Tibetan
འདུ་ཤེས་ཅན་གྱིས་སངས་རྒྱས་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཆོས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ཅན་གྱིས་ཆོས་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་དང་། ནམ་མཁའ་མཛོད་ཀྱི་མདོ་ལས། སེམས་ཀྱི་དམིགས་པ་ནི་བདུད་ཀྱི་ཡུལ་ཏེ་གང་ཆོས་གང་ལའང་མི་དམིགས་པ་དེ་ལ་བདུད་ཀྱིས་ཅི་ཞིག་བྱར་ཡོད། ཅེས་སོགས་གསུངས་ཏེ། གང་དམིགས་པ་དང་རློམ་སེམས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་བཅོམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་སྒོ་འདི་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་མཐའ་ཡས་པ་ལས་ཚུལ་མཐའ་ཡས་པས་བཤད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་གང་མིང་ལ་སོགས་པར་འཛིན་པའི་མཚན་མ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་སྒྲོ་བཏགས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་ཀྱི། དེ་དང་དེར་གནས་པ་མེད་པ་སྟེ་ཆབ་རོམ་ལ་ཆུ་ཤེལ་དུ་འདུ་ཤེས་པས་ལག་པའི་བར་བཟུང་ཡང་ཆུ་ཤེལ་མ་ཡིན་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མདོ་ལས། གྲོགས་པོ་ཆོས་ཀུན་སྟོང་པ་ ཡི། །མིང་ནི་འདྲི་བར་བྱེད་དམ་ཅི། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་མིང་མེད་ན། །གང་གི་མིང་ནི་འདྲི་བར་བྱེད། །ཅེས་དང་། མིང་ནི་མིང་གིས་སྟོང་པ་སྟེ། །མིང་ལ་མིང་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་མིང་མེད་དེ། །འོན་ཀྱང་མིང་གིས་ཡོངས་སུ་བརྗོད། །མིང་གི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་མ་མཐོང་མ་ཐོས་སོ། །ཞེས་སོགས་ཏེ་མཚན་མ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྒོ་འདི་ནི་མདོ་སྡེ་མཐའ་ཡས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེས་ན་མིང་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོར་རྫས་ཡོད་དུ་འདོད་པ་ཡང་ཉན་ཐོས་པས་གྲུབ་མཐའི་དབང་གིས་བཏགས་པར་ཟད་ཀྱི་ཡང་དག་པར་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ལ། བོད་ཡུལ་བ་ཕྱི་མ་མང་ཞིག་བཏགས་ཡོད་མིང་རྐྱང་གི་ཆོས་ཅེས་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་པ་ཡང་མིང་སོགས་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་བཏགས་རུང་མ་བཏགས་རུང་གཟོད་ནས་ནམ་དུ་ཡང་ཡོད་མེད་མ་ཡིན་པའི་ཚུལ་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་ཅིང་གནས་དེ་ལ་སྐྲག་པའི་བློས་མིང་སོགས་ལ་ཡོད་འཛིན་གྱི་བློ་འཁྱོག་འགྲོས་ཀྱིས་སྐྱེད་པར་ཟད་དོ། །མདོར་ན་རི་མོའི་ལས་རྫོགས་ཀྱང་མིག་མ་བྲིས་ན་རྔན་པ་མི་འཐོབ་པ་ལྟར་ བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་དང་སྐྱེད་རྫོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གཞན་རྫོགས་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་རྟོགས་ན་སྲིད་ཞི་ལས་མི་འདའ་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་འཛིན་པའི་བློ་དེ་ཁོ་ན་སྟེ། དཔེར་ན། མཚན་མོ་སྐྱེས་བུས་མར་མེ་ཐོགས་པ་ན་སྐྱེས་བུ་དེ་ཉིད་དང་དེའི་ལག་པ་དང་མར་མེའི་སྣོད་ཀྱིས་སྒྲིབ་ཀྱི་མུན་པས་སྒྲིབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྤྱོད་འཇུག་ལས།
Chinese
有分别念者不会见到佛。执著于法的分别念者不会见到法。如《虚空藏经》所说：心的执著是魔的境界，对于任何法都不执著，魔又能奈何？等等。因此，这种断除一切执著和傲慢心的三摩地之法门，在无量的大乘经典中以无量的方式宣说。同样，凡是执著于名相等相状，都不过是虚构而已，并不存在于彼处。比如，将冰雹误认为水晶，即使握在手中，也不是水晶。如《幻化三摩地经》所说：朋友，一切法皆空性，何须询问其名？一切法皆无名，又该询问谁的名？又说：名以名空，名中无名。一切法皆无名，然以名诠释。名的自性为何？不可见亦不可闻。等等，这种无相之法门，应从无量经典《般若波罗蜜多》的法理中了解。因此，认为有名或非名的有为法是实有的，这只是小乘佛教徒因其宗派立场而设定的，实际上并非如此。而许多后来的藏地人，认为“仅是假立之名法”仅仅是名言上的存在，这也是因为他们不理解一切名相等相状，无论是否假立，本来就不是恒常存在或不存在的道理，并且因为害怕这种境界，所以用一种扭曲的方式，对名相等产生实有的执著。总而言之，就像画完成了，如果没有画眼睛，就无法获得报酬一样，即使菩提资粮道的法和其他生圆次第的功德都圆满了，如果不能证悟实相，就无法超越轮回和寂灭。而遮蔽实相的，正是执著于实相的念头本身。例如，夜晚有人拿着火把，遮蔽他的不是黑暗，而是那个人自己、他的手和火把的容器。因此，《入行论》中说：
English
Those with conceptual thoughts will not see the Buddha. Those with conceptual thoughts about the Dharma will not see the Dharma. As stated in the *Akashagarbha Sutra*: 'The mind's fixation is the realm of Mara; if one is not fixated on any Dharma, what can Mara do to them?' and so on. Therefore, this door of Samadhi Dharma, which completely destroys all fixations and arrogance, is taught in countless ways in the immeasurable Mahayana Sutras. Similarly, all appearances that are fixated upon, such as names, are merely fabrications; they do not exist as they are. For example, mistaking hail for crystal, even if held in the hand, it is not crystal. As stated in the *Illusion-like Samadhi Sutra*: 'Friend, all Dharmas are empty; why ask for their names? If all Dharmas are without names, whose name should be asked?' And: 'Name is empty of name; in name, there is no name. All Dharmas are without names, yet they are expressed by names. What is the nature of name? It is neither seen nor heard.' And so on. This door of Dharmas without characteristics should be understood from the principles of the immeasurable Sutras of the *Prajnaparamita*. Therefore, the notion that phenomena, whether named or unnamed, are substantially existent is merely a designation by the Shravakas due to their sectarian views, and is not actually the case. Furthermore, many later Tibetans who assert that 'merely designated name-Dharma' exists only in name are also failing to comprehend that all names and characteristics, whether designated or not, are fundamentally neither existent nor nonexistent at any time. Fearing this state, they generate a distorted clinging to existence in names and so forth. In short, just as a painting is not rewarded if the eyes are not drawn, even if the work is complete, similarly, even if the qualities of the path to enlightenment and the perfections of the generation and completion stages are complete, one cannot transcend Samsara and Nirvana without realizing Suchness. And what obscures Suchness is precisely the mind that clings to Suchness itself. For example, when a person holds a torch at night, it is not the darkness that obscures, but the person themselves, their hand, and the torch's container. Therefore, in the *Bodhicharyavatara*: