Tibetan
ག་དང་ཡན་ལག་མང་ཉུང་དང་ལག་ཆ་དང་ཆ་ལུགས་ཐ་དད་པ་རེ་ཡིན་མོད་སྙམ་པ་རེ་མ་གཏོགས་དེ་རྣམས་ལ་གཅིག་དང་ཐ་དད་མི་དམིགས་པ་དང་སྐུ་མདོག་ཕྱག་མཚན་འཁོར་མང་ཉུང་སོགས་ཀྱང་སྦྱང་བྱ་སྦྱངས་འབྲས་ལ་སོགས་པའི་དགོས་པས་བསྟན་པ་ཙམ་མོ་ཞེས་གོ་བ་ནི་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་དཀའ་བར་སྣང་སྟེ་དགྱེས་རྡོར་གྱི་གཟིངས་ཕྱག་དང་འཁོར་ཕྱག་ལ་རྩོད་པ་དང་བདུད་བཞི་བརྩེགས་གདན་དང་བཀྲམ་གདན་ལ་རྩོད་པ་དང་ཕྱག་མཚན་ཡས་འགྱེད་མས་འགྱེད་ལ་རྩོད་པ་སོགས་དང་། འཇིགས་བྱེད་ལ་དངོས་ཡུམ་ཡོད་མེད་དང་། འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་ཞལ་དགུ་ལ་དབུ་ཐོད་ཐ་དད་པ་དགུ་ཡོད་དམ་དབུ་ཐོད་གཅིག་ཡོད་རྩོད་པ་དང་། དེ་དག་ལ་ཐོད་སྲུབས་དུ་ཡོད་རྩོད་པ་དང་། ཞལ་བརྙན་ཅན་རྣམས་ལ་ཤངས་ཀྱི་ཉག་མཚམས་ཚུན་ཞལ་བརྙན་དུ་ཡོད་དམ་མགྲིན་པ་ཡན་ཞལ་བརྙན་དུ་ཡོད་རྩོད་པ་སོགས་ཕྱོགས་རེའི་བློ་ཉི་ ཚེ་བ་རེ་བཟུང་ནས་ཁམ་ཆེ་ཆེ་སྐད་དུ་རྩོད་དོ་ཞེས་ཐོས་པས་དེ་ལྟ་ན་ནི་སྐྱེད་རིམ་དགྲར་ལངས་ཀྱི་འཕྲང་ཞིག་གསར་དུ་བྱུང་བར་སྣང་སྟེ་ལུས་ཀྱི་དངོས་འཛིན་གཞོམ་ཕྱིར་སྐྱེད་རིམ་གསུངས་མོད་སྐྱེད་རིམ་ཉིད་ལ་དེ་ཙམ་དུ་དངོས་འཛིན་འཐས་པ་དེ་ནི་ཅིས་ཀྱང་གཞོམ་མི་ནུས་ཏེ། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད། །ལྟ་ཀུན་ངེས་པར་འབྱིན་ཕྱིར་གསུངས། །གང་ཞིག་སྟོང་པ་ཉིད་ལྟ་བ། །དེ་ནི་གསོ་རུ་མེད་པར་གསུངས། །ཅེས་པ་ཁ་སྤོས་ཏེ། རྒྱལ་བས་སྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ནི། །དངོས་པོར་འཛིན་པ་ཟློག་ཕྱིར་གསུངས། །སྐྱེད་རིམ་ཉིད་ལ་དངོས་འཛིན་པ། །དེ་ནི་གསོ་རུ་མེད་པར་གསུངས། །ཅེས་ཐོབ་བོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་འདི་ནི་སྐྱེད་རིམ་ཁོ་ན་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བྱ་བའི་ཆོས་རྫས་ཡོད་ཅིག་ཛམྦུའི་གླིང་ངམ་གླིང་གཞན་གྱི་གྲོང་ངམ་ལྗོངས་ཅིག་ན་ཡོད་པ་དེ་ལ་དྲུག་གམ་བཅུ་ཁོ་ན་ཡོད་པ་ཅིག་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གཟིགས་ནས་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་གམ་བཅུ་གསུངས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཅེས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཅིག་ལ་རིམ་པ་སོ་བདུན་ཡོད་ནས་བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན་བསྟན་པའམ་ས་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་འཁོར་ བ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་བར་དུ་བཅུགས་པ་སྐས་ག་དང་འདྲ་བ་ཞིག་ཡོད་ནས་དེ་ལ་གདང་བུ་བཅུ་ཡོད་པས་ས་བཅུ་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་མིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་ཐམས་ཅད་ནི་ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའ་ལ་ཡུལ་འདིའི་ནམ་མཁའ་ཞེས་སོགས་དང་དཔག་ཚད་དང་རྒྱང་གྲགས་སོགས་རྣམ་པ་ཐ་དད་པར་ཕྱེ་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱི་བློའི་རིམ་པ་ལས་དེ་ཐམས་ཅད་དགོས་པའི་དབང་གིས་ཐ་སྙད་དུ་བཞག་པ་སྟེ་བདོག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མེད་ཅིང་འཁོར་གསུམ་དུ་མི་རྟོག་ལ། སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་དུ་བསྟན་པ་སོགས་ཕར་ཕྱིན་བཅུ་དང་། ལུས་ལ་དམིགས་པའི་དྲན་པ་སྐྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པས་བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན་དང་། ཡང་དག་པའི་མཐོང་བ་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་ཙམ་ཞིག་དང་པོར་སྐྱེས་པ་ལ་ས་དང་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ཞེས་མིང་དུ་མཛད་པ་སོགས་ས་བཅུ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་ཆོས་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་བསྟན་པས་རིམ་པས་འཇུག་པའི་ཚུལ་ཤེས་པ་དང་། ས་མཚམས་ཟིན་པས་ལམ་གྱིས་མི་དུབ་པར་ངལ་སོས་པ་དང་། སླར་ལམ་གོང་མ་རྣམས་ཡོད་ པར་ཤེས་པས་རང་སའི་ཡོན་ཏན་གྱིས་བསྙེམས་པ་མི་སྐྱེ་བ་དང་། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རང་གི་བློའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ལྟ་བུའི་ཆོས་འདི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་མིང་དང་ཚིག་དང་བརྡ་དང་ཐ་སྙད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསྟན་པས་བློ་ལ་དོན་སྤྱི་འཆར་དུ་བཅུག་སྟེ་མཐར་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་མཐོང་བ་ལ་འགོད་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐབས་ཀྱི་མཛད་པ་འདི་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་གནས་མཆོག་ཏུ་ཤེས་པས་སྟོན་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཕ་མཐའ་བཟུང་མི་ནུས་པར་ཤེས་པ་སོགས་དགོས་པ་དེ་ལྟ་བུ་མཐའ་ཡས་པར་ཡོད་པས་ན་དེ་ལྟར་དུ་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་ཆོས་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་གནས་ཡང་དག་པར་མཐོང་བ་ན་ནི་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་སུ་འཛིན་པའི་སྦྲུལ་མདུད་ནི་རང་གི་ངང་གིས་འཇིག་པའི་ཕྱིར་སྔ་མ་ལ་དངོས་འཛིན་མཐས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ལ། ཕྱི་མ་སྤྲོས་པ་ཉེར་ཞིའི་གནས་མཐོང་བ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐབས་ཀྱི་མཛད་པར་ཤེས་པས་ན་སྔ་མ་ལ་མ་དད་པ་སྐྱེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཤེས་པའི་ཁོང་ནས་ཚུར་འཆར་བའི་ཕྱིར་དེའི་ངོར་སྔ་མ་རྣམ་གྲངས་ པ་རྣམས་བཀག་ནས་སྤྲོས་པ་ཉེར་ཞི་ལུང་རིགས་ཀྱི་སྒྲུབ་དགོས་པའང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཞིང་འདིར་ཐེག་ཆེན་གྱི་གདུལ་བྱ་ཕལ་ཆེར་ལ་དགོངས་ནས་དེ་ལས་མང་མི་དགོས་ཅིང་ཉུང་ན་མི་འདུ་བའི་ཕྱིར་ཕར་ཕྱིན་བཅུ་སོགས་སུ་བསྟན་མོད་ཀྱི། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དེ་ལྟར་མ་ངེས་ཏེ། གདུལ་བྱ་ཁ་ཅིག་ལ་ཕར་ཕྱིན་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་སོགས་སུ་བསྟན་ཞིང་དེ་བས་ཆེས་མང་བར་སྟོན་པའང་སྲིད་ལ། གདུལ་བྱ་ལ་ལས་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གཉིས་སམ་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པས་དུལ་བར་འགྱུར་བ་སོགས་ཀྱང་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དམ་ཆོས་པད་དཀར་ལས་ཞིང་གཞན་ནས་འོངས་པའི་སེམས་དཔའ་མང་པོས
Chinese
如果认为只是因为肢体多少、工具和装束各不相同，所以才会有这些争论，认为对这些不应执着于一和异，身色、法器、眷属多少等也只是为了调伏所化和证得果位等目的而示现，恐怕很少有人能理解。比如，有人争论喜金刚的船形手和轮形手，争论四魔垒叠的坐垫和铺开的坐垫，争论法器是向上安放还是向下安放等等。还有人争论怖畏金刚有没有明妃，怖畏金刚的九个头有没有九个不同的头盖骨，还是只有一个头盖骨。还有人争论这些头盖骨上有多少条缝隙。对于有脸面像的人，有人争论鼻子的凹陷处以上是脸面像，还是到喉咙以上是脸面像等等。听到这些，我感到有些人抓住片面的观点，大声争吵，这样一来，生起次第似乎出现了一个新的敌对局面。本来为了摧毁对身体的实执才宣说生起次第，但如果对生起次第本身产生如此强烈的实执，那无论如何也无法摧毁实执。就像把“诸佛说空性，为出一切见，谁有空性见，彼无药可救”这句话改说成“诸佛说生起次第，为遣除实执，谁于生起次第执实，彼无药可救”一样。虽然如此，但这不仅仅是生起次第的问题。并不是说在赡部洲或其他洲的某个城市或地区，存在着一种叫做“波罗蜜多”的法，佛陀看到它只有六个或十个，所以才说了六度或十度。也不是说存在一种叫做“菩提分法”的事物，它有三十七个次第，所以才宣说了三十七道品。或者说，存在一个像梯子一样，从轮回一直延伸到佛地的“道”，它有十个横档，所以才说了十地。世尊所说的所有法类，都像区分天空一样，有“此地的天空”等等，以及区分距离一样，有由旬和呼叫声等等不同的方式。这一切都是为了适应不同根器的所化众生的心智。
English
If one thinks that these disputes arise merely because of the differences in the number of limbs, implements, and attire, and that one should not be attached to oneness or difference in these, and that the body color, hand implements, number of retinue, etc., are merely shown for the purpose of taming those to be tamed and attaining the result, I am afraid that few people can understand. For example, some people argue about the boat-shaped hands and wheel-shaped hands of Hevajra, argue about the four-demon stacked seat and the spread-out seat, argue about whether the hand implements are placed upwards or downwards, and so on. There are also people who argue about whether Yamantaka has a consort or not, whether Yamantaka's nine faces have nine different skulls or only one skull. There are also people who argue about how many cracks there are in these skulls. For those with face-like features, some argue whether the face-like features are up to the indentation of the nose or up to the throat. Hearing these things, I feel that some people are grasping at one-sided views and arguing loudly. In this way, it seems that a new hostile situation has arisen in the generation stage. Originally, the generation stage was taught to destroy the reification of the body, but if one develops such a strong reification of the generation stage itself, then one will not be able to destroy the reification no matter what. It is like changing the saying "The Buddhas speak of emptiness in order to eliminate all views; whoever has a view of emptiness is incurable" to "The Buddhas speak of the generation stage in order to eliminate reification; whoever reifies the generation stage is incurable." However, this is not just a problem with the generation stage. It is not that there is a dharma called "Paramita" in a certain city or region of Jambudvipa or another continent, and the Buddha saw that it only had six or ten, so he spoke of the six or ten perfections. Nor is it that there is a thing called "Bodhipakshika-dharmas" that has thirty-seven stages, so he taught the thirty-seven factors of enlightenment. Or that there is a "path" like a ladder that extends from samsara all the way to the Buddha's land, and it has ten rungs, so he spoke of the ten bhumis. All the categories of dharma spoken by the Bhagavan are like distinguishing the sky, with "the sky of this place" and so on, and like distinguishing distances, with yojanas and calls, and so on, in different ways. All of this is to suit the minds of sentient beings with different capacities.
Chinese
由于意乐的缘故而安立名言，即对于一切财物都毫无执着，也不分别三轮，宣说布施的波罗蜜多等十波罗蜜多，以及生起以身体为对境的忆念等次第的三十七菩提分法，仅仅是最初生起正见周遍行持，便命名为初地极喜地等十地。同样，其他所有名相之法也以这样的方式宣说，从而了知次第进入的方式，以及由于确定了地界而不会因道路疲惫得以休息，并且知道还有更高的道，因此不会因自己地的功德而生起骄慢，以及在任何情况下，对于并非自己心识对境的如虚空般的法，这一切如来都通过名、句、词、语的方式宣说，从而使意义总相显现在心中，最终安置于究竟无倒的见解上，因此了知如来的方便事业是不可思议的殊胜之处，从而了知无法把握导师功德的边际等无量利益，因此才如此宣说名相之法。当真实见到真如实相时，执着于名相之法的蛇结自然解脱，因此对于前者也不会变成执实边，后者见到寂灭戏论之境时，了知是佛陀的方便事业，因此也不会对前者生起不信。由于各别自证智是从智慧的内部显现出来，因此在其面前，也不需要遮止先前的名相，也不需要以理证成立寂灭戏论。因此，考虑到此土大多数大乘根机所化众生，既不需要太多，也不能太少，所以才宣说了十波罗蜜多等。但在任何情况下，也并非如此决定，对于某些所化众生，也宣说了八万四千波罗蜜多等，甚至可能宣说更多。对于某些所化众生，将波罗蜜多归纳为二或一而宣说，从而变得调柔等情况也是存在的。如《妙法莲华经》中所说，从其他刹土来的许多菩萨。
English
Due to the power of intention, names are established, that is, there is no attachment to all possessions, and there is no conceptualization of the three circles. The ten perfections, such as the perfection of generosity, and the thirty-seven factors of enlightenment in the order of generating mindfulness focused on the body, and the first stage of joy is named when the correct view is first born, and so on. Similarly, all other nominal dharmas are taught in this way, so that one knows the way to enter in stages, and because the boundaries of the stages are fixed, one can rest without being tired by the path, and one knows that there are higher paths, so one does not become arrogant with the qualities of one's own stage, and in all ways, all these dharmas, which are not the object of one's own mind, like the expanse of the sky, are taught by the Tathagata through names, words, symbols, and terms, so that the general meaning appears in the mind, and finally one is placed on the ultimate and non-inverted view. Therefore, knowing that the skillful activities of the Tathagata are an inconceivable and supreme place, one knows that one cannot grasp the limits of the qualities of the teacher, etc., and there are infinite benefits, so the nominal dharmas are taught in this way. When one truly sees the state of Suchness, the snake knot of clinging to the nominal dharmas is naturally untied, so one does not become attached to the former, and when one sees the state of the latter, the cessation of elaboration, one knows that it is the skillful activity of the Buddha, so one does not generate disbelief in the former. Since the wisdom of individual self-awareness arises from within the mind, there is no need to block the previous nominals in its presence, nor is it necessary to establish the cessation of elaboration with reason. Therefore, considering that most of the Mahayana trainees in this land do not need too much or too little, the ten perfections and so on are taught. But in any case, it is not so certain. For some trainees, eighty-four thousand perfections and so on are taught, and it is even possible to teach more. For some trainees, it is also possible to become tame by teaching the perfections in two or one. As it is said in the Lotus Sutra, many bodhisattvas came from other Buddha lands.