Tibetan
།འོན་ཀྱང་ཕུང་པོ་ལྔ་རིལ་པོར་འཛིན་པ་སོགས་ བདེན་པར་ཞེན་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་ཆ་སོ་སོར་འབྱེད་ཅིང་སྟོང་པར་གཏན་ལ་དབབ་པའི་ཚུལ་བཀའ་བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་གྱུར་པ་རྣམས་ལས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཉིད་བཤད་པ་ལ་གསུམ། རང་གི་ངོ་བོ་བསྟན་པ། ཡོན་ཏན་བཤད་པ། དཔེ་དོན་དང་སྦྱར་ནས་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཐམས་ཅད་ནས། དོན་མི་ཤེས། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདི་ལྟར་སྣང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གདོད་མ་ནས་སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པས་དོན་དམ་དུ་བདེན་པ་མིན་ལ། སེམས་ཀྱི་རང་རྩལ་འགག་མེད་སོ་སོར་སྣང་བས་འཁྲུལ་ངོར་རྫུན་པའང་མིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཆུ་དྭངས་པའི་ནང་དུ་ཟླ་བའི་གཟུགས་བརྙན་སྣང་བ་ན་ཟླ་བར་སྣང་བའི་དུས་ནས་ཟླ་བར་ཡོད་མ་མྱོང་བ་དང་། ཟླ་བ་མེད་བཞིན་དུ་ཟླ་བའི་གཟུགས་དང་ཁ་དོག་སྣང་བ་ཙམ་མ་འགག་པ། ཟླ་སྣང་དང་མེད་དངོས་གཉིས་དབྱེར་མི་ཕྱེད་ཅིང་། ཆུ་ཟླའི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པར་ཤེས་ན་ཟླ་འཛིན་རང་སར་གྲོལ་བ་བཞིན་ཏུ་ཡུལ་སྣང་རྣམས་སྣང་བའི་དུས་ཉིད་ ནས་བདེན་པར་ཡོད་མ་མྱོང་བ་དང་། བདེན་པར་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་ཙམ་མ་འགག་པར་སྣང་བ་སྟེ། དེས་ན་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པ་དང་། མཚན་ཉིད་སྟོང་པར་ཤེས་ནས་སྣང་བར་འཛིན་པ་རང་སར་གྲོལ་བ་ཤེས་བྱ་ཀུན་ལ་མཁས་པའི་རྒྱལ་བ་སྲས་དང་བཅས་པས་བཞེད་ཅིང་འདོད་དེ། ཧེ་བཛྲ་ལས། རང་བཞིན་གདོད་ནས་མ་སྐྱེས་པ། །རྫུན་མིན་བདེན་མིན་དེ་བཞིན་དུ། །ཐམས་ཅད་ཆུ་ཡི་ཟླ་བ་ལྟར། །འདོད་པས་རྣལ་འབྱོར་མས་ཤེས་གྱིས། །ཞེས་སོ། དེ་ལྟར་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གི་རང་བཞིན། གྲུབ་མཐའ་དང་གཉེན་པོས་མ་བཅོས་པའི་ཐ་མལ་གཉུག་མའི་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ལ། ཆོས་དབྱིངས་དང་། ཆོས་སྐུ་དང་། བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་། ཤེས་རབ་ཕར་ཕྱིན་དང་། རྒྱལ་བའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་མིང་དུ་མ་ཟེར་ཏེ་དོན་སེམས་ཉིད་གཉུག་མའི་ཤེས་པ་གཅིག་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་རིག་དང་མ་རིག་གི་ཁྱད་པར་ཙམ་མ་གཏོགས་ངོ་བོ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས་གཞི་མངོན་ཏུ་འགྱུར་པ་འབྲས་བུའི་དུས་དང་། ལམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་རྟོགས་པའི་ཚེ་སྔར་མེད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་བསྐྱེད་པ་སོགས་བཟང་དུ་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བཏང་བ་མེད་ཅིང་། གཞིའི་གནས་སྐབས་མ་རྟོགས་པའི་དུས་སུ་ངོ་བོའི་ཡོན་ཏན་མི་ལྡན་པ་སོགས་ངན་དུ་སེམས་ཅན་གྱིས་ཀྱང་མ་བཏང་སྟེ། ཆོས་ཉིད་བསལ་བཞག་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། དེ་ལྟར་ཡང་རྒྱུད་བླ་མ་ལས། ཇི་ལྟར་སྔར་བཞིན་ཕྱིས་དེ་བཞིན། །འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོ། །དོན་འདི་ནི་ས་བཅུའི་བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པས་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་མ་ཐོབ་བར་དུ་ཚིག་དང་ཐ་སྙད་དུ་མ་དག་གིས་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་བརྗོད་མོད་ཀྱང་། ཆོས་ཉིད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཅིང་རྟོག་གེའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་ཐ་སྙད་ཀྱིས་བརྗོད་པས་ཆོས་ཉིད་དེ་ཡི་དོན་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མི་ཤེས་སོ། །འོ་ན་སངས་རྒྱས་ཁོ་ནའི་སྤྱོད་ཡུལ་དེ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་བསྟན་སྙམ་ན། རྒྱལ་བ་བྱམས་པས། སེམས་ཞུམ་སེམས་ཅན་དམན་ལ་བརྙས་པ་དང་། །ཡང་དག་མིན་ འཛིན་ཡང་དག་ཆོས་ལ་སྐུར། །བདག་ཆགས་ལྷག་པའི་སྐྱོན་ལྔ་གང་དག་ལ། །ཡོད་པ་དེ་དག་དེ་སྤང་དོན་ཏུ་གསུངས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཡོན་ཏན་ཀུན་ལྡན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་མ་ཤེས་ནས་བདག་གིས་སངས་རྒྱས་མི་ཐོབ་སྙམ་དུ་སེམས་ཞུམ་ནས་སེམས་མི་བསྐྱེད་པ་དང་། སེམས་ཅན་དམན་པ་ལ་ཁམས་ཡོད་པར་མ་ཤེས་ནས་བརྙས་པ་དང་། ཁམས་ལ་བསྒྲིབས་པའི་དྲི་མ་ཡང་དག་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་བདེན་པར་འཛིན་ཅིང་ཡོད་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་། ཡང་དག་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་སྟོབས་སོགས་རྣམས་ཡེ་ནས་ཡོད་པ་ལ་མེད་ཅེས་སྐུར་པ་འདེབས་པ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁམས་ཡོད་པར་འདྲ་བར་མ་ཤེས་ནས་ཡོན་ཏན་ཅུང་ཟད་སྐྱེས་ནས་བདག་ཅག་ལྷག་གོ་སྙམ་ནས་ང་རྒྱལ་བ་སྟེ། སྐྱོན་དེ་ལྔ་སྤོང་བའི་དོན་དུ་བསྟན་པའོ། །ཁ་ཅིག་གིས་དགོས་པ་བསྟན་པ་འདིས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་དོན་བསྟན་པ་རྣམས་དྲང་དོན་ཡིན་པར་བཤད་ ཀྱང་། དེ་ལྟ་ན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་བདག་གཅིག་དང་རིལ་པོར་འཛིན་པ་བཟློག་པའི་ཆེད་དུ་གསུངས་པས་དེའང་དྲང་དོན་ཏུ་འགྱུར་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཡིན་པས་མི་མཚུངས་སོ་སྙམ་ན། བློའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་སྟོང་པ་ཙམ་གནས་ལུགས་སུ་འགྱུར་ན་བློ་འདས་ཆོས་ཉིད་འོད་གསལ་བའི་རང་བཞིན་གནས་ལུགས་སུ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར། དེས་ན་འཁོར་ལོ་བར་པར་སྟོང་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ལུང་མང་དུ་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་དབྱིངས་དེ་ཉིད་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་སོགས་འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་དབེན་པར་བསྟན་པ་ཡིན་གྱིས། ཁམས་དེ་མེད་པར་བསྟན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་སྟོན་པའི་མདོ། །རྒྱལ་བས་ཇི་སྙེད་གསུངས་པ་དེ། །དེ་དག་ཀུན་གྱི་ཉོན་མོངས་ལྡོག །ཁམས་དེ་ཉམས་པར་བྱེད་མ་ཡིན། །ཅེས་གསུངས་
Chinese
然而，为了遣除执著五蕴为实有等实执，从各部分进行分析并确定为空性的方式，是经教和论典这些量所成立的经典中所说的。第三，宣说佛陀的自性，分三：显示自性，宣说功德，结合比喻和意义进行宣说。第一，如经中所说：“从一切处，不解义。” 如此，显现的一切法，从原始以来就是无生的，并且没有真实成立，因此胜义中不是真实的。心的自力无碍地显现，所以在迷乱的显现中也不是虚假的。例如，在清澈的水中显现月亮的影像，在显现为月亮的时候，从未存在过月亮；虽然没有月亮，但月亮的形状和颜色显现却不会停止；月亮的显现和不存在的真实二者无法区分。如果知道水月亮的体性是空性的，那么执著月亮就会自然解脱。同样，外境的显现，在显现的时候，从未真实存在过；虽然没有真实存在，但显现却不会停止。因此，显现和空性无法区分。通达体性为空性，从而对外境的执著自然解脱，这是通晓一切所知的大师佛陀及其眷属所赞同和希求的。如《黑茹迦续》中所说：“自性从始无生，非假非真亦如是，一切如水中之月，欲瑜伽母应知之。” 如此，显空双运的自性，未经宗派和对治所改造的本来的、固有的觉性，就称之为法界、法身、大乐、般若波罗蜜多、如来藏等等，只是名称不同而已，意义上就是本来的觉性。仅仅是觉与不觉的差别，除此之外，本体没有变化的法性，因此，基础显现为果位之时，以及菩萨证悟之道时，产生前所未有的功德等殊胜之处，也不会舍弃。在基础的阶段，未证悟之时，没有本体的功德等低劣之处，众生也不会舍弃。因为法性是远离破立的。如《宝性论》中所说：“如前一样后来也一样，没有变化。”
English
However, in order to refute the clinging to the reality of the five aggregates as a whole, etc., the way to analyze them into separate parts and establish emptiness is what is stated in the authoritative scriptures and treatises. Third, explaining the essence of the Buddha is threefold: showing its own nature, explaining its qualities, and explaining it by combining examples and meanings. First, as it is said, "From all, does not understand the meaning." Thus, all phenomena that appear are unborn from the beginning and are not truly established, so they are not true in the ultimate sense. The self-power of the mind appears unceasingly and separately, so it is not false in the face of delusion. For example, when the image of the moon appears in clear water, the moon has never existed since the time it appeared as the moon; although there is no moon, the appearance of the moon's shape and color does not cease; the appearance of the moon and the reality of non-existence are indistinguishable. If one knows that the nature of the water moon is emptiness, then the clinging to the moon will be naturally liberated. Similarly, the appearance of objects has never truly existed since the time of appearance; although it does not truly exist, the appearance does not cease. Therefore, appearance and emptiness are indistinguishable. Understanding that the nature is emptiness, and thus the clinging to appearance is naturally liberated, is what the master Buddha, who is skilled in all that is knowable, and his retinue approve and desire. As it is said in the Hevajra Tantra, "Self-nature is unborn from the beginning, neither false nor true, just like the moon in water, the yogini should know." Thus, the nature of the union of appearance and emptiness, the ordinary, innate awareness that is not modified by tenets and antidotes, is called Dharmadhatu, Dharmakaya, great bliss, Prajnaparamita, Tathagatagarbha, etc., but the meaning is only one innate awareness of mind itself. It is only the difference between awareness and non-awareness, but other than that, the nature is an unchanging Dharmata, so when the basis manifests as the time of fruition, and when the Bodhisattva realizes the path, the excellent qualities that were never before generated are not abandoned. In the state of the basis, when it is not realized, the qualities of the essence are not possessed, etc., and sentient beings do not abandon the inferior aspects. Because Dharmata is free from elimination and establishment. As it is said in the Uttaratantra, "Just as before, so it is later, without change."
Chinese
是存在的法性。如是说。这个道理即使是十地菩萨们也无法思议，所以在没有获得圆满正等觉佛果之前，虽然用诸多不准确的词语和名相来表达实相的意义，但是，法性是不可思议的，不是分别念的对境，所以用名相来表达，也无法如实地了解那个法性的意义。那么，有人会问，仅仅是佛的行境，为什么要向普通人宣说呢？弥勒胜者说：心灰意冷轻蔑劣等众，于非真实执著谤真实法，贪著我执增上的五种过患，凡具有者为断除彼等而宣说。如是所说的那样，因为没有了知具足一切功德的佛陀的如来藏遍布一切众生，心想自己无法获得佛果而心灰意冷，不生起菩提心，以及没有了知劣等众生具有佛性而轻蔑他们，以及将佛性上覆盖的垢染执著为真实存在，并妄加增益，以及对于本来就存在的真实的佛陀的功德，如十力等，说成是没有而加以诽谤，以及没有了知一切众生都同样具有佛性，生起少许功德就认为自己超胜他人而傲慢自大。是为了断除这五种过患而宣说的。有些人说，以宣说必要性的方式，来说明所宣说的如来藏的意义都是不了义。如果是这样，那么所有宣说空性的经典，都是为了遣除执著于一个我和一个整体而宣说的，所以也成了不了义。如果认为空性是一切法的实相，所以不一样。那么，如果仅仅是成为意识对境的空性成为实相，那么超越意识的法性光明自性，为什么不能成为实相呢？因此，在第二转法轮中，所宣说的众多空性离戏的教证，都是为了说明不可思议的法界自性远离生灭住三相等有为法的特征，而不是为了说明佛性不存在。圣者龙树菩萨说：空性是佛陀所宣说的要点，佛陀所说的所有教法，都是为了遣除一切烦恼，而不是为了破坏那个佛性。
English
It is the nature of existence. So it is said. This meaning is inconceivable even to the bodhisattvas of the ten bhumis, so before attaining complete and perfect Buddhahood, although the meaning of reality is expressed with many inaccurate words and terms, the nature of reality is inconceivable and not the object of conceptual thought, so expressing it with terms does not know the meaning of that nature as it is. Then, one might ask, why is that which is only the realm of the Buddha taught to ordinary individuals? The victorious Maitreya said: Discouragement, contempt for inferior beings, clinging to what is not true, slandering the true Dharma, and the five faults of excessive attachment to self; those who have them are taught for the purpose of abandoning them. As it is said, because one does not know that the essence of the Buddha, who possesses all qualities, pervades all sentient beings, one is discouraged thinking that one cannot attain Buddhahood and does not generate the mind of enlightenment, and one despises inferior sentient beings without knowing that they have the element of Buddhahood, and one clings to the defilements that obscure the element as truly existing and falsely imputes them, and one slanders the qualities of the true Buddha, such as the ten powers, saying that they do not exist, and one does not know that all sentient beings equally have the element of Buddhahood, and one becomes arrogant thinking that one is superior to others after generating a few qualities. It is taught for the purpose of abandoning these five faults. Some say that by showing the necessity, the meanings of the Tathagatagarbha that are taught are all provisional. If that is the case, then all the sutras that teach emptiness are taught for the purpose of preventing clinging to one self and one whole, so they also become provisional. If one thinks that emptiness is the reality of all dharmas, so it is not the same, then if only emptiness, which has become the object of consciousness, becomes the reality, why cannot the luminous nature of reality, which transcends consciousness, become the reality? Therefore, in the intermediate turning of the wheel of Dharma, all the many teachings of emptiness and freedom from elaboration are to show that the inconceivable realm itself is devoid of the characteristics of conditioned phenomena such as arising, ceasing, and abiding, but it is not to show that the element of Buddhahood does not exist. The noble Nagarjuna said: Emptiness is the essence of the teaching, whatever the Victorious One has spoken, all of that eliminates all defilements, it does not destroy that element.