Tibetan
ཏེ་ངག་ནས་ཧཱུྃ་ཞེས་སྙན་ཅིང་དྲག་ལ་རིང་པོར་བརྗོད་པས་སྙིང་གའི་ཧཱུྃ་ལས་ཧཱུྃ་གི་ཕྲེང་བ་སྔ་མའི་ཞབས་ཀྱུ་ ཕྱི་མའི་ཀླད་ཀོར་ལ་རྒྱུད་པའི་ཕྲེང་བ་ལྟ་བུ་ཕར་སོང་བ་ཤིང་བུ་ལ་གཡས་སྐོར་གྱིས་དཀྲིས་ཏེ་རྩེ་མོར་སླེབས་པ་དང་ཧཱུྃ་སྔ་མ་མེ་རེ་འདུག་སྙམ་པ་ལ་དར་ཅིག་ཀློད་ལ་སེམས་གཏད། ཡང་ཧཱུྃ་དལ་བུས་བརྗོད་པས་ཧཱུྃ་གི་ཐག་པས་དཀྲིས་པ་དེ་གོ་ལྡོག་ཏུ་སྐོར་ནས་བཤིག་པས་ནང་དུ་བསྡུས་ཏེ་སྙིང་གའི་ཧཱུྃ་ལ་རྫོགས་པར་བསྟིིམ་ཞིང་ངལ་གསོ། འདིས་རྣམ་རྟོག་གི་དབང་དུ་མི་འགྲོ། དམིགས་པ་གང་དུའང་བསྒྱུར་ཐུབ་པ་བྱུང་ན་འབྱོངས་པའོ། །བཞི་པ་ལམ་དུ་གཞུག་པ་ནི། རང་གི་མདུན་དུ་ཕན་ཚུན་ཀྱོག་པའི་ལམ་སྲིན་མོ་འགྲོས་ཐོག་མར་མཐོང་ཚད། དེ་ནས་ཇེ་རིང་དུ་བསམ། རང་གི་ལུས་དང་རླུང་སེམས་གཅིག་ཏུ་དྲིལ། ཧཱུྃ་ཡིག་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཅན་ལམ་ལ་ཞུགས་ནས་སོང་སྟེ་ཧཱུྃ ་རེ་བརྗོད་དུས་འཁྱོགས་ཁུག་ཏེ་སླེབ། དེར་ང ལ་གསོ། དེ་བཞིན་རྒྱང་རིང་པོའི་བར་སོང་། དེ་ནས་ཀྱང་ཕ་རོལ་རི་དང་ལུང་པ་ལ་སོགས་པ་མཐའ་མེད་པ་རྣམས་སུ་སོང་བར་བསམ་ཞིང་། ཧཱུྃ་རིང་པོ་བརྗོད་ལ་རང་གནས་སུ་ངལ་གསོ། ཡང་སྔར་བཞིན་ལམ་ལ་ བརྒྱུད་དེ་ཚུར་ལོག་ནས་སྙིང་གའི་ཧཱུྃ་ལ་ཞུགས་པ་བསམ་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ངང་ལ་བཞག །དེས་རྣམ་རྟོག་རང་ཤུགས་སུ་ཆོད། བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་སྐྱེའོ། །སྔ་རྗེས་དེ་རྣམས་ཀྱི་བར་མཚམས་ངལ་གསོ་དུས་ཕཊ་བརྗོད་ལ་རྟོག་མེད་དུ་བཞག །དེ་རྣམས་ཀྱིས་ངག་གི་སྡིག་པ་འདག་ཅིང་བར་ཆད་ཞི། ངག་གི་མངོན་ཞེན་བཟློག །མཐའ་ཐུགས་གསུང་རྡོ་རྗེ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུར་གཉིས་སུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་སེམས་སྦྱོང་བ་ནི། ནང་དུ་རང་གི་སེམས་ལ་བལྟས་ཏེ། སེམས་འདི་དང་པོ་བྱུང་ས་བརྟག་སྟེ་ཕྱི་འབྱུང་བཞི་ཡུལ་ཁམས་ཕ་མ་གྲོང་ཁྱེར། ནང་ཡང་ལུས་ཀྱི་སྟོད་སྨད་བར་གསུམ་གང་ལས་བྱུང་། སྟོང་པ་ལས་བྱུང་སྙམ་ན་བྱུང་ལུགས་ལ་དཔྱད། འཚོལ་བྱའི་སེམས་ལ་ཕར་དཔྱད། ཚོལ་མཁན་གྱི་རིག་པ་ལ་ཚུར་བལྟས་པས། ཡེ་ནས་གཞི་མེད་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ངོས་བཟུང་ཐམས་ཅད་དག་བྲལ་བའི་རིག་པའི་རང་ངོ་མ་མཐོང་གི་བར་དུ་རྩད་བཅད། བར་དུ་གནས་པ་ལ་བརྟགས་ཏེ་སྔར་ བཞིན་ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་ལུས་ཀྱི་ཆ་ཤས་སོགས་གང་ལ་གནས། སྙིང་ལྟ་བུ་ལ་གནས་སྙམ་ན་ཤ་པགས་རྩ་རྩེ་མཐའ་དབུས་གང་དུ་གནས། དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་བྱེད་ལས་དངོས་པོ་གང་གིས་མཚོན་སོགས་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་པས་དེ་དག་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པར་
Chinese
從口中發出洪（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城體：हुं，梵文羅馬擬音：hūṃ，漢語字面意思：種子字）的聲音，既悅耳又強勁而悠長，觀想心間的洪（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城體：हुं，梵文羅馬擬音：hūṃ，漢語字面意思：種子字）字，如同一串念珠般，前一個洪（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城體：हुं，梵文羅馬擬音：hūṃ，漢語字面意思：種子字）字的下彎，連接後一個洪（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城體：हुं，梵文羅馬擬音：hūṃ，漢語字面意思：種子字）字的上彎，像念珠一樣向前延伸，如同在木棍上以順時針方向纏繞，直至頂端，感覺先前的洪（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城體：हुं，梵文羅馬擬音：hūṃ，漢語字面意思：種子字）字似乎要消失，稍作放鬆，將心安住於此。再次緩慢地發出洪（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城體：हुं，梵文羅馬擬音：hūṃ，漢語字面意思：種子字）的聲音，觀想洪（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城體：हुं，梵文羅馬擬音：hūṃ，漢語字面意思：種子字）字的繩索纏繞之物，以逆時針方向旋轉解開，收攝入內，完全融入心間的洪（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城體：हुं，梵文羅馬擬音：hūṃ，漢語字面意思：種子字）字中，並放鬆休息。這樣就不會被妄念所控制。如果能夠隨意轉變目標，就表示已經熟練掌握了。第四個是將其運用於道路上：首先觀想在自己面前有一條彎彎曲曲的道路，如同羅剎女的步伐一般。然後逐漸將其想得更長。將自己的身體、氣和心融為一體。觀想藍色的洪（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城體：हुं，梵文羅馬擬音：hūṃ，漢語字面意思：種子字）字化為道路，沿著道路前進，每念誦一次洪（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城體：हुं，梵文羅馬擬音：hūṃ，漢語字面意思：種子字）字，就到達一個彎曲處。在那裡休息。同樣地，繼續前進至遙遠的地方。然後觀想到達對面的山脈和山谷等無邊無際的地方。念誦悠長的洪（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城體：हुं，梵文羅馬擬音：hūṃ，漢語字面意思：種子字）字，並在自己的位置上休息。再次像先前一樣，沿著道路返回，觀想融入心間的洪（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城體：हुं，梵文羅馬擬音：hūṃ，漢語字面意思：種子字）字中，安住於無分別的狀態。這樣妄念自然而然地就會止息。會生起樂、明、無分別的體驗。在這些前後的間隙休息時，念誦啪（藏文：ཕཊ，梵文天城體：फट，梵文羅馬擬音：phaṭ，漢語字面意思：斷）字，安住於無念之中。這些方法可以淨化口業，消除障礙。轉移口之執著。最終，語金剛將轉化為無二無別的圓滿報身。第三個是修煉心：向內觀察自己的心。觀察這個心最初從何處產生，是外在的四大元素、國土、父母、城市？還是內在的身體的上、中、下三部分？如果認為是從空性中產生，那就分析產生的方式。向外觀察所尋找的心，向內觀察尋找者的覺性。從本以來，覺性無有根基，本質是空性，斷絕一切執著，在尚未見到覺性的本來面目之前，不斷追尋。觀察它停留在何處，如同先前一樣，是外在的器世界和內在的有情世界，還是身體的各個部分？如果認為它停留在心臟，那麼它停留在肌肉、皮膚、血管、頂端、邊緣、中心何處？它的形狀、顏色、作用、本質是什麼等等，通過觀察和分析，會發現它在任何地方都無法成立。
English
Then, from the mouth, pronounce the sound Hūṃ (Tibetan: ཧཱུྃ, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Chinese literal meaning: seed syllable) in a melodious, powerful, and prolonged manner. Visualize the Hūṃ (Tibetan: ཧཱུྃ, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Chinese literal meaning: seed syllable) at the heart center, like a string of beads, with the lower curve of the previous Hūṃ (Tibetan: ཧཱུྃ, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Chinese literal meaning: seed syllable) connecting to the upper curve of the next, extending forward like a rosary. Imagine it coiling clockwise around a wooden stick until it reaches the top, feeling as if the previous Hūṃ (Tibetan: ཧཱུྃ, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Chinese literal meaning: seed syllable) is about to disappear. Relax for a moment and focus your mind there. Then, slowly pronounce Hūṃ (Tibetan: ཧཱུྃ, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Chinese literal meaning: seed syllable) again, visualizing the coiled rope of Hūṃ (Tibetan: ཧཱུྃ, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Chinese literal meaning: seed syllable) unwinding in a counterclockwise direction, drawing it inward, completely dissolving it into the Hūṃ (Tibetan: ཧཱུྃ, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Chinese literal meaning: seed syllable) at the heart center, and rest. This prevents being controlled by discursive thoughts. If you can transform the object of focus at will, it means you have mastered it. Fourth, applying it to the path: First, visualize a winding path in front of you, like the gait of a Rakshasa. Then, gradually imagine it becoming longer. Unite your body, breath, and mind. Visualize the blue Hūṃ (Tibetan: ཧཱུྃ, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Chinese literal meaning: seed syllable) transforming into the path, proceeding along it, and with each recitation of Hūṃ (Tibetan: ཧཱུྃ, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Chinese literal meaning: seed syllable), you arrive at a bend. Rest there. Similarly, continue to a distant place. Then, imagine reaching the endless mountains and valleys on the other side. Recite a long Hūṃ (Tibetan: ཧཱུྃ, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Chinese literal meaning: seed syllable) and rest in your own place. Again, as before, return along the path, visualizing dissolving into the Hūṃ (Tibetan: ཧཱུྃ, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Chinese literal meaning: seed syllable) at the heart center, and abide in a non-conceptual state. This will naturally cease discursive thoughts. An experience of bliss, clarity, and non-conceptuality will arise. In the intervals between these, while resting, recite Phaṭ (Tibetan: ཕཊ, Sanskrit Devanagari: फट, Sanskrit Romanization: phaṭ, Chinese literal meaning: cut) and abide in non-thought. These methods purify the sins of speech and eliminate obstacles. They reverse the clinging to speech. Ultimately, the Vajra Speech will transform into the Sambhogakaya, indivisible and complete. Third, training the mind: Look inward at your own mind. Examine where this mind first arose from, whether it is the external four elements, land, parents, city, or the internal upper, middle, or lower parts of the body. If you think it arose from emptiness, then analyze how it arose. Look outward at the mind being sought, and look inward at the awareness of the seeker. From the beginning, awareness is without foundation, its essence is emptiness, it is free from all attachments. Until you see the true face of awareness, continue to investigate. Examine where it abides, like before, whether it is the external container world and internal sentient beings, or parts of the body. If you think it abides in the heart, then where does it abide in the muscle, skin, veins, tip, edge, or center? What shape, color, function, or substance represents it? Through observation and analysis, you will find that it cannot be established anywhere.
Tibetan
མཐོང་ན་རྟོག་བྱེད་ཀྱི་རིག་པ་ལ་ཚུར་བལྟས་པས་རིག་པ་གསལ་སྟོང་སྣང་ཡང་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པ་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་དུ་གཏན་ལ་མ་ཕེབས་ཀྱི་བར་དུ་བསྐྱར། ཐ་མ་འགྲོ་ས་ལ་བརྟག་པ། སེམས་ཝལ་གྱི་ཤར་ནས་ཡལ་གྱིས་སོང་སྙམ་བྱེད་པ་འདི། གང་དུ་འགྲོ། ཡུལ་གང་དུ་སོང་། མིག་གིས་གཟུགས་མཐོང་དུས་ནང་གི་མཐོང་མཁན་དེ་ཕྱིའི་ཡུལ་དེར་འགྲོའམ་དཔྱད། དེ་བཞིན་ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་སྣང་སྟོང་ཡོད་མེད་གུང་དུ་འགྲོ་རྩད་བཅད་པས་རིག་པའི་ངོ་བོ་ངོས་གཟུང་ཐམས་ཅད་བྲལ་བས་འགྲོ་བའི་ཡུལ་དང་འགྲོ་མཁན་གྱི་རིག་པ་ཞེས་མ་གྲུབ་པས་རིག་སྟོང་འགྲོ་འོང་དང་བྲལ་བར་གཏན་ལ་མ་ཕེབ་གྱི་བར་དུ་བསྐྱར། དེ་དག་གིས་ཡིད་ཀྱི་སྡིག་པ་འདག་ཅིང་ བར་ཆད་ཞི། ཡིད་ཀྱི་མངོན་ཞེན་ལྡོག །མཐར་ཐུག་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། སྔར་འགྱུ་བའི་སྤུན་ཐག་ཆད་པས་འཕྲོ་རྒོད་ཆམ་ལ་ཕབ་པ་དེ་རྣལ་དུ་དབབ་པས་མཚན་མེད་ཀྱི་ཞི་གནས་བསྒྲུབ། ལྟ་སྟངས་སོགས་ཀྱིས་སོར་གཞུག་པས་ཞི་ལྷག་མཚམས་སྦྱོར་ཞིང་གནས་ལུགས་རྟོགས་པ་ལམ་དུ་གཞུག་སྟེ། དངོས་གཞིའི་ཉམས་ལེན་ཁྲེགས་ཆོད་ཀྱི་ལྟ་བ་དང་ཐོད་རྒལ་གྱི་སྒོམ་པ་ཟུང་དུ་སྦྲེལ་བ་ནི་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རང་ལུགས་ཡིན་ཀྱང་། འདིར་གང་ཟག་ཐུན་མོང་བ་ལ་དགོངས་ཏེ། ཞི་ལྷག་གི་འཇོག་ཚུལ་ཕྱག་ཆེན་སོགས་དང་མཐུན་པར་བཤད་པས། རྣལ་དབབ་སོར་གཞུག་ཞི་ལྷག་གི་ཁོངས་སུ་ཤུགས་ཀྱིས་འདུ་བས་ཟུར་དུ་མ་སྨྲོས་སོ། །གཉིས་པ་དངོས་གཞི་ལ་བཞི། ཞི་གནས་བཙལ། ལྷག་མཐོང་བསྒྲུབ། ཟུང་འཇུག་བསྒོམ། གནས་ལུགས་ཇི་བཞིན་ངོ་སྤྲོད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། དབང་པོ་ཐ་མ་རིམ་གྱིས་ཁྲིད་པ་དང་། དབང་རབ་དངོས་གཞི་ ལ་དཀྲི་བ། ཐུན་མོང་དུ་གལ་ཆེ་བའི་བཞག་ཐབས་སྨོས་པའོ། །དང་པོ་ལའང་གཉིས། རྟེན་ཅན་དང་། རྟེན་མེད་དོ། །དང་པོ་རྟེན་ཅན་ལ་ལྔ་ཡོད་པའི་ཐོག་མ་མཚན་བཅས་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་འཛིན་པ་ནི། རི་བོ་ཅོག་གཞག་ལུས་གནད་རྣམ་སྣང་ཆོས་བདུན་བཅའ། རིག་པ་ཅོག་གཞག་ངག་གནད་རླུང་རང་བབ་དང་། སེམས་གནད་སེམས་འཛིན་རྟེན་གང་ཡིན་དེ་ཉིད་ལ་བརྗེད་པའི་དམིགས་རྟེན་ཙམ་ལས་བཅས་བཅོས་སྤྲོ་བསྡུ་མནོ་བསམ་གང་ཡང་མི་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཤེས་པར་བྱས་ནས། མདུན་དུ་ཤིང་བུའམ་རྡེའུ་ལྟ་བུ་ཞིག་བཞག་པ་ལ་རྒྱ་མཚོ་ཅོག་གཞག་མིག་གི་ལྟ་སྟངས་གཏད། ཡེངས་ན་སླར་དམིགས་རྟེན་ལ་སེམས་བསྡུས་ཏེ་ཧ་ཅང་བསྒྲིམ་མ་དྲགས་པར་ཆེར་རེ་བཞག །གཉིས་པ་ལྷ་
Chinese
如果观察能产生分别念的觉性，觉性会显现为光明空性，但在尚未确定其自性不成立、无根无基之前，要反复观察。最后，考察去处。当心念像瓦砾一样从东方升起又消失时，它去向何方？去了哪个地方？当眼睛看到事物时，内在的见者是否会前往外境？同样，通过探究外内、器情、显空、有无最终去向何处，因为觉性的本体已经脱离了一切执著，所以无法成立所谓的去处和能去的觉性，因此，在尚未确定觉空远离来去之前，要反复观察。这些能够消除意念的罪业， 平息障碍，转变意念的执着。最终，心意会与金刚法身无二无别。第三，由于先前流动的念头已经断绝，所以已经压制了散乱和粗暴，通过使之恢复原状，从而修持无相的寂止。通过观察等方式使其恢复原状，从而连接止观，并将对实相的证悟融入道中。将正行的修习，即决断的见解和顿超的禅修结合起来，虽然这是大圆满独特的自宗，但此处是针对普通根器的人，因此，止观的安住方式与大手印等相同。由于恢复原状、返回原位都包含在止观之中，因此没有单独说明。第二，正行分为四部分：寻求寂止，修习胜观，修习双运，如实认识实相。第一部分有三点：逐步引导下根器者，引导上根器者进入正行，以及阐述共同的重要安住方法。第一部分又分为两种：有依和无依。第一种有依又分为五种，首先是依靠有相来摄持心念：山势端正，身要七支坐势。觉性端正，语要气息自然。心要摄持心念，对于作为所缘境的对境，除了作为遗忘的对境之外，不做任何造作、调整、收放、思索，要了解这一切。在前方放置木片或石子之类的东西，像大海一样端正姿势，眼睛注视着所缘境。如果散乱，就再次将心念收回到所缘境上，不要过于用力，稍微放松即可。第二是
English
If, by looking back at the awareness that generates discursive thoughts, awareness appears as clear emptiness, but until it is determined that its own nature is unestablished, without root or basis, repeat the observation. Finally, examine the destination. When the mind, like a clod, arises from the east and vanishes, where does it go? To what place did it go? When the eye sees an object, does the inner seer go to that outer object? Similarly, by investigating where the outer and inner, container and contents, appearance and emptiness, existence and non-existence ultimately go, because the essence of awareness has been separated from all grasping, the so-called destination and the awareness that goes cannot be established. Therefore, until it is determined that awareness-emptiness is free from going and coming, repeat the observation. These purify the sins of the mind, Pacify obstacles, and reverse the mind's clinging. Ultimately, the mind becomes inseparable from the Vajra Dharmakaya. Third, because the stream of previous thoughts has been cut off, the scattering and wildness have been subdued. By restoring it to its natural state, one accomplishes the pacification of the formless. By restoring it to its original state through views and so on, one connects shamatha and vipashyana and integrates the realization of the nature of reality into the path. Combining the actual practice, the view of trekchö and the meditation of tögal, although this is the unique system of Dzogchen, here it is intended for ordinary individuals. Therefore, the way of settling shamatha and vipashyana is explained in accordance with Mahamudra and so on. Since restoring to its natural state and returning to its original position are implicitly included in shamatha and vipashyana, they are not mentioned separately. Second, the actual practice is divided into four parts: seeking shamatha, cultivating vipashyana, meditating on union, and introducing the nature of reality as it is. The first part has three points: gradually guiding those of lower faculties, guiding those of higher faculties into the actual practice, and explaining the common and important methods of settling. The first part is also divided into two: with support and without support. The first, with support, is divided into five types. First, holding the mind by relying on forms: the mountain posture is upright, the body has seven features. Awareness is upright, the speech has natural breath. The mind holds the mind, and for the object that is the object of focus, one does not do any fabrication, adjustment, contraction, or thought, except as an object of forgetting. One should understand all of this. Place a piece of wood or a pebble in front, straighten the posture like the ocean, and fix the gaze of the eyes on the object of focus. If scattered, gather the mind back to the object of focus, not being too tight, but relaxing slightly. Second is the deity.