Tibetan
་གཉིས་མེད་པར་བཤད་པ་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་སྐྱོན་དུ་གྱུར་པའི་དགའ་བདེ་རགས་པ་མེད་པ་ལ་དགོངས་ལ། འདིར་གསུམ་པ་ཡན་ལག་ལྔ་ལྡན་དུ་བྱས་པ་ནི། མཛོད་ལས། གསུམ་པ་ལ་ལྔ་བཏང་སྙོམས་དང་། །དྲན་དང་ཤེས་བཞིན་བདེ་དང་གནས། །ཅེས་པ་ལྟར་བཤད་པ་སྟེ་ཕན་ཡོན་དུ་གྱུར་པའི་བདེ་བ་ཕྲ་མོ་ལ་དགོངས་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་མེད་དོ། །མདོར་ན་བརྟག་གཉིས་ལས། དུག་གི་དེ་ཉིད་ཤེས་པ་དེས། །དུག་གིས་དུག་ནི་འཇིགས་པར་བྱེད། །ཇི་ལྟར་རླུང་གིས་ཟིན་པ་ལ། །མོན་སྲན་དྲེའུའི་བཟའ་བ་སྦྱིན། །ཞེས་སོགས་དང་། ཇི་ལྟར་འཚེད་པས་ཚིག་པ་ལ། །མེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་གདུང་བར་བྱ། །དེ་བཞིན་འདོད་ཆགས་མེས་ཚིག་པ། །འདོད་ཆགས་མེ་ཡིས་གདུང་བར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། འདོད་ཆགས་ལམ་དུ་བྱེད་པ་བདེ་བའི་རྣལ་འབྱོར། ཞེ་སྡང་ལམ་དུ་བྱེད་པ་གསལ་བའི་རྣལ་ འབྱོར། གཏི་མུག་ལམ་དུ་བྱེད་པ་མི་རྟོག་པའི་རྣལ་འབྱོར། དབྱེར་མེད་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་ཏེ་རྣམ་པ་བཞི་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རབ་དང་ཕུལ་དང་རྩེ་མོར་གནས་པ་ཡིན་ལ། འདི་མངོན་དུ་བྱེད་ཚུལ་གྱི་མན་ངག་སྦས་དོན་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པར་བསྟན་ལ། སྤྱི་དོན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་ནི་མདོ་སྔགས་གཉིས་ཀར་ཁྱད་མེད་དུ་གསུངས་ཏེ། བུད་མེད་འགྱུར་བའི་མདོ་ལས་བདེ་བའི་རྣལ་འབྱོར་དང་། ལངྐར་གཤེགས་པར་གསལ་བའི་རྣལ་འབྱོར་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོར་མི་རྟོག་པ་ལམ་བྱེད་གསུངས་ཅིང་། མདོ་གཞན་ལས་ཀྱང་དུ་མ་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་ན་ཏི་པུ་པས། འདོད་པའི་བདེ་བ་འཁོར་བའི་རྒྱུ། བསམ་གཏན་གྱི་བདེ་བ་བདེ་བ་དངོས། གཉི་ག་དང་མཚུངས་ལ་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཐུན་ལམ་གྱི་བདེ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་སྒོམ་རྒྱུ། ཐོབ་བྱ་འབྲས་བུ་ཟག་མེད་ཀྱི་བདེ་བ་སྲིད་ཞི་ལས་འདས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་གསལ་བ་དང་མི་རྟོག་པ་ལ་ཡང་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། མདོར་ན་བསམ་གཏན་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་གཟུགས་ཁམས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རང་ག་བ་ཞིག་ཁོ་ ནར་མི་ལྟ་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་རེ་རེ་ཡང་སྒོ་མཐའ་ཡས་པས་འཆད་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་རྨད་དུ་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་སེམས་གནས་པའི་ཐབས་དགུ་དང་ཉེར་བསྡོགས་ཡིད་བྱེད་བདུན་ཡང་མདོ་སྔགས་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། དམིགས་པ་ལ་ནི་སེམས་གཏད་ནས། །དེ་རྒྱུན་རྣམ་པར་གཡེང་མི་བྱ། །རྣམ་གཡེང་མྱུར་དུ་རྟོགས་བྱས་ནས། །དེ་ལ་སླར་ཡང་བསླན་པར་བྱ། །བློ་ལྡན་གོང་
Chinese
说无二，是指禅定中产生的粗大喜乐。这里说第三禅具有五支，如《俱舍论》所说：“第三禅有五，舍、念、正知、乐、住。” 这样说是指作为利益的微细喜乐，因此没有矛盾。总之，《二观察续》中说：“知毒之自性，以毒能除毒。如为风所袭，施与驴食之麦。”等等。又如说：“如煮物被烧，以火亦能焚。如是贪欲火所烧，以贪欲火亦能焚。” 如是说，将贪欲转为道用是乐的瑜伽，将嗔恨转为道用是光明的瑜伽，将愚痴转为道用是不分别的瑜伽，无分别的是大手印瑜伽，这四种是所有禅定三摩地中最殊胜、最卓越、最顶级的。而显现此四种瑜伽的口诀密义在金刚乘中宣说，以共同意义的方式，显宗和密宗都无差别地宣说。在《女人转变经》中说了乐的瑜伽，在《楞伽经》中说了光明的瑜伽，在《三摩地王经》中说了不分别作为道用，其他经典中也说了许多。总之，底布巴说：“欲望的快乐是轮回的因，禅定的快乐是真正的快乐，与二者相似而非二者的共同因是瑜伽士的修持，所获得的无漏果的快乐是超越轮回和寂灭的。” 如是光明和不分别也应知晓。总之，所谓的四禅，不仅仅是色界诸天自己的禅定，而是每一种法的形式都有无量的门径，这样宣说是佛陀的神变，非常稀有。同样，九住心和七种近摄作意也是显密共通的。如《经庄严论》所说：“于所缘境系心已，不令其流散，若已散乱速觉了，智者应即令收回，转更
English
To say that it is non-dual refers to the coarse joy and bliss that arise as a fault of meditation. Here, the third [dhyana] is said to have five branches, as stated in the Treasury [Abhidharmakośa]: "The third has five: equanimity, mindfulness, awareness, bliss, and abiding." This is said to refer to the subtle bliss that is a benefit, so there is no contradiction. In short, the Two Examinations [Tattvasiddhi] states: "Knowing the nature of poison, poison overcomes poison. Just as when one is seized by the wind, one gives the donkey food of Mon mustard." And so on. It also says: "Just as when cooking is burned, it is burned by fire itself. Likewise, when burned by the fire of desire, it is burned by the fire of desire." As it is said, transforming desire into the path is the yoga of bliss; transforming hatred into the path is the yoga of clarity; transforming ignorance into the path is the yoga of non-conceptuality; and the non-differentiated is the Great Seal yoga. These four are the best, most excellent, and highest of all meditative samadhis. The secret meaning of the oral instructions on how to manifest this is taught in the Vajra Vehicle. In terms of the general meaning, it is taught without difference in both Sutra and Tantra. In the Sutra on the Transformation of Women, the yoga of bliss is mentioned; in the Lankavatara, the yoga of clarity is mentioned; and in the King of Samadhis, non-conceptuality is said to be the path. Many other sutras also teach this. In short, Tipupa said: "The bliss of desire is the cause of samsara; the bliss of meditation is true bliss; the bliss of the path, which is the common cause that is similar to both but not both, is the object of meditation for yogis; and the bliss of the uncontaminated fruit to be attained is beyond existence and peace." As it is said, clarity and non-conceptuality should also be understood in this way. In short, the so-called four dhyanas should not be regarded merely as the self-absorbed samadhi of the gods of the Form Realm. Rather, each aspect of the Dharma has infinite doors, and teaching in this way is a miraculous manifestation of the Buddha. Similarly, the nine methods of abiding the mind and the seven close-gathering mental activities are common to both Sutra and Tantra. As it is said in the Ornament of the Sutras [Mahāyānasūtrālaṃkāra]: "Having fixed the mind on the object, do not let its continuity be distracted. Having quickly realized the distraction, the wise should immediately bring it back, turning it even more."
Tibetan
ནས་གོང་དུ་ཡང་། །སེམས་ནི་ནང་དུ་བསྡུ་བར་བྱ། །དེ་ནས་ཡོན་ཏན་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སེམས་བསྡུའོ། །རྣམ་གཡེང་ཉེས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །དེ་ལ་མི་དགའ་ཞི་བར་བྱ། །བརྣབ་སེམས་ཡིད་མི་བདེ་ལ་སོགས། །ལངས་པ་དེ་བཞིན་ཞི་བར་བྱ། །དེ་ནས་སྡོམ་བརྩོན་ཅན་གྱིས་ནི། །སེམས་ལ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་བཅས། །རང་གི་ངང་གིས་འབྱུང་བ་འཐོབ། །དེ་གོམས་པ་ལས་འདུ་མི་བྱེད། །ཅེས་པས་སེམས་ནང་དུ་འཇོག་པ། ཡང་དག་པར་འཇོག་པ། བསྡུས་ཏེ་འཇོག་པ། ཉེ་བར་འཇོག་པ། དུལ་བར་བྱེད་པ། ཞི་བར་བྱེད་པ། ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱེད་པ། རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བྱེད་པ་སྟེ་ དགུ་གསུངས་ལ། དེ་ཡང་འདིར་སྐྱེད་རྫོགས་གང་གི་སྐབས་སུའང་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱུད་སྦྱངས་ནས་རང་སྐབས་ཀྱི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་གཏོད་པ་ནི་ནང་དུ་འཇོག་པའོ། །འདིར་ནང་ཞེས་པ་ལུས་ཀྱི་ནང་ལྟ་བུའི་དོན་མ་ཡིན་ཏེ། ལྷ་སྐུ་སྒོམ་པའི་ཚེ་སྤྱི་བོའི་རྒྱན་དང་སྤྱན་དབུས་མ་ལྟ་བུ་ལ་འཇོག་པའང་འདི་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དམིགས་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི་ནང་ཡིན་ལ། དམིགས་བྱའི་ཡུལ་དེར་དམིགས་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་གཏོད་པ་ལ་ནང་དུ་འཇོག་པ་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེར་མ་གནས་པ་ན་དེ་བས་ཀྱང་ཕྲ་ཞིང་དང་བར་གཅིག་ཏུ་དྲིལ་ཏེ་འཇོག་པ་ནི་གཉིས་པ་ཡང་དག་པར་འཇོག་པའོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་སོགས་རྣམ་པ་གཞན་ལ་འཕྲོར་མི་སྟེར་བ་ནི་གསུམ་པ་བསྡུས་ཏེ་འཇོག་པ། དེ་ལས་ཀྱང་ཕྲ་བར་གཅིག་ཏུ་སྡུད་པ་ནི་བཞི་པ་ཉེར་བར་འཇོག་པའོ། །གལ་ཏེ་འཕྲོ་ན་འཕྲོ་བ་དེ་སྐྱོན་དུ་ངོས་བཟུང་ནས་སླར་ཡང་སྡུད་པ་ནི་ལྔ་པ་དུལ་བར་བྱེད་པའོ། །གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་དང་ཉེ་ཉོན་སོགས་ལྡང་ན་དེའི་ཉེས་དམིགས་དྲན་པས་དེ་ལས་ལྡོག་སྟེ་སྡུད་པ་ནི་དྲུག་པ་ཞི་བར་བྱེད་པའོ། །བརྗེད་ངས་དང་ལེ་ལོ་དང་ཡིད་མི་བདེ་ བ་སོགས་ཀྱི་ཉེ་ཉོན་ཕྲ་མོ་བྱུང་བའང་ངོས་བཟུང་སྟེ་ཉེས་དམིགས་དྲན་པས་བཟློག་ནས་དམིགས་པ་ལ་སྡུད་པ་ནི་བདུན་པ་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱེད་པའོ། །རྣམ་རྟོག་གཞན་གྱིས་བར་མ་ཆོད་པར་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འཇོག་པ་ནི་བརྒྱད་པ་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པའོ། །དེ་རྣམས་ལ་འབད་པས་ཅི་ཞིག་ན་འདུ་བྱེད་མི་དགོས་པར་ངང་གིས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པར་འགྱུར་བ་ནི་དགུ་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བྱེད་པའོ། །དེ་ལྟར་སེམས་གནས་པའི་ཐབས་དགུས་དམིགས་པ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཐོབ་ནས་དེ་གོང་དུ་སྤེལ་བའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་གྱི་ཉེ་བསྡོགས་སྒོམ་སྟེ། མདོ་རྒྱན་ལས། དེ
Chinese
之后更进一步，心要向内收摄。为了见到功德，将心收摄于禅定。为了见到散乱的过患，对它不喜并加以平息。贪心和不悦等生起时，也要像那样平息。之后，持戒精进者，以明显的作意来对待心，获得自然生起的状态，习惯之后就不需要作意了。如是说，将心安住于内，如实安住，摄集而安住，靠近安住，调伏，寂静，靠近寂静，成为一续流，成为禅定，共说了九种。其中，无论生起次第还是圆满次第，先行者们先调伏自相续，然后将心专注于自身所修的对境，这就是安住于内。这里的“内”并非指身体内部，因为修持本尊身时，安住在顶髻的装饰和双眼之间等处也是如此。因此，能缘的识是内，将能缘的识专注于所缘的境，就叫做安住于内。如果不能安住于此，就更加微细，将心识收摄为一体而安住，这是第二种如实安住。不让外境等其他事物分散注意力，这是第三种摄集而安住。比那更微细地收摄为一体，这是第四种靠近安住。如果散乱，就将散乱视为过患，再次收摄，这是第五种调伏。如果烦恼和近烦恼等生起，就忆念其过患，从而从烦恼中返回并收摄，这是第六种寂静。即使生起遗忘、懈怠和不悦等微细的近烦恼，也要认识到，忆念过患并加以遣除，然后将心收摄于对境，这是第七种靠近寂静。不被其他分别念中断，一心专注于对境，这是第八种成为一续流。努力做到这些，会有什么结果呢？就是不需要作意，自然而然地安住于一境，这就是第九种成为禅定。如是，通过九种安住心的方法，获得对对境的一心专注，为了进一步提升，修持禅定的近分。经庄严论中说：
English
Then further, the mind should be gathered inwards. In order to see the qualities, gather the mind into samadhi. In order to see the faults of distraction, dislike it and pacify it. When greed and displeasure, etc., arise, pacify them in the same way. Then, the one who strives in discipline, with manifest effort towards the mind, obtains the state of arising naturally, and from habituation, effort is not needed. Thus it is said, placing the mind within, placing it correctly, gathering and placing it, closely placing it, taming it, pacifying it, closely pacifying it, making it one stream, making it samadhi, these nine are taught. Also, here, in the context of either generation or completion stage, those who go before first tame their own mind-stream, and then focus the mind on the object of their own practice, this is placing it within. Here, "within" does not mean the inside of the body, because when meditating on the deity's form, placing it on the ornament of the crown of the head and between the eyes, etc., is also this. Therefore, the consciousness that apprehends is the within, and focusing the consciousness that apprehends on the object to be apprehended is called placing it within. If it does not remain there, then even more subtle, gathering the mind into one and placing it, this is the second, placing it correctly. Not giving away attention to external objects, etc., is the third, gathering and placing it. Gathering it even more subtly into one, this is the fourth, closely placing it. If it scatters, then recognizing the scattering as a fault and gathering it again, this is the fifth, taming it. If afflictions and near-afflictions, etc., arise, then remembering their faults, turning back from them and gathering it, this is the sixth, pacifying it. Even when subtle near-afflictions such as forgetfulness, laziness, and displeasure arise, recognizing them, remembering the faults and dispelling them, and then gathering the mind on the object, this is the seventh, closely pacifying it. Without being interrupted by other thoughts, focusing single-pointedly on the object, this is the eighth, making it one stream. What is the result of striving for these? It is that without effort, it will naturally remain in one point, this is the ninth, making it samadhi. Thus, through the nine methods of abiding in the mind, having obtained single-pointedness of mind on the object, in order to further develop it, meditate on the preliminary practices of dhyana. In the Ornament of Sutras it says: