Tibetan
་བའི་ཡུལ་དུ་ཞེན་པ་དང་མཚན་མར་མི་འཛིན་པོ་དང་ཁས་མི་ལེན་པོའི་གང་ཟག་གི་དམིགས་པ་དང་མཚན་མར་བཟུང་ངམ་ཁས་བླངས་ན་སྐྱོན་ཡིན་ལ། མ་བཟུང་བའམ་ཁས་མི་ལེན་པ་ཡོན་ཏན་ནོ་སྙམ་པའི་དམིགས་པ་སྟེ་འཁོར་གསུམ་གྱི་དམིགས་པ་དེ་དག་ཤེས་པའི་ ཁོང་ན་མི་གསལ་བ་ལྟར་གནས་པས་རྒྱུ་བྱས་ཏེ་མཚན་མར་མི་འཛིན་ནོ་ཁས་མི་ལེན་ནོ་སྙམ་པའི་འཛིན་པ་དེ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་ན་ཀླུའི་ཞབས་ཀྱིས། བློ་ཆུང་གང་དག་དངོས་རྣམས་ལ། །ཡོད་པ་ཉིད་དང་མེད་ཉིད་དུ། །བལྟ་བ་དེས་ནི་བལྟ་བྱ་བ། །ཉེ་བར་ཞི་བ་ཞི་མི་མཐོང་། །ཞེས་དང་། ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་རྟག་པར་འཛིན། །མེད་ཅེས་བྱ་བ་ཆད་པར་ལྟ། །དེ་ཕྱིར་ཡོད་དང་མེད་པ་ལ། །མཁས་པས་གནས་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་དང་། གང་དག་སངས་རྒྱས་སྤྲོས་འདས་ཅིང་། །ཟད་པ་མེད་ལ་སྤྲོས་བྱེད་པ། །སྤྲོས་པས་ཉམས་པ་དེ་ཀུན་གྱིས། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཐོང་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ཉིད་དེ་མཚན་མར་བཟུང་དུ་ཡོད་མེད་དང་ཁས་བླང་དུ་ཡོད་མེད་ལ་ཡང་གནས་པར་མི་བྱའོ། །མཁས་པ་ཆེན་པོ་འགའ་ཞིག་ཡོད་མེད་ཀྱི་དབུས་ཁས་ལེན་ཅིང་དེ་ལ་གནས་པར་བྱ་སྟེ་དེ་ནི་གཞན་སྟོང་ཆེན་པོའོ་གསུང་ཡང་། མདོ་རྒྱུད་དག་ལས་ནི། མཁས་པས་དབུས་ལ་ཡང་ནི་གནས་མི་བྱེད། །ཅེས་སོགས་གསུངས་པ་ཁོ་ན་མཐོང་ངོ་། །འགའ་ཞིག་གང་ལའང་གནས་པར་མི་བྱའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་ན་ནི་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་དེ་དངོས་འཛིན་དུ་ མཉམ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཡིད་བྱེད་ཐམས་ཅད་བཀག་ནས་མི་རྟོག་པ་ཙམ་འབའ་ཞིག་སྒོམ་མམ་ཞེ་ན་དེ་ཡང་ག་ལ་ཡིན་ཏེ་ཡིད་བྱེད་འགོག་ན་ནི་དེ་ཉིད་ཡིད་བྱེད་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་ཟག་བཅས་ཀྱི་མི་རྟོག་པ་ཙམ་ལ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ལམ་ག་ལ་ཡོད་དེ། རེ་ཞིག་མི་དྲན་པའི་འཐོམས་པ་ཙམ་ནི་བརྒྱལ་བ་དང་གཉིད་དང་རྫས་ཀྱིས་རྨོངས་པ་དང་འཆི་བ་སོགས་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་སྐབས་དུ་མར་འབྱུང་ཞིང་ལམ་སྒོམ་པའི་ཚེ་ཤེས་པ་ཁ་ཚོམས་སུ་ལུས་པ་ནི་གནས་པ་སྟེངས་པོ་བྱ་བ་གོལ་ས་ཤིན་ཏུ་ཆེ་ཞིང་དམ་པ་རྒྱ་གར་གྱིས་རྟ་ཚོམས་ན་མི་བསྐྱུར་གླང་ཚོམས་ན་གཤོལ་གཅོག་ཤེས་པ་ཁ་ཚོམས་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་མི་རྙེད་ཅེས་དང་། བརྒྱུད་པ་འདིས། བདེ་དང་གསལ་དང་མི་རྟོག་གསུམ། །འདི་གསུམ་སྒོམ་གྱི་གོལ་ས་ཡིན། །ཞེས་བཞེད་ཅིང་འདུ་ཤེས་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་ཤིན་ཏུ་གོལ་ས་ཆེ་བ་སྟེ་དཔལ་ཕག་མོ་གྲུབ་པས། མདང་ནང་དྲན་པ་འགགས་ནས་ཅི་ཡང་མི་དྲན་པར་ཡུན་རིང་རང་ལུས་པ་རེ་བྱུང་ཞུས་པས། རྗེ་སྒམ་པོ་པས། འོ་མི་འདོད།
Chinese
对于不执着于有为之境，不执着于相，不承认的补特伽罗，如果执着于目标，执着于相或承认，那就是过失。如果认为不执着或不承认是功德，这种目标，即三轮的目标，要知道，就像在心中不明显一样存在，作为原因，从而产生不执着于相，不承认的执着。总之，龙树菩萨说：“小心眼的人，对于诸法，看作是有或无，这样看的人，对于所应观的，寂灭之寂，是看不到的。”又说：“说有，是执着于常；说无，是看作是断。因此，对于有和无，智者不应安住。”又说：“那些佛已超越戏论，对于无尽者作戏论，所有因戏论而退失者，都不能见到如来。”如是说，对于执着于相的有无，以及承认的有无，也不应安住。有些大学者承认有无之中道，并安住于此，说这是大中观他空。但经续中说：“智者也不应安住于中道。”等等，只能见到这些。有些人认为什么都不应安住，那有什么区别呢？因为在实执上是相同的。那么，是否要遮止一切作意，仅仅修无分别呢？也不是这样的，如果遮止作意，那本身就是极大的作意。而且，对于有漏的无分别，哪里会有解脱之道呢？暂时失去记忆的昏沉，如昏厥、睡眠、药物迷乱、死亡等，众生在很多时候都会发生。在修道时，如果意识停留在片段中，那就是住于停滞，是非常大的歧途。印度的大德说：“马群中不抛弃，牛群中折断犁，意识片段不能获得智慧。”而且，此传承认为：“乐、明、无念三者，这三者是修行的歧途。”这样认为。无想定的禅定是非常大的歧途。尊贵的帕摩竹巴说：“昨天晚上，我失去了记忆，什么也记不起来，长时间地保持着这种状态。”噶当巴大师说：“哦，我不喜欢。”
English
For the individual who does not cling to the realm of conditioned existence, does not cling to characteristics, and does not affirm, if they cling to an object, cling to characteristics, or affirm, that is a fault. If they think that not clinging or not affirming is a virtue, that kind of object, namely the object of the three spheres, should be known as existing as if indistinct in the mind, as a cause for generating the clinging of not clinging to characteristics and not affirming. In short, Nāgārjuna said, "Those of small intellect, who view phenomena as either existent or nonexistent, by viewing in that way, they do not see the peace of near quiescence, which is to be viewed." And, "To say 'exists' is to cling to permanence; to say 'does not exist' is to view as annihilation. Therefore, the wise should not abide in existence and nonexistence." And, "Those who make elaborations on the Buddha who has transcended elaborations, who make elaborations on the inexhaustible, all those who are diminished by elaborations will not see the Thus-Gone One." As it is said, one should not abide in either the existence or nonexistence of clinging to characteristics, nor in the existence or nonexistence of affirming. Some great scholars affirm the middle way of existence and nonexistence and say that one should abide in that, saying that it is the great other-emptiness. But in the sutras and tantras, it is seen only that it is said, "The wise also do not abide in the middle way," and so forth. If some think that one should not abide in anything, what difference is there, since it is the same in clinging to reality? Then, should one block all mental activities and meditate solely on non-conceptuality? It is not like that, for if one blocks mental activity, that itself is a very great mental activity. Moreover, for contaminated non-conceptuality alone, where would there be a path to liberation? For a temporary stupor of forgetfulness, such as fainting, sleep, being bewildered by drugs, death, and so forth, occurs to sentient beings many times. When meditating on the path, if consciousness remains in fragments, that is abiding in stagnation, which is a very great wrong path. The great Indian master said, "One does not abandon in a herd of horses, one breaks the plow in a herd of oxen, one does not find wisdom with fragments of consciousness." Moreover, this lineage holds that "Pleasure, clarity, and non-thought, these three are wrong paths of meditation." So it is held. The samadhi of non-perception is a very great wrong path. The venerable Phagmo Drupa said, "Last night, my memory ceased, and I could not remember anything, remaining in that state for a long time." The Kadampa master said, "Oh, I do not like that."
Tibetan
ངེས་པ་དེ་ཡིན། སྔོན་ཡང་དེ་འདྲ་བ་ཞིག་གིས་ལན་མང་དུ་ བསླུས། ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དབུ་མའི་རིགས་པ་སོགས་ཀྱིས་བརྟག་དཔྱད་སྔོན་དུ་བཏང་བའི་མི་རྟོག་པ་ཡང་རྟོག་དཔྱོད་འགགས་པའི་དུས་འདོད་པའི་མི་རྟོག་པ་ཙམ་པོ་བ་དང་རྟོག་དཔྱོད་དང་བཅས་པའི་དུས་ཞི་གནས་ཉམས་དང་བཅས་པ་ཡིན་གྱི་དོན་སྤྱིའི་གོ་བ་དེ་ཡང་ལྷག་མཐོང་གི་ཆར་ཉེ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདོད་ཁམས་སུ་རྒྱུ་སྙོམས་འཇུག་གི་བསམ་གཏན་གྱི་མི་རྟོག་པ་དང་ཁམས་གོང་མ་གཉིས་སོ་སོའི་རང་སའི་མི་རྟོག་པ་རྣམས་ནི་ཁམས་གསུམ་གྱི་སས་བསྡུས་ཁོ་ནའི་རྒྱུ་འབྲས་སུ་གོ་སླ་ལ། ཉན་རང་གི་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཚོར་བ་ཐམས་ཅད་བཀག་པའི་མི་རྟོག་པ་ནི་ཐེག་དམན་གྱི་འགོག་པའི་སྙོམས་འཇུག་ཡིན་ལ། འདི་ལ་བསྐལ་པར་བཞུགས་པ་སོགས་ཀྱང་ཡོད་ཅིང་། བྱང་སེམས་སོ་སྐྱེས་ནི་ཆོས་ཉིད་སྣང་མེད་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་མི་ནུས་ལ། ས་ཐོབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཆོས་ཉིད་སྣང་མེད་ཀྱི་གནས་ལ་དངོས་སུ་འཇུག་པར་ནུས་མོད་ཀྱང་ཡང་དག་མཐའ་དུས་མིན་དུ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པ་དང་གཞན་དོན་ཉམས་པས་འཇིགས་པའི་ཕྱིར་ཞག་བདུན་ལས་ལྷག་པར་དེ་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པར་ མ་གནང་བ་ཡིན་ལ། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ལམ་དུ་ཡང་སྔ་མ་དེ་རྣམས་དང་ཆ་མཐུན་པའི་མི་རྟོག་པ་སོ་སོ་དང་། རང་ལམ་གྱི་སྐྱེད་རིམ་བརྟན་པའི་སྐབས་དང་། ཉིན་མཚན་གྱི་སྒྱུ་མ་འདྲེས་པ་དང་། བདེ་དྲོད་ཀྱི་ནུས་པ་འདྲེས་པ་དང་། སྤྲོས་བཅས་ཀྱི་འོད་གསལ་དང་། སྤྲོས་མེད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལས་བྱུང་བ་ལ་སོགས་མི་རྟོག་པའི་རྣམ་པ་མང་མོད་ཀྱང་རེ་རེ་ལ་ཡང་སྐྱོན་བཅས་སྐྱོན་མེད། ཉམས་དང་རྟོགས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་དབྱེ་བླ་མ་ཉམས་མྱོང་དང་བྱིན་རླབས་ཅན་ལས་དྲིས་ཏེ་གནད་མ་འཁྲུལ་བར་ཤེས་དགོས་ལ། སྤྱིར་སེམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པ་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མངོན་དུ་བྱས་པའི་མཐོང་བ་ཡང་དག་པ་དེ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་གཟུངས་སོགས་ལས་གསུངས་པའི་མི་རྟོག་པ་མཆོག་ཉིད་ཡིན་ལ། འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དྲན་རིག་ཐམས་ཅད་འགགས་པའི་མི་རྟོག་པ་མ་ཡིན་ལ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་གནས་མེད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་དྲན་རིག་གི་རྒྱུ་བ་ཅན་ཡང་མ་ཡིན་ལ། ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་དྲན་ རིག་ཆར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མདོར་ན་ཡང་དག་པའི་དྲན་པ་ཉམས་པ་མེད་ཅིང་ཡང་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་
Chinese
确定是这样。以前也有那样的事多次欺骗我。如是说。以中观的理路等先行观察的无分别，也是想要分别止息时的无分别，仅仅是庸俗之辈，而连同分别的止观，是连同散乱的寂止，对于总义的理解，也不是接近胜观之分。同样，在欲界中，具有等持的禅定的无分别，以及上二界各自自处的无分别等，是容易理解为仅仅以三界所摄的因果。声闻缘觉的阿罗汉们，所有感受都止息的无分别，是小乘的灭尽定。这之中也有安住一劫等。凡夫菩萨不能安住于法性现无，获得果位者们虽然能够真实进入法性现无之境，但有非时显现真实边际的过失，并且因为不利他而恐惧，所以不被允许在那之上安住超过七天。在金刚乘的道中，也有与之前那些相似的各个无分别，以及自道生起次第稳固之时，日夜幻化混合之时，乐暖的能力混合之时，有戏论的光明，以及从无戏论大印中生起等等，虽然有众多无分别的相状，但每一个也都有有缺失和无缺失。关于修验和证悟等的差别，需要询问具有经验和加持的上师，从而不错乱地了解要点。总的来说，各自以自证智现证的心之实相，那样的正确见解，就是从无分别陀罗尼等中所说的无分别之最胜者。这因为是瑜伽现量，所以不是所有念头都止息的无分别。因为没有颠倒之处，所以也不是具有分别的念头的行境。因为是善于辨别法的智慧之自性，所以也不是各自自证的念头之雨。总之，不退失正确的忆念，以及正确的等持。
English
That is certain. In the past, I was deceived many times by such things. So it is said. The non-conceptualization that is preceded by investigation with Madhyamaka reasoning, etc., is also the non-conceptualization that desires the cessation of investigation, merely a commonplace person, and the calm abiding together with investigation is calm abiding together with distraction, and the understanding of the general meaning is not close to the aspect of insight. Similarly, in the desire realm, the non-conceptualization of the samadhi of causal absorption, and the non-conceptualizations of the two upper realms in their respective places, are easy to understand as merely the cause and effect encompassed by the three realms. The non-conceptualization of the Arhats of the Hearers and Solitary Realizers, in which all feelings are stopped, is the cessation attainment of the Lesser Vehicle. There are also those who remain in it for a kalpa, etc. Ordinary Bodhisattvas cannot abide in the non-manifestation of reality, but those who have attained the bhumis can actually enter the state of the non-manifestation of reality, but there is a fault of manifesting the ultimate reality at the wrong time, and because of the fear of harming others, they are not allowed to remain in it for more than seven days. In the path of the Vajrayana, there are also various non-conceptualizations similar to those mentioned earlier, as well as when the generation stage of one's own path is stable, when the illusions of day and night are mixed, when the power of bliss and warmth are mixed, the luminosity with elaboration, and what arises from the non-elaboration Mahamudra, etc. Although there are many aspects of non-conceptualization, each one has its own faults and non-faults. The distinctions between experience and realization, etc., need to be inquired from a qualified and blessed lama, so that the key points are understood without confusion. In general, the realization of the suchness of mind, the correct view manifested by one's own awareness wisdom, is the supreme non-conceptualization spoken of in the non-conceptual dharani, etc. Because this is yogic direct perception, it is not a non-conceptualization in which all thoughts have ceased. Because there is no place for perversion, it is not a state of mind with conceptual thought. Because it is the nature of the wisdom that discriminates the Dharma, it is not the rain of self-awareness of each individual. In short, without losing the correct mindfulness, and the correct samadhi.