Chinese
如果心智不坚定，就会沦为黑人的城镇祭祀者。这是十种沦落。 十种不同的错谬是：对信仰和欲望有错谬；对慈爱和贪恋有错谬；对知识自性之空和分别念之空有错谬；对法界和断见有错谬；对体验和证悟有错谬；对僧人和伪装者有错谬；对错乱和魔鬼附身有错谬；对成就者和冒牌货有错谬；对做利他之事和做自利之事有错谬；对善巧方便和欺骗有错谬。这是十种不同的错谬。 十种不错误的法是：对任何事物都不执着，从在家到无家而出家是不错误的；将殊胜的上师，善知识顶在头上是不错误的；对佛法闻思修三者兼顾是不错误的；见解高而行为低是不错误的；心胸宽广而誓言严格是不错误的；智慧大而傲慢小是不错误的；窍诀丰富而精进修持是不错误的；体验证悟好而不骄傲自满是不错误的；能独自安住也能融入集体是不错误的；没有自利之牵绊而善于利他之方便是不错误的。这是十种不错误的法。 十四种无意义的法是：获得人身后不忆念正法，如同去了珍宝岛却空手而归一样，没有意义；进入佛法之门后却成家立业，如同飞蛾扑火一样，没有意义；住在没有信仰的法师面前，如同在海边渴死一样，没有意义；没有成为四根本和执着的对治法的法，如同斧头和树木放在一起一样，没有意义；没有成为烦恼对治的诀窍，如同病人带着药囊一样，没有意义；没有融入自相续的语言上的学习，如同鹦鹉念诵一样，没有意义；通过偷盗抢劫欺骗等不正当手段获取后进行布施，如同把羊毛放入水中一样，没有意义；对众生
English
If the mind is not stable, one will fall into being a priest of black people's towns. These are the ten falls. The ten different errors are: there are errors in faith and desire; there are errors in love and attachment; there are errors in the emptiness of the nature of knowledge and the emptiness of conceptualization; there are errors in the realm of dharma and nihilistic views; there are errors in experience and realization; there are errors in monks and pretenders; there are errors in confusion and demonic possession; there are errors in accomplished ones and imposters; there are errors in doing things for others and doing things for oneself; there are errors in skillful means and deception. These are the ten different errors. The ten non-erroneous dharmas are: not being attached to anything, renouncing from home to homelessness is non-erroneous; carrying the supreme lama, the virtuous spiritual friend, on one's head like a crown is non-erroneous; practicing the three, hearing, thinking, and meditating on the Dharma, is non-erroneous; having high views and low conduct is non-erroneous; having a broad mind and strict vows is non-erroneous; having great wisdom and little arrogance is non-erroneous; having rich instructions and being diligent in practice is non-erroneous; having good experience and realization and not being conceited is non-erroneous; being able to stay alone and also being able to join a group is non-erroneous; having no attachment to self-interest and being skilled in means for the benefit of others is non-erroneous. These are the ten non-erroneous dharmas. The fourteen meaningless dharmas are: having obtained a human body and not remembering the sacred Dharma is like going to a treasure island and returning empty-handed, it is meaningless; entering the door of Dharma and then establishing a household is like a moth jumping into a flame, it is meaningless; staying in the presence of a Dharma teacher without faith is like dying of thirst by the sea, it is meaningless; Dharma that does not become an antidote to the four roots and clinging to self is like putting an ax and a tree together, it is meaningless; instructions that do not become an antidote to afflictions are like a sick person carrying a medicine bag, it is meaningless; learning language that does not penetrate one's mindstream is like a parrot reciting, it is meaningless; giving alms after taking what was not given through theft, robbery, and deception is like putting wool in water, it is meaningless; to sentient beings
Tibetan
ནོད་པ་བསྐྱལ་ནས་དཀོན་མཆོག་མཆོད་པ་ནི་བུའི་ཤ་བཅད་ནས་མ་ལ་སྟེར་བ་དང་འདྲ་སྟེ་དོན་མེད། ཚེ་འདིའི་རང་འདོད་ཀྱི་ཕྱིར་ཚུལ་འཆོས་དང་བཟོད་པ་དང་དུ་ལེན་པ་ནི་བྱི་ལས་བྱི་བ་ལ་འཇབ་པ་དང་འདྲ་སྟེ་དོན་མེད། ཚེ་འདིའི་སྙན་གྲགས་དང་རྙེད་བཀུར་འདོད་པས་དགེ་བ་རླབས་ཆེན་བྱེད་པ་ནི་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་བིལ་བ་རྡོག་པོ་གཅིག་གམ་སྦང་ཟན་རྡོག་པོ་གཅིག་དང་བརྗེ་བ་དང་འདྲ་སྟེ་དོན་མེད། མང་དུ་ཐོས་ཀྱང་རང་རྒྱུད་ཐ་མལ་དུ་ལུས་ པ་ནི་སྨན་པ་གཅོང་ནད་ཀྱིས་ཟིན་པ་དང་འདྲ་སྟེ་དོན་མེད། གདམས་ངག་མཁས་ལ་ཉམས་མྱོང་མེད་པ་ནི་ཕྱུག་པོའི་བང་མཛོད་ཀྱི་ལྡེ་མིག་མེད་པ་དང་འདྲ་སྟེ་དོན་མེད། རང་གིས་ཆོས་ཀྱི་དོན་མ་རྟོགས་པར་གཞན་ལ་བཤད་པ་ནི་ལོང་བས་ལོང་བ་འཁྲིད་པ་དང་འདྲ་སྟེ་དོན་མེད། ཐབས་ལས་བྱུང་བའི་ཉམས་མྱོང་ལ་མཆོག་ཏུ་བཟུང་ནས་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་མི་འཚོལ་བ་ནི་ར་གན་ལ་གསེར་དུ་འཛིན་པ་དང་འདྲ་སྟེ་དོན་མེད། དེ་ནི་དོན་མེད་པའི་ཆོས་བཅུ་བཞི་ཡིན་ནོ།། །།ཆོས་པའི་མཚང་བཅོ་བརྒྱད་ནི། དབེན་པར་བསྡད་ནས་ཚེ་འདིའི་ཆེ་ཐབས་སྒྲུབ་པ་ནི་ཆོས་པའི་མཚང་། ཚོགས་དཔོན་བྱས་ནས་རང་འདོད་སྒྲུབ་པ་ནི་ཆོས་པའི་མཚང་། ཆོས་མཁས་ལ་སྡིག་ལ་མི་འཛེམ་པ་ནི་ཆོས་པའི་མཚང་། གདམས་ངག་ཆེ་ལ་རང་རྒྱུད་ཐ་མལ་དུ་ལུས་པ་ནི་ཆོས་པའི་མཚང་། ཚུལ་ཁྲིམས་བཙུན་ལ་འདོད་པ་ཆེ་བ་ནི་ཆོས་པའི་མཚང་། ཉམས་རྟོགས་བཟང་ལ་རང་རྒྱུད་མ་ཐུལ་བ་ནི་ཆོས་ པའི་མཚང་། ཆོས་སྒོར་ཞུགས་ནས་མི་ཆོས་ཀྱི་ཆགས་སྡང་མ་སྤངས་པ་ནི་ཆོས་པའི་མཚང་། མི་ཆོས་བཤོལ་ཏེ་ལྷ་ཆོས་བྱས་ནས་སོ་ནམ་གྱི་བྱ་བ་བློས་མ་ཐོངས་བ་ནི་ཆོས་པའི་མཚང་། དོན་གོ་བ་རྙེད་ནས་ཉམས་སུ་མི་ལེན་པ་ནི་ཆོས་པའི་མཚང་། ཉམས་ལེན་གྱི་དམ་བཅའ་བྱས་ནས་སྡོད་མི་ཚུགས་པ་ནི་ཆོས་པའི་མཚང་། བྱ་རྒྱུ་ཆོས་ལས་མེད་ཀྱང་སྤྱོད་པ་སོ་མི་ཐུབ་པ་ནི་ཆོས་པའི་མཚང་། ལྟོ་རྒྱབ་ཤུགས་ལས་འབྱུང་ཡང་སེམས་འཚོལ་འཕྲོོ་ལ་ཞུགས་པ་ནི་ཆོས་པའི་མཚང་། དགེ་སྦྱོར་གྱི་ནུས་པ་ནད་པ་དང་སྲིའུ་ལ་སྤྲུགས་པ་ནི་ཆོས་པའི་མཚང་། གདམས་ངག་ཟབ་མོ་ཟས་ནོར་གྱི་ཕྱིར་སྟོན་པ་ནི་ཆོས་པའི་མཚང་། བདག་ལ་ཐབས་ཀྱིས་བསྟོད་ཅིང་གཞན་ལ་ཐབས་ཀྱིས་སྨོད་པ་ནི་ཆོས་པའི་མཚང་། གདམས་ངག་གཞན་ལ་བཤད་ཅིང་རང་རྒྱུད་ཆོས་དང་མི་མཐུན་པ་ནི་ཆོས་པའི་མཚང་། གཅིག་པུར་སྡོད་མི་ཚུགས་པར་མི་དང་འགྲོགས་ མི་ཤེས་པ་ནི་ཆོས་པའི་མཚང་། སྐྱིད་མི་ཐུབ་ཅིང་སྡུག་མི་ཐེ
Chinese
献祭供养三宝，如同割下儿子的肉给母亲，毫无意义。为了今生的私欲而虚伪忍耐，如同猫窥伺老鼠，毫无意义。为了今生的名声和利养而做伟大的善事，如同用如意宝珠换取一个木瓜或一团糌粑，毫无意义。听闻很多，但自相续仍旧平庸，如同医生被慢性病缠身，毫无意义。精通诀窍却没有经验，如同富翁没有仓库的钥匙，毫无意义。自己没有领悟佛法的真谛却为他人讲解，如同盲人带领盲人，毫无意义。执着于从方便法中获得的体验，而不寻求实相的真谛，如同把黄铜当成黄金，毫无意义。这是十四种毫无意义的佛法。// 十八种修行者的过失是：隐居修行却为了今生的显赫而努力，是修行者的过失；担任僧团首领却满足自己的私欲，是修行者的过失；精通佛法却不畏惧罪恶，是修行者的过失；精通甚深诀窍但自相续仍旧平庸，是修行者的过失；持戒严谨但贪欲很大，是修行者的过失；修行体验很好但无法调伏自心，是修行者的过失；进入佛门却没有断除世间法的贪嗔，是修行者的过失；放弃世间法而修习佛法，却放不下农耕之事，是修行者的过失；获得了知见却不付诸实践，是修行者的过失；发誓要修行却无法坚持下去，是修行者的过失；明明只有修行这一件事可做，却无法约束自己的行为，是修行者的过失；衣食依靠信施，却参与世俗的追求，是修行者的过失；把修行的力量用在病人和鬼魂身上，是修行者的过失；为了食物和财富而传授深奥的诀窍，是修行者的过失；用手段赞美自己，用手段贬低他人，是修行者的过失；为他人讲解诀窍，自己的行为却与佛法相违背，是修行者的过失；无法独自安住，也不善于与人相处，是修行者的过失；无法享受快乐，也无法忍受痛苦。
English
Offering to the Three Jewels after taking a vow is like cutting off a son's flesh to give to his mother, it is meaningless. Pretending to be virtuous and enduring for the sake of one's own desires in this life is like a cat stalking a mouse, it is meaningless. Performing great virtuous deeds out of a desire for fame and gain in this life is like exchanging a wish-fulfilling jewel for a single quince or a lump of tsampa, it is meaningless. Having heard much but one's own mindstream remaining ordinary is like a doctor being afflicted by a chronic disease, it is meaningless. Being skilled in pith instructions but lacking experience is like a wealthy person without the key to their treasury, it is meaningless. Explaining the Dharma to others without having understood its meaning oneself is like a blind person leading a blind person, it is meaningless. Holding the experiences arising from skillful means as supreme and not seeking the meaning of the ultimate reality is like mistaking copper for gold, it is meaningless. These are the fourteen meaningless Dharmas. The eighteen faults of practitioners are: dwelling in solitude but striving for greatness in this life is a fault of practitioners; acting as the leader of the sangha but fulfilling one's own desires is a fault of practitioners; being learned in the Dharma but not fearing sin is a fault of practitioners; being skilled in profound pith instructions but one's own mindstream remaining ordinary is a fault of practitioners; maintaining strict discipline but having great desire is a fault of practitioners; having good experiential realization but not taming one's own mind is a fault of practitioners; entering the Dharma but not abandoning attachment and aversion to worldly matters is a fault of practitioners; abandoning worldly matters to practice the Dharma but not giving up farming is a fault of practitioners; having gained understanding but not putting it into practice is a fault of practitioners; making vows to practice but not being able to stay committed is a fault of practitioners; having nothing to do but practice the Dharma but not being able to control one's behavior is a fault of practitioners; relying on the generosity of others for food and clothing but engaging in worldly pursuits is a fault of practitioners; using the power of virtuous practice on the sick and possessed is a fault of practitioners; teaching profound pith instructions for the sake of food and wealth is a fault of practitioners; praising oneself through skillful means and disparaging others through skillful means is a fault of practitioners; explaining pith instructions to others but one's own mindstream not being in accordance with the Dharma is a fault of practitioners; not being able to stay alone and not knowing how to associate with others is a fault of practitioners; not being able to enjoy happiness and not being able to endure suffering.