Tibetan
ས་རང་ཞི་རང་ས་ལ་རྟོག་མེད་དུ་འགྲོའོ། །དེ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་ཇི་ལྟར་གནས་ན། ༈ །ཉམས་དང་པོ་རི་གཟར་གྱིས་འབབ་ཆུ་ལྟ་བུར་མྱུར་དུ་འགྱུར་ཞིང་མི་བརྟན་པ། རྣམ་རྟོག་བུར་ལོང་གི་དུས་ཏེ། སེམས་ཅུང་ཟད་ཟིན་པས་རྣམ་རྟོག་གི་འཕྲོ་འདུ་རིག་པ་ཡིན་པས་སྐྱོན་དུ་མི་བལྟའོ། ༈ །ཉམས་གཉིས་པ་ལྷོ་སྤྲིན་འཚུབས་པ་ལྟ་བུ་ལོང་མ་ལིང་། བན་མ་བུན་མར་གྱུར་པ་ནི། རྟོགས་པ་རེས་གནས། རེས་འཕྲོ་བ་འབྱུང་སྟེ། གནས་པ་ཡོན་ཏན་དུ་མི་བལྟ། འཕྲོ་བ་སྐྱོན་དུ་མི་བལྟ་བར་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྐྱང་བར་ཇེ་བརྟན་དུ་འགྱུར་རོ། ༈ །ཉམས་གསུམ་པ་ཆུ་ཀླུང་དལ་གྱིས་འབབ་བ་ལྟ་བུ་ནི། རེས་འགའ་བདེ་མེ་རེ་གནས་པ། རེས་འགའ་ འཕྲོ་རྒོད་ཅུང་ཟད་འབྱུང་བའོ། ༈ །བཞི་པ་རྦ་རླབས་དང་བྲལ་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུའི་ཉམས་ནི། ཉིན་མཚན་འཁོར་ཡུག་ཏུ་མེ་རི་གནས་པ་དང་། རྣམ་རྟོག་ཡེ་མི་འགྱུ་བ་ལྟ་བུ་འབྱུང་། འདི་ལ་སྐྱོན་ཅན་དང་སྐྱོན་མེད་གཉིས་ཡོད་དེ། མུན་ནེ། ཐོམ་མེ། ལྡོབ་བེ་བ་དེ་ལ་རིག་པ་གཟེངས་བསྟོད། ཧུར་ཕྱུང་། ངར་འདོན། མོས་གུས་ཀྱི་གསོལ་འདེབས་ཡང་ཡང་བྱ། ༈ །སྐྱོན་མེད་པ་ནི། འགྱུ་བ་གཞི་ཐོག་ནས་མི་གཡོ་བ། གནས་པ་འགྱུ་ཐོག་ཏུ་བརྟན་པ། རིག་པ་རང་ངོ་རང་ཤེས་འཕྲོད་དེ། ཀ་དག་གཞིའི་འོད་གསལ་རང་ངོ་འཕྲོད་པར་ཉེ་ཞིང་ངོ་སྤྲོད་མཁན་ཉམས་རྟོགས་ཅན་གལ་ཆེ་བ་ཡིན་ནོ། །མདོར་ན་གནས་པ་དང་འགྱུ་བ་དང་རིག་པས་བསྡུས་པའི་རྟོག་ཚོགས་ཐམས་ཅད་རང་ཞི་རང་ཡལ་དུ་རང་སར་གནས་པའི་ཞི་གནས་ལ་བརྟན་པ་ཐོབ་དགོས་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཞི་གནས་རབ་ཏུ་གནས་པའི་ལྷག་མཐོང་གིས། །ཉོན་མོངས་རྣམ་པར་འཇོམས་ པར་ཤེས་བྱས་ནས། །ཐོག་མར་ཞི་གནས་བཙལ་བྱ་དེ་ཡང་ནི། །འཇིག་རྟེན་ཆགས་པ་མེད་པ་མངོན་དགའ་འགྲུབ། ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ༈ །གསུམ་པ་ལྷག་མཐོང་ངོ་སྤྲོད་པ་ནི། དེ་ལྟར་སེམས་རང་ལུགས་སུ་བཞག་པ་གནས་པའི་ངང་ནས་རྣམ་རྟོག་ཕྲ་རག་ཐམས་ཅད་རང་ཐོག་ཏུ་ཞི་ནས་སེམས་རང་སོར་གནས་པ་ནི་ཞི་གནས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ལ། གནས་པ་དེའི་དུས་ན་རྣམ་རྟོག་གི་འགྱུ་བ་ཆད་པས་ངན་རྟོག་དང་བྲལ། སྒོམ་བྱེད་ཀྱི་འཛིན་པ་མེད་པས་བཟང་རྟོག་བྲལ། སེམས་རང་རིག་ཡུལ་མེད་དུ་གསལ་བས་ལུང་མ་བསྟན་དང་བྲལ་བ། ངོས་བཟུང་མེད་པའི་ཤེས་པ་གསལ་སྟོང་ནམ་མཁའ་དྭངས་པའི་དཀྱིལ་ལྟ་བུ་དེ་རྟོག་མེད་དུ་ངེས་ཤེས་སྐྱེས་ཏེ་གནས་ལུགས་ཀྱི་རང་ཞལ་མཇལ་བ་ལྷག་མཐོང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ། །ཞར་བྱུང་གི་ཞི་ལྷག་ཟུང་འཇུག་ཏུ་ངོ་སྤྲད་པ་ནི།
Chinese
地自寂于地，无念而行。依彼等如何安住？ 第一种体验，如山崖倾泻之水般迅速变化且不稳定，是分别念如泡沫般的时期。稍微把握住心，分别念的涌动是觉性，因此不应视为过失。 第二种体验，如南方乌云翻滚般，昏昏沉沉，迷迷糊糊。有时生起证悟，有时消散。安住不应视为功德，消散不应视为过失，应一心专注于修持，使其更加稳固。 第三种体验，如江河缓慢流淌，有时安住于少许的安乐，有时生起少许的散乱。 第四种体验，如无波涛之大海般的体验，日夜周而复始地安住于明觉，并且生起如分别念完全不动的状态。这有具过失和无过失两种情况。昏暗、茫然、呆滞的状态，要提升觉性，奋力、发狠，反复进行虔诚的祈祷。 无过失的情况是，动摇从根本上不动摇，安住于动摇之上而稳固，觉性自识自知。接近于证悟原始清净之基的光明自性，并且证悟者、具体验者至关重要。 总之，必须获得对包含安住、动摇和觉性的一切分别念聚合，自寂自灭，安住于自身之地的寂止的稳固。如《入行论》所说：“以善安住寂止之胜观，知能摧毁一切烦恼已，当先寻求寂止，彼亦依于世间无贪而成就。” 第三，胜观的介绍是：如此将心安住于自性中，在安住的状态中，一切细微和粗大的分别念都自灭于自身，心安住于自身的状态是寂止的体性。在安住的那个时候，由于分别念的动摇止息，因此远离恶念。由于没有修持者的执着，因此远离善念。心以自明无境的方式显现，因此远离无记。如无所执的觉性，如清澈虚空的中心一般，生起无念的定解，见到实相的自性面容，是胜观的体性。顺带介绍寂止和胜观双运：
English
The ground itself pacifies into the ground, going without thought. How does one abide based on these? The first experience is like water flowing rapidly and unstably down a steep mountain, a time of fleeting thoughts. Slightly grasping the mind, the arising and gathering of thoughts is awareness, so it should not be seen as a fault. The second experience is like a swirling southern cloud, becoming hazy and dim. Sometimes realization abides, sometimes it arises and scatters. Abiding should not be seen as a virtue, and scattering should not be seen as a fault. One should cultivate single-pointedness of mind to become more stable. The third experience is like a river flowing slowly. Sometimes a little bliss abides, and sometimes a little agitation arises. The fourth experience is like an ocean without waves. Day and night, continuously, bliss abides, and it arises as if thoughts do not move at all. This has two aspects: faulty and faultless. In a state of darkness, dullness, and blankness, one should elevate awareness, exert effort, and repeatedly make fervent prayers. The faultless aspect is that movement does not waver from the ground, and abiding is stable upon movement. Awareness recognizes its own face. It is close to realizing the self-face of the primordial purity of the ground luminosity, and the one who introduces it, the experienced one, is very important. In short, one must gain stability in shamatha (calm abiding), where all collections of thoughts, encompassing abiding, movement, and awareness, are self-pacified and self-dissolved, abiding in their own place. As it says in the Bodhicharyavatara: "Having known that vipashyana (insight), which is fully established in shamatha, utterly destroys afflictions, one should first seek shamatha; that too is accomplished by being free from attachment to the world." Third, the introduction to vipashyana is: Thus, placing the mind in its own nature, in the state of abiding, all subtle and coarse thoughts are self-pacified within themselves, and the state of mind abiding in its own place is the nature of shamatha. At that time of abiding, because the movement of thoughts has ceased, one is free from negative thoughts. Because there is no grasping of the meditator, one is free from positive thoughts. Because the mind is clear as self-awareness without an object, one is free from non-determined thoughts. Like the center of clear space, the unapprehended awareness gives rise to the certainty of non-thought, and seeing the self-face of reality is the nature of vipashyana. Incidentally, the introduction to the union of shamatha and vipashyana: