Chinese
是因为安住于何处呢？因为那些导师不认可除了自性法性深奥的安住方式之外的其他，而且除此之外，大圆满也不会成就。如果区分，有三种。心部的体性是，对于轮回次第、二谛、六度、二次第等，以执着的观念紧紧缠绕的，具有染污的有为道谛，与大平等原始智慧的菩提心自性，法界离戏论的胜义谛之体性，将从因果善恶取舍的方面解脱出来的大界，视为相同。像这样，对于观察深奥教义的安住方式，一些具有微小智慧之眼的人，认为大圆满抛弃了方便的部分，诽谤了业因果。因此强烈地制止。对于深奥的安住方式，孩童的智慧产生恐惧是真实的，但这种法认为，超越了意识分别之境的智慧之境，胜义谛法界是无为的，这是谁说的？ 不住于三界和黑白业的有为之界，并且因为认为其具有完全解脱的自性，所以不被因缘所生，以前的经文也能够理解。如果这样认为，那么龙树菩萨的《中观根本慧论》中说：业和烦恼分别生，彼等戏论生戏论，空性令其寂灭。这样，说了一切黑白业的因果都只是从分别的假象中产生，并且说了一切都通过离戏论的空性而寂灭。而且，那接近寂灭的方式也是：非从他知乃寂灭，不以戏论而戏论，彼即彼性之体性。这样，又在那里面说：烦恼业和身体等，作者和果报等 。如乾闼婆城和阳焰，眼有如水月。这样，又在那里面的《中观·转生论》中说：什么也不分别，是空性，不作意，无生无死。显现如幻，离善恶，空性和慈悲，轮回涅槃空。幻化光明空性不可说之法。
English
Why does it abide? Because those teachers do not accept anything other than the profound abiding of the nature of reality, and also because the Great Perfection is not accomplished apart from that. If divided, there are three. The essence of the Mind Series is that whatever is the contrived truth of the path, which is bound by clinging to the stages of the vehicle, the two truths, the six perfections, the two stages, etc., and is contaminated, is the very nature of the mind of enlightenment, the primordial wisdom of Great Equality. The essence of the ultimate truth, the dharmadhatu free from elaboration, is to regard the great expanse that is completely liberated from the aspects of cause and effect, virtue and vice, acceptance and rejection, as the same. Thus, some with small eyes of wisdom who look at the abiding of the profound teaching think that the Great Perfection has abandoned the aspect of means and slandered the cause and effect of karma. Therefore, they strongly prohibit it. It is true that the wisdom of children is afraid of the profound abiding, but this Dharma says that the realm of wisdom beyond the realm of consciousness and discrimination, the ultimate truth, the dharmadhatu, is unconditioned. Who says this? It does not abide in the realm of the three realms and black and white karma, and because it is considered to have a completely liberated nature, it is not produced by causes and conditions, and the previous scriptures can also understand it. If you think so, then in the Root Wisdom of the Middle Way by Master Nagarjuna, it says: Karma and afflictions arise from discrimination, those elaborations arise from elaboration, emptiness makes them pacified. Thus, it is said that all the causes and effects of black and white karma arise only from the appearance of discrimination, and it is said that all of them are pacified by emptiness free from elaboration. Moreover, the way of approaching peace is also: Not knowing from others is peace, not elaborating with elaborations, that is the nature of that very nature. Thus, it is also said there: Afflictions, karma, and bodies, etc., agents and fruits, etc. Like the city of gandharvas and mirages, the eyeyolike the moon in water. Thus, in the Middle Way Transference of Existence of the same, it says: Not discriminating anything, it is emptiness, not paying attention, there is no birth or death. Appearance is like illusion, free from good and evil, emptiness and compassion, samsara and nirvana are empty. Illusion, clarity, emptiness, inexpressible Dharma.
Tibetan
་ཉིད་གསལ་དངོས་རྟོག་པ་མེད། །ཅེས་སོགས་དོན་དམ་བདེན་པའི་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པའི་དོན་འདུས་བྱས་པའི་དཀར་ནག་གི་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འཆིང་གྲོལ་མེད་པར་བཟང་ངན་རོ་མཉམ་ཆེན་པོར་རྟོགས་པར་སྔར་སྨོས་པ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་སྨོན་པ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་ལ་བཟླ་བའི་ཆོས་ཉིད་དྲང་ཐད་དུ་སྟོན་པའི་སྐབས་ཏེ། སེམས་སྡེ་ལ་དབྱེ་ན་བདུན་ཏེ། འབྲས་བུ་སེམས་ཀྱི་བྱུང་སར་འདོད་སེམས་ཕྱོགས་པ། གོལ་སྒྲིབ་ལ་བཟླ་བ། གཏན་ཚིག་ཁུང་རྡིབ་པ། རྒྱ་ཆད་ཕྱོགས་ལྷུང་མེད་པ། ཕྱོགས་འཛིན་གྲུབ་མཐའི་ས། བློ་བྲལ་ཕྱོགས་འཛིན་ལས་འདས་པ། སེམས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཡིན་དུ་སྨྲ་བ་རྣམས་སོ། ། གཉིས་པ་ཀློང་གི་སྡེའི་ངོ་བོ་ནི་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཉིད་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་ཀློང་ཡངས་པར་ཆོས་ཅན་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་རང་སྣང་བཀོད་པའི་རྒྱན་ཙམ་ལས་འཆིང་གྲོལ་དང༌། ཤར་བྱ་ཤར་བྱེད་དུ་མ་གྲུབ་པས། སེམས་སྡེ་ལྟར་རྩལ་དང་རོལ་པར་སྣང་བར་མི་བཞེད་ཅིང༌། ལྟོས་གྲུབ་དང༌། ཡོད་མེད་དང༌། ཡིན་མིན་དང༌། དག་མ་དག་གང་དུའང་མི་དཔྱོད་པར་ཡེ་གྲོལ་ཕྱོགས་འབྱམས་ཆེན་པོར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་འདི་ཉིད་ཀྱི་གྲུབ་པའི་མཐའོ། །དབྱེ་ན་ཀློང་ནག་པོ་རྒྱུ་མེད་དུ་སྨྲ་བ། ཀློང་ཁྲ་བོ་སྣ་ཚོགས་དུ་སྨྲ་བ། ཀློང་དཀར་པོ་སེམས་སུ་སྨྲ་བ། ཀློང་རབ་འབྱམས་རྒྱུ་འབྲས་ལ་བཟླའོ། །དེ་དག་ཀྱང་བསྡུ་ན། རོལ་པ། རྒྱན། ཆོས་ཉིད། བྱ་བྲལ་གྱི་ཀློང་བཞིའོ། །མན་ངག་སྡེ་ནི། འོག་མ་གཉིས་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་སེམས་སྡེས་སེམས་ཡིན་པས་གསལ་བ་ལས་ཟབ་མོའི་ཕྱོགས་ཤས་ཆེ་བར་བསྒྲུབས་ཀྱང༌། གསལ་བའི་རྩལ་ཆོས་ཉིད་དུ་མ་རྟོགས་པས་ཡིད་དཔྱོད་དུ་འཛིན་པར་ཉེ་ཞིང༌། ཀློང་སྡེས་ཟབ་གསལ་མཉམ་པར་བསྒྲུབས་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་ལ་འཛིན་པའི་ཡིད་དཔྱོད་ལས་སྟོང་ཕྱོགས་ཀྱི་གོལ་སར་ཤོར་ཉེ་ལ། མན་ངག་སྡེ་ནི། ངོ་བོ་ཀ་ནས་དག་པ་བརྗོད་བྲལ་བློ་འདས་ཆེན་པོའི་གདངས་རང་སྣང་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་རང་རྩལ་ལས་ཆོས་ཅན་གྱི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དབྱིངས་སུ་སྡུད་པའི་དོན་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའོ། ། ངོ་བོ་ནི། གདོད་མ་ཉིད་ནས་གྲོལ་ཞིང་ཀ་ནས་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་ཉི་ཚེ་བའི་བལྟ་བྱའི་ཡུལ་དང༌། ལྟ་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་གཉིས་སུ་ཆད་པས་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་དང༌། རྟོགས་མ་རྟོགས་སུ་བསྒྲུབ་པའི་ལྟོས་གཞི་དང༌། ལྟོས་པའི་ཆོས་ལས་ལོག་པས། རང་གི་ངོ་བོ་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ཆ་ནས་ཤེས་བྱ་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་ཡུལ་ཡུལ་ཅ
Chinese
ཉིད་（自性）显明真实无有分别。如是等等，为了领悟真实胜义谛的法性，所有包含善恶的业，都不能束缚和解脱，而是领悟到好坏味道平等的大境界，如前所说，一切法的自性，都具有无愿的特征，这是直接展示回溯到法性的阶段。如果将心部进行划分，则有七种：果位心生起之处，欲心偏向；回溯到歧途遮蔽；论证漏洞百出；不设限，没有偏袒；执着宗派的根本；超越无分别的执着；声称是心的一方等等。 第二，界部的体性是，在自生智慧法性普贤王如来的广阔界中，所有显现的法，都只是自显庄严的装饰，没有束缚和解脱，也没有能生和所生。不像心部那样认为有力量和作用，不评判依赖性、存在与不存在、是与非、清净与不清净，而是将本来解脱的广大境界确定为这个宗派的究竟。如果进行划分，则有：说黑色界无因；说杂色界多样；说白色界是心；广大界回溯到因果。如果将这些进行归纳，则有作用、装饰、法性、无为的四种界。诀窍部，比前两者更为殊胜，像这样，心部虽然通过是心而证实了比光明更深奥的一面，但因为没有领悟到光明的力量是法性，所以容易执着于意识思维；界部虽然证实了深奥与光明平等，但容易从执着于法性的意识思维，陷入空性的歧途。而诀窍部，体性是从本来清净、不可言说、超越思维的大境界中，自显任运的自力，将所有法的显现都收摄于法性离戏的法界中，因此而显得殊胜。 体性是，对于从原始就解脱，从本来就清净的法性，如果将它局限于能被观察的对境，以及能观察的意识这二者之间，从而建立起迷惑与不迷惑，领悟与不领悟的参照，那么就背离了参照和所参照的法，因此，从其自性离戏的角度来说，知识和所知是境与有境
English
Itself is clear, real, and without conceptualization. Thus, and so on, in order to realize the true nature of reality, all actions, both good and bad, do not bind or liberate, but rather realize the great state of equanimity between good and bad tastes. As previously stated, the nature of all phenomena is characterized by the absence of desire, which is the stage of directly showing the reversion to the nature of reality. If the Mind Section is divided, there are seven: the place where the mind of the result arises, the mind of desire inclines; reverting to the obscuration of straying; the logic collapses; without limitation or partiality; the basis of clinging to sectarian views; transcending non-conceptual clinging; those who claim to be on the side of the mind, and so on. Secondly, the essence of the Space Section is that in the vast space of the spontaneously arising wisdom, the nature of reality, Samantabhadra, all phenomena that appear are merely ornaments of self-appearing arrangement, without binding or liberation, and without arising or causing to arise. Unlike the Mind Section, it does not consider there to be power or activity, and does not judge dependence, existence or non-existence, right or wrong, purity or impurity, but rather establishes the originally liberated, vast expanse as the ultimate view of this school. If divided, there are: the Black Space that speaks of no cause; the Variegated Space that speaks of variety; the White Space that speaks of mind; the Vast Space that reverts to cause and effect. If these are summarized, there are the four Spaces of activity, ornament, nature of reality, and non-action. The Instruction Section is more distinguished than the previous two. In this way, although the Mind Section proves the more profound aspect than clarity by being mind, it is easy to cling to conceptual thought because it does not realize that the power of clarity is the nature of reality. Although the Space Section proves that profundity and clarity are equal, it is easy to fall into the error of emptiness from the conceptual thought of clinging to the nature of reality. The Instruction Section, however, is distinguished by the fact that its essence is the self-appearing, spontaneously accomplished self-power from the great state of original purity, inexpressible, and beyond thought, which gathers all appearances of phenomena into the sphere of the nature of reality, free from elaboration. Its essence is that for the nature of reality, which is liberated from the beginning and pure from the beginning, if it is limited to the object to be seen and the consciousness that sees, thereby establishing a reference point for delusion and non-delusion, realization and non-realization, then it deviates from the reference and the phenomenon being referred to. Therefore, from the perspective of its own nature, free from elaboration, knowledge and the knowable are the object and the subject.
Tibetan
ན་གཉིས་ཀ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པར་མཉམ་ཞིང་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་བཏགས་པ་ལས་དེར་འཛིན་གྱི་བསམ་བརྗོད་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པས་ན། བློ་དང༌། ཡིན་སྙམ་དང༌། སྙམ་བྱེད་དང༌། ཡིད་དཔྱོད་ལས་འདས་པའི་དོན་གནད་ཐོག་ཏུ་ཕེབས་པའི་མེ་བཙའ་ལྟ་བུ་སྟེ། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། ཐམས་ཅད་ཡང་དག་ཡང་དག་མིན། །ཡང་དག་ཡང་དག་མ་ཡིན་ཉིད། །ཡང་དག་མིན་མིན་ཡང་དག་ མིན། །དེ་ནི་སངས་རྒྱས་རྗེས་བསྟན་པའོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང༌། འཇམ་དཔལ་གྱིས། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་འོད་གསལ་བ། །གདོད་ནས་དག་པ་ནམ་མཁའ་བཞིན། །མེད་ནས་ཆོས་རྣམས་མཚན་ཉིད་སྤངས། །ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་ཡང་མེད་དོ། །དངོས་པོ་མེད་པའི་མཁའ་དང་མཚུངས། །ཚིག་དང་ཡི་གེ་ཀུན་ལས་གྲོལ། ། ཞེས་སོ། །འདི་ལ་ནང་གསེས་ཀྱི་དབྱེ་བ་མང་དུ་ཡོད་ཀྱང་མདོར་བསྡུ་ན། ལུས་དང་འདྲ་བ་ཕྱི་སྐོར། མིག་དང་འདྲ་བ་ནང་སྐོར། སྙིང་དང་འདྲ་བ་གསང་སྐོར། ཐམས་ཅད་རྫོགས་པ་དང་འདྲ་བ་ཡང་གསང་སྔ་ན་མེད་པའི་སྐོར་ཏེ་བཞིའོ། །དང་པོ་ཕྱི་སྐོར་གྱི་ངོ་བོ་ལ་ཉོན་མོངས་མ་གྲུབ་པས་དུག་ལྔ་ལམ་དུ་ཁྱེར། རང་བཞིན་ལ་རྩོལ་སྒྲུབ་མེད་པས་ཅིར་སྣང་ཆོས་ཉིད་དུ་ཤར། མཚན་ཉིད་ལ་ཕྱོགས་ཆ་མེད་པས་སྟོང་ཉིད་གང་དུའང་ཕྱེ་བ་མེད་པའོ། །ནང་སྐོར་གྱི་ངོ་བོ་གཟུགས་ཅན་ལས་འདས་པས་མཚན་མ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད། རང་བཞིན་འགྲོ་འོང་མེད་པས་རྟག་པ་རྒྱུན་གནས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། །མཚན་ཉིད་ནི། འཁོར་འདས་གཉིས་ཀ་ལ་ཟུག་པས་རྩ་བ་ལྟ་བུ། རང་ངོ་ཐ་དད་དུ་འགྲིལ་བས་སྡོང་པོ། རྩལ་སྣང་ཅིར་ཡང་རྒྱས་པས་ཡལ་ག །གསལ་ཆ་མི་འགག་པས་མེ་ཏོག །སྣ་ཚོགས་གཅིག་ཏུ་སྨིན་པས་འབྲས་བུ་ལྟ་བུའོ། ། གསང་སྐོར་གྱི་ངོ་བོ་ངོ་སྤྲད་པ་དང་རྟོགས་པ་དུས་མཉམ་པས་ཤེས་རབ་གསུམ་ལ་མ་ལྟོས། རང་བཞིན་དབུགས་ཆད་པ་དང་གྲོལ་བ་དུས་མཉམ་པས་གོམས་སྟོབས་ལ་མ་ལྟོས་མཚན་ཉིད་ནི་སངས་རྒྱས་པ་དང་ཐུགས་རྗེ་འབྱུང་བ་དུས་མཉམ་པས་རྒྱུ་ཚོགས་གཉིས་ལ་མི་ལྟོས་པའོ། །ཡང་གསང་བླ་ན་མེད་པ་ནི། ངོ་བོ་ཤེས་བྱ་མ་ཡིན་པས་ཤེས་བྱེད་ལ་མི་ལྟོས་རང་བཞིན་མངོན་སུམ་མཐོང་བས་ཆོས་ཉིད་ཡིད་དཔྱོད་དུ་མི་གནས། མཚན་ཉིད་ནི་སྣང་བ་བཞིས་འབྲས་བུ་ཕྱིས་དུས་ལ་རེ་བ་མི་འཆའ་བར་ཚེ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་གདོད་མའི་གཞི་དབྱིངས་སུ་སྦྱོར་བའོ། །དེ་ལྟར་བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་མན་ངག་སྡེ་པའི་ལུགས་འདིས་སོ་སོའི་རང་གི་རིག་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཉམས་སུ་མྱོང་བྱའི་ཡུལ་ཡིན་ལ་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྣམ་ཤེས་ཚོ
Chinese
因为二者都不是真实，而是相同，仅仅是假立名言，完全超越了执著的思虑言说，就像火镰一样，直达超越了心、认为、思考和意念的意义要点。如《根本慧论》所说：“一切真实非真实，真实非真实之自性，非真实非非真实，此乃佛陀之教诲。” 妙吉祥（文殊菩萨）说：“自性光明本清净，犹如原始之虚空，无有自性诸法离，法与法性亦皆无，如同无物之虚空，解脱一切语文字。” 如是。 此处虽有诸多内部分类，但总而言之有四类：如同身体的外轮，如同眼睛的内轮，如同心脏的秘密轮，如同圆满一切的极密无上轮。 首先，外轮的体性是烦恼不成立，故将五毒转为道用；自性是无有勤作修持，故一切显现皆为法性之显现；相是无有方分，故空性无有任何分别。 内轮的体性是超越色法，故是无相之法性；自性是无有来去，故是常恒不变之智慧。 相是：扎根于轮回与涅槃二者，犹如树根；自体各异而盘绕，犹如树干；功用显现无不增长，犹如树枝；明分不灭，犹如花朵；种种成熟为一，犹如果实。 秘密轮的体性是认识与证悟同时，故不依赖三种智慧；自性是断气与解脱同时，故不依赖串习之力；相是成佛与生起慈悲同时，故不依赖因缘二者。 极密无上是：体性非所知，故不依赖能知；自性现量见，故法性不住于意念；相是四种显现不希求未来之果，而是以今生即与原始之基界相合。 如是，一切教法的精髓，大圆满诀窍部的宗派，各自的自明是智慧的体验之境，是有漏的取受之识聚。