Tibetan
་ཟིང་ཅུང་ཟད་རེ་དང་དུ་བླངས་ནས་དེ་སྲུང་བ་དང་སྐྱབ་པ་དང་དེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་བསམ་ངན་རྩོམ་པ་སོགས་ཁོ་ནས་ཟིང་ཟིང་པོར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བྱ་བ་དང་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་འདྲེས་མར་སྤྱོད་པས་བསྲུང་བྱའམ་དགྲལ་བྱ་གང་དུའང་མ་ཤེས་ན་རྡོ་རྗེའི་ཆོས་སྐྱོང་བ་རྣམས་ལ་ཁྱེད་ཅག་ཉིད་ཀྱིས་མཁྱེན་པས་བསྲུང་བྱའི་གནས་སུ་འདུག་ན་སྲུངས། དགྲལ་བྱའི་གནས་ སུ་འདུག་ན་དགྲོལ་ཞེས་རང་འདོད་མ་ཞུགས་པའི་ཕྲིན་ལས་འཆོལ་བར་བྱའོ། །རྩ་ལྟུང་བཅུ་གཅིག་པ་ལ། ངོ་བོ་ནི། རྫོགས་རིམ་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་སྟེ། མིང་སོགས་བྲལ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ། །དེར་རྟོག་པ་ནི་བཅུ་གཅིག་པ། །ཅེས་དང་། མིང་སོགས་བྲལ་བ་བདེ་བ་སྟེར་ལ་རྟོག་པ་དྲག་པོའོ། །ཞེས་དང་། གུར་ལས། ཆོས་ཉིད་ཚད་ནི་བཟུང་མི་བྱ། །ཞེས་སོ། །རྒྱུ་མཚན་ནི། མཚན་མར་ལྟ་བ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བ་ལ་གེགས་བྱེད་གཅིག་པུ་པ་སྟེ། ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པར་ཡང་། རྒྱལ་ལ་སོགས་ལ་ཆགས་པ་ཕྲ། །ཞེས་སངས་རྒྱས་ལ་སྐྱབས་གནས་སུ་འཛིན་པའི་རྙེད་པར་དཀའ་བའི་དད་པ་སོགས་ཀྱང་མཐར་ཐུག་མཚན་འཛིན་ནམ་དམིགས་པའི་བློར་གསུངས་ལ། སངས་རྒྱས་འགྲོ་བའི་མདོར། ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འཇུག་སྲེད་རྒྱལ་པོའི་ཞིང་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཞམ་རིང་བ་རེ་རེ་འམ་ཟུང་དང་བཅས་པས་འདུས་ཏེ་སྟོང་གསུམ་མཐའ་ཡས་པ་ལག་མཐིལ་ལྟ་བུའི་རིན་པོ་ཆེའི་གཞི་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་རིན་པོ་ཆེའི་ལྗོན་པ་རྣམས་ཀྱི་རྩ་བར་སེང་གེའི་ཁྲི་ སོ་སོ་ལ་བཞུགས་ཏེ་ནེའུ་སེང་རྩས་གང་བ་ལྟ་བུར་ཁྱབ་པས་ཆོས་བགྲོ་བ་ན། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱིས་སངས་རྒྱས་རྙེད་པར་དཀའ་བ་དང་ཆོས་འདོད་པ་དང་དད་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་ཞིང་འདི་ནས་སྐད་ཅིག་གིས་བྱོན་པ་ན་ཞིང་དེའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེས་འཇམ་དཔལ་འདི་དམིགས་པར་ལྟ་བ་ཆེན་པོས་འོངས་ཀྱི། དམིགས་པ་འདི་གཞོམ་པ་དང་གཞན་འདུལ་བ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་ཡུལ་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་དགོངས་ནས་སྐད་ཅིག་གིས་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཞིང་དུ་མ་འདས་པའི་ཁོར་ཡུག་ཞིག་གི་རྩེ་མོར་འཕངས་ཏེ་རང་གིས་གར་འཕངས་དང་ཕྱོགས་གང་ལས་འོངས་ཀྱང་རེ་ཞིག་མ་ཤེས་ལ། ཕྱིས་ནས་སངས་རྒྱས་དེའི་མཐུས་སླར་ལྡོག་ཡང་མ་ནུས་ཏེ་ཅུང་ཟད་གནས་ནས་ལྷ་དུ་མ་བཏུལ་ཏེ་སླར་བཀུག་པ་ན་བདག་ཉིད་འཕང་བ་དང་སྲིང་མོ་ཡིད་གཉིས་སེལ་མི་འཕང་བའི་རྒྱུ་ཞུས་པས། ཁྱོད་དམིགས་པ་ཆེན་པོས་འོངས་ཏེ་བདག་དང་སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་ཏེ་དམིག
Chinese
因为稍微承担一些纷争，仅仅是守护、救护，以及对与此不合者产生恶意等，才显得纷乱。因此，如果行为与非行为混杂，不知应守护或降伏何者，那么对于金刚乘的护法们，你们自己知道，如果处于应守护的位置，就守护；如果处于应降伏的位置，就降伏，这样才能进行不带个人偏见的纯粹事业。关于第十一条根本堕罪，其自性是：以圆满次第将如实本身执为相状的分别念。如云：名等离之法，于彼作分别，乃为第十一。又云：离名等者施安乐，于彼作猛烈分别。又，于《古汝续》中云：法性之量不可取。其理由是：执著于相状是证悟如实本身唯一的障碍。在波罗蜜多乘中也说：对国王等生起贪执是细微的。即使是将佛陀视为皈依处，难以获得的信心等，最终也被认为是执相或执著的念头。在《佛行经》中：东方世界的如来，在名为入欲国王的刹土中，所有如来都聚集在一起，各自或成双成对地拥有长长的侍者，以至于三千大千世界如同手掌般大小的珍宝地基，化为一体的珍宝树的根部，各自坐在狮子座上，像被纽西兰草覆盖一样遍布，正在辩论佛法时，圣者文殊师利以佛陀难以获得、渴望佛法和信心的观念，从这个刹土瞬间前往，那个刹土的如来心想：文殊师利以极大的执著前来，我将摧毁这种执著，调伏他人，并展示如来的神变境界。于是瞬间将他抛到南方世界一个未被摧毁的轮围山的顶端，一时之间他自己也不知道被抛到哪里，从哪个方向而来。后来凭借那位佛陀的力量，也无法返回，稍微停留了一会儿，调伏了许多天神后，再次被召回，询问他自己被抛弃和妹妹意二消除的原因。回答说：你以极大的执著前来，即对我和佛陀和佛法等的执
English
Because taking on some disputes, merely protecting, rescuing, and harboring ill will towards those who disagree, it appears chaotic. Therefore, if actions and non-actions are mixed, and it is not known whether to protect or subdue, then for the Dharma protectors of Vajrayana, you yourselves know, if they are in a position to be protected, then protect; if they are in a position to be subdued, then subdue, so that pure activities without personal bias can be carried out. Regarding the eleventh root downfall, its nature is: the conceptual thought of grasping the suchness itself as a characteristic with the completion stage. As it is said: For dharmas devoid of names, etc., To conceptualize there is the eleventh. Also, it is said: Those devoid of names, etc., give bliss, To conceptualize them is fierce. Also, in the Gur Tantra it is said: The measure of dharmata should not be grasped. The reason is: clinging to characteristics is the only obstacle to seeing suchness itself. In the Paramita Vehicle, it is also said: Attachment to kings, etc., is subtle. Even faith, which is difficult to obtain, in holding the Buddha as a refuge, is ultimately considered to be clinging to characteristics or clinging to mind. In the Sutra of the Buddha's Activities: The Tathagatas of the eastern direction, in the realm of the king named Entering Desire, all the Tathagatas gathered together, each with one or a pair of long attendants, so that the three thousand great thousand worlds were like a jewel base the size of a palm, transformed into the roots of jewel trees that were one, each sitting on a lion throne, spread out like being covered with New Zealand grass, when they were debating the Dharma, the noble Manjushri, with the notion that the Buddha is difficult to obtain, desiring the Dharma and faith, instantly went from this realm, the Tathagata of that realm thought: Manjushri has come with great clinging, I will destroy this clinging, subdue others, and show the miraculous realm of the Tathagata. So he instantly threw him to the top of an indestructible wheel-enclosing mountain in the southern world, for a moment he himself did not know where he had been thrown, from which direction he had come. Later, by the power of that Buddha, he could not return, stayed for a while, subdued many gods, and was summoned back, asking the reason why he himself was thrown and his sister's doubt was dispelled. He replied: You have come with great clinging, that is, clinging to me and the Buddha and the Dharma, etc.