Tibetan
ར་གྱི་ཁྱབ་བདག་བླ་མ་ལ། རྣམ་པ་དང་བཅས་པའི་སྐུ་ལ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ། བཤད་པར་དམ་བཅའ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཡི་གེ་པའི་ངོར་དང་། རྩོམ་པ་པོའི་མཆོད་བརྗོད་དོ། །དང་པོ་ནི། དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེའང་ཤྲཱི་ཞེས་པའི་སྒྲ་ལས་དཔལ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའམ་བསྟེན་པར་བྱ་བའི་དོན་ཅན་ཏེ། ཧེ་བཛྲ་ལས། ཤྲཱི་ནི་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཏེ། །ཞེས་དང་། སྐད་ཀྱི་བྱིངས་ལས་ཤྲིཉུ་བསྟེན་པའོ། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་སྲིད་ཞིའི་དཔལ་དུ་གྱུར་ ཅིང་། སྣང་སྟོང་ཐབས་ཤེས་སྐུ་ཡེ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་གྱིས་ན་དཔལ་དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེའང་ཡིན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་ཅེས་བྱར་བརྗོད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ངེས་པས་དེ་དག་མི་ཕྱེད་པར་འཆང་བས་ན་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ངམ། དེ་དག་གཉིས་མེད་དུ་བསྟེན་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་སྟེ། དེ་ལ་གུས་པས་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་པའོ། །དེ་ལ་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་དང་སྦྱར་ན། ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཞེས་གསུམ་ཀའི་བཤད་པའི་གཞིར་དྲངས། གང་ལ་ན། གཞི་དུས་འཁོར་འདས་གཉིས་ཀའི་དཔལ་དུ་གྱུར་ཅིང་། སྣང་བ་དང་སྟོང་པ་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཚུལ་དུ་འཆང་བ་སྟེ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་སེམས་ཉིད་དེ་ལའོ། །ལམ་དུས་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དཔལ་དང་ལྡན་པ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མི་ཕྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཆང་བར་བྱེད་པའི་སེམས་ཉིད་དེ་ལའོ། །འབྲས་དུས་སྲིད་ཞིའི་གནས་ཐམས་ཅད་དུ་བསྟན་པར་འོས་པའི་དཔལ་དུ་གྱུར་པ། གཞོམ་དུ་མེད་པའི་དོན་དམ་ཆོས་ ཀྱི་སྐུ་དང་། གཞན་སྣང་ཀུན་རྫོབ་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་དག་ཉི་མ་དང་འོད་ཀྱི་ཚུལ་ལས་ཐ་དད་དུ་མི་ཕྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་ཟུང་འཇུག་ཏུ་འཆང་བའི་སེམས་ཉིད་དེ་ལའོ། །དུས་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པའི་ཐོག་མར་དགོས་པ་བཤད་པ་མཐར་ཕྱིན་པའི་ཆེད་དུ་གང་ཟག་རྒྱལ་བ་རང་བྱུང་ཞབས་ཀྱིས། ཚུལ་སྒོ་གསུམ་གུས་པས་ཕྱག་མཛད་པ་དེ་བཞིན་དུ་བདག་ཅག་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་འཆད་ཉན་ལ་འཇུག་པའི་དང་པོར་ཕྱག་བྱས་ནས་འཇུག་དགོས་པར་གདམས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཅིང་ཐམས་ཅད་གཟིགས། །ཕྱི་ནང་གཞན་གསུམ་དེ་ཉིད་སྟོན། །གནས་སྐབས་བཞི་ཡི་འཁྲུལ་པ་སེལ། །དཔལ་ལྡན་བླ་མ་ལ་ཕྱག་འཚལ། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། ཤེས་བྱ་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་
Chinese
对于语自在的怙主上师，对于具有相的身体，对于大乐的身体敬礼，誓言宣说。初分有二，书写者的名义和，作者的赞颂。初者是，顶礼吉祥金刚持。如是说，其中“ཤྲཱི་(Śrī，梵文天城体，Śrī，吉祥)”之声，吉祥是无二或应依之义，如《黑汝嘎续》中说：“ཤྲཱི་(Śrī，梵文天城体，Śrī，吉祥)是无二智慧。”又如，从词的词根“ཤྲིཉུ་(Śriñu)”是依止之义。如是所说，功德的差别成为有寂的吉祥，并且，显空方便智慧身本来就是无二之义，所以吉祥即是金刚，如云：“金刚说为不可坏。”如是所说之义，彼等不分别而执持，所以是吉祥金刚持，或者，彼等无二而应依止，所以是吉祥金刚持。对此以恭敬心敬礼。如是。对此与基道果三者结合，敬礼是作为三者宣说的基础。对谁敬礼呢？基位时，成为轮涅二者的吉祥，显现和空性无有分别的金刚，执持俱生之方式，即自性光明的心性。道位时，具有无有对境的大悲和一切种类的殊胜，以及具有无二空性的吉祥，方便和智慧无有分别的金刚，各自以自证的方式执持的心性。果位时，成为有寂一切处所应赞叹的吉祥，不可摧毁的胜义法身，以及他显现的世俗色身，如同太阳和光芒的方式，无有分别的金刚双运所执持的心性。时，为了究竟宣说著书之初的必要，胜者让炯巴（Rangjung Dorje，1284-1339）说，以恭敬的身语意三门敬礼，如是吾等也应在讲说听闻之初，先行敬礼之后再进入。二者是，遍知且遍见，内外其他三者即彼示，遣除四种状态之错乱，顶礼具吉祥上师。如是说，所知如所有和尽所有的一切法
English
To the master of speech, the lama, to the body with form, to the body of great bliss, I prostrate, vowing to explain. Firstly, there are two parts: the scribe's perspective and the author's homage. The first is: I prostrate to glorious Vajradhara. It is said that the sound "Śrī" (Sanskrit Devanagari, Śrī, meaning auspiciousness) implies that auspiciousness is non-dual or worthy of reliance. As stated in the Hevajra Tantra: "Śrī (Sanskrit Devanagari, Śrī, meaning auspiciousness) is non-dual wisdom." Also, from the root of the word "Śriñu" means to rely on. As explained, the distinction of qualities becomes the auspiciousness of existence and peace. Furthermore, the essence of appearance and emptiness, skillful means and wisdom, body and primordial wisdom being non-dual, that auspiciousness itself is also Vajra, as it is said: "Vajra is said to be indestructible." With the certainty of these words, since they are held without separation, it is glorious Vajradhara. Or, since they are to be relied upon as non-dual, it is glorious Vajradhara. To that, I respectfully prostrate. Thus it is. Relating this to the three, ground, path, and result, "I prostrate" is drawn as the basis for explaining all three. To whom? At the time of the ground, it becomes the auspiciousness of both cyclic existence and nirvana, and the Vajra, in which appearance and emptiness are inseparable, is held in the manner of co-emergence, which is the mind-essence that is naturally luminous. At the time of the path, it possesses the auspiciousness of great compassion without object and the supreme of all aspects, and the Vajra in which emptiness is non-dual, the skillful means and wisdom are held by the mind-essence in the manner of self-awareness. At the time of the result, it becomes the auspiciousness worthy of praise in all places of existence and peace, the ultimate Dharmakaya that is indestructible, and the conventional form body of other appearances, the mind-essence held in the union of Vajra, inseparable from the manner of the sun and its rays. At the time, in order to thoroughly explain the necessity at the beginning of composing the treatise, the Victorious Rangjung Dorje said, paying homage with the three doors of body, speech, and mind with reverence, likewise, we should also first pay homage before engaging in teaching and listening. The second is: Omniscient and all-seeing, showing the very nature of the three, outer, inner, and other, dispelling the confusion of the four states, I prostrate to the glorious Lama. It is said that all phenomena, as they are and as many as they are,
Tibetan
གཞན་གྱི་བརྡ་དང་རྣམ་རིག་ལ་མ་བརྟེན་པར་རང་གི་མཁྱེན་པས་རྟོགས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དེའང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་སམ་མཚན་ཉིད་སྒྲིབ་པ་མེད་པར་མངོན་སུམ་དུ་གཟིགས་པས་སྤངས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟེ་མཁྱེན་པའི་ཡོན་ཏན་དང་། ཕྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་། ནང་རྡོ་རྗེའི་ ལུས། གཞན་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་གསུམ་དང་དེ་དག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བདེ་བ་དང་སྟོང་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་གིས་མངོན་སུམ་དུ་གཟིགས་པ་ལྟར་གདུལ་བྱ་གཞན་ལ་སྟོན་པ་བརྩེ་བའི་ཡོན་ཏན་དང་། དེ་ལྟར་ཕྱི་ནང་གཞན་གསུམ་གྱི་སྣང་ཚུལ་སྣང་བ་ལྟར་མ་གྲུབ་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གནས་ལུགས་སུ་བསྟན་པས་སྦྱང་གཞི། སྦྱང་བྱ། སྦྱོང་བྱེད། སྦྱངས་འབྲས་རྣམས་ཤེས་ནས་ལམ་ལ་བརྩོན་པའི་ཐབས་ལ་མཁས་པས་གདུལ་བྱའི་རྒྱུད་ཀྱི་གཉིད་དང་རྨི་ལམ་དང་སྙོམས་འཇུག་དང་སད་པ་སྟེ་གནས་སྐབས་བཞིའི་འཁྲུལ་པའི་དྲི་མ་སེལ་ཅིང་། འབྲས་བུ་སྐུ་བཞི་ཐོབ་པར་མཛད་པ་ནུས་པའི་ཡོན་ཏན་ཏེ། མདོར་ན་རང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ལས། སངས་རྒྱས་ཞལ་ནི་གང་གི་ཐུགས་དང་ཞལ་ལ་གནས་པར་གྱུར་པ་དེ་ནི་དཔལ་ལྡན་བླ་མའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སངས་རྒྱས་ཏེ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཞལ་བཞིས་མཚོན་པ་དབང་བཞི་པའི་དོན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་བསྒོམས་སྟོབས་ཀྱིས་ཐུགས་སུ་ཆུད་ནས་ཞལ་གྱི་སྒོ་ལས་གདུལ་བྱ་ལ་སྟོན་པས་དེ་ ལྟ་བུའི་དཔལ་དང་ལྡན་ཅིང་ཨུཏྟ་རའི་སྒྲ་ལས་དེའི་གོང་ན་གཞན་མེད་པས་བླ་མ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀུན་འདུས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དེ་ལ་གུས་པས་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་པའོ། །འདིར་རང་འགྲེལ་དུ་མཁྱེན་པ་ལས་ལོགས་སུ་གཟིགས་ཞེས་གསུངས་པ་ཚིག་ཟློས་པ་མ་ཡིན་གྱི། གཞན་གྱི་སྒྲ་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་ཀུན་མཁྱེན་དུ་རློམ་པ་ཚངས་པ་དང་ཁྱབ་འཇུག་སོགས་རྣམ་པར་བཅད་ནས། ཡོངས་གཅོད་ལ་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་དོན་དུ་གསུངས་སོ། །སྐབས་འདིར་མཁས་གྲུབ་དྭགས་རམ་པ་དང་། ཀུན་མཁྱེན་དྷརྨཱ་ཀ་རའི་གསུང་རྒྱུན་ཟིན་བྲིས་དོན་མཐུན་པར། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ནི་ཤེས་བྱ་ཇི་སྙེད་པ་མ་འདྲེས་ས་ལེར་མཁྱེན་པ་སྟེ་ཀུན་རྫོབ་མཁྱེན་པའོ། །ཐམས་ཅད་གཟིགས་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བའི་གནས་ལུགས་ཏེ་ཆོས་སོ་ཅོག་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་སྒྲིབ་མེད་གཅེར་མཐོང་གི་ཚུལ་དུ་དོན་དམ་གཟིགས་པ་སྟེ་མཁྱེན་པ་གཉིས་ལྡན་དུ་བསྟན་པར་བཤད་ལ། དྭགས་འགྲེལ་དུ་
Chinese
不依赖于其他的符号和分别念，而是依靠自己的智慧来证悟，具有圆满的智慧。由于无碍地现量照见一切法的实相或体性，所以具有圆满的断证功德，即智慧的功德。以及外面的世界，里面的金刚身，其他的坛城的三轮，以及这些的真如，大手印，乐和空无二的智慧，自己现量照见一样地向其他所化众生宣说，具有慈悲的功德。像这样，外、内、其他三者的显现，并非如所显现般成立，而是将真如作为实相来宣示，因此，了知所净、能净、净除者、净除之果后，精勤于道的方法，善于消除所化众生相续中的睡眠、梦、禅定和醒觉这四种状态的错乱垢染，并使之获得四身之果，具有能力之功德。总之，具有圆满自他利益的功德。《续部之王》中说：“佛陀之面容，于谁之心与面，安住而成为，彼乃具德上师也。”如是所说，佛陀，即以时轮的四面所象征的四灌顶之义，俱生智以修习之力融入于心中，并通过面容之门向所化众生宣说，因此具有如是的吉祥，并且由于邬陀罗之声之上再无其他，故为上师。是诸佛总集的自性，对此以恭敬顶礼。如是说。此处自释中说“从智慧中 अलग（梵文天城体，alag，分离）地看”，这并非是重复的词语，而是为了区分仅仅依靠其他的言语就自诩为全知者，如梵天和遍入天等，是为了说明完全断除遮障，具有断证功德的意义。此时，喀喇巴和昆钦达玛嘎ra的口头传承记录意义一致，全知是指清晰地了解所有知识对象而不混淆，这是世俗的智慧。全见是指如实的实相，即所有法的真如，以无遮障赤裸裸见到的方式，是胜义的见，因此被解释为具有两种智慧。在达波的注释中
English
Possessing perfect realization through one's own wisdom, without relying on others' symbols and conceptualizations. Also, possessing perfect abandonment, as the omniscient one directly sees the reality or nature of all phenomena without obscuration, which is the quality of wisdom. And the external world, the internal vajra body, the three other wheels of the mandala, and the suchness of these, the great seal, the wisdom of indivisibility of bliss and emptiness, showing it to other disciples as one directly sees it oneself, possessing the quality of compassion. Thus, the appearances of the external, internal, and other three are not established as they appear, but by showing suchness as reality, knowing what is to be purified, what purifies, the purifier, and the result of purification, being skilled in the means of striving on the path, clearing away the stains of delusion in the four states of sleep, dreams, samadhi, and wakefulness in the minds of disciples, and causing them to attain the fruit of the four kayas, possessing the quality of power. In short, possessing the qualities of perfect benefit for oneself and others. As it is said in the King of Tantras: "The face of the Buddha, in whose heart and face it abides, that is the glorious lama." As it is said, the Buddha, represented by the four faces of the Wheel of Time, the meaning of the four empowerments, the coemergent wisdom is absorbed into the heart by the power of practice, and shown to disciples through the door of the face, therefore possessing such glory, and since there is nothing above the sound of Uttara, it is the lama. To that nature of the embodiment of all Buddhas, I prostrate with reverence. So it is said. Here, the self-commentary says, "Seeing separately from wisdom," which is not a repetition of words, but to distinguish those who merely rely on the words of others and claim to be omniscient, such as Brahma and Vishnu, it is said to mean completely abandoning obscurations and possessing the qualities of abandonment and realization. At this time, the oral tradition records of Khedrup Dag Ram and Kunkhyen Dharma Kara are consistent in meaning. Omniscience is the clear knowledge of all objects of knowledge without confusion, which is conventional wisdom. All-seeing is the reality as it is, that is, the suchness of all dharmas, seeing it nakedly without obscuration, which is the ultimate seeing, and therefore it is explained as having two wisdoms. In the commentary of Dagpo