Tibetan
གི་དག་པ་སུན་མི་འབྱིན་པའོ་ཟེར་མོད། ཁྱེད་རང་གི་ལུགས་ཀྱིས་ནི་དེ་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ནི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣམ་པའི་དག་པ་སྤྱིར་བཤད་པ་ཡིན་ལ། ཁྱེད་རང་རིག་གི་དག་པར་དག་པ་ཐམས་ཅད་འདུ་བར་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར། ཁོ་བོ་ཅག་ནི་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དག་པར་མི་འདུ་བའི་དག་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་ལ། གནས་སྐབས་པའི་ཤེས་པ་རང་གིས་རང་མྱོང་བ་ཙམ་ནི་རང་རིག་གི་དག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། འདི་ནི་བྱིས་པ་ཐམས་ཅད་དང་ཐུན་མོང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། འཕགས་པ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་སྤྲོས་པ་ཆད་དེ་འོད་གསལ་བ་ཆེན་པོར་ཞུགས་པ་རྣམས་ལ་འདི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྩ་ལྟུང་འདིའི་ཡུལ་གྱི་དག་པ་ནི་ལས་དང་པོ་པའི་ངོར་རྣམ་ཤེས་དང་ཡེ་ཤེས་སུ་ ཕྱེ་བ་ན། རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རང་རིག་གི་དག་པ་ལ་མི་འཇོག་སྟེ། རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རང་རིག་ཙམ་དེ་ནི་འཛིན་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ཞི་གནས་ཙམ་ལའང་དེ་ནམ་སྐྱེས་པ་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་སད་པར་བྱེད་པས་གེགས་བྱེད་ཡིན་ལ། ལྷག་མཐོང་གི་ཚེ་ཡང་དེ་ནམ་སྐྱེས་པ་ན་མཚན་མའི་འཐུར་འདུད་དུ་འགྱུར་བས་འདི་ནི་མ་དག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་རྩ་ཀུན་གཞི་ལ་ཁ་ནང་དུ་ཕྱོགས་ནས་ངར་འཛིན་པའི་ཆ་ཡིན་གྱི་གཉེན་པོ་མ་ཡིན་ལ། རྩ་ལྟུང་འདི་ནི་གཉེན་པོར་འགྱུར་བའི་དག་པ་ལ་སོམ་ཉི་ཟ་ན་རྩ་ལྟུང་དུ་བཤད་ཀྱི་སྤང་བྱའི་ཕྱོགས་ལ་སོམ་ཉི་ཟ་བ་རྩ་ལྟུང་དུ་གསུངས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། འདོད་ཆགས་འདི་ཕྱི་ན་ཡོད་པའམ། ནང་ན་ཡོད་པའམ། གཉིས་ཀར་ཡོད་པའམ། མེད་པའམ། སྐྱེས་པའམ། མ་སྐྱེས་པའམ། ཅི་ཞིག་ཡིན་ནམ་ཞེས་རྟོག་ཞིང་ཐེ་ཚོམ་པ་ནི་རྩ་ལྟུང་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ནི་འདོད་ཆགས་སྐྱེ་འགག་གནས་པ་དང་བྲལ་ཞིང་དེའི་རང་ངོ་གཟོད་ནས་དག་པར་ཤེས་ནས་སྐད་ཅིག་གིས་འདོད་ཆགས་ཀྱི་དག་པ་གཉིས་ལྡན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་འཇུག་པར་ཡང་འགྱུར་སྲིད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རང་བཞིན་བདེ་སྟོང་དང་འོད་དཔག་མེད་དུ་ བཤད་པ་ལ་སོམ་ཉི་ཟས་ནས་འོ་ན་འཕགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་འདོད་ཆགས་ཅིའི་ཕྱིར་ཆེད་དུ་སྤོང་སྙམ་པ་ལྟ་བུས་དོན་མིན་གྱི་ཡིད་གཉིས་སུ་བྱེད་ན་རྩ་ལྟུང་དུ་འགྱུར་ཏེ། དོན་མིན་གྱི་ཐེ་ཚོམ་དེས་དྲངས་ནས་འདི་ནི་མི་བདེན་སྙམ་པའིབློ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྩ་ལྟུང་འདིའི་ཡུལ་དག་པ་སྤྱིར་བརྗོད་པ་ཡིན་པ་ཡང་། རང་བཞིན་དག་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ། །ཞེས་དང་། དག་པའི་ཆོས་ལ་ཞེས་སྤྱིར་བསྟན་པ་ཁོ་ནས་གྲུབ་བོ། །འོ་ན་འདིར་དོན་དམ་གྱི་དག་པ་མ་བསྟན་པར་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་སྙམ
Chinese
有人说，这不会破坏清净。但按您的观点，情况并非如此，因为这指的是所有处所和有处所者的清净的一般说法。因为您不希望所有清净都包含在自证的清净中。我们这里，没有任何一种清净不包含在各自自证智慧的清净中。暂时的意识仅仅是自己体验自己，不会变成自证的清净。因为这与所有孩子相同。而且，那些圣者断绝了心和心所的戏论，进入了大光明中，他们没有这个。这个根本堕罪的对境的清净，对于初学者来说，在将分别识和智慧分开时，不会安立为分别识的自证的清净。因为分别识的自证仅仅是执着本身，即使仅仅是止的阶段，它一旦产生，就会唤醒禅定，因此是障碍。在胜观的时候，它一旦产生，就会变成执着于相，因此这是所有不清净的基础，是朝向阿赖耶识内部，执着于我的部分，而不是对治。这个根本堕罪，如果对变成对治的清净产生怀疑，则说是根本堕罪，但没有说过对应该断除的一方产生怀疑是根本堕罪。例如，如果疑惑贪欲是在外面，还是在里面，还是两者都有，还是没有，是已经产生，还是没有产生，是什么呢？这并不是根本堕罪。因为那样会知道贪欲远离生灭住，并且它的自性本来清净，从而瞬间进入贪欲的清净二元俱生的智慧中也是有可能的。因此，如果对所说的贪欲的自性是乐空和无量光产生怀疑，心想：那么，圣者阿罗汉们为什么要特意断除贪欲呢？像这样产生无意义的二念，就会变成根本堕罪。因为由无意义的疑惑所引导，会产生认为这是不真实的念头。这个根本堕罪的对境的清净，也是普遍宣说的，如“对于自性清净的诸法”和“对于清净的法”，仅仅普遍指示就成立了。那么，有人会想，这里没有指示胜义谛的清净，这是否矛盾呢？
English
Some say that this does not invalidate purity. But according to your view, it is not so, because this refers to the general statement of the purity of all places and those with places. Because you do not want all purities to be included in the purity of self-awareness. Here, we do not have any purity that is not included in the purity of the wisdom of individual self-awareness. Temporary consciousness, merely experiencing itself, does not become the purity of self-awareness. Because this is common to all children. Moreover, those noble ones who have cut off the elaboration of mind and mental factors and entered into the great luminosity do not have this. The purity of the object of this root downfall, for beginners, when separating consciousness and wisdom, is not established as the purity of self-awareness of consciousness. Because the self-awareness of consciousness is merely grasping itself, even in the stage of mere calm abiding, once it arises, it awakens samadhi, therefore it is an obstacle. At the time of insight, once it arises, it becomes attached to signs, therefore this is the basis of all impurities, the part that faces inward to the alaya and clings to self, not an antidote. This root downfall is said to be a root downfall if one doubts the purity that becomes an antidote, but it is not said that doubting the side to be abandoned is a root downfall. For example, if one wonders whether desire is outside, inside, both, or neither, whether it has arisen or not, what is it? This is not a root downfall. Because that would know that desire is free from arising, ceasing, and abiding, and that its nature is originally pure, thereby instantly entering into the wisdom of the purity of desire, the co-emergent of the two. Therefore, if one doubts the statement that the nature of desire is bliss and emptiness and Amitabha, thinking, "Then why do noble arhats deliberately abandon desire?" If one creates meaningless dualistic thoughts like this, it becomes a root downfall. Because led by meaningless doubt, the thought arises that this is not true. The purity of the object of this root downfall is also universally proclaimed, as in "For all phenomena that are pure in nature" and "For pure phenomena," it is established merely by universal indication. Then, one might think, is it contradictory that the purity of ultimate truth is not indicated here?
Tibetan
་ན། དབང་བཞི་པ་ལ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་འདིར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དག་པ་གཙོ་བོར་སྟོན་ཞེས་སྨྲས་ཀྱི་དོན་དམ་མི་སྟོན་པར་མ་སྨྲས་ཏེ། བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་མེ་དང་ཚ་བ་ལྟར་ཐ་མི་དད་པས་སུས་ཀྱང་དཔྲལ་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། རྩ་ལྟུང་བཟློས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། འདིར་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་རིམ་པ་ལ་ཡིད་གཉིས་ཀྱི་མཐའ་སྤོང་ཞིང་བཅུ་གཅིག་པར་འོད་གསལ་གྱི་རིམ་པ་ལ་སྒྲོ་སྐུར་གྱི་མཐའ་སྤོང་བ་གཙོ་བོར་སྟོན་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག་འདིའི་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་ཤེས་པ་ལ་ལྟ་བ་འཁོར་འདས་དབྱེར་མེད་རྙེད་དགོས་པས་ ལུང་དང་རིགས་པ་དང་མན་ངག་ལས་བརྙད་པར་བྱས་ན་ཐེ་ཚོམ་འདི་མི་འབྱུང་ངོ་ཟེར་མོད་ཀྱང་། ལྟ་བ་འཁོར་འདས་དབྱེར་མེད་དེ་སྔགས་ཀྱི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཅིག་ལ་ཟེར་ན་ནི་ལུང་དང་རིགས་པ་དང་མན་ངག་ཁོ་ནས་རྙེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བླ་མ་མཚན་ལྡན་བསྟེན་པའི་བྱིན་རླབས་དུས་སུ་ཞུགས་པ་དང་རང་གི་ཚོགས་གཉིས་གོམས་པའི་སྐལ་བ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་རྟེན་འབྲེལ་ཕྲད་པ་ལས་རྙེད་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཞན་གྱིས་བརྗོད་མིན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས། །གང་དུ་ཡང་ནི་མི་རྙེད་དེ། །བླ་མའི་དུས་ཐབས་བསྟེན་པ་དང་། །བདག་གི་བསོད་ནམས་ལས་ཤེས་བྱ། །ཅེས་གསུངས་སོ། །སྤྱིར་ཡང་ཞིང་དང་ས་བོན་དང་དུས་དང་རྐྱེན་འཛོམ་པ་ལས་ལོ་ཐོག་འབྱུང་བར་འཆད་དགོས་ཀྱི། འབྱོར་དང་གཤོལ་དང་ལོ་ཐོག་གི་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་ལོ་ཐོག་འབྱུང་ངོ་ཞེས་སྨྲས་ན་བཞད་གད་ཀྱི་གནས་སུ་འགྱུར་བ་ལྟར། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་གཉུག་མའི་དོན་བླ་མ་མཚན་ལྡན་གྱི་བྱིན་རླབས་སློབ་མ་སྐལ་ལྡན་ལ་དུས་སུ་ཐེབས་པས་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནང་ནས་འཆར་བ་ཡིན་པ་ལ་ལུང་དང་རིགས་པ་དང་མན་ངག་དག་ལས་རྙེད་པར་བྱའོ་ ཞེས་འཆད་པས་ཀྱང་དཔྱོད་ལྡན་དགའ་བ་སྐྱེད་མི་ནུས་ཏེ། ལུང་རིགས་མན་ངག་ནི་ཀླ་ཀློ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་བར་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་སོ་སོར་ཡོད་ཅིང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་པའི་སྡེ་སྣོད་གསུམ་གྱི་ལུང་རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་དང་། རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རིགས་པ་བསླབ་པ་གསུམ་གྱི་མན་ངག་སྟེ་བསྟན་པ་གཅིག་ཁོ་ན་ཡང་གནས་མ་བུ་པའི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ནས་དབུ་མའི་བར་ལྟ་བ་དང་གྲུབ་པའི་རིམ་པ་འདི་ཙམ་ཞིག་ཏུ་གྱེས་པ་སྟེ་ལུང་རིགས་མན་ངག་གཅིག་ཁོ་ན་གང་ཟག་དབང་པོ་ཐ་དད་པ་བཅུ་གཉིས་ཀྱིས་ཅིག་ཆར་མཉམ་ཞིང་བསམས་ནས་ཤེས་ཏེ་གཞན་ལ་སྟོན་པ་ནས་སོ་སོའི་དབང་པོའི་རིམ་པས་ལྟ་བ་མི་འདྲ་བ་བཅུ་གཉིས་སུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། བླ་མ་མཚན
Chinese
总之，将第四灌顶分为二者，此处说主要显示世俗的清净，但并非说不显示胜义，因为二谛的自性如火与热般不可分离，任何人都无法分开。也不会重复根本堕罪，因为此处主要显示在如幻的次第中舍弃二意的边，在第十一光明次第中舍弃增益的边。有些人说，要了解此处的自性清净，必须获得轮回涅槃无别的见解，如果从教证、理证和窍诀中获得，就不会产生这种疑惑。如果说轮回涅槃无别的见解是指密咒的俱生智慧，那么并非仅仅通过教证、理证和窍诀就能获得，而是必须依靠依止具相上师的加持及时融入，以及自己积累二资粮的殊胜因缘聚合才能获得。如云：“他人不可说俱生，任何地方亦难寻，依止上师及时法，由自福德方能知。”一般来说，必须讲解田地、种子、时间和因缘具足才能产生庄稼，如果说通过财富、犁和庄稼的论典就能产生庄稼，那就成了笑话。同样，俱生的本义是具相上师的加持及时融入具缘的弟子，从而各自从自己的觉性智慧中显现，如果说要从教证、理证和窍诀中获得，也不能令具慧者生起欢喜。因为教证、理证和窍诀，从野蛮人到金刚乘之间，各自都有。如来所说的三藏教证、十二缘起和因果的理证、三学的窍诀，即使是唯一的教法，也从有部师到中观，见解和证悟的次第也只是如此分离。也就是说，唯一的教证、理证和窍诀，十二种根器不同的人同时一起思考并了解后向他人展示，也会因为各自根器的次第而变成十二种不同的见解。上师具
English
In short, when dividing the fourth empowerment into two, it is said here that the main focus is on showing the purification of conventional truth, but it is not said that the ultimate truth is not shown, because the nature of the two truths is inseparable like fire and heat, and no one can separate them. There will also be no repetition of the root downfall, because here the main focus is on abandoning the extremes of doubt in the illusory stage, and abandoning the extremes of exaggeration in the eleventh clear light stage. Some people say that to understand the self-nature purity here, one must obtain the view of non-duality of samsara and nirvana, and if one obtains it from the scriptures, reasoning, and pith instructions, this doubt will not arise. If it is said that the view of non-duality of samsara and nirvana refers to the coemergent wisdom of mantra, then it is not obtained only through scriptures, reasoning, and pith instructions, but must rely on the blessings of relying on a qualified guru and entering in time, and the auspicious coincidence of one's own accumulation of two accumulations. As it is said: "The coemergent, which cannot be spoken by others, is difficult to find anywhere, relying on the guru's timely methods, it is known from one's own merits." In general, it must be explained that crops arise from the combination of fields, seeds, time, and conditions. If it is said that crops arise from wealth, plows, and treatises on crops, it becomes a laughing stock. Similarly, the original meaning of coemergence is that the blessings of a qualified guru enter the fortunate disciple in time, so that each person arises from their own wisdom of awareness. If it is said that it should be obtained from scriptures, reasoning, and pith instructions, it cannot bring joy to the wise. Because scriptures, reasoning, and pith instructions are available to everyone from barbarians to Vajrayana. The Tripitaka scriptures spoken by the Tathagata, the twelve links of dependent origination, the reasoning of cause and effect, and the pith instructions of the three trainings, even if it is the only teaching, from the Sravakas to the Madhyamikas, the order of views and realizations is only separated in this way. That is to say, the only scriptures, reasoning, and pith instructions, when twelve people with different faculties think and understand together and show them to others, will also become twelve different views according to the order of their respective faculties. Guru with