Tibetan
་ཆར་དུ་བྱེད་པར་སྣང་བ་དེ་དག་བོད་ན་མེད་ཀྱང་རང་རང་གི་ཡུལ་དུས་ཀྱི་གླུ་བྲོ་ལ་སོགས་པས་གཟེངས་བསྟོད་པ་ཡིན་ལ། གླུ་ཡང་མ་ངེས་པ་སྟེ་རྒྱ་གར་གྱི་གྲུབ་ཆེན་རྣམས་ཀྱི་དོ་ཧ་ཕལ་ཆེར་ཡང་སྤྱོད་པའི་དུས་སུ་གླུར་གར་བླངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་ན་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དྲན་པ་རྩེ་གཅིག་པས་འདོད་ཆགས་བདེ་ཆེན་དུ་འཆིང་བའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་པས་འོད་དཔག་མེད་ཀྱི་ང་རྒྱལ་གྱིས་གླུ་བླང་ཞིང་ཧེ་རུ་ཀའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་གར་བྱ་ལ། རྣལ་འབྱོར་མས་ནི་གོས་དཀར་མོའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་གླུ་བླང་ཞིང་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་གར་བྱ་བ་སྟེ། འདིས་ནི་བདག་དང་གནས་དང་རྣལ་འབྱོར་སྲུང་བ་དང་ལྷ་དབང་དུ་བྱེད་པའི་མཆོག་ཡིན་ཏེ། དྲན་པ་མི་འཕྲོགས་རྣལ་འབྱོར་པས། །ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་གཟུགས་ཀྱི་གང་། །ཆགས་བྲལ་མིན་གོམས་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། འདོད་ཆགས་སེམས་ཀྱིས་སྒོམ་པ་ཉིད། །རྡོ་རྗེ་ཆོས་དང་སངས་རྒྱས་དང་། །རྣལ་འབྱོར་མ་དང་མ་མོ་ཡིས། །གླུ་དང་གར་ནི་འདི་དག་གིས། །ལེགས་པར་གླུ་བླང་གང་ཡང་བྱ། །འདི་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཚོགས་སྲུང་ཞིང་། །དེ་བཞིན་བདག་ཡང་སྲུང་བ་ཉིད། །འདིས་ནི་འཇིག་རྟེན་དབང་དུ་བྱེད། །ཅེས་སོ། །མདོར་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ལ་ནི་ངག་གི་བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་བཟླས་པ་དང་རྡོ་རྗེའི་གླུ། རྐང་པ་གང་དུ་བཀོད་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར། ཡན་ལག་སྐྱོད་པ་དང་སོར་མོ་བསྒྱུར་བ་ཐམས་ཅད་ནི་ཕྱག་རྒྱ་དང་གར། གང་སེམས་པ་ནི་བསམ་གཏན་ཡིན་ཏེ། བརྟག་པ་དང་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ལེའུར། ཨཱ་ལྀ་ཀཱ་ལྀ་རབ་བརྟགས་པས། །བརྗོད་པ་བཟླས་པར་ཡང་དག་བཤད། །རྐང་པའི་རྗེས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད། །ཉིད་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་བརྗོད་པར་བྱ། །ལག་པ་བསྒྱུར་བ་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན། །སོར་མོ་ཉེད་པའང་དེ་བཞིན་ནོ། །གང་ཕྱིར་རྣམ་སེམས་བསམ་གཏན་ཡིན། །གང་བསམས་དེ་ནི་བསམ་གཏན་ནོ། །ཞེས་དང་། བརྡ་དང་གནས་ཀྱི་ལེའུ་ལས། མི་བྱ་ཅུང་ཟད་ཡོད་མ་ཡིན། །རྟག་ཏུ་མི་བཟའ་ཡོད་མ་ཡིན། །འདི་ལ་མི་བསམ་ཡོད་མ་ཡིན། ། བཟང་ངན་མི་སྨྲ་གང་ཡང་མེད། །ཇི་ལྟར་བདག་ཉིད་དེ་ལྟར་གཞན། །དེ་བཞིན་བདག་ནི་ང་མཆོག་ཉིད། །འདི་ལྟར་སེམ་པས་རྣལ་འབྱོར་དག །བཟའ་དང་བཏུང་བ་ལ་སོགས་སྤྱད། །ཡན་ལག་ཇི་སྙེད་བསྒྱུར་བ་དང་། །ཆག་རྣམས་རབ་ཏུ་རྒྱས་པ་ཉིད། །ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་གནས་ཞུགས་པས། །དེ་སྙེད་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་ཅིང་། རྣམ་དག་ཡེ་ཤེས་གཟུགས་ཅན་དང་། །འཁོར་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ། །ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་པའི་དོན་ཤེས་པས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངེས་པའི་དོན་ནི། དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་གཡོན་རྐྱང་མའི་རླུང་དག་པས་གཡོན་བརྐྱང་ནས་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྒྱུ་བ་དག་པས་རྡོ་རྗེའི་གདན་གྱི་བར་དུ་འདུག་སྟངས་རྣམས་སུ་བཤད་ཅིང་། གླུ་ནི་རྣམ་དག་སྔགས་སུ་གནས། །གར་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཉིད། །ཅེས་པས་རླུང་དང་སྒྲ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་སྔགས་སུ་གྲུབ་པ་ཉིད་གླུ་དང་བཟླས་པ་ཡིན་ལ། ཐབས་ཤེས་དབྱེར་མེད་པའི་བདེ་སྟོང་གི་སྒོམ་པ་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་ཉིད་གར་ཡིན་ཏེ། གསང་རྒྱན་རྣམ་པར་བཀོད་པའི་རྒྱུད་ལས། ལྷ་མོ་བཞི་དང་ཡང་དག་སྦྱོར། །སྦྱོར་བའི་བདེ་བ་ཡང་ དག་གནས། །བཅོམ་ལྡན་འདོད་ཅན་གར་མཛད་དེ། །རྡོ་རྗེ་འགྱིང་བ་སོགས་ཉིད་ལས། །འདིར་བཞུགས་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་ནི། །གསང་བའི་སྙིང་པོ་ཐུབ་པ་ཆེ། །རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོ་མཉམ་སྦྱོར་བས། །གར་མཁན་གར་ནི་མ་ལུས་བྱེད། །ཅེས་དང་། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ལས། མེ་ཏོག་ཙནྡན་ཆུ་སྐྱེས་སོགས། །ཇི་ལྟར་མཐོང་བས་བདེ་གྱུར་པ། །དེ་ནི་དགའ་བར་ཡང་དག་བཤད། །སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཡང་དག་གནས། །རྡོ་རྗེ་ཆུ་སྐྱེས་མཉམ་པར་སྦྱོར། །གང་ཞིག་སེམས་ནི་རྣམ་པར་གནས། །སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གང་ཞིག་ནི། །དགའ་བ་ཆེན་པོ་འདི་ལ་བརྗོད། །ཅེས་དང་། མཉམ་སྦྱོར་ལས། ཉིན་རེའམ་ཡང་ན་ཟླ་རེའམ། །ཡང་ན་དེ་བཞིན་ལོ་རེར་ནི། །ཇི་བཞིན་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ཀྱང་། །སངས་རྒྱས་བདེ་མཆོག་གར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །སྤྲོས་བཅས་ཀྱི་རིག་སྤྱོད་འདི་ཡུན་ཇི་སྲིད་དུ་བྱ་ཞེ་ན། གསང་བ་འདུས་པའི་རྒྱུད་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཟླ་བ་དྲུག་གིས་ནི། །ཞེས་ཟླ་དྲུག་ཏུ་སྤྱོད་པར་གསུངས་ལ། བདེ་དགྱེས་ལ་ཡང་རྗེ་མར་རྔོག་གི་ཡིག་ཆར་ཟླ་བ་གསུམ་མམ་དྲུག་གམ་བདུན་དུ་སྤྱོད་ཅིང་། དེས་མ་གྲུབ་ན་སྤྱོད་པ་བཞག་ནས་དྲག་ཤུལ་གྱི་ཚོགས་ སྒྲུབ་པར་གསུངས་སོ། །དེ་དག་ནི་སྤྲོས་བཅས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་མཚན་ཉིད་སྤྱིར་བཤད་པ་ཡིན་གྱི་བྱེ་བྲག་ཏུ་ཕྱེ་ན་ཕྱིའི་ཆ་བྱད་དང་གྲོགས་ལ་མ་ལྟོས་པར་སྤྲོས་བཅས་ཀྱི་རིག་སྤྱོད་བྱེད་པའང་ཡོད་དེ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཏེ་ལོས་གནས་བརྟན་གྱི་སྲིང་མོའི་བུར་མཛད་པའི་ཚེ་དགེ་སློང་གི་ཆ་བྱད་ཁོ་ནས་སྤྱོད་པ་མཛད་པ་དང་། ཞང་གཡུ་བྲག་པས་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའི་སྒྲུབ་པ་མཛད་ནས་བོགས་དབྱུང་བའི་ཕྱིར་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྤྱོོད་པ་ཟླ་བ་དྲུག་མཛད་དེ་ལམ་ཁའི་འགྲུལ་པ་ལ་རྒྱག་པ་དང་ཞིང་སྨོར་བའི་གཤོལ་ཕྲོགས་ཏེ་རྨོད་པ་དང་རྨོད་ཅོལ་
Chinese
那些顯現為降雨的事物，即使在西藏沒有，也會以各自的地域時節的歌舞等來讚頌。歌也不一定，因為印度的大成就者們的多哈，也大多在使用的時侯歌舞。總之，為了以無分別的彼性之憶念專注地將貪欲束縛於大樂，瑜伽士以無量光（梵文：Amitābha）的慢心唱歌，以黑汝嘎（梵文：Heruka）的慢心舞蹈。瑜伽母則以白衣母的慢心唱歌，以金剛亥母（梵文：Vajravarahi）的慢心舞蹈。這就是守護自身和處所和瑜伽，以及使天神自在的殊勝之法。不奪取憶念的瑜伽士，凡是黑汝嘎之形，不離貪欲，以串習之心，以貪欲之心修持。金剛法和佛陀，以及瑜伽母和母神們，以這些歌和舞，好好地唱歌，無論做什麼。僅僅以此就能守護壇城，同樣也能守護自身。以此就能自在世間。如是說。總之，對於那位瑜伽士來說，所有的語言表達都是念誦和金剛歌，腳步所到之處就是壇城，肢體的運動和手指的變換都是手印和舞蹈，心中所想的就是禪定。在第一品的彼性之章中說：通過對母音子音（藏文：ཨཱ་ལྀ་ཀཱ་ལྀ།）的詳細觀察，語言表達被正確地闡述為念誦。腳步的痕跡就是壇城本身。因此，壇城應該被宣說。手的變換是手印，手指的捻動也是如此。因為所有的心念都是禪定，所想的就是禪定。以及，在符號和處所之章中說：沒有任何不應該做的事情，沒有任何永遠不應該吃的東西，在這裡沒有任何不應該想的事情，沒有任何不應該說的善惡。如自身一樣，他人也是如此。同樣，自身就是我，最殊勝的。像這樣，以心來行瑜伽，享用食物和飲料等。肢體有多少變換，以及脈輪完全舒展，進入黑汝嘎光榮之處，就有那麼多的咒語和手印。這樣說道。清淨智慧有形，以及輪迴的種種分別念，有什麼差別呢？
English
Those things that appear as rain, even if they are not in Tibet, are praised with songs and dances of their respective regions and seasons. The songs are also not fixed, because the dohas of the great Indian siddhas are mostly sung and danced when they are used. In short, in order to bind desire to great bliss with the single-pointed memory of non-discrimination, the yogi sings with the pride of Amitabha and dances with the pride of Heruka. The yogini sings with the pride of the white-clad mother and dances with the pride of Vajravarahi. This is the supreme method of protecting oneself, one's place, and one's yoga, and of making the deities free. The yogi who does not steal memory, whatever is the form of Heruka, is not free from desire, but cultivates with a habitual mind, with a mind of desire. Vajradharma and the Buddhas, as well as the yoginis and mothers, with these songs and dances, sing well, whatever they do. By this alone, one can protect the mandala, and also protect oneself. By this, one can control the world. So it is said. In short, for that yogi, all verbal expressions are recitation and vajra songs, wherever the feet are placed is the mandala, all movements of the limbs and changes of the fingers are mudras and dances, and whatever is thought is meditation. In the chapter on Suchness in the first section, it says: By thoroughly examining the vowels and consonants (Tibetan: ཨཱ་ལྀ་ཀཱ་ལྀ།), verbal expression is correctly explained as recitation. The trace of the feet is the mandala itself. Therefore, the mandala should be proclaimed. The changing of the hands is a mudra, and the twisting of the fingers is also the same. Because all thoughts are meditation, what is thought is meditation. And, in the chapter on symbols and places, it says: There is nothing that should not be done, there is nothing that should never be eaten, there is nothing that should not be thought of here, there is nothing good or bad that should not be said. As oneself, so are others. Likewise, oneself is me, the most supreme. In this way, practice yoga with the mind, enjoy food and drink, and so on. As many changes as there are in the limbs, and the chakras are fully expanded, entering the glorious place of Heruka, there are that many mantras and mudras. So it is said. Pure wisdom has form, and what is the difference between the various discriminations of samsara?
Chinese
並非稍微存在，因為了解此義而進入。真實義是，時輪中，由於左旋風的清淨，從左旋開始，由於地輪的運行清淨，在金剛座之間的安住方式中宣說。頌云：歌是完全清淨的咒語，舞蹈是應當修習的。因此，風和聲音集合成為金剛咒語，這就是歌和念誦。方法和智慧無二的樂空禪修持續不斷，這就是舞蹈。在《秘密莊嚴次第續》中說：與四天女完全結合，結合的安樂完全存在。薄伽梵欲貪者作舞，金剛傲立等。此處安住的一切之自性，是秘密心要大能仁。由金剛天女平等結合，舞者舞蹈無餘。又《最初佛》中說：花朵、旃檀、蓮花等，如所見而生樂，這就是真實宣說的歡喜，真實存在於一切有情心中。金剛蓮花平等結合，心安住於何處，心的體性是什麼，這被稱為大歡喜。又《平等結合》中說：每日或每月，或如是每年，如實加持後，作佛勝樂舞。如是。如果問道，這種有相的明妃行，應當持續多久？《密集金剛續》中說：如果六個月，即說應當修習六個月。在《樂空雙運》中，也有惹瑪爾聶的儀軌，說應當修習三個月或六個月或七個月。如果這樣還沒有成就，就停止明妃行，修作忿怒尊的會供。這些是有相明妃行的總體特徵，如果從個別方面來說，也有不依賴外在事物和同伴而進行有相明妃行的，如瑜伽自在者德洛巴尊者，在做住持的姐姐之子時，僅僅以比丘的形象來修行。香玉扎巴尊者在修持金剛瑜伽母之後，為了生起證悟，做了六個月的苦行，毆打路上的行人，搶奪農民的犁來耕地和翻土。
English
It is not slightly existent, because one enters by understanding this meaning. The definitive meaning is that in the Kalachakra, due to the purification of the left-turning wind, starting from the left turn, due to the purification of the movement of the earth mandala, it is explained in the ways of dwelling between the vajra seats. It is said: Song is the completely pure mantra, dance is what should be meditated upon. Therefore, the wind and sound aggregates become the vajra mantra, which is song and recitation. The continuous meditation of bliss and emptiness, inseparable from method and wisdom, is dance. In the Tantra of the Arrangement of Secret Ornaments, it says: Perfectly united with the four goddesses, the bliss of union is perfectly present. The Bhagavan, the desirous one, performs the dance, the vajra stands erect, etc. The nature of all who dwell here is the secret essence, the great sage. By the equal union of the vajra goddess, the dancer performs all the dances. Also, in the First Buddha, it says: Flowers, sandalwood, lotus, etc., as seen, become bliss, this is the joy that is truly proclaimed, truly present in all sentient beings. The vajra lotus is equally united, wherever the mind dwells, whatever the nature of the mind is, this is called great joy. Also, in Equal Union, it says: Every day or every month, or likewise every year, after being blessed as it is, the Buddha, the supreme bliss, should be danced. So it is. If asked, how long should this practice of enjoyment with objects be done? In the Guhyasamaja Tantra, it says: If it is six months, it is said that it should be practiced for six months. In Hevajra, there is also the ritual of Je Mar Ngok, which says that it should be practiced for three months or six months or seven months. If it is not accomplished by this, then stop the practice and perform the fierce assembly. These are the general characteristics of the practice with objects. If divided into individual aspects, there are also those who practice enjoyment with objects without relying on external things and companions, such as the Lord of Yoga, Tilopa, when he acted as the son of the sister of the resident, he practiced only in the form of a monk. Zhang Yudrakpa, after practicing Vajrayogini, in order to generate realization, did six months of ascetic practice, beating travelers on the road, stealing the plows of farmers to plow the fields and turn the soil.