Tibetan
མེད་དུ་རྟོགས་དགོས་པ་སྟེ། ཤེར་སྙིང་ལས། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གཟུགས་མེད་སོགས་ནས་ཐོབ་པའང་མེད་དོ་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་གསལ་བས། སྐྱེ་བ་མེད་པ་རྣམ་ཐར་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ཅན་ནོ། །དེས་ན་སེམས་ཉིད་སྟོང་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །སེམས་བྱུང་དྲན་པའི་རྣམ་རྟོག་དགའ་མི་ དགའ། བདེ་སྡུག་མཐོ་དམན་ཆགས་སྡང་ཆོས་བརྒྱད་ལ་སོགས་ཅི་ཤར་ཡང་སྟོང་ཉིད་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བཀའ་མདོ་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་སེམས་ཉིད་དངོས་མེད་དུ་བཤད། བླ་མས་ཀྱང་དངོས་མེད་དུ་ངོ་སྤྲད། །རང་གིས་བལྟས་པས་ཀྱང་དངོས་མེད་དུ་འདུག་པ་དེ། ཆོས་ཉིད་མ་ནོར་བ་ཡིན་པས་ཐག་ཆོད་པར་བྱ་སྟེ། །འཇམ་དཔལ་མཚན་བརྗོད་ལས། གྲུབ་པ་མཐར་ཕྱིན་འཁྲུལ་པ་མེད། །ནོར་བ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྤངས། །དོན་གསུམ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པའི་བློ། །ཀུན་དོན་ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་བདག །ཅེས་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་མཐར་ཕྱིན་པའི་ཡེ་ཤེས་རྟོགས་པ། །དེས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གྲུབ་པའི་མཐར་ཕྱིན་པ་བྱེད། ཡེ་ཤེས་དེ་ཡང་ནོར་བ་དང་འཁྲུལ་པ་རྣམས་ཡང་དག་པར་སྤངས་ཏེ། དྲང་བའི་དོན་ཀུན་རྫོབ་དང་། ངེས་པའི་དོན་དོན་དམ་པ་དང་། ཉན་རང་ནས་ཐེག་རིམ་དགུའི་བར་ཐེག་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་དོན་དང་གསུམ་ལ་ཐེ་ ཚོམ་མེད་པ་དང་། གྲུབ་པའི་མཐའ་རྣམ་པར་ངེས་པ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཡོན་ཏན་དང་། སྐུ་གསུང་ཐུགས་གསུམ་གྱི་བདག་པོར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་ཉམས་ཁྲིད་སྐྱོང་བ་ལ་བཞི། མཉམ་གཞག་དང་། རྗེས་ཐོབ་དང་། ཟུང་འཇུག་དང་། །སྤྱོད་པའོ། །དང་པོ་ལ་སྔོན་དུ་ངོ་སྤྲོད་ཀྱི་སྐབས་སུ་གོ་བ་ཙམ། །མྱོང་བ་ཙམ། རེག་ཙམ་ཤེས་ཙམ། དྲན་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་སྟེ། བསྒོམ་པ་མ་ཡིན་གོམས་པ་ཡིན་གསུངས་པ་ལྟར་ཉམས་མྱོང་གོམས་སུ་བཅུག་ནས་བརྟན་པ་ཐོབ་པར་མ་བྱས་ན། ངོ་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་གྲུབ་པ་མི་ཐོབ་སྟེ། ཀུན་དགས་དམ་པ་རིན་པོ་ཆེ་ལ་བོད་དུ་གྲུབ་ཐོབ་ཉུང་བ་གདའ་བས་དེ་ཅི་ལགས་ཞུས་པས། དམ་པ་རིན་པོ་ཆེས། །སྒྲུབ་པ་ལ་དལ་ཁོམ་བྱེད་པའི་མིས་དངོས་གྲུབ་མི་ཐོབ། སྐལ་མེད་ལོག་ལྟ་ཅན་གྱིས་རིག་པ་མི་འཆུན། ཚོགས་མ་བསགས་པའི་གང་ཟག་ལ་ངེས་ཤེས་མི་སྐྱེ། དྲེད་ པོ་ཆོས་རྒྱུས་ཅན་ལ་ཉམས་མྱོང་གི་ཚད་མེད། འཁོར་བ་ལ་བློ་མ་ལོག་པའི་མིས་ཆོས་མཐར་མི་ཕྱིན། སྙིང་ལ་རུས་པ་མེད་པའི་མིས་དཀའ་ཐུབ་མི་ནུས། རྟོག་གེ་སྒྲ་ཚད་ལ་བསླབ་པའི་མིས་གདམས་ངག་མི་གོ །སེམས་ལ་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་གོ་ཆ་མེད་པའི་མིས་ཅི་ཡང་མི་འགྲུབ། སངས་མ་རྒྱས་ཀྱི་བར་དུ་
Chinese
必须认识到这一点。如《般若心经》所说：“空性中无色等，亦无所得。”等等，阐明了无生是三解脱的自性。因此，心性是空性的缘故，心所生起的念头分别，无论喜欢不喜欢，快乐痛苦，高低，贪嗔，八法等等显现什么，都是空性无生的。如此，一切经、律、论都说心性是无实有的。上师也开示是无实有的。自己观察也是无实有的，这是不错误的法性，因此要确信。如《文殊师利名号经》所说：“成就至究竟，无有错谬，一切错误皆已断除，具足三义无犹豫之智，一切义利三功德之主。”因此，无有怀疑地证悟究竟的智慧，由此能成办利益有情究竟的成就。那个智慧也已彻底断除了错误和错谬，对于正直之义——世俗谛，决定之义——胜义谛，以及从声闻缘觉到九乘次第的各种乘的意义这三者，没有怀疑。并且，为了知晓成就的边际而完全确定，那会成为利益有情的功德，并且会成为身语意三者的主宰。之后，修持窍诀有四种：等持，后得，双运，以及行持。第一种，先前在开示的时候，仅仅是理解，仅仅是体验，仅仅是接触，仅仅是知晓，仅仅是忆念是不够的。如所说“不是修习而是习惯”，像这样将体验融入习惯，如果没有获得稳固，仅仅是认识是不可能获得成就的。衮达请问丹巴仁波切说：“在藏地成就者很少，这是为什么？”丹巴仁波切说：对于修行，懒惰闲散的人不会获得成就。没有福分，持邪见的人不会掌握明智。没有积累资粮的人不会生起定解。迟钝而只懂一些佛法故事的人没有体验的量度。没有厌离轮回的人不会走到佛法的尽头。心中没有骨气的人无法忍受苦行。学习辩论、因明的人不会理解窍诀。心中没有精进铠甲的人什么也不会成就。直到不成佛为止。
English
It is necessary to realize this. As the Heart Sutra says, "In emptiness, there is no form, etc., and no attainment either," thus clarifying that unborn is the nature of the three liberations. Therefore, since the nature of mind is emptiness, whatever thoughts and concepts arise, whether liked or disliked, happiness or suffering, high or low, attachment or aversion, the eight worldly concerns, etc., are all emptiness and unborn. Thus, all the Sutras, Vinaya, and Abhidharma explain that the nature of mind is without inherent existence. The Lama also introduces it as without inherent existence. And when one looks, it also appears to be without inherent existence. This is the unerring nature of reality, so one should be certain of it. As it says in the Manjushri Namasamgiti, "Accomplishment to the ultimate end, without error, all mistakes are completely abandoned, a mind without doubt in the three meanings, the lord of all benefit, the three qualities." Therefore, realizing the ultimate wisdom without doubt, one accomplishes the ultimate benefit for sentient beings. That wisdom also completely abandons errors and mistakes, and has no doubt about the three meanings: the provisional meaning—conventional truth, the definitive meaning—ultimate truth, and the meaning of the various vehicles from the Shravakas and Pratyekabuddhas up to the nine levels of vehicles. And, in order to know the limit of accomplishment and be completely certain, that becomes the quality of benefiting sentient beings, and becomes the master of the three kayas. Then, there are four ways to maintain the practice instructions: Samatha, Vipassana, Yuganaddha, and Conduct. For the first, it is not enough to have just understanding, just experience, just contact, just knowledge, just remembrance at the time of introduction. As it is said, "It is not meditation but habituation," like that, one must integrate experience into habit and gain stability. If one does not do that, one cannot attain accomplishment just by recognizing it. Kundag asked Dampa Rinpoche, "There are few accomplished ones in Tibet, why is that?" Dampa Rinpoche said, "Those who are lazy and idle in practice will not attain accomplishment. Those who are without fortune and hold wrong views will not master intelligence. Those who have not accumulated merit will not generate certainty. Those who are dull and only know some Dharma stories have no measure of experience. Those who have not turned their minds away from samsara will not reach the end of the Dharma. Those who have no backbone in their hearts cannot endure asceticism. Those who study debate and logic will not understand the instructions. Those who do not have the armor of diligence in their minds will not accomplish anything. Until one becomes a Buddha."
Tibetan
དེའི་ངང་ལས་གཞན་དུ་མ་ཡེངས་པར་དྲན་པ་རྒྱུན་ཆགས། ཉམས་ལེན་ཡེངས་མེད། གཉེན་པོ་བརྗོད་མེད་དུ་ཉམས་སུ་བླངས་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པས། དབེན་པའི་གནས་སུ་ལུས་གནད་གང་བདེ་བྱས་ལ་མིག་བར་སྣང་ལ་གཏད་མེད་དུ་བཞག །སེམས་ལ་ཅི་ཡང་མི་མནོ། ཡིད་ལ་དྲན་པ་དང་རྟོག་པར། ང་དང་གང་ལ་མི་སེམས་པའི་ངང་དུ་ཞོག །རྣམ་རྟོག་གློ་བུར་ཐོལ་ཐོལ་སྐྱེས་ཀྱང་ཆུ་དང་རླབས་བཞིན་ནམ། ནམ་མཁའ་སྤྲིན་ཕུང་བཞིན་དུ་རང་ཞི་རང་གྲོལ་གྱི་གནད་ཤེས་པར་བྱས་ལ་ཕྱམ་མེར་ཞོག །དྲན་རྟོག་ཅི་ཤར་ཡང་སེམས་ཀྱི་ ཆོ་འཕྲུལ་ཡིན། དེ་སྟོང་པ་ཡིན། སྟོང་པ་ཆོས་སྐུ་ཡིན་པར་ཐག་རྦད་དེ་བཅད། མཉམ་གཞག་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྣང་ཡང་སྟོང་པ་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ལྟ་བུ། ཡུལ་ཅི་ལ་ཡང་མི་དམིགས། བློས་གང་ལ་ཡང་མི་འཛིན་མི་དཔྱོད་ཧ་རེ་བཞག་པར་བྱ། སྤྱིར་མཉམ་གཞག་ལ་སོ་སོའི་བཞེད་ལུགས་སྣ་ཚོགས་པ་ཡོད་ཀྱང་། ཟབ་དོན་གཞུང་ནས་བཤད་པའི་མ་ཅིག་གི་དགོངས་པ་འཁྲུལ་མེད་ཡིན་ཏེ། བཀའ་ཚོམ་དྲིས་ལན་ལས། སེམས་ནི་ནམ་མཁའི་ངང་དུ་བཞག །དམིགས་པ་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་བཞག །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྐྱེ་མེད་པས། །རེ་དོགས་མེད་པར་བཞག་པ་ཡིན། །སྐྱེ་མེད་བྱ་བ་བྲལ་བ་ཡིན། །མ་བཅོས་ལྷུག་པར་བཞག་པ་ཡིན །ཆོས་ཉིད་བློ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར། །རྩིས་མེད་ཡན་པར་བཞག་པ་ཡིན། །རེས་འགའ་མི་མགོ་སྐམ་པོ་བཞིན། །སྒོ་ལྔ་ཧར་རེ་བཞག་པ་ཡིན། །རེས་འགའ་བུ་ཆུང་གཉིད་ལོག་བཞིན། །ལྷན་ནེ་ཉལ་ལེ་བཞག་པ་ཡིན། ། ཡེངས་མེད་ངང་དུ་བཞག་པ་ཡིན། །འདུན་མེད་ཚུལ་དུ་བཞག་པ་ཡིན། །ཞིག་པོའི་ཚུལ་དུ་བཞག་པ་ཡིན། །རང་ཐད་དུ་ནི་བཞག་པ་ཡིན། །གཟའ་གཏད་མེད་པར་བཞག་པ་ཡིན། །གོ་བའི་གནད་ཀྱིས་མ་ཟིན་ན། །ཇི་ལྟར་བཞག་རུང་མ་བཞག་རུང་། །ཐ་མལ་ཤེས་པ་ཡེངས་མེད་ལ། བཅོས་སླད་དྲི་མས་མ་གོས་པར། །རང་གྲོལ་རག་སར་བཞག་པ་ཡིན། །རྣམ་རྟོག་བྱུང་ཡང་ཆོས་ཉིད་གྲོགས། །ཕྱི་ནང་ཆོས་ལ་ཤེས་རབ་འཕེལ། །རྟོགས་པ་ཐོབ་པས་སངས་རྒྱས་འབྱུང་། །དེ་ཕྱིར་རྣམ་རྟོག་བཤེས་གཉེན་གྲོགས། །མི་རྟོག་སྟོང་པས་ལམ་མི་བགྲོད། །རྣམ་རྟོག་མ་འགོག་རིགས་ཀྱི་བུ། །གོ་བའི་གནད་ཀྱིས་མ་ཟིན་ན། །གང་ལྟར་བཞག་ཀྱང་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ། །ཇི་ལྟར་བཞག་ཀྱང་རྣམ་རྟོག་རྒྱུ། །འོན་ཀྱང་དེ་ལྟར་བསླབ་པར་བྱ། །ཞེས་དང་། ལེའུ་ལག་ལས། ཆོས་ལ་རེ་ན་འཆིང་བ་ཡིན། །ཕྱིན་ཟིན་ལམ་ལ་ལྟོས་མེད་ལྟར། །སེམས་ཉིད་ གདོད་ནས་དག་པ་ལ། །སྟོང་དང་ཞི་གནས་བསྒོམ་མི་དགོས། །སེམས་ཉིད་ཡེ་ནས་རང་སྟོང་ལ།
Chinese
在那样的状态中，不要散乱，保持正念的持续。修习不散乱，无可言说的对治要修习。如是说。在寂静的地方，身体姿势怎么舒服怎么做，眼睛无所执着地看着虚空。心里什么也不想。对于忆念和分别，保持在不思念我和任何事物的状态中。即使分别念突然涌现，也要像水和波浪一样，或者像天空中的云朵一样，懂得自息自解的关键，然后放松。无论什么念头生起，都是心的 幻化。它是空性。要彻底断定空性就是法身。在等持中，一切法显现，但空性如虚空中心。不对任何境执着。心里不对任何事物执取、不作分别，放松地放下。一般来说，对于等持，有各种各样的观点。但从甚深意义的经论中所说的玛吉的无谬见解是：在《教言汇集问答录》中说：心安住在虚空的状态中。安住在无所缘的状态中。心的自性是无生的，因此，安住在无希冀无恐惧的状态中。无生是无为的。安住在无造作的放松状态中。因为法性超越了思维，所以安住在无算计的放任状态中。有时像干枯的人头一样，五根门放松地放下。有时像熟睡的婴儿一样，懒洋洋地躺着。 安住在不散乱的状态中。安住在无欲求的状态中。安住在像死人一样的状态中。安住在自己的本然状态中。安住在无所牵挂的状态中。如果不能理解要领，无论怎么安住，都和不安住一样。在普通觉知不散乱的状态中，不被造作的垢染所染污，安住在自解脱的境地中。即使生起分别念，法性也是帮助。内外对佛法的智慧增长。通过证悟获得成佛。因此分别念是善知识、是帮助。不分别的空性不能行走道路。不阻止分别念，种姓之子。如果不能理解要领，无论怎么安住，都是错乱的因。无论怎么安住，都是分别念的因。然而，应当那样修习。如是说。在《支分》中说：如果对法有所期望，就是束缚。就像对已经走过的道路不再留恋一样。心性 本来清净，不需要修空性和寂止。心性本来就是自性空。
English
In that state, without distraction, maintain continuous mindfulness. Practice without distraction. Practice the antidote in an inexpressible way. Thus it is said. In a secluded place, make the body posture comfortable and let the eyes rest without fixation in the space. Do not think of anything in the mind. For memory and thoughts, remain in a state of not thinking of myself or anything. Even if sudden thoughts arise abruptly, like water and waves, or like clouds in the sky, know the key to self-pacification and self-liberation, and then relax. Whatever thoughts arise are the manifestations of the mind. It is emptiness. Decisively determine that emptiness is the Dharmakaya. In Samadhi, all phenomena appear, but emptiness is like the center of the sky. Do not fixate on any object. Do not grasp, judge, or analyze anything in the mind, just relax and let go. In general, there are various views on Samadhi. But the unerring view of Machig as explained in the profound scriptures is: In the "Collection of Teachings: Questions and Answers," it says: The mind rests in the state of space. Rest in a state without any object of focus. The nature of the mind is unborn, therefore, rest in a state without hope or fear. Unborn is non-action. Rest in a relaxed state without fabrication. Because Dharma-nature transcends thought, rest in a reckless, unrestrained state. Sometimes like a dry human head, the five sense gates are relaxed and let go. Sometimes like a sleeping baby, lie down lazily. Rest in a state of non-distraction. Rest in a state without desire. Rest in a state like a dead person. Rest in your own natural state. Rest in a state without attachment. If you do not understand the key point, no matter how you rest, it is the same as not resting. In the ordinary, undistracted awareness, without being stained by the defilements of fabrication, rest in the state of self-liberation. Even if thoughts arise, Dharma-nature is a help. Inner and outer wisdom in the Dharma increases. Enlightenment is attained, and Buddhahood arises. Therefore, thoughts are spiritual friends, they are help. Non-discriminating emptiness cannot walk the path. Do not stop thoughts, son of the lineage. If you do not understand the key point, no matter how you rest, it is the cause of confusion. No matter how you rest, it is the cause of thoughts. However, you should practice like that. Thus it is said. In the "Limbs," it says: If you have expectations of the Dharma, it is bondage. Just as you do not look back at the path you have already traveled. The nature of mind is originally pure, there is no need to meditate on emptiness or tranquility. The nature of mind is originally self-empty.