Tibetan
བ་མེད་པའི་རིམ་པ་སྟེ་རྫོགས་རིམ་གྱི་ཕྱོགས་ལ་ནི། འདི་ལྟར་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་དགའ་བ། ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་མཆོག་དགའ། ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཁྱད་དགའ། ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ལྷན་སྐྱེས་ཞེས་པ་ལྟར་ཕྱེ་བས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་རྣམ་པ་བཞིའོ། །རང་བྱུང་ཞབས་ཀྱིས་འོག་གི་ཤློཀ་གཅིག་ས་བཅད་འདིའི་ཁོངས་སུ་འཆད་པར་མཛད་དེ། སྐྱེ་མེད་རྫོགས་རིམ་གྱི་ཕྱོགས་ལའང་ཐབས་ཤེས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཡོད་དམ་ཞེ་ན། འདིར་ཡང་། དགའ་བ་དང་པོ་དཔའ་བོ་ཉིད། །ཅེས་པ་ཐབས་དང་། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་རྣལ་འབྱོར་མ། །ཞེས་ཤེས་ རབ་ཏུ་བཞག་ལ། ཤིན་ཏུ་བདེ་དགའ་ཁྱད་པར་གྱི་དགའ་བས་ཐམས་ཅད་དེ་གོང་མ་གཉིས་ཀ་དེས་ཡུལ་དུ་ངེས་པར་བྱེད་ཅིང་། གསུམ་པ་དེའི་བདེ་བ་ཐབས་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ལྷན་སྐྱེས་སུ་ཡང་དག་པར་རིག་ཅིང་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དགའ་བ་དང་པོ་དཔའ་བོ་ཉིད། །མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་རྣལ་འབྱོར་མ། །ཤིན་ཏུ་བདེ་དགའ་ཐམས་ཅད་ངེས། །དེ་བདེའི་ཐབས་ལས་ཡང་དག་རིག །དགའ་བའི་བདེ་བ་ཅུང་ཟད་དེ། །མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་དེ་བས་ལྷག །དགའ་བྲལ་དགའ་བ་ཆགས་བྲལ་ཡིན། །ལྷག་མ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་ཉིད། །དང་པོར་རེག་པར་འདོད་པ་དང་། །གཉིས་པ་བདེ་བར་འདོད་པ་དང་། །གསུམ་པ་འདོད་ཆགས་འཇིག་པ་ཉིད། །དེས་ན་བཞི་པ་བསྒོམ་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དགའ་བ་བཞིའི་ཁྱད་པར་བཤད་པ་ལའང་། དཔེ་སོགས་གསུམ་ཤློཀ་གསུམ་གྱིས་རིམ་བཞིན་འཆད་པའི་དང་པོ་དཔེའི་ཁྱད་པར་ནི། ལྷན་སྐྱེས་ལ་སྨོས་མ་ཐག་པ་ལྟར་བཞིར་དབྱེ་བའི། དགའ་བ་དང་པོ་ནི། དཔའ་བོ་ལྟ་བུ་ནི་ཉིད་དེ། རྟོག་པ་རགས་ཤིང་བདེ་བ་ཆུང་བས་སོ། །གཉིས་པ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ནི། རྣལ་འབྱོར་ མ་ལྟ་བུ་སྟེ། རྟོག་པ་ཕྲ་ཞིང་བདེ་བ་ཆེ་བས་སོ། །གསུམ་པ་ཤིན་ཏུ་བདེ་དགའམ་དགའ་བྲལ་ནི། བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ངེས་པ་སྟེ། རྟོག་པ་ཕྲ་རགས་སྤངས་ཤིང་བདེ་བས་རྒྱུད་གང་བས་སོ། །བཞི་པ་ལྷན་སྐྱེས་ནི། དེ་ལྟ་བུའི་བདེ་བ་སྐྱེད་པའི་ཐབས་ལས་ཡང་དག་པར་རྟོགས་ཤིང་རིག་པ་སྟེ། རྟོག་པ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བའི་བདེ་ཆེན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་སོ། །གཉིས་པ་ཉམས་མྱོང་གི་ཁྱད་པར་ནི། དང་པོ་དགའ་བའི་བདེ་བ་ནི་མཆོག་དགའ་ལ་ལྟོས་ཏེ་བདེ་བ་ཆུང་བས་ན་ཅུང་ཟད་ཉིད་དེ། གཉིས་པ་དགའ་བ་དང་པོ་ལས་ཆེས་ལྷག་པའི་བདེ་བ་དང་ལྡན་པས་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་དེ་བས་ལྷག་པ་དང་། གསུམ་པ་དགའ་བྲལ་ནི་གཟུགས་སོགས་ཡུལ་ལ་དབང་པོའི་འཛིན་པ་དང་བྲལ་ཞིང་། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་བདེ་བའི་ཡུལ་དུ་དམིགས་པ་ནི་དགའ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་དགའ་བ་དང་བདེ་བར་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རང་བཞིན། འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་མ་ཐོགས་པས་བྲལ་བའང་དེ་ཡིན་ལ་མ་ཆགས་པ་ཡང་དེ་ཡིན་པས་ཆགས་བྲལ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གི་ལྷག་མ་བཞི་པ་ནི་དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་འདས་ པའི་རྗེས་ལ་ཐོབ་པ་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུ་ལས་འཕོ་བ་མེད་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་ཉིད་དོ། །གསུམ་པ་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི། དང་པོ་ལས་རྒྱ་མའི་པདྨ་ལ་རྡོ་རྗེས་རེག་པར་འདོད་པ་ལས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དགའ་བ་དང་། གཉིས་པ་དབང་པོ་མཉམ་པར་སྦྱར་བས་བདེ་བར་ལྷག་པ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་དང་། གསུམ་པ་བདེ་བས་རྒྱུད་གང་ནས་དེ་བས་ལྷག་པའི་བདེ་བ་སླར་ཐོབ་འདོད་དང་བྲལ་བས་དགའ་བྲལ་འདོད་ཆགས་འཇིག་ཅིང་ཉམས་པ་ཉིད་ཡིན་པས། དེས་ན་དགའ་བ་སྔ་མ་གཉིས་རྐྱེན་གྱིས་སྐྱེ་བ་དང་། གསུམ་པ་ནི་ཉམས་ཤིང་འཇིག་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དང་བཅས་པར་རྟོགས་ཏེ། མཐའ་དེ་གཉིས་སྤངས་པའི་དགའ་བ་བཞི་པ་ལྷན་སྐྱེས་ཁོ་ན་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །འདིར་རྗེ་མར་པས་ལས་རྒྱ་བརྟག་པ་དགུག་པ་ནས་གཟུང་བ་དང་བླང་བའི་བར་རྒྱས་པར་བཤད་པ་དང་། རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ཆགས་བཅས་ཆགས་བྲལ་གཉིས་ཀར་དགའ་བ་སྔ་མ་གསུམ་རྟོག་བཅས། བཞི་པ་ལྷན་སྐྱེས་རྟོག་མེད་ཡིན་ཀྱང་སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་འབྱུང་བས་ལྟོས་བཞག་ཏུ་བཞེད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། མཆོག་ཏུ་ དགའ་བ་སྲིད་པར་བརྗོད། །དགའ་བྲལ་ལས་ནི་མྱ་ངན་འདས། །དབུ་མ་དགའ་བ་ཙམ་ཉིད་དེ། །འདིས་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་སྤངས། །འདོད་ཆགས་མེད་ཅིང་ཆགས་བྲལ་མེད། །དབུ་མར་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་ལ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་མེད། །ཡང་དག་དེ་ཉིད་སྣང་བ་པོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་བཤད་པའི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་དེ་ནི་སྲིད་པར་སྟེ་དེའི་མཐའི་ཐ་སྙད་བརྗོད་དེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་ནི་རྣམ་རྟོག་ཅེས་ཐེག་ཆེན་སྤྱིའི་ལུགས་ལས་འབྱུང་བ་ལྟར། སློབ་དཔོན་བྷ་བ་བྷ་དྲས། དག་པ་དེ་ཡང་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པའི་རྒྱུན་གྱི་རང་བཞིན་ཅུང་ཟད་ཀྱིས་འཆིང་བ་དང་ལྡན་པས་སོ་ཞེས་བཤད་དོ། །དགའ་བྲལ་ལས་ནི་ཞི་བ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མཐར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས། དགའ་བྲལ་ནི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་འཆིང་བ་སྤངས་པའོ། །ཞེས་སྨོས་པའི་མཚན་ཉིད་ཚང་བས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སྲིད་ཞིའི་མཐར་ལྟུང་བ་གཉིས་དང་མི་ལྡན་པའི་དབུ་མ་ནི་དགའ་བ་ཙམ་ཉིད་དེ། དེ་ཆགས་པ་དང་ཆགས
Chinese
无有次第，即是说在圆满次第方面，就像这样，俱生喜、俱生胜喜、俱生殊喜、俱生俱生这样区分，就是俱生喜四种。让炯夏（藏文：རང་བྱུང་ཞབས）在此章节中解释了下面的一个颂词。如果有人问，在无生圆满次第方面，有没有方便和智慧的区分呢？这里也有，“初喜即勇士”（藏文：དགའ་བ་དང་པོ་དཔའ་བོ་ཉིད།）是方便，“胜喜瑜伽母”（藏文：མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་རྣལ་འབྱོར་མ།）是智慧。极喜乐（殊喜）能确定前两者都是它的对境。第三者的快乐，通过方便，一切也都正确地认识和证悟为俱生。第二是：“初喜即勇士，胜喜瑜伽母，极喜乐皆定，彼乐之方便，真实知。初喜之乐少许，胜喜较彼更增，离喜之喜离贪著，余者俱生喜是也。初欲触，二欲乐，三贪著坏灭，故当修第四。”这样说。在解释四喜的差别时，用三个颂词依次解释例子等三种差别，首先是例子的差别。就像前面提到的俱生，分为四种，初喜就像勇士，因为粗糙的分别念和小的快乐。第二胜喜就像瑜伽母，因为微细的分别念和大的快乐。第三极喜乐或离喜，是确定一切快乐，因为舍弃了粗细分别念，并且快乐充满身心。第四俱生，是从生起这种快乐的方便中正确地认识和觉悟，因为是远离一切分别念的大乐智慧。第二是经验的差别。首先，初喜的快乐相对于胜喜来说，因为快乐小，所以是少许。第二，胜喜比初喜具有更大的快乐，所以胜喜比它更殊胜。第三，离喜是远离了对外境（如色等）的感官执着，仅仅依靠意识来缘取快乐的对境。
English
In the aspect of completion stage, which is the stage without, it is like this: coemergent joy, coemergent supreme joy, coemergent special joy, coemergent coemergent. Thus, by dividing them, there are four types of coemergent joy. Rangjung Shabs explains the following one shloka within this section. If someone asks, in the aspect of unborn completion stage, are there divisions of method and wisdom? Here also, "The first joy is the hero himself" is the method, and "Supreme joy is the yogini" is wisdom. The exceedingly blissful joy (special joy) certainly makes both of the previous two its objects. The happiness of the third, through the method, everything is also correctly recognized and realized as coemergent. The second is: "The first joy is the hero himself, supreme joy is the yogini, exceedingly blissful joy is all certain, through the method of that bliss, truly know. The joy of the first joy is a little, supreme joy is more than that, joyless joy is free from attachment, the remainder is coemergent joy. First desire to touch, second desire for pleasure, third the destruction of attachment, therefore the fourth should be cultivated." Thus it is said. In explaining the differences of the four joys, the first difference of example is explained sequentially with three shlokas. As mentioned immediately before about coemergent, dividing it into four, the first joy is like a hero, because of coarse conceptualization and small bliss. The second, supreme joy, is like a yogini, because of subtle conceptualization and great bliss. The third, exceedingly blissful joy or joylessness, is the certainty of all bliss, because coarse and subtle conceptualizations are abandoned and bliss fills the being. The fourth, coemergent, is the correct realization and knowledge from the means of generating such bliss, because it is the great bliss wisdom that is free from all conceptualizations. The second is the difference of experience. First, the bliss of the first joy is a little, because it is small compared to supreme joy. Second, supreme joy has more bliss than the first joy, so supreme joy is more excellent than it. Third, joylessness is free from the sensory grasping of objects such as forms, and only relies on consciousness to focus on the object of bliss.
Chinese
也是喜。那也是远离执著喜和乐的觉知，是世俗的自性。由于不执著于贪欲的对象，所以是远离，也是不执著，因此是离贪。那些的剩余第四个是喜等三个过去之后获得的，从金刚宝中不转移的无分别的俱生喜本身。第三个是证悟的差别：第一个是从欲求金刚触碰印度莲花而体验到的喜；第二个是认为通过平等结合诸根而获得额外的快乐，是胜喜；第三个是由于快乐充满身心，因此渴望再次获得比那更强的快乐的欲望消失，是离喜，贪欲毁灭和衰退本身。因此，认识到前两个喜是由因缘产生的，第三个是具有衰退和毁灭方面的过患。因此，应当修习舍弃那两个极端的第四个俱生喜。这里，玛尔巴大师详细地讲述了从观察业印、吸引到抓住和放开的过程。作为所依的补特伽罗，无论是有贪还是离贪，前三个喜都是有分别的，第四个俱生喜是无分别的，但因为后者是从前者产生的，所以被认为是相互依赖的。第三个是： 胜喜说是存在， 离喜即是寂灭， 中观唯是喜， 此舍俱生喜。 无贪亦无离贪， 不缘于中观， 于此无方便与慧， 真实彼性显现者。 如是说，如是所说的胜喜，是说为存在，即是说它的边际的名称。如菩萨们的烦恼是分别念，如大乘共同的宗派所说。导师巴瓦巴扎说：清净也是与执着自我和我所的延续的自性稍微束缚有关。离喜即是寂灭，转变为寂灭涅槃的边际。他自己说：离喜是远离贪着。涅槃是舍弃业和烦恼的束缚。因为具足所说的特征。像那样不堕入有寂两边的中观，唯是喜本身，那贪着和贪
English
It is also joy. That is also the awareness that is free from clinging to joy and pleasure, and is the nature of conventional truth. Because it does not cling to the object of desire, it is separation, and it is also non-attachment, so it is detachment from desire. The remaining fourth of those is the coemergent joy itself, which is obtained after the three, such as joy, have passed, and which does not move from the vajra jewel and is non-conceptual. The third is the difference in realization: the first is the joy experienced from wanting the vajra to touch the Indian lotus; the second is the supreme joy, which is the desire to obtain extra pleasure by equally combining the senses; the third is the joy of detachment, where the desire to obtain even greater pleasure than that from which the mind is filled with pleasure disappears, and desire is destroyed and decays. Therefore, it is realized that the first two joys arise from causes and conditions, and the third is accompanied by the faults of decay and destruction. Therefore, the fourth coemergent joy, which abandons those two extremes, should be cultivated. Here, Lord Marpa elaborately explained the process from observing the karma seal, attracting, to grasping and releasing. As for the individual who is the basis, whether they have attachment or are free from attachment, the first three joys are conceptual, and the fourth coemergent joy is non-conceptual, but because the latter arises from the former, they are considered to be interdependent. The third is: Supreme joy is said to be existence, Detachment from joy is nirvana, The Middle Way is only joy, This abandons coemergent joy. There is no attachment and no detachment, It does not focus on the Middle Way, Here there is no method and wisdom, The true nature is the manifestor. As it is said, the supreme joy that is spoken of in this way is said to be existence, that is, it speaks of the name of its limit. As the afflictions of bodhisattvas are conceptual thoughts, as it is said in the common Mahayana tradition. The teacher Bhava Bhadra said: Purity is also related to the slight bondage of the nature of the continuation of clinging to self and what belongs to self. Detachment from joy is nirvana, which turns into the limit of peaceful nirvana. He himself said: Detachment from joy is freedom from attachment. Nirvana is the abandonment of the bonds of karma and affliction. Because it possesses the characteristics mentioned. Like that, the Middle Way that does not fall into the two extremes of existence and peace is only joy itself, that attachment and attac