Tibetan
དོན་དམ་བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་འདོད། །ཅེས་དང་། རྒྱུད་བླར། ཕྲ་ཕྱིར་ཐོས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན། །དོན་དམ་ཡིན་ཕྱིར་བསམ་པའི་མིན། །ཆོས་ཉིད་ཟབ་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་པའི། །སྒོམ་པ་ལ་སོགས་ཡུལ་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གང་དང་གང་དུ་འཛིན་པ་དང་རློམ་སེམས་པ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་དང་དྲུག་པ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་དང་ཤིན་ཏུ་བཟང་ཡང་བདུན་ཡིད་ཀྱི་ཡན་ལག་གཉེན་པོའི་རྟོག་པ་ཁོ་ནར་ཟད་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བར་བྱེད་པའི་རིང་མོའི་རྒྱུ་ནི་གཉེན་པོའི་བློ་ལས་གཞན་མེད་མོད་ཀྱང་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་ལ་ནི་སྐབས་དེའི་གེགས་བྱེད་ཡིན་ ཏེ་འཛིན་པའི་བློ་ཐམས་ཅད་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་སོ་སོར་རང་གིས་རིག་པ་ལ་ཡང་གེགས་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ཀུན་གཞི་མེད་པའི་གཞི་རྩ་ཐམས་ཅད་དང་གཟོད་ནས་བྲལ་བའི་ཡིན་ལུགས་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལ་སྒྲིབ་པར་འགྱུར་བ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ། འདིའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་དཔལ་མདའ་བསྣུན་གྱིས། ཏིལ་གྱི་ཤུན་པ་ཙམ་གྱི་ཟུག་རྔུས་ཀྱང་། །ནམས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་འབའ་ཞིག་སྐྱེད་པར་ཟད། །ཅེས་དང་། དངོས་པོར་རྟོག་པ་ཕྱུགས་དང་འདྲ་བར་བརྗོད། །དངོས་མེད་རྟོག་པ་དེ་བས་ཀྱང་ནི་བླུན། །ཞེས་དང་། གང་ལ་ཞེན་པ་ཡོད་ན་དེ་ཡང་མཐོང་། །ཞེས་དང་། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་བྲལ་གཞན་གང་གིས། །མྱ་ངན་འདས་གང་སྒོམ་བྱེད་པ། །དེ་དག་འགས་ཀྱང་དོན་དམ་ནི། །ཅིག་ཤོས་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་མུ་སྟེགས་ནས་སྟོང་ཉིད་ལྟ་བའི་བར་ཕྱི་ནང་གི་ལྟ་སྒོམ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དངོས་སུ་མི་མཐོང་བར་གསུངས་པ་ཡིན་ལ། མཚན་རྟོག་འདི་ནི་དབང་བཞི་པའི་ལམ་དུ་རྩ་བའི་ལྟུང་བར་བཅས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིས་རྩ་ལྟུང་ཁ་ཅིག་ལྟར་རྡོ་རྗེ་དམྱལ་བར་ཤི་འཕོས་མ་ཐག་ལྟུང་བྱེད་ནི་མ་ ཡིན་མོད་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པ་ལ་གེགས་བྱེད་ལ། དེ་མ་རྟོགས་ན་འཁོར་བ་ལས་འདའ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རྒྱུད་ནས་རྡོ་རྗེ་དམྱལ་བར་ལྟུང་བར་དགོངས་པའོ། །ཡུལ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་སྟེ། མིང་སོགས་བྲལ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ། །ཞེས་དང་། གུར་ལས། ཆོས་ཉིད། ཅེས་སོ། །བསམ་པ་ནི། གྲུབ་མཐའ་ངན་ཞེན་གྱི་དབང་ངམ་མན་ངག་ལ་ཡིད་མ་ཆེས་པ་དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གོམས་པ་སོགས་ལས་བྱུང་བའོ། །དངོས་གཞི་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞིའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་། ལམ་གྱི་འཕགས་པའི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་དང་། མཉམ་བཞག་གི་གནས་སྐབས་དང་། རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་དོན་དམ་ངོས་འཛིན་པ་དང་། འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣམས་ལ་འདི་ནི་སྟོང་པའོ་ཞེས་སམ། མི་སྟོང་པའོ་ཞེས་སམ། ཟུང་དུ་འཇུག་པའོ་ཞེས་སམ། ཁས་མི་ལེན་ནོ་ཞེས་སམ། རྟག་པའོ་ཞེས་སམ། ཐེར་ཟུག་པའོ་ཞེས་སོགས་ཞེ་ནས་འཛིན་པའི་བློ་སྟེ། མདོར་ན་གང་དུ་དམིགས་ཅིང་ཞེན་ཡང་མཐར་འཛིན་གྱི་ལྟ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། དེ་ནི་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་འདི་ཡིན་ཏེ། འགྲེལ་ཆེན་ལས། དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་རྟོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དྲག་པོ་ཅེས་པ་སྟེ་བཅུ་གཅིག་པའོ། །ཞེས་འབྲས་བུའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཆ་ནས་བཤད་ལ། སྙིང་རྒྱན་ལས་ནི། སྟོང་པ་ཐལ་བྱུང་ལ་རྟོག་པ། །ཞེས་སྟོང་པ་ཉིད་བཤད་པའི་ཕྱོགས་གཅིག་གི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ལ་ཞེན་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྟོང་པའོ་ཞེས་ཐལ་བྱུང་དུ་རྟོག་པ་ལ་བཤད་ལ། ལམ་དུས་ཀྱི་ལྟ་བ་དང་མཉམ་རྗེས་ལ་ཆད་པའི་མཚན་མར་འཛིན་པ་དངོས་སུ་སྨོས་པ་དེས་མཚོན་ནས་རྟག་པ་དང་གཉིས་ཆོས་ཀྱི་མཚན་འཛིན་མཐའ་དག་ཡང་སྡུད་པར་ནུས་ཅིང་ལམ་དང་འབྲས་བུ་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་གཞིའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་འཛིན་ཡང་སྡུད་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་གཞི་ལམ་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་ཡང་མངོན་པར་ཞེན་ན་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱང་རྩ་ལྟུང་དུ་འགྱུར་ཏེ་གནས་སྐབས་ཀྱི་དབྱེ་བས་གདུལ་བྱའི་ངོར་ཐ་སྙད་དུ་མཛད་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་གཞི་ལམ་འབྲས་བུར་ཡང་གདགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གདགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ལོ་ཞེས་ཞེན་ན་ཡང་རྩ་ལྟུང་སྟེ། བྲལ་བར་འཛིན་པ་ལ་ནི་གང་བྲལ་བྱའི་ ཆོས། གང་ལས་བྲལ་བའི་གཞི། གང་དུ་བྲལ་བའི་གནས། གང་གི་ཚེ་བྲལ་བའི་དུས། བྲལ་ཟིན་པའི་གནས་སྐབས་སོགས་ཀྱི་འཁོར་གསུམ་གྱི་རྟོག་པའི་ཕྲེང་བས་འདུ་བྱ་དགོས་ལ་དེ་ལས་བླ་ལྷག་པའི་མཚན་འཛིན་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མཚན་འཛིན་ཐམས་ཅད་ནི་རྩ་ལྟུང་ཡིན་པས་མཚན་མར་མི་འཛིན་ནོ་སྙམ་པའམ་མཚན་མར་བཟུང་དུ་མེད་དོ་ཅེས་ཁས་བླངས་ན་སྐྱོན་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་ཁས་མི་བླང་ངོ་ཞེས་སམ་ཁས་ལེན་དུ་མེད་དོ་ཅེས་སེམས་ན་ཡང་དེ་ཉིད་མཚན་མར་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རྩ་ལྟུང་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ནི་གདུལ་བྱའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་མཐོང་ཚུལ་ལས་བསྟན་པར་ཟད་ཀྱི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ཐ་དད་པ་ནི་ནམ་ཡང་གནས་ཚུལ་དུ་མ་ཞུགས་པ་ལ་དོན་དམ་པ་ལ་མཚན་མར་འཛིན་མི་འཛིན་དང་ཁས་བླང་བྱ་དང་མི་བླང་བར་བྱ
Chinese
胜义非为心之境，心乃世俗如是说。如是，于《续释》中云：细故非为听闻境，是胜义故非为思，法性深故世间之，禅定等亦非其境。如是宣说。因此，于何处执着、骄慢、作意等一切，皆是声义混执之分别，及第六意识，纵极佳妙，亦唯是第七意之支分对治分别而已。然欲见彼真实之长远因，虽无有胜智之外者，然于现见上，乃为彼时之障碍，谓一切执着之心，于阿赖耶识各自证自亦为障碍，何况对于无有阿赖耶之基，及本离之如是自证智所现证者，成为障碍，更何须赘言耶？以此之故，巴丹桑云：纵然芝麻皮许之刺痛，亦唯生苦而已。如是，执实之分别喻如畜牲，执无实之分别，较彼尤愚。如是，于何有执着，彼亦可见。如是，俱生俱离他何者，涅槃何者修习者，彼等任谁亦不能，令胜义成就也。如是，从外道至观空者，内外一切见修，皆不能令真实得见，如是宣说。此名相分别，乃于第四灌顶道中，根本堕罪所摄。此虽不像某些根本堕罪般，死后立即堕入金刚地狱，然乃是证悟真实之障碍。以若不证悟彼，则不能脱离轮回之故，经中乃谓堕入金刚地狱也。境者，乃一切法之法性，胜义谛也。谓离名等之诸法。如是，于《古汝》中云：法性。如是。思者，乃由恶宗之偏执，或不信口诀，及颠倒串习等所生也。正行者，乃一切法之基之如是，及道之圣者之正
English
Ultimate truth is not the object of the mind; the mind is considered to be conventional. Thus, it is said in the *Uttaratantra*: "Because it is subtle, it is not an object of hearing; because it is ultimate, it is not an object of thought; because the nature of reality is profound, worldly meditations and so forth are not its object." Thus it is taught. Therefore, all grasping, pride, and mental engagement are merely conceptualizations that mix sound and meaning, and the sixth consciousness. Even if they are very good, they are only the antidote to the conceptualizations of the seventh aspect of mind. Although there is no other long-term cause for seeing that very nature than antidotal wisdom, it is an obstacle to directly seeing it at that time. That is, all grasping minds are obstacles to the self-awareness of each alaya consciousness. What need is there to mention that it becomes an obstacle to the manifestation of the way things are, which is originally free from all foundations of the alaya, by the self-aware wisdom? Because of this, Palda Sangpo said: "Even the prick of a sesame seed husk only produces suffering." And, "Conceptualizing things as real is said to be like livestock; conceptualizing things as unreal is even more foolish." And, "Whatever you are attached to, that is what you will see." And, "By what other means can co-emergent or separate ones, or those who meditate on nirvana, accomplish the ultimate truth?" Thus, it is taught that all views and meditations, internal and external, from non-Buddhists to those who view emptiness, do not directly see that very nature. This conceptualization of characteristics is included as a root downfall on the path of the fourth empowerment. Although this does not cause one to fall into the Vajra Hell immediately after death, as some root downfalls do, it is an obstacle to realizing that very nature. Because one cannot escape samsara without realizing it, the tantras consider it to be falling into the Vajra Hell. The object is the ultimate truth of the nature of all phenomena, namely, phenomena that are free from names and so forth. Thus, in the *Guhyasamaja Tantra*, it says: "The nature of reality." Thus it is. Thought arises from the power of clinging to bad tenets, or from not trusting the instructions, or from being accustomed to perverted ways, and so forth. The main point is the suchness that is the basis of all phenomena, and the correct understanding of the noble ones on the path.
Chinese
的见解，以及入定时的状态，和后得位对胜义的认知，以及果位佛陀的真如等，认为“这是空性”，或者“不是空性”，或者“双运”，或者“不承认”，或者“常有”，或者“坚固”等等，如此执着的念头。总之，无论执着于什么，最终都是执着之见。这就是根本堕罪。正如《释论》中所说：“不证悟如来真如者，是为暴恶者，即第十一根本堕。”这是从果位的真如方面说的。而《心饰》中说：“于空性过分思量。”这是指执着于空性所说的一个方面，认为一切法的自性都是一无所有的空性，从而过分思量。经中直接提到的，在道位时，对见解和入定、后得执着于断灭的相，这表明也能涵盖对常有和二元对立之法的执着，并且通过对道和果执着于相，也能有力地涵盖对基的真如的执着。虽然如此，如果对基、道、果本身也显现执着，那么这本身也会变成根本堕罪，因为只是根据状态的差别，为了调伏所化众生而安立名言，而诸法的自性，与基、道、果的安立是分离的。如果执着于“与一切安立分离”，那也是根本堕罪，因为执着于分离，就必须有：所分离之 法，从何分离之基，于何处分离之处，于何时分离之时，分离完成之状态等等，三轮的分别念的连串，没有比这更严重的执着了。如果认为一切执着都是根本堕罪，因此不执着于相，或者认为不能执着于相，如果承认这一点是有过失的，因此不承认或者认为不能承认，那么这本身就是执着于相，因此是根本堕罪。因为能取和所取只是为了调伏所化众生的状态而显示的，能取和所取是不同的，这在任何时候都不是实相，对于胜义谛，执着不执着，承认不承认
English
views, the state of meditative equipoise, the recognition of ultimate truth in the post-meditation state, and the suchness of the resultant Buddha, thinking, "This is emptiness," or "It is not emptiness," or "It is union," or "I do not accept it," or "It is permanent," or "It is solid," and so forth. In short, whatever one focuses on and clings to, it is ultimately a view of clinging. This is a root downfall. As it says in the Great Commentary, "Whoever does not realize the suchness of the Thus-gone One is called violent, the eleventh." This is explained from the aspect of the suchness of the result. And in the Heart Ornament, it says, "Conceptualizing emptiness extremely." This refers to clinging to the literal meaning of one aspect of the explanation of emptiness, thinking that the nature of all phenomena is emptiness, devoid of anything, and thus conceptualizing extremely. The explicit mention of clinging to the characteristics of annihilation in the view and meditative equipoise and post-meditation state during the path indicates that it can also encompass all clinging to permanence and duality, and the force of clinging to characteristics in the path and result can also encompass clinging to the suchness of the basis. However, even if one manifestly clings to the basis, path, and result themselves, that itself becomes a root downfall, because the distinctions of states are made nominally for the sake of taming disciples, but the nature of phenomena is separate from the imputation of basis, path, and result. If one clings to "separate from all imputations," that is also a root downfall, because clinging to separation requires: the thing to be separated, the basis from which it is separated, the place where it is separated, the time when it is separated, the state of having completed separation, and so forth, a series of conceptual thoughts of the three spheres, and there is no other clinging more extreme than that. If one thinks that all clinging is a root downfall, therefore one does not cling to characteristics, or if one asserts that one cannot cling to characteristics, and if one accepts this as flawed, therefore one does not accept it or thinks that one cannot accept it, then that itself is clinging to characteristics, and therefore it is a root downfall. Because the object and the subject are only shown from the perspective of the state of disciples to be tamed, the object and the subject being different is never the reality, and regarding the ultimate truth, clinging or not clinging, accepting or not accepting