Tibetan
རྗེའི་རིག་པ་ཕྱི་གསལ་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་འོད་གསལ་གྱི་སྣང་བ་འགགས་མེད་དུ་ཤར་བ་གཟུང་འཛིན་གྱིས་མ་བསླད་པར་རང་ཤར་རང་གྲོལ་དུ་བསྐྱངས་པས་སྣང་བཞིའི་འཆར་སྒོ་ཇེ་གསལ་ཇེ་བརྟན་ཏུ་འཆར་བར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་སྡོད་པ་གསུམ་གྱིས་ཚད་བཟུང་བ་ནི། དབྱིངས་རིག་འབྲལ་མེད་དུ་གོམས་པས་བརྟན་པའི་ཚད་སྡོད་པ་གསུམ་འབྱུང་སྟེ། ཕྱི་སྣང་བསྐྱོད་བྱེད་ཀྱི་རླུང་ཟད་པས་དབྱིངས་རིག་འགྲོ་འོང་མེད་པར་སྡོད། ནང་ཕུང་པོ་སྐྱོད་བྱེད་ཀྱི་རླུང་ཟད་པས་ལུས་གཡོ་འགུལ་མེད་པར་སྡོད། གསང་བ་རྟོག་པ་སྐྱོད་བྱེད་ཀྱི་རླུང་ཟད་པས་རྣམ་རྟོག་འགྱུ་མི་སྲིད་པར་སྡོད་པའོ། །སྐབས་འདིར་ཚད་རྨི་ལམ་གྱིས་བཟུང་བ་དང་། རྟགས་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ལ་འཆར་བ་གཉིས་འབྱུང་སྟེ། བརྩོན་འགྲུས་རབ་ལ་རྨི་ལམ་ དབྱིངས་སུ་ཐིམ་ནས་རྒྱུན་ཆད། འབྲིང་རྨི་ལམ་འོད་གསལ་དུ་འཆར། ཐ་མ་རྨི་ལམ་རྨི་ལམ་དུ་ཤེས་པའོ། །རྟགས་སྒོ་གསུམ་ལ་འཆར་བ་ནི། སྣང་བ་བཞི་རེ་རེ་ལའང་གསུམ་གསུམ་སྟེ་བཅུ་གཉིས་ནི་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱི་རྟགས་ལུས་རུ་སྦལ་འཁར་གཞོང་དུ་བཅུག་པ་ལྟར་བྱ་བྱེད་གཡོ་འགུལ་མེད་པར་གནས། ངག་ལྐུགས་པ་ལྟར་སྨྲ་མི་འདོད། སེམས་འདབ་ཆགས་རྙིས་ཟིན་པ་བཞིན་འཕྲོ་བ་ལྟར་སྣང་ཡང་གར་གཏད་དུ་ཟིན་པའོ། །ཉམས་སྣང་གོང་འཕེལ་གྱི་རྟགས། ལུས་སྐྱེས་བུ་ནད་ཀྱིས་ཐེབས་པ་ལྟར་བྱི་དོར་དང་རྒྱན་ཆའི་སྒེག་འཆོས་བྲལ། ངག་སྨྱོ་བ་ལྟར་ཅལ་ཅོལ་དུ་སྨྲ། སེམས་སྐྱེས་བུ་རྩི་དུག་གིས་ཟིན་པ་ལྟར་ཁམས་གསུམ་དུ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་ཐག་ཆོད་དོ། །རིག་པ་ཚད་ཕེབ་ཀྱི་རྟགས། ལུས་གླང་ཆེན་འདབ་དུ་བྱིང་བ་ལྟར་སྐད་ཅིག་མ་ལ་འབྱུང་བ་ལྔ་ལ་ཐལ་བྱུང་དུ་འགྲོ། ངག་གྲུལ་བུམ་གྱི་ཕྲུ་གུ་ལྟར་ཅི་སྨྲས་གཞན་ལ་ཕན། སེམས་སྐྱེས་བུ་འབྲུམ་ནད་བྱང་བ་ལྟར་འཁོར་བར་མི་ལྡོག་པའི་གདིངས་ཐོབ་པའོ། ། ཆོས་ཉིད་ཟད་པའི་རྟགས། ལུས་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རོ་ལྟར་གཤེད་མ་བརྒྱས་མཐའ་བསྐོར་ཡང་ཡང་བག་ཚ་མེད། ངག་བྲག་ཆ་ལྟར་གཏམ་གྱི་ཟུང་ཟད་པས་གཞན་གྱ་རྗེས་ཟློས་བྱེད། སེམས་པར་སྣང་གི་ན་བུན་ལྟར་སྐད་ཅིག་མ་ལ་བག་ཆགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་མི་སྣང་བར་འཚང་རྒྱའོ། །གསུམ་པ་ཐོབ་པ་གསུམ་གྱི་གཟེར་གདབ་པ་ནི། དང་པོ་སྐྱེ་བ་ལ་རང་དབང་ཐོབ་པ་ནི། གདོས་བཅས་འོད་དུ་གྲོལ་བས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་ན་རང་གི་ལག་སོར་ལ་རིག་པ་གཏད་པས་སྣང་བ་དེ་ཀུན་རང་ལོག་སྟེ། གཟུགས་སྣང་ཆུ་ཟླ་ལྟ་བུས་སེམས་ཅན་ཀྱི་དོན་བྱེད། མི་སོགས་སེམས་ཅན་ལ་རིག་པ་བཅུ
Chinese
如来之觉性犹如明镜，光明之显现无碍而生起，未被能取所染污，任其自生自灭，故四相之显现愈发清晰稳固。第二，以三种安住衡量：因于法界觉性无离修习，故生起稳固之量，即三种安住。外境之动摇风息灭，故法界觉性无有来去而安住。内身之动摇风息灭，故身体无有摇动而安住。秘密之分别念动摇风息灭，故分别念不可能动摇而安住。此时，以梦境衡量，以及于身语意三门显现之二者生起：精进上等者，梦境融入法界而断绝。中等者，梦境显现为光明。下等者，知晓梦境为梦境。于三门显现之征象：四相之每一相亦有三种，共十二种，乃法性现前之征象，身如乌龟置于木槽之中，无有作为摇动而安住。语如哑巴，不欲言说。心如鸟雀被网所缚，虽似飞散，然已为所系缚。体验增上之征象：身如病人缠身，远离梳洗和装饰。语如疯子，胡言乱语。心如人中毒药，于三界中永不退转而决定。觉性量满之征象：身如大象陷入泥潭，刹那间五大种超越常态。语如陶罐之稚童，所言皆利于他人。心如痊愈之麻风病人，获得于轮回中不退转之 உறுதி。法性穷尽之征象：身如尸陀林之尸体，虽有刽子手环绕亦无有畏惧。语如山谷回音，言语之源已尽，故重复他人之语。心如镜中之烟雾，刹那间习气之蕴聚不显现而证悟。第三，以三种获得钉橛：第一，获得于生之自在：因有质之身解脱于光明，若为利益有情，以觉性注入自身之手指，则一切显现皆自还于本性，以如水中月之色相利益有情。于人等有情众生注入觉性
English
Like a mirror, the wisdom of the Lord manifests as unobstructed luminosity, unblemished by grasping. By allowing it to arise and dissolve naturally, the appearances of the four visions become increasingly clear and stable. Secondly, measuring with the three abidings: Through familiarity with the inseparability of space and wisdom, the measure of stability arises as the three abidings. When the wind that moves external appearances ceases, space and wisdom abide without coming or going. When the wind that moves the internal aggregates ceases, the body abides without movement. When the wind that moves secret thoughts ceases, conceptual thoughts abide without the possibility of fluctuation. In this context, there are two ways to measure: by dreams and by the signs that appear in the three doors of body, speech, and mind. For those with great diligence, dreams dissolve into space and cease. For those of middling diligence, dreams appear as luminosity. For those of lesser diligence, dreams are recognized as dreams. The signs that appear in the three doors: Each of the four visions has three signs, totaling twelve, which are signs of the direct manifestation of reality. The body remains still, like a turtle placed in a wooden trough, without activity or movement. Speech is like that of a mute, unwilling to speak. The mind is like a bird caught in a net, appearing to scatter but actually being held fast. Signs of increasing experience: The body is like that of a person afflicted with illness, devoid of grooming and adornment. Speech is like that of a madman, speaking nonsensically. The mind is like that of a person poisoned, resolute in not turning back from the three realms. Signs of the measure of wisdom being reached: The body is like an elephant sinking into a swamp, transcending the five elements in an instant. Speech is like that of a child in a pottery jar, whatever is said benefits others. The mind is like that of a person cured of leprosy, having gained the certainty of not returning to samsara. Signs of the exhaustion of reality: The body is like a corpse in a charnel ground, unafraid even when surrounded by executioners. Speech is like an echo in a valley, the source of words exhausted, so it repeats the words of others. The mind is like mist in a mirror, the accumulation of habitual patterns not appearing for an instant, and enlightenment is attained. Thirdly, driving the stake of the three attainments: First, obtaining freedom over birth: Because the substantial body dissolves into light, if one acts for the benefit of sentient beings, by focusing awareness on one's own fingers, all appearances revert to their own nature. One benefits sentient beings with forms like reflections of the moon in water. Imbuing sentient beings such as humans with awareness.
Tibetan
ག་ན་མཚམས་མེད་པ་ལྔ་བྱས་པ་ཡང་འདི་ཉིད་ལ་འབྱུང་བ་རང་སར་དག་ནས་འཚང་རྒྱའོ། །གཉིས་པ་འཇུག་པ་ལ་རང་དབང་ཐོབ་པ་ནི། དོན་མི་བྱེད་ན་རིག་པ་རང་ལུགས་སུ་བཞག་པས་དེ་ཉིད་ལ་མི་སྣང་བར་འཚང་རྒྱའོ། །གསུམ་པ་རླུང་སེམས་ལ་རང་དབང་ཐོབ་པ་ནི། རླུང་སེམས་ལས་སུ་རུང་བས་རླུང་གི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་འབྱུང་། སེམས་ཅན་ གཞན་ཚེ་འཕོ་བའི་ཚེ་དེ་ལ་རིག་པ་བཅུག་པས་མཚམས་མེད་པ་ལྔ་བྱས་པ་ཡང་བྱང་ནས་རང་དང་མཉམ་དུ་འཚང་རྒྱ་སྟེ། ལས་ལ་བཟང་ངན་མེད་པའི་གནད་ཀྱིས་སོ། །དེའང་བེམས་པོ་ལའང་ཐོགས་མེད་ཟུར་ཐལ་དུ་འགྲོ་ཞིང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ཐོགས་མེད་དུ་འཆར་རོ། །བཞི་པ་གདིངས་བཞིའི་གྲོལ་ཚད་བསྟན་པ་ལ། ཡར་གྱི་གདིངས་གཉིས་ནི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ཐོས་ཀྱང་ཐོབ་ཏུ་རེ་བ་དང་། མ་ཐོབ་གྱིས་དོགས་པ་མེད་དེ། རང་རིག་ལས་གཞན་པའི་སངས་རྒྱས་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མར་གྱི་གདིངས་གཉིས་ནི། འགྲོ་དྲུག་གི་སྡུག་བསྔལ་དང་ཚེ་ཚད་ཐོས་ཀྱང་འཁོར་བར་མི་ལྷུང་དུ་རེ་བ་དང་། ལྷུང་གིས་དོགས་པ་མེད་དེ། རང་རིག་ཡེ་ནས་འཁྲུལ་པ་མེད་པར་ཤེས་པས་འཁོར་བར་འཁྱམས་མཁན་གྲུབ་པར་ཐག་ཆོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་གི་དགོས་པ་ནི་གནས་སྐབས་སུ་ཐད་སོའི་དོན་རྣམས་འགྲུབ་ཅིང་། མཐར་ཐུག་གོང་མའི་རྟོགས་པ་མཐའ་ཕྱིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་གིས་ལྷུན་གྲུབ་ ཐོད་རྒལ་གྱི་ཁྲིད་རིམ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ལྔ་པ་ཁྲིད་རིམ་གྱི་མཇུག་དོན་བཤད་པ་ལ་ལྔ། ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ལག་ཁྲིད། གྲོགས་སྤྱོད་པའི་རྣམ་གཞག །ལམ་གྱི་ཆད་མཐུད་འཕོ་བ། ཉམས་སུ་བླངས་པའི་གྲོལ་ཚུལ། ཁྲིད་ཀྱི་དབྱེ་བསྡུ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ལམ་ཟབ་མོ་འདི་ལ་འཇུག་པར་འདོད་པ་དག་གིས། སྔོན་འགྲོའི་སྐབས་སུ་སོ་སོ་ལ་རྟགས་ཐོན་པ་དང་ཚོགས་བསགས་སྒྲིབ་སྦྱོང་གི་རིགས་ཟབ་མོ་གཞན་ཡའང་ཅི་ནུས་སུ་འབད། བསྐྱེད་རིམ་ལ་གསལ་སྣང་བརྟན་པོ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་བསྒོམ་པ་གཙོ་བོར་བྱ་ཞིང་གསལ་སྣང་ཐོབ་ནས་གྲངས་བསྙེན་ཐེམས་པར་བྱ། རྫོགས་རིམ་ཐབས་ལམ་གྱི་སྐབས་སུ་ཐོག་མར་གཏུམ་མོ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྐབས་སྒྱིད་མ་ལུགས་པར་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམ། བར་དུ་གཏུམ་མོ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཞེན་ཆགས་ཀྱི་དབང་དུ་མ་ཤོར་བར་སྟོང་པའི་དབྱིངས་སུ་བསྲེ། ཐ་མ་གཏུམ་མོ་བདེ་བའི་སྐབས་སུ་དེས་ཆོག་སྙོམས་བསྒྱུར་དུ་མ་སོང་བ་ཞུ་བ་དེ་འགྱུར་མེད་ལ་རང་དབང་ཐོབ་པར་བྱ། ཉམས་ལེན་གྱི་ སྙིང་པོ་ཁྲེགས་ཆོད་ཐོད་རྒལ་ཟུང་འཇུག་དབྱིངས་རིག་འབྲལ་མེད་ཀྱི་ངང
Chinese
如果在任何地方造作了五无间罪，也会在此处显现，并在自性清净的状态中成佛。第二，获得进入的自主权：如果不作意，将觉性安住在自性状态中，就会在此处不显现而成佛。第三，获得对气脉明点的自主权：气脉明点堪能运作，就能生起所有的气之功德。当其他众生死亡时，将觉性注入其中，即使造作了五无间罪，也能被净化，并与自己一同成佛，这是因为业力没有好坏之分的关键。而且，对于物质，也能毫无阻碍地穿透，并且无碍地显现神通。第四，展示四种信心的解脱程度：上面的两种信心是，即使听闻了三宝的功德，也不会期望获得，也不会担心无法获得，因为已经了悟了自性觉性之外没有其他的佛。下面的两种信心是，即使听闻了六道众生的痛苦和寿命，也不会期望不堕入轮回，也不会担心堕入轮回，因为已经了知了自性觉性本来没有错乱，从而确信了在轮回中游荡者是虚假的。这些的必要性是，暂时能够成就各自的目的，最终能够圆满究竟的证悟。这些已经讲解完毕任运自成顿超的引导次第。第五，讲解引导次第的结尾要义，分为五点：实修的窍诀，道友相处的规范，道路的断续和转移，实修的解脱方式，引导的分类和总结。第一点是：想要进入这个甚深道的人们，在前行阶段，要努力使各自生起证相，并尽力积累资粮、净除罪障等甚深法类。在生起次第阶段，在没有获得稳固的明观之前，主要进行观修，获得明观之后，要圆满数量的念诵。在圆满次第方便道阶段，首先在拙火痛苦的阶段，要不顾疲惫地精进。中间在拙火贪欲的阶段，不要被贪恋所控制，而要融入空性的法界。最后在拙火安乐的阶段，不要被其所满足，而要使融化的体验在不变中获得自主。实修的精髓是且却、脱噶、双运、法界与觉性无二无别的境界。
English
If the five inexpiable sins are committed anywhere, they will also appear here, and Buddhahood will be attained in the state of self-purification. Second, gaining autonomy in entering: If there is no intention, by placing awareness in its own state, Buddhahood will be attained without appearing in that very state. Third, gaining autonomy over the winds and mind: Because the winds and mind are workable, all the qualities of the winds will arise. When other sentient beings die, by inserting awareness into them, even if the five inexpiable sins have been committed, they will be purified and Buddhahood will be attained together with oneself, because of the key that there is no good or bad in karma. Moreover, even for material objects, there will be unimpeded penetration, and unobstructed clairvoyance will arise. Fourth, showing the degree of liberation of the four confidences: The two upper confidences are that even if the qualities of the Three Jewels are heard, there is no expectation of attaining them, and no fear of not attaining them, because it has been realized that there is no Buddha other than self-awareness. The two lower confidences are that even if the suffering and lifespan of the six realms are heard, there is no expectation of not falling into samsara, and no fear of falling into samsara, because it has been known that self-awareness is originally without delusion, and thus it is certain that those who wander in samsara are false. The necessity of these is that the purposes of each are accomplished temporarily, and ultimately the realization of the higher ones will be perfected. These have completed the explanation of the spontaneously accomplished Tögal guidance sequence. Fifth, explaining the concluding meaning of the guidance sequence, in five points: the practical instructions for practice, the norms for interacting with dharma friends, the interruption and transfer of the path, the manner of liberation through practice, and the classification and summary of the guidance. The first point is: Those who wish to enter this profound path, in the preliminary stage, should strive to make signs arise for each individual, and exert effort in accumulating merit, purifying obscurations, and other profound types of dharma as much as possible. In the generation stage, until stable clarity is obtained, meditation should be the main focus, and after clarity is obtained, the number of recitations should be completed. In the completion stage, the path of means, first in the stage of tummo suffering, diligence should be exerted without sparing the body. In the middle, in the stage of tummo desire, without being controlled by attachment, it should be blended into the realm of emptiness. Finally, in the stage of tummo bliss, without being satisfied by it, the melting experience should be made autonomous in the unchanging. The essence of practice is the state of Trekchö, Tögal, union, and the inseparability of dharmadhatu and awareness.