞག་པས། ཡུལ་ལ་ཡུལ་གྱི་རྟོག་པ་བཅོམ་དེས་སྣང་ཤེས་ཆོས་ཉིད་དུ་ལྡན། དེ་ལ་ལྟ་སྒོམ་བདག་དང་བཅས་པ་སངས་པས། སྣང་བ་སྣང་ཐོག་ཏུ་ཆོས་ཉིད་རྒྱས་ཏེ། ཤེས་པའམ་འགྱུ་བའམ་འགྱུས་ཐོག་ཏུ་འཇིག་པའི་གྲོགས་སུ་འདི་ལས་ལྷག་པ་མེད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་ཀྱི་རྩ་བ་དྲན་བསམ་གློ་བུར་བར་ཤེས་པར་བརྟུལ་བར་ནི་ཕྱིས་མི་སྐྱེ་བར་བྱེད་པའོ། །དེ་ལྟར་ཤེས་པས་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ཆོས་རྣམས་བསྣུབས་པས་སྲོག་ཡལ་ས་ངོ་ཤེས་ལ། དེ་ཉིད་རྟོགས་ཤིང་ངོ་ཤེས་པས་ཁམས་གསུམ་དུ་སླར་ལྡོག་པ་མེད་པའོ། །ཞེས་ནང་དོན་གཉིས་པ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་བྱ་བ་དང་བྲལ་བ་ལ་སྤང་བླང་གང་ཡང་མེད་པར་བསྟན་ནས། ད་ནི་ནང་དོན་གསུམ་པ་སེམས་ཀྱི་རྟོག་པ་གདར་ཤ་བཅད་པ་གཏན་ཚིག་རིགས་པས་གྲུབ་པ་སུན་དབྱུང་བར་བསྟན་པ་ནི། གྲུབ་པས་ནི་དྲན་རིག་སྣ་ཚོགས་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་ན། དྲན་རིག་ནི་འཁྲུལ་བའི་སེམས་སུ་འདུག་པས་བརྟགས་པ་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱིས་དེ་ལས་བདེ་བར་འབྱུང་བར་འདོད་པ་ཅིའི་ཕྱིར་ཏེ། སེམས་ནི་དྲན་རྟོག་འཁྲུལ་པར་བྱུང་བས་གལ་ཏེ་དྲན་རྟོག་གློ་བུར་བ་བཞིན་དུ་སེམས་ཀྱང་ཡོད་ན་དྲན་རྟོག་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་དང་བདེ་བར་འདོད་པར་རིགས་ཏེ། དེ་མི་འཐད་དེ། དྲན་རྟོག་གི་འགྱུ་བ་རང་ཡལ་བ་བཞིན་དུ་སེམས་ཡལ་ན། སེམས་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་ཡང་ཡལ་ནས་འགྲོ་ལ་དྲན་རྟོག་མི་ཡལ་ན་སེམས་ལས་བདེ་བ་འབྱུང་བར་མི་རིགས་སོ། །དྲན་རྟོག་མ་ཡིན་པའི་སེམས་ལོག་ནས་མི་རྙེད་ལ། རྙེད་ན་སེམས་དངོས་པོར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་སྤང་བར་མི་ནུས་སོ། །སེམས་ལ་སྐྱེ་བ་མེད་དོ་ཞེ་ན། སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལས་བདེ་བ་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་ལ་སེམས་རང་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དྲན་རིག་ཡལ་བས་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སྟོང
Chinese
从平等性方面来说，与传承无别地相应，因此，安乐无法修成，痛苦无法断除，传承的导师吉祥金刚持所说。这是依于导师亲自开示的教言。贪欲等六个词语在经文中已经阐明。像这样的见解，以善行消除身语疲惫的痛苦，从而消除罪业的两种异熟之因。消除的方式是怎样的呢？行善没有心里的意愿，罪业也自然而然地消除。这是使轮回和涅槃都穷尽的因。将自心安住在本初状态，让其自然、未被改造的本性充分显现，并将其置于任何显现的境缘之上。如此一来，对境的执着便被摧毁，显现和觉知便与法性相融。对它的观修，连同我执一同消散。显现于显现之上，法性得以扩展。觉知或念头，在念头生起之处，便是摧毁的助伴，没有比这更殊胜的了。因此，认识到心的根本——念头和想法是暂时的，就能阻止它们再次生起。像这样认识到，就能消除意念所执著的法，从而认识到死亡的地点。一旦证悟并认识到这一点，就不会再堕入三界轮回。如是，第二个内涵，即大圆满无为法，没有任何需要取舍之处，已经阐明。现在，为了驳斥第三个内涵，即以理证成立的心之念头的决断，将要进行阐述。因为成立了念头和觉知显现为多种多样的，所以念头和觉知存在于迷惑的心中，为何想要通过考察种种法性，从中获得安乐呢？心是念头和觉知的迷惑显现，如果像念头和觉知那样，心也是暂时的，那么念头和觉知也应该被认为是法性和安乐。这是不合理的。因为念头的流动自然消失，如果心也消失，那么从心中产生的安乐也会消失。如果念头不消失，那么安乐就不可能从心中产生。如果找不到不是念头的心的本体，如果找到了，那么就无法避免心变成实有的过失。如果说心没有生起，那么从没有生起的心中产生安乐是不合理的。如果说心本身就是法性，那么念头消失，心的体性就空了。
English
From the perspective of equality, it corresponds inseparably with the lineage. Therefore, happiness cannot be cultivated, and suffering cannot be abandoned, as stated by the lineage's master, glorious Vajradhara. This relies on the words of the master himself. The six words, such as desire, are clearly explained in the text. Such a view eliminates the suffering of body and speech exhaustion through virtue, thereby eliminating both causes of sinful ripening. How does it eliminate? By not having mental desire for virtuous deeds, sin is also eliminated naturally. This is the cause that exhausts both samsara and nirvana. Letting one's own mind rest in its original state, allowing its natural, unaltered nature to fully manifest, and placing it upon whatever circumstances appear. In this way, the conceptualization of objects is destroyed, and appearance and awareness are endowed with dharmata. The meditation on it, along with self-grasping, is purified. Appearance upon appearance, dharmata expands. Awareness or thoughts, at the very moment of their arising, are the companions of destruction, there is nothing more supreme than this. Therefore, recognizing that the root of the mind—thoughts and ideas—are temporary, prevents them from arising again. Knowing in this way, one eliminates the phenomena fixated upon by the mind, thereby recognizing the place of death. Once realized and recognized, there is no returning to the three realms. Thus, the second meaning, the great perfection of non-action, where there is nothing to accept or reject, has been explained. Now, to refute the third meaning, the decisive cutting of mental thoughts, established by logical reasoning, will be explained. Because it is established that thoughts and awareness appear as diverse, thoughts and awareness reside in the deluded mind. Why would one want to attain happiness from it through examining various dharmas? The mind is the deluded appearance of thoughts and awareness. If the mind, like thoughts and awareness, is also temporary, then thoughts and awareness should also be considered as dharmata and happiness. This is unreasonable. Because the flow of thoughts naturally disappears, if the mind also disappears, then the happiness arising from the mind will also disappear. If thoughts do not disappear, then happiness cannot arise from the mind. If the essence of the mind that is not a thought cannot be found, and if it is found, then the fault of the mind becoming substantial cannot be avoided. If it is said that the mind has no arising, then it is unreasonable for happiness to arise from a mind that has no arising. If it is said that the mind itself is dharmata, then the characteristics of the mind are empty when thoughts disappear.