Tibetan
སླར་ཡང་ཁམས་གསུམ་དུ་འཆིང་བར་བྱེད་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་མ་བཅོས་རྣལ་མའི་རྒྱ་མེད་པར། ཀུན་བརྟགས་ཡུལ་ལ་གཙོར་བྱེད་པས་རང་རིག་གི་གནད་མི་མཐོང་བའོ། །དེ་དག་གིས་བསྡུས་པའི་དོན་ལྔ་པ་ལུས་ངག་ཡིད་གློད་པ་ཙམ་གྱིས་སེམས་ཀྱི་ཡལ་ས་ངོ་ཤེས་པར་བསྟན་པ་ལ་ཡན་ལག་གི་དོན་བཞིར་བྱས་ནས་བསྟན་ཏོ།། །། ད་ནི་སྤྱི་དོན་དྲུག་པར་ཆོས་ཉིད་དེ་གློད་པ་རང་གི་གནད་དང་ཚད་བསྟན་པ་ལ་ཡན་ལག་གི་དོན་དྲུག་གིས་བསྟན་པའི་དང་པོ། སེམས་གློད་པའི་གནད་ཀྱིས་བཅོས་གོལ་བར་བསྟན་པ་ནི། གང་གིས་མ་བཅིངས་སེམས་འདི་ཉིད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏེ། དྲན་པ་དང་རྟོག་པ་གང་གིས་ཀྱང་མ་བཅིངས་པར་རང་སོ་ན་གནས་པ་སེམས་འདི་ཉིད་ནི། གང་སྣང་གི་སྟེང་དུ་བཞག་པས་ཤེས་པ་གཅོད་བྱེད་ཕྱིར་མ་བལྟས། ཡིན་པ་ལ་བདག་ཏུ་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཡང་རང་སྣང་གི་སྟེང་དུ་གློད་པ་ཙམ་གྱིས་གྲོལ་བ་ལ། སེམས་ལ་གསལ་བའམ་སྟོང་པར་གཟེག་བསྐུར་ནས་བསྒོམ་པ་ནི། སླར་འཆིང་སྟེ། གཏན་ཚིགས་ཅིའི་ཕྱིར་ན། ངོ་བོ་སྟོང་པས་མཚན་ཉིད་ལ་བཅོས་སུ་མེད་པས། བཅོས་ན་སླར་འཆིང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཞེས་ནང་དོན་དང་པོའོ། །ད་ནི་ནང་དོན་གཉིས་པ་དྲན་རྟོག་རང་ཡལ་བས་ཆོས་ཉིད་ལས་འཁྱེར་ས་མེད་པར་བསྟན་པ་ནི། འཇུག་ནས་ཞེས་པ་སོགས་པས་བསྟན་ཏེ། དེ་ཡང་ཡུལ་ཀུན་ལ་འཇུག་ནུས་ཤིང་རང་གི་སེམས་གཞི་རྩ་མེད་པ་ལ་འཆིང་བའི་དྲན་པ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཀློང་དུ་ཐིམ་པ་ནི། དྲན་བསམ་གྱི་འཁོར་ལོ་ལ་མི་གནས་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཡང་དྲན་པ་གང་ལ་སྣང་བ་སྣང་ཐོག་སོ་སོའི་རང་སར་ཡལ་བ་ལ། སྔ་ཕྱིའི་སྡེབས་དང་འགྲོ་ས་མེད་པས། རྟོག་མེད་ཀྱི་བསམ་གཏན་སེམས་བཟུང་ན་བསྒོམ་པ་སླར་དྲན་པ་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་པར་འགྲོ་བས། དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་དྲན་པ་བརྟེན་ཞེ་ན། རྟོག་དཔྱོད་ཡུལ་གྱི་ཤེས་པ་ནང་དུ་བཟུང་བས། སྣང་བ་ཕྲ་བའི་ཞེན་པ་རང་རྒྱུད་དུ་བཟུང་བས་དྲན་པ་སླར་རགས་སུ་སོང་བའོ། །ཞེས་ནང་དོན་གཉིས་པ་དྲན་རྟོག་རང་སར་ཡལ་བའི་ཆོས་ཉིད་ལས་འཁྱེར་ས་མེད་པར་བསྟན་ནས། ད་ནི་ནང་དོན་གསུམ་པ་དྲན་པ་རང་ཡལ་བའི་གནད་ལ་བརྟེན་ནས་གཏན་ཚིགས་དང་བཅས་པ་བསྟན་པ་ནི། དེ་ཡང་རང་ལུས་དངོས་པོར་རང་རྒྱུད་པ་འབྱུང་བ་བཞིའི་བྱེད་པོ་དང་བཅས་པ་དང༌། སེམས་དངོས་མེད་སྟོང་པ་རྒྱུ་རྐྱེན་དུ་མ་གྲུབ་པ་གཉིས་འདྲེས་ཤིང་དུས་མཚུངས་པ་ལ། གནད་དུ་ལུས་སེམས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་བཅད་པའི་མན་ངག་རླུང་སེམས་ཡ་བྲལ་ནས་བསླབ་པ་ཙམ་གྱིས་དྲན་པ་སྟོངས་པ་ལ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ལ།
Chinese
再次束缚于三界之中。因此，对于未加修饰的自然本性，若不加以利用，而专注于遍计所执的对境，则无法见到自性之要点。总而言之，第五个要点是通过放松身语意来认识心的消融之处，并以四个分支要点来阐述。现在，在第六个总要点中，阐述了放松法性本身的要点和界限，并通过六个分支要点来阐述，首先，通过放松心之要点来阐述不应修饰：以“任何事物都无法束缚，此心性本身”等来阐述。无论记忆或概念都无法束缚，安住于自身状态的此心性本身，无论显现何物，置于其上，则无需为了断除知觉而观察。应称之为于存在中无我。也就是说，仅仅放松于自显现之上即可解脱，若在心中强行注入光明或空性并进行禅修，则会再次束缚。理由是什么呢？因为本体是空性，所以无法对自性进行修饰。若加以修饰，则会再次束缚。这是第一个内涵。现在，第二个内涵是阐述由于念头和概念的自然消散，而无法从法性中提取任何东西：以“进入之后”等来阐述。也就是说，能够进入一切对境，并且束缚于自身心之根本不存在之处的念头，融入法性的虚空之中，即是不安住于念头思维之轮。也就是说，无论念头显现于何处，显现之物都会在各自的本位上消散，因为没有先后顺序和去处。若以无分别的禅定来执持心，则禅修会再次依赖于念头的相续。那么，为什么会依赖于念头呢？因为将概念分析对境的觉知执持于内，将微细显现的执着执持于自身相续中，所以念头会再次变得粗大。这是第二个内涵，阐述了念头和概念在自身位置上消散，而无法从法性中提取任何东西。现在，第三个内涵是阐述依靠念头自然消散的要点，并带有理由：也就是说，自身身体作为实物，是自身相续，是四大元素的造作者，并且与心无实、空性、非由因缘所生的两者混合且同时存在。要点在于，通过断除身心关联的窍诀，仅仅通过分离风心来学习，念头就会消失，这就是法性。
English
Again, it binds one to the three realms. Therefore, if one does not utilize the unadulterated, natural state, but focuses on the objects of imputation, one will not see the key point of self-awareness. In short, the fifth point is to show that by simply relaxing the body, speech, and mind, one recognizes the place where the mind dissolves, and it is explained with four branch points. Now, in the sixth general point, the key point and limit of relaxing the Dharma nature itself are explained, and it is explained through six branch points. First, it is explained that one should not fabricate by relaxing the key point of the mind: It is explained by "This very mind that cannot be bound by anything," and so on. This very mind that abides in its own state without being bound by any memory or concept, whatever appears, placing it on that, there is no need to look in order to cut off awareness. It should be called selflessness in existence. That is, liberation comes from simply relaxing on self-appearance. If one forcefully injects luminosity or emptiness into the mind and meditates, it will bind again. What is the reason? Because the essence is emptiness, there is no way to fabricate the nature. If one fabricates, it will bind again. This is the first inner meaning. Now, the second inner meaning is to explain that because thoughts and concepts naturally dissolve, there is no way to extract anything from the Dharma nature: It is explained by "After entering," and so on. That is, the thought that can enter all objects and binds to the root of one's own mind where there is no basis, dissolves into the space of Dharma nature, which is not abiding in the wheel of thought and thinking. That is, wherever a thought appears, the appearing thing dissolves in its own place, because there is no sequence or place to go. If one holds the mind with non-conceptual meditation, then meditation will again rely on the continuum of thoughts. Then, why does it rely on thoughts? Because the awareness of the object of conceptual analysis is held within, and the attachment to subtle appearances is held in one's own continuum, so the thought becomes gross again. This is the second inner meaning, explaining that thoughts and concepts dissolve in their own place, and there is no way to extract anything from the Dharma nature. Now, the third inner meaning is to explain the key point of relying on the natural dissolution of thoughts, along with the reason: That is, one's own body as a material object, is one's own continuum, is the creator of the four elements, and is mixed and coexists with the mind, which is immaterial, emptiness, and not produced by causes and conditions. The key point is that by cutting off the connection between body and mind, just by learning to separate wind and mind, thoughts will disappear, and this is Dharma nature.
Tibetan
ཨ་དང་ཧཱུྃ་ལ་སོགས་པས་ལུས་ཁྲོ་བའི་སྐུར་བདག་ཏུ་གཟུགས་སུ་སློང་བ་ཅིའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་པོ་གཅིག་ལ་གཟུགས་བརྙན་ཐ་དད་པ་མི་རུང་ངོ༌། །ཞེས་ནང་དོན་གསུམ་པ་དྲན་པ་རང་ཡལ་བའི་གནད་ལ་བརྟེན་ནས་གཏན་ཚིགས་དང་བཅས་པ་བསྟན་ནས། ད་ནི་ནང་དོན་བཞི་པ་གཅིག་ཤེས་ཀུན་གྲོལ་བའི་གནད་ཀྱིས་ཐ་སྙད་རྣམས་རང་འགགས་པར་བསྟན་པ་ནི། གཅིག་ཆོས་ཉིད་དུ་ཤེས་པས་ཐ་སྙད་ཀུན་ལས་གྲོལ་བའི་རང་བཞིན་ལ་བྱ་བ་བྱེད་པས་གནོད་པ་ནི། ལུས་ངག་གི་བྱ་བ་དང་བྲལ་བ་ལ་ཤེས་པ་གླེན་ལྷོད་ཀྱིས་སོང་ན་སྤྱོད་པ་ཤུགས་ཀྱིས་ཡངས་པས་རྟོག་པ་ལས་གྲུབ་མཐའི་ཐ་སྙད་བརྗོད་པའི་ཚིག་གི་མཐའ་ལ་མཇལ་བ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེས་ནང་དོན་བཞི་པའོ། །ད་ནི་ནང་དོན་ལྔ་པ་དེ་ཡང་རང་གྲོལ་གཅིག་གི་འཁོར་ལོས་མ་འདས་པར་བསྟན་པ་ནི། ཉོན་མོངས་པ་ལྔ་པོ་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ས་བོན་ཡིན་པ་ལ། རང་གྲོལ་གཉེན་པོ་གཞན་ལ་མ་ལྟོས་པར་བཞག་པ་ཙམ་གྱིས་གྲོལ་བ་ལས། ལམ་ལྔ་འདོད་པ་དང་སའི་གྲངས་དང་གཉེན་པོ་འདོད་པ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེས་ནང་དོན་ལྔ་ པའོ། །ད་ནི་ནང་དོན་དྲུག་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི་གྲོལ་ས་བསྟན་པ་ནི། གང་ལས་ཀྱང་མ་བྱུང་བས་བྱ་བ་ལས་གྲོལ་བ་ནི། གང་དུ་ཡང་མ་སོང་བས་སྤང་བླང་དུ་ཡང་མེད་པས་སོ། །དེས་གང་ཡང་གནས་ཤིང་འགྱུར་བ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཡང་རང་ངོ་སྤྲད་པ་ཙམ་ལས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ་འབད་པ་བྱ་མི་དགོས་སོ། །ཞེས་རྣམ་པ་ཡུལ་རྟོག་པ་དྲན་པ་གཅོད་པའི་གནད་སྤུ་གྲི་ལྟ་བུ་ལ་སེམས་ཀྱི་ཡུལ་བསྟན། དམིགས་བསླབ་བྱ་གཉིས་པ་ལ་བསྡུས་པའི་དོན་དྲུག་ཏུ་བྱས་ནས་བསྟན་ཏོ། །མཁས་པ་བྱེ་མ་ལས་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། །ཨྠིྀ། རྒྱ་རྒྱ་རྒྱ།། ས་མ་ཡཱ།། །། ༈ སེམས་ཀྱི་དམིགས་གསུམ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ནི། འདི་ལ་བསྡུས་པའི་དོན་གཉིས་ཏེ། དེ་ལ་སྤྱི་དོན་དང་པོ་གནད་ལ་བརྟེན་ནས་ཁྱད་པར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བབས་ལྟ་བ་དང༌། སྤྱི་དོན་གཉིས་པ་སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབྱེ་བ་གཏན་ཚིགས་དང་བཅས་ཏེ་བསྟན་པའོ། །དེ་ལ་སྤྱི་དོན་དང་པོ་གནད་ལ་བསྟན་ནས་ཁྱད་པར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་བསྟན་པ་ལ། ཡན་ལག་གི་དོན་དགུས་བསྟན་པའི་དང་པོ་རླུང་གནས་རིན་པོ་ཆེ་ལ་བརྟེན་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཁམས་རང་ལ་རྫོགས་པ་བསྟན་པ་ནི། གང་གིས་རླུང་ལ་གོམས་པ་ཡིས། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏེ། གང་གིས་ཞེས་འགྲོ་བ་གང་ཟག་སྨོས་པ་སྟེ། རླུང་ཕར་འཕེན་པ་ལ་གོམས་པར་བྱས་པ་ཡིས། བཏགས་པ་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་འཇིག་པར་བྱེད་པ་ནི། ཚད་རང་ལ་ཟིན་པས་སོ། །སེ
Chinese
为什么用阿（藏文：ཨ，梵文天城体：अ，梵文罗马拟音：a，汉语字面意思：阿）和吽（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हूँ，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）等将自身转变为忿怒尊的身相？一个事物不应该有不同的形象。如是，第三个内涵，依赖于念头自然消逝的关键，以理证的方式进行了阐述。现在，第四个内涵，通过了解一即一切解脱的关键，来展示名相如何自行止息：通过将一理解为法性，对从一切名相中解脱的自性进行作用是有害的。如果身体和语言的活动分离，而意识变得愚钝和松懈，那么行为自然会变得宽广，为什么还要在由概念构成的宗派名相的言辞边缘徘徊呢？这是第四个内涵。现在，第五个内涵，展示了它也没有超出一种自解脱的范围：五种烦恼是获得菩提的种子，仅仅通过安住于自解脱，不依赖于其他对治，就能获得解脱，为什么还需要五道、地的数量和对治呢？这是第五个内涵。现在，第六个内涵，展示了这两者的解脱之处：由于它不是从任何事物中产生的，因此从行为中解脱；由于它没有去往任何地方，因此也没有取舍。因此，它本身就是没有任何事物存在和改变的状态。仅仅是认识到它本身，还需要做什么呢？不需要努力。如是，像剃刀一样锋利地断除对境的念头，展示了心的对境。将目标和所学归纳为六个要点进行展示。这是智者从沙砾中分离出来的阐释。ཨྠིྀ། རྒྱ་རྒྱ་རྒྱ།། ས་མ་ཡཱ།། །། 接下来是关于心的第三个目标的阐释。这其中有两个归纳的要点：第一个总要点是依赖于关键，特别是智慧降临的见解；第二个总要点是以理证的方式展示心和智慧的区别。其中，第一个总要点是依赖于关键来展示，特别是智慧的显现，通过九个分支要点来展示，第一个是依赖于风脉宝藏，展示了佛陀的净土在自身中圆满：通过精通风。如是等等进行展示。通过谁，指的是所说的众生个体。通过精通向外吹气，摧毁一切施设名称的法，是因为尺度在自身中被把握。心
English
Why transform oneself into the wrathful form of a deity with A (Tibetan: ཨ, Sanskrit Devanagari: अ, Sanskrit Roman transliteration: a, literal Chinese meaning: A) and Hum (Tibetan: ཧཱུྃ, Sanskrit Devanagari: हूँ, Sanskrit Roman transliteration: hūṃ, literal Chinese meaning: Hum)? One thing should not have different images. Thus, the third meaning, relying on the key of the natural fading of thoughts, is explained with reasoning. Now, the fourth meaning, showing how terms cease by themselves through the key of knowing one as all liberation: By understanding one as the nature of reality, harming the nature of liberation from all terms by acting upon it. If the activities of body and speech are separated, and consciousness becomes dull and lax, then behavior will naturally become broad, why wander at the edge of words expressing sectarian terms made of concepts? This is the fourth meaning. Now, the fifth meaning, showing that it is also not beyond the scope of one self-liberation: The five afflictions are the seeds for attaining enlightenment, and liberation is attained merely by abiding in self-liberation, without relying on other antidotes, why desire the five paths, the number of grounds, and antidotes? This is the fifth meaning. Now, the sixth meaning, showing the place of liberation of these two: Since it does not arise from anything, it is liberated from action; since it does not go anywhere, there is also no acceptance or rejection. Therefore, it itself is the state where nothing abides or changes. What else needs to be done besides recognizing it itself? No effort is needed. Thus, like a razor, sharply cutting off thoughts of objects, the object of mind is shown. The aim and what is to be learned are summarized into six points and shown. This is the explanation separated by the wise from the sand. ཨྠིྀ། རྒྱ་རྒྱ་རྒྱ།། ས་མ་ཡཱ།། །། Next is the explanation of the third object of mind. There are two summarized points in this: The first general point is relying on the key, especially the view of the descent of wisdom; the second general point is showing the difference between mind and wisdom with reasoning. Among them, the first general point is showing relying on the key, especially showing the appearance of wisdom, shown through nine branch points, the first is relying on the wind-channel treasure, showing that the Buddha's pure land is complete in oneself: Through mastering the wind. It is shown by such as. By whom, refers to the sentient being mentioned. By mastering exhaling, destroying all the phenomena of imputed names, because the measure is grasped in oneself. Mind