Tibetan
ག་འཆར་ལ། དེ་དག་ཏུ་འོད་ཟེར་འགྱེད་པ་དང༌། རང་སྣང་དུ་འདུས་པས་བགྲོད་པ་དང༌། ལུས་འགུལ་བས་ཞིང་བརྒྱ་གཡོ་བ་དང༌། ནང་དུ་ཆོས་ཉིད་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྒྱ་ལ་འཇུག་ཅིང་ལྡང་བ་ལ་སོགས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དེ་དག་གིས་མཚོན་པའི་ལམ་འོག་མ་ལས་ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་ཤེས་པར་བྱ་དགོས་ལ། དེ་ལྟར་སྣང་བཞིའི་ལམ་མཐར་ཕྱིན་པ་དེའི་ཚེ་ཁྲེགས་ཆོད་ཀྱིས་ལུས་རྡུལ་ཕྲན་དུ་དེངས་པ་ཡོད་ཀྱང་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་མི་འགྲུབ། དེ་མ་གྲུབ་པས་རྟེན་དེས་འཁོར་བ་མ་སྟོངས་ཀྱི་བར་གཞན་དོན་རླབས་པོ་ཆེ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་མེད་པས། གཟུགས་སྐུ་དེ་ཉིད་ཆུའི་ཟླ་བ་ལྟར་སྣང་གཟུགས་ཡོད་ཀྱང་རེག་གཟུགས་མེད་པར་བཞུགས་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དཔག་ཏུ་མེད་པར་མཛད་པ་ལ་འཕོ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་ཞེས་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་པདྨ་འབྱུང་གནས་དང༌། བི་མ་ལ་མི་ཏྲ་ལྟ་བུའོ། ། གལ་ཏེ་རྟེན་དེས་རེ་ཞིག་གདུལ་བར་བྱ་བ་མེད་ན། ཕྱིར་གསལ་ཟུང་འཇུག་གཟུགས་ཀྱི་སྐུའི་རང་སྣང་དེ་ཉིད་ནང་དབྱིངས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ཆོས་སྐུའི་ངང་དུ་ཐིམ་ནས་སོ་སོ་རང་གི་རིག་པ་ཕྲ་བའི་ཡེ་ཤེས་ནང་གསལ་གཞོན་ནུ་བུམ་སྐུའི་ཚུལ་གྱིས་འཁྱིལ་པ་ལས། དེའི་ངང་དུ་གདུལ་བྱར་འདུལ་བྱེད་ཀྱི་རོལ་པ་བཀྱེ་བ་ན། འགག་པ་མེད་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་འཕྲོ་བའི་གཞིར་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པར་བཞག་པ་ལས་མ་གཡོས་བཞིན་དུ་བཞུགས་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ་ནི་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་མཐར་ཐུག་པ་སྟེ། ཀ་དག་དང་ལྷུན་གྲུབ་གཉིས་མེད་ཀྱི་གྲོལ་ས་ཀ་དག་ཆེན་པོ་གདོད་མའི་གཞིའི་གནས་ལུགས་སུ་བྱང་ཆུབ་པ་ཡིན་ལ། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་སྐབས་སུ་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་ཞི་བའི་འགོག་པ་དམ་པ་ལ་གནས་པས་རང་སང་གི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་མི་འདོད་དེ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱང་སྟོང་པ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་བཞེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མདོར་ན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་གནས་ལུགས་ནི་ལྟ་བ་ཡོངས་གྲུབ། རྒྱུ་འབྲས་དག་མཉམ། བདེན་པ་དབྱེར་མེད། གཟུང་འཛིན་རང་ཞིག །སྐྱེ་འགག་ཟང་ཐལ། སྤྲོས་མ་སྤྲོས་ཀྱི་མཐར་མ་ལྷུངས། བློས་མ་བཅོས། ཕྱིར་མི་འཕྲོ། ནང་དུ་མི་གཟུང༌། བར་དུ་མི་བཞག །བརྗོད་ཚད་ཐམས་ཅད་ཚིག་དང་ཐ་སྙད་ཀྱི་སྦུན་པ། བསམ་ཚད་དཔྱོད་ཚད་ཐམས་ཅད་རྟོག་པས་བཏགས་པ་ཁོ་ནར་སོང་བས་རང་ངོ་ཁས་ལེན་གྱི་མཐར་མི་གནས་པའི་ངང་དུ་ལ་བཟླ་བ་ཞིག་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྙིང་གི་མེ་ལོང་ལས། རིག
Chinese
总之，在那些（境界）中，光芒四射，于自显中汇聚而行进，身体摇动使百千佛土震动，内在进入并不思议法性的百种等持且出入等等生起，因此要知道，那些所象征的道远胜于下等道。如是四相道圆满之时，虽以脱噶使身体化为微尘，然金刚身亦不成。彼未成之故，在彼所依未空轮回之间，无有成办利他大事业之方便。故彼色身如水中之月般，虽有显现之色相，然安住于无有触及之色相中，无量成办有情之义利，是为大迁转身，如大学者莲花生，以及无垢友等。若彼所依暂时无有可调伏之众生，则外在明现双运色身之自显，融入内在无有戏论之法身中，于各自之细微明智光明中，以童瓶身之相安住，于彼状态中，开展调伏所化之调伏事业时，于无有间断大悲之智光放射之基中，如如不动安住之法性，即是离二元之界与智之究竟法身，乃是本来清净与任运成就无二之解脱处，于本来清净大原始基位中证悟。然说无自性之中观师等，于此时所入之诸法皆安住于寂灭之殊胜止灭中，亦不欲自生之身与智慧，以其远离一切戏论之边，亦执着于唯空性之故。总之，大圆满之见乃是见解圆成，因果净等，真俗无别，能取所取自解脱，生灭空明，不堕有无之边，不为心所造作，不向外散逸，不向内执取，不住于中，一切言说皆为词句之空壳，一切思虑皆为分别所假立，故于不执着自性之状态中，需反复练习。如金刚萨埵心之明镜中云：觉
English
In short, in those (states), rays of light radiate, converging and proceeding in self-manifestation, the body shaking and causing hundreds of thousands of Buddha-fields to tremble, inwardly entering and emerging from hundreds of samadhis that do not conceive of the nature of reality, and so on arise. Therefore, it should be known that the path symbolized by those is far superior to the lower paths. When the four visions of the path are perfected, although the body is reduced to dust by trekchö, the vajra body is not accomplished. Because it is not accomplished, as long as that basis has not emptied samsara, there is no means to accomplish the great purpose of benefiting others. Therefore, that form body is like the moon in water, although there is an appearance of form, it abides in a form that cannot be touched, accomplishing immeasurable benefits for sentient beings, which is called the body of great transference, like the great teacher Padmasambhava and Vimalamitra. If that basis temporarily has no beings to be tamed, then the self-manifestation of the externally clear union form body dissolves into the internally non-elaborated dharmakaya, and in the subtle wisdom light of each individual's own awareness, it abides in the form of a youthful vase body. In that state, when the activity of taming those to be tamed is unfolded, the nature of reality abides immovably in the basis from which the wisdom light of unceasing great compassion radiates, which is the ultimate dharmakaya, inseparable from space and wisdom, the place of liberation inseparable from primordial purity and spontaneous presence, enlightened in the original ground of the great primordial purity. However, those Madhyamikas who speak of no self-nature, all the dharmas they enter at this time abide in the supreme cessation of peace, and they do not desire the self-arisen body and wisdom, because they are separated from all extremes of elaboration, and they also cling to emptiness alone. In short, the view of Dzogchen is the perfection of view, the purity and equality of cause and effect, the inseparability of relative and absolute truth, the self-liberation of grasping and what is grasped, the emptiness and clarity of arising and ceasing, not falling into the extremes of existence and non-existence, not fabricated by the mind, not scattering outward, not grasping inward, not abiding in the middle, all words are empty shells of terms and expressions, all thoughts and judgments are mere fabrications of conceptualization, therefore, one must repeatedly practice in a state of non-clinging to self-nature. As it is said in the Mirror of the Heart of Vajrasattva: Awareness
Tibetan
་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་རྟོག་གི་བློ་དང་བྲལ་བར་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག །ཅེས་སོ། །འོན་ཀྱང་སྔ་ཕྱི་ཅི་རིགས་པ་རྣམས་སུ་ཆོས་ཉིད་ཟབ་མོ་བློས་བྱས་ཀྱི་སྒྲུབ་པར་རློམ་པ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཉིད་བློ་བྲལ་གྱི་གཏམ་ཟབ་མོས་སྐྲག་པར་འགྱུར་ཞིང༌། འདིས་ལམ་གྱི་རིམ་པ་འོག་མ་རྣམས་སུན་ཕྱུང་བ་ལྟར་སྣང་བ་ལ་ཟབ་མོའི་ཕྱོགས་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་གནས་ལ་ཤིན་ཏུ་མཛའ་བ་མ་ཡིན་པའི་རྟོག་གེའི་བློ་གྲོས་ལྟར་སྣང་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་དུས་སྔ་ཕྱི་ཙམ་ལའང་ཕྲག་དོག་པའི་དཀའ་ཐུབ་རེས་འགའ་མ་ཡིན་པར་ལྷུར་ལེན་པ་དག་བྱུང་མོད་ཀྱི། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱིས། བྱ་བ་རྣམས་ལ་རྣལ་འབྱོར་པ། །ལམ་ཆེན་དག་ཏུ་ཡོངས་འཛིན་པ། །རི་དྭགས་སྨིག་རྒྱུ་སྙེགས་པ་ལྟར། །རྟག་ཏུ་སྣང་ཡང་མི་ཟིན་ནོ། །དེ་བས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང༌། །ཡང་དག་མིན་པའི་བློ་དང་བཅས། །འོག་མ་འོག་མའི་རྣལ་འབྱོར་བློ། །གོང་མ་གོང་མའི་ཁྱད་པར་འཕགས། །འོག་མའི་བློ་ནི་གོང་མ་ཡི། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་སུན་འབྱིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ་ཞིང་རྩོད་པའི་ཀུན་སློང་ཆོས་ཉིད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ངང་དུ་ཞི་བ་ལ་མཁས་པར་བྱའོ། ། སྐབས་འདྀའི་སྙིང་ཐིག་ཡ་བཞི་ནི་མན་ངག་སྡེའི་ཡང་གསང་བླ་ན་མེད་པའི་སྐོར་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ་ཞིང༌། སྤྱིར་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཉིད་འདི་སྔ་འགྱུར་རྙིང་མར་ཕུག་ཐུག་ཀྱང༌། གསར་མའི་མཁས་གྲུབ་ཁྱད་པར་འཕགས་པ་དུ་མས་ཀྱང་ཉམས་བཞེས་མཛད་པ་ཕྱོགས་ཙམ་བརྗོད་ན། རྗེ་བཙུན་ས་སྐྱ་པཎྜི་ཏ་དང༌། མི་ལ་བཞད་པའི་རྡོ་རྗེ་སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་ཐུགས་ཉམས་སུ་བཞེས་ཚུལ་སོ་སོའི་གསུང་དུ་གསལ་ལ། དེ་བཞིན་དུ་རྒྱལ་བའི་དབང་པོ་ཀརྨ་པ་རིམ་བྱོན་དང༌། རྗེ་བཙུན་ཙོང་ཁ་པ། ཀུན་མཁྱེན་ལྔ་པ་རིན་པོ་ཆེ་སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་ཐུགས་དམ་གྱི་གཙོ་བོར་མཛད་ཚུལ་སོ་སོའི་རྣམ་ཐར་དང་གསུང་སོགས་གུང་བསྟུན་པས་ཤེས་ཤིང༌། ས་ལུགས་ལ་བསམ་གཏན་གླིང་པའི་ཨ་ཏི་ཞེས་པའི་རྫོགས་ཆེན་གྱི་ཆོས་སྐོར་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བར་ཡོད་ལ། དཀར་བརྒྱུད་ཕྱོགས་ལ་ཆོས་རྗེ་རང་བྱུང་རྡོ་རྗེ་ལ་བི་མ་ལ་མི་ཏྲས་དངོས་སུ་གནང་བའི་རྫོགས་ཆེན་ཀརྨ་སྙིང་ཏིག་ཞེས་པའི་སྐོར་དང༌། སངས་རྒྱས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་སྒྱུ་འཕྲུལ་ཞང་གཡུ་བྲག་པ་འགྲོ་བའི་མགོན་པོས་ཀྱང་རྫོགས་ཆེན་གྱིས་ཆོས་ཚུལ་རང་གཏེར་དུ་བཞེས་པའི་ལོ་རྒྱུས་སྣང་ལ། རིགས་འདུས་སྨན་པའི་རྒྱལ་པོས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་གཡུ་ཐོག་ཡོན་ཏན་མགོན་པོ་ལ་མཁའ་འགྲོ་མ་དཔལ་ལྡན་
Chinese
「应当知晓一切属于它的法，皆与自心分别之念相离。」如此说。然而，无论先后，那些自诩以分别心修持甚深法性者，会被法性离念的甚深之语所惊吓。这似乎驳斥了较低的道次第，对于不甚喜爱甚深之方与广阔之境的，伴随着看似是分别的智慧，甚至在时间先后上也会产生嫉妒，不时地执着于苦行。然而，圣者文殊菩萨说：「瑜伽士对于诸事业，于大路之中作守护，如鹿追逐阳焰般，恒常显现却不可得。因此彼等一切众，皆具非真之意念，下下瑜伽之意念，上上之差别超胜。下者之意念为，上者之智慧所破斥。」如是应当了知，且应善于平息争论之根源于法性不可思议之境中。此时的四部心髓，应当知晓是口诀部极密无上的部分。一般来说，大圆满的法性虽是古译宁玛派的精髓，但新派的众多卓越智者和成就者也曾修持过。略述一二，如萨迦班智达，米拉日巴笑金刚等，在各自的教言中都清楚地说明了他们修持的方式。同样，历代嘉瓦噶玛巴、宗喀巴大师、昆钦第五世仁波切等，也以其为主要修持，通过比对各自的传记和教言等可以得知。萨迦派有三丹林巴的名为阿底的大圆满法类，既深奥又广博。噶举派方面，法主让炯多杰直接从毗玛拉米扎处获得的噶玛心髓大圆满法类，以及佛陀无量光所显现的化身香玉扎巴卓卫贡布，也显现了以大圆满法作为自生伏藏的教法历史。受到种姓汇集之医王加持的化身玉妥云丹贡布，空行母吉祥
English
"You should know that all phenomena belonging to it are separate from the mind of self-grasping." So it is said. However, whether sooner or later, those who boast of practicing the profound Dharma nature with conceptual mind will be frightened by the profound words of Dharma nature free from mind. This seems to refute the lower stages of the path. For those who do not particularly like the profound aspect and the vast realm, along with the wisdom that seems to be conceptual, they will even be jealous in terms of time and occasionally cling to asceticism. However, the noble Manjushri said: "Yogis for all activities, guarding on the great road, like deer chasing mirages, constantly appearing but unattainable. Therefore, all of them have untrue thoughts, the lower yogic thoughts, the upper differences are superior. The lower mind is refuted by the wisdom of the upper." As such, it should be understood, and one should be skilled in pacifying the source of disputes in the inconceivable realm of Dharma nature. The Four Heart Essences at this time should be known as the most secret and unsurpassed part of the Oral Instruction Section. Generally speaking, although the Dharma nature of Dzogchen is the essence of the Ancient Translation Nyingma School, many outstanding scholars and accomplished masters of the New School have also practiced it. To mention a few, such as Sakya Pandita, Mila the Laughing Vajra, etc., their respective teachings clearly explain how they practiced. Similarly, the successive Gyalwa Karmapas, Master Tsongkhapa, Kunkhyen Fifth Rinpoche, etc., also made it their main practice, which can be known by comparing their respective biographies and teachings. In the Sakya school, there is a profound and extensive Dzogchen Dharma category called Ati of Samten Lingpa. In the Kagyu school, there is the Dzogchen Karma Nyingtik Dharma category that Dharma Lord Rangjung Dorje received directly from Vimalamitra, and the emanation of Buddha Amitabha, Zhang Yudrakpa Drowé Gonpo, also manifested the history of taking the Dzogchen Dharma as a self-arisen treasure teaching. The emanation Yutok Yonten Gonpo, blessed by the King of Medicine of the Collected Lineages, the Dakini Palden