Tibetan
ཚེ་རྣམ་རྟོག་ཐོལ་ཐོལ་སྐྱེས་ཀྱང་ཆུ་དང་རླབས། ནམ་མཁའ་དང་སྤྲིན་ལྟ་བུ་ཤེས་པར་བྱ། ད་མདོར་བསྡུ་ན་སྒོམ་བྱས་ཚད་ལ་གཉིས་སུ་འཛིན་པས་ཕུང་བ་ ཡིན་ཏེ། སྟོང་ཙམ་རིག་ཙམ་དྲན་ཙམ། དེ་བཞིན་དུ་དགེ་བ་སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྟོང་བྱ་སྟོང་བྱེད། རིག་བྱ་རིག་བྱེད། དྲན་བྱ་དྲན་བྱེད། དགེ་བ་བསྒྲུབ་བྱ་བསྒྲུབ་བྱེད། མི་དགེ་བ་སྤང་བྱ་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་བློ་གཉིས་སུ་ཡོད་པ་འདི་ཐམས་ཅད་བློ་གཉིས་འཛིན་ཡིན། ཡོད་པ་བསྒོམ་ཀྱང་བློ། མེད་པ་བསྒོམ་ཀྱང་བློ་སྟེ། མདོར་ན་བསྒོམ་ཚད་བློ་དང་གཉིས་འཛིན་ལས་འགྲོ་ས་མེད་པས་གྲོལ་བའི་སྐབས་མི་རྙེད་དོ། །ཇི་སྐད་དུ། དོན་དམ་བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་འདོད། །ཅེས་སོ། །འོ་ན་གང་སྙམ་ན། གཅོད་ཡུལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་མི་བསྒོམ། མི་རྟོག་པའང་མི་བསྒོམ། བཟང་རྟོག་ལ་སོགས་པའི་རྟེན་གང་ཡང་མི་བསྒོམ། རྣམ་རྟོག་ངན་པ་ལ་སོགས་གང་ཡང་མི་སྤོང་། ཡིད་ལའང་མི་བྱ། གཉིས་འཛིན་གྱི་བློ་སྤང་དགོས་བསམ་ཡང་གཉིས་འཛིན་ཡིན། ཡང་ཁོ་རང་སྟོང་པར་འདུག་གམ། མི་རྟོག་པ་འདུག་གམ། ཡོན་ཏན་འཆར་རམ། སྐྱོན་འཆར་རམ། གནས་སམ། འགྱུ་འམ། དབང་པོ་ལྔ་ལ་རྒྱུའམ། མ་རྒྱུའམ། གང་ལྟར་བྱེད་ཀྱང་བྱེད་དུ་འཇུག །གཉིས་འཛིན་དང་བྲལ་ན་ཡེ་ཤེས་ཤུགས་ཀྱི་མི་འཆར་བའི་དབང་མེད། སྤྲིན་དེངས་ན་ཉི་མ་ཤུགས་ལ་འཆར་བ་དང་འདྲ། འོ་ན་རྣམ་རྟོག་ཤར་ན་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ག་རང་དུ་བཞག་པས་རང་སར་ཡལ་ནས་འགྲོ །དྲན་པ་དང་རྟོག་པ་འདི་ཉན་རང་གཉིས་ཀྱིས་སྤང་བར་འདོད། སེམས་ཙམ་པས་དགག་པར་འདོད། ཕར་ཕྱིན་པས་བཤིག་པར་འདོད། གསང་སྔགས་པས་བསྒྱུར་བར་འདོད། དབུ་མ་པས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པར་འདོད། ཕྱག་ཆེན་པས་སྣང་བ་ལམ་དུ་ཁྱེར་བར་འདོད། རྫོགས་ཆེན་པས་ཡེ་གྲོལ་དུ་འདོད། དེ་ཐམས་ཅད་གནས་ལུགས་རྟོགས་པའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་མ་ཟིན་ན་ཐམས་ཅད་ལ་གཉིས་འཛིན་གྱི་གོལ་ས་རེ་ཡོད་པ་ཡིན། གཅོད་ཡུལ་པས་བཟང་རྟོག་ངན་རྟོག་གང་ཡང་ཆེད་དུ་མི་སྤང་། མི་ འགོག །མི་བཤིག །མི་བསྒྱུར། མི་སྟོང་། རྒྱས་མི་འདེབས། ཡེ་གྲོལ་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པའི་ངང་དུ་འཇོག །འཇོག་ཅེས་པའང་ཚིག་བླ་དྭགས་ཡིན། འཇོག་དང་མི་འཇོག་གང་ཡང་མེད་དོ། །ཟབ་དོན་ལས་རང་བཞིན་ཤེས་ནས་སྤང་བསྒྱུར་ཀུན་གྱི་མཆོག་ཏུ་གསུངས་སོ། །ཁྱད་པར་སེམས་མི་རྟོག་པ་ཁོ་ན་ལ་ལམ་བྱས་ནས་ཀུན་རྫོབ་དགེ་བ་ཙམ་བསྒྲུབ་ན་མུ་བཞིའི་གནས་སུ་གོལ། དགེ་བ་སྤངས་ན་དུད་
Chinese
即使念头突然产生，也要知道它像水和波浪，天空和云彩一样。现在简而言之，修习的程度如果执着于二元对立，就会崩溃，即执着于空性，执着于觉性，执着于念头。同样，对于一切善与恶，都要有空所空，觉所觉，念所念，善所修，恶所断的二元对立之心，这些都是二元执着。修有也是心，修无也是心。总之，修习的一切都离不开心和二元执着，因此无法获得解脱的机会。如是说：胜义非心之行境，心乃世俗之所立。那么，应该怎么做呢？断法之处，大手印是不修空性，也不修无念，也不修善念等任何所依，也不断除恶念等任何事物，也不放在心上。即使想着要断除二元执着之心，也是二元执着。那么，它自己是安住于空性吗？是安住于无念吗？ 功德会显现吗？过失会显现吗？是安住吗？是动摇吗？五根会运行吗？不运行吗？无论如何，都让它自然发生。如果远离二元执着，智慧自然会显现。就像云雾消散，太阳自然显现一样。那么，如果念头生起，该怎么办呢？就那样放下，它自己就会消失。念头和分别念，小乘和自续部认为是应该断除的，唯识宗认为是应该遮破的，中观宗认为是应该破斥的，密宗认为是应该转变的，中观应成派认为是自性空的，大手印认为是将显现转化为道用的，大圆满认为是原始解脱的。如果这一切没有被证悟实相的善知识所引导，那么一切都会有二元执着的过失。断法者不会特意断除善念或恶念，不 遮止，不破斥，不转变，不空性，不增长，安住在原始解脱的自性未成立的状态中。所谓安住，也只是个说法而已，安住与不安住都是不存在的。从甚深意义中认识自性，是断除转变一切的殊胜之法。特别是，如果仅仅以不分别的心作为道用，而仅仅修持世俗的善法，就会陷入四边戏论的境地。如果舍弃善法，就会变成
English
Even if thoughts arise suddenly, know them to be like water and waves, sky and clouds. Now, in short, if the extent of practice is clinging to duality, it will collapse, that is, clinging to emptiness, clinging to awareness, clinging to thoughts. Likewise, for all good and evil, there must be the mind of duality of emptying the empty, knowing the knowable, remembering the memorable, cultivating the virtuous, and abandoning the non-virtuous, all of which are dualistic clinging. Meditating on existence is also mind, and meditating on non-existence is also mind. In short, all that is meditated goes out of mind and dualistic clinging, so there is no opportunity to find liberation. As it is said: Ultimate truth is not the object of mind, mind is considered to be conventional. So, what should be done? In the place of Chö practice, Mahamudra does not meditate on emptiness, nor does it meditate on non-thought, nor does it meditate on any support such as good thoughts, nor does it abandon anything such as bad thoughts, nor does it keep it in mind. Even thinking of abandoning the mind of dualistic clinging is dualistic clinging. Then, does it itself abide in emptiness? Does it abide in non-thought? Will merit manifest? Will faults manifest? Is it abiding? Is it wavering? Do the five senses operate? Do they not operate? In any case, let it happen naturally. If one is free from dualistic clinging, there is no way that wisdom will not manifest spontaneously. It is like when the clouds dissipate, the sun naturally appears. So, if thoughts arise, what should be done? Just leave it as it is, and it will disappear on its own. Hinayana and Svatantrika consider thoughts and discriminations to be abandoned, the Mind-Only school considers them to be refuted, the Madhyamika school considers them to be refuted, the Tantric school considers them to be transformed, the Prasangika Madhyamika considers them to be empty of self-nature, Mahamudra considers the appearance to be taken as the path, and Dzogchen considers it to be primordially liberated. If all of this is not guided by a spiritual friend who has realized the true nature, then everything will have the fault of dualistic clinging. The Chö practitioner does not intentionally abandon good or bad thoughts, does not prevent, does not refute, does not transform, does not empty, does not increase, abides in the state where the self-nature of primordial liberation is not established. The so-called abiding is just a saying, there is neither abiding nor non-abiding. Knowing the self-nature from the profound meaning is said to be the supreme method of abandoning and transforming everything. In particular, if one only takes the non-discriminating mind as the path and only practices conventional virtuous deeds, one will fall into the realm of the four extremes. If one abandons virtuous deeds, one will become
Tibetan
འགྲོར་གོལ།དེ་ནི་ཀུན་གཞི་བསྒོམས་པ་ཡིན། སྒོ་ལྔ་དྭངས་གསལ་མ་བཅོས་པ་ལ་ལམ་དུ་བྱས་ནས་བསྒོམ་ན་གཟུགས་ཁམས་སུ་གོལ། དེ་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་སམ།སེམས་ཀུན་རྫོབ་པ་བསྒོམས་པ་ཡིན། ཚོགས་དྲུག་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་ཤར་གྲོལ་ལ་ལམ་དུ་བྱས་ཏེ་བསྒོམ་ན་འདོད་ཁམས་སུ་གོལ། དེ་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་བསྒོམས་པ་ཡིན་ཏེ། ཨཱརྱ་དེ་ཝས། ཕྱི་ནང་ལྷ་འདྲེས་འཁོར་དང་འདས། །སྣང་དང་སྟོང་པ་ལ་སོགས་པའི། ། གཉིས་སྣང་བྲལ་བ་སངས་རྒྱས་ཀྱི། །དགོངས་པ་མ་ནོར་མ་བཅོས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལས་གཞན་མི་སྨྲའོ། །ཤེས་རབ་དེ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཐབས་ལ་བསྟན་པ་ནི། ཡང་ཨཱརྱ་དེ་ཝས། འོན་ཀྱང་ཐབས་ལ་མ་བརྟེན་པར། །ཤེས་རབ་མངོན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །སོ་ནམ་སྔོན་དུ་མ་སོང་བའི་ལོ་ཏོག་མི་འབྱུང་བ་དང་མཚུངས། །ཞེས་སྦྱིན་པ་ནས་བསམ་གཏན་བར་གྱི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་རྫོགས་དགོས་ཏེ། སྡུད་པ་ལས། ཇི་སྲིད་དགེ་བའི་རྩ་བ་མ་རྫོགས་པར། །དེ་སྲིད་སྟོང་ཉིད་དམ་པ་ཐོབ་མི་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་དགེ་རྩ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཉིས་ལས་ལྷག་པ་མེད་པས་ཟུང་འབྲེལ་དུ་བསྒོམ་དགོས་ཏེ། ས་ར་ཧས། སྙིང་རྗེ་དང་བྲལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཞུགས་གང་། དེས་ནི་ལམ་མཆོག་རྙེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་སྙིང་རྗེ་འབའ་ཞིག་བསྒོམ་པས་ཀྱང་། །འཁོར་བ་འདིར་གནས་ཐར་པ་ཐོབ་མི་འགྱུར། །གང་ཡང་གཉིས་པོ་ སྦྱོར་བར་ནུས་པ་དེས། །འཁོར་བར་མི་གནས་མྱ་ངན་འདས་མི་གནས། །ཞེས་དང་། དམ་པས། སྙིང་རྗེ་མ་སྐྱེས་ན་རྟོགས་པ་མི་སྐྱེ། ཉ་ཆུ་ལ་འོངས། སྐམ་ལ་མི་འོངས། །དེ་བཞིན་དུ་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་མེད་མི་སྲིད་གསུངས། ཡ་བྲལ་དུ་སོང་ན། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བལྟ་ཉེས་ན། །ཤེས་རབ་ཆུང་རྣམས་ཕུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། སྟག་ཚང་ལོ་ཙྪ་བ་ཤེས་རབ་རིན་ཆེན་གྱིས། མི་ཚེ་ཆོས་ལ་བསྐྱལ་ཟེར་ཡང་། སྒོམ་གྱི་གནད་མི་ཤེས་པའི་སྒོམ་ཆེན་འདི་ཚོ། ཚེ་སྟོང་ཟད་བྱས་པས་མི་ཆོག །ཕྱི་མར་དུད་འགྲོ་དང་གཟུགས་མེད་པའི་ལྷར་སྐྱེ། དེ་བས་ཀྱང་སྟོང་པ་ཞེན་པ་རྣམས་ནི་དམྱལ་བ་ཐར་མེད་དུ་སྐྱེ་བར་འདུག །མི་ཚེ་སྟོང་ཟད་མཉམ་པ་ལ་འཇིག་རྟེན་པ་འདི་ཚོ་ཕྲལ་རྐང་སྐྱིད་པ་འདུག་གསུངས་པས། དེ་ཡེ་གྲོལ་དུ་མ་ཤེས་པ་དང་། རྩལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་མ་ཤར་བ་རྣམས་ལ་གསུངས། གྲུབ་ཐོབ་སྨྱོས་སྐྱི་ཁུང་པས་ཀྱང་། མི་ལོ་བཞི་བཅུའི་བར་དུ་བསྒོམས་ཀྱང་ཡོན་ཏན་སྣ་གཅིག་མ་སྐྱེས། ཕྱིས་གྲུབ་ཐོབ་ཡུ་མོ་བ་དང་
Chinese
歧途。那是修习阿赖耶识。如果将五根的清净、不造作作为道来修习，就会误入色界。那是修习阿赖耶识的识，或者说是修习虚假的意识。如果将六识聚集于对境，并将任运解脱作为道来修习，就会误入欲界。那是修习五根的识。圣天（阿arya Deva）说：内外神鬼轮涅槃，显现空性等等之，离于二取佛陀意，无谬无改是正道。除了这些，我什么也不说。下面讲示证悟智慧的方法。又是圣天（阿arya Deva）说：然而不依于方便，智慧不会显现的。如同不事先耕耘就不会有收成一样。所以必须圆满布施到禅定之间的所有善根。《摄颂》中说： 只要善根没有圆满，就无法获得殊胜的空性。 也就是说，在所有善根中，没有比两种菩提心更殊胜的，所以必须修习二者结合。萨ra哈说： 远离慈悲而入空性者，彼者不能获得殊胜道。 仅仅修习慈悲的话，就会停留在轮回中，无法获得解脱。 能够结合二者的人，不住轮回也不住涅槃。 达玛巴说： 如果没有生起慈悲心，就不会生起证悟。 鱼在水中来，在陆地上不来。 同样，证悟空性时，不可能没有慈悲心。 如果走向极端，龙树（Klu sgrub）说： 如果错误地看待空性，智慧浅薄者将会毁灭。 达仓洛扎瓦·喜饶仁钦（Stag tshang lo tsstsha ba shes rab rin chen）说： 虽然说一生都用于佛法，但是这些不了解修习要点的修行者们，白白浪费生命还不够，死后会转生为畜生和无色界的天神。 相比之下，执着于空性的人们会转生到无法解脱的地狱。 白白浪费生命，还不如这些世俗人无拘无束地生活快乐。 这是对那些不了解原始解脱，以及没有生起大慈悲心的人说的。 成就者斯吉康巴（Grub thob smyos skyi khung pa）也说： 即使修习了四十年，也生不起一个功德。 后来遇到了成就者玉莫瓦（Yumo ba）和
English
Going astray. That is meditating on the alaya. If you take the purity and non-fabrication of the five senses as the path to meditate, you will go astray into the form realm. That is meditating on the consciousness of the alaya, or meditating on the false mind. If you take the six aggregates as the object and take spontaneous liberation as the path to meditate, you will go astray into the desire realm. That is meditating on the consciousness of the five senses. Arya Deva said: "Inner and outer gods and demons, samsara and nirvana, appearances and emptiness, etc., the Buddha's intention free from dualistic appearance, is the unerroneous and unaltered path." I will not say anything else other than that. The method for realizing that wisdom is shown below. Again, Arya Deva said: "However, without relying on skillful means, wisdom will not manifest. It is like not having a harvest without prior cultivation." Therefore, all the roots of virtue from generosity to meditation must be perfected. The Compendium says: "As long as the roots of virtue are not perfected, one will not attain the supreme emptiness." That is to say, among all the roots of virtue, there is nothing more supreme than the two bodhicittas, so they must be meditated on in union. Saraha said: "Whoever enters emptiness without compassion, he will not find the supreme path. But if you only meditate on compassion, you will remain in samsara and will not attain liberation. Whoever is able to combine the two, will not abide in samsara or nirvana." Dampa said: "If compassion does not arise, realization will not arise. Fish come in water, not on land. Likewise, when realizing emptiness, it is impossible not to have compassion." If you go to extremes, Nagarjuna (Klu sgrub) said: "If you look at emptiness wrongly, those with little wisdom will be destroyed." Stagtsang Lotsawa Sherab Rinchen said: "Although they say they have spent their lives in Dharma, these meditators who do not understand the key points of meditation, it is not enough to waste their lives in vain, they will be reborn as animals and formless gods in the future. Compared to that, those who are attached to emptiness will be reborn in hell from which there is no escape. Wasting their lives in vain, these worldly people are happier living freely." This is said to those who do not understand primordial liberation and have not generated great compassion. The accomplished one, Nyoskyi Khungpa, also said: "Even if I meditated for forty years, I did not generate a single quality. Later I met the accomplished one Yumo wa and"