Tibetan
ས་མེད་ཅིང་སྟོང་པ་ཡིན་སྙམ་པའི་རྟོགས་པ་དེ་ཡང་བདེན་པའམ་དོན་དམ་པ་མིན་ཏེ། རྨི་ལམ་དུ་བུ་འཆི་རྒྱུ་མེད་ཀྱང་ཤི་བ་རྨིས་ནས་བུ་མེད་དོ་སྙམ་པ་ལྟར། གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་མ་གྲུབ་བོ་སྙམ་པའི་རྟོག་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་དེ་སྙེམས་བྱེད་ཀྱི་རྟོག་པ་ཆེན་པོར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཞི་བ་ལྷས། དེ་ཕྱིར་རྫུན་པའི་དངོས་གང་ཡིན། །དེ་ཡི་དངོས་མེད་གསལ་བར་རྫུན། །དཔེར་ན་རྨི་ལམ་བུ་ཤི་ལ། །དེ་ མེད་སྙམ་པའི་རྣམ་རྟོག་ནི། །དེ་ཡོད་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡི། །གེགས་ཡིན་དེ་ཡང་རྫུན་པ་ཡིན། །ཅེས་སོ། །དེ་ཡང་དངོས་འཛིན་གྱི་གཉེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ཀྱང་། སྟོང་ཉིད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་ན་གསོར་མི་རུང་བའི་ལྟ་བར་གསུངས་ཏེ། དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས། འོད་སྲུངས་གང་ཟག་ཏུ་ལྟ་བ་རི་རབ་ཙམ་ལ་གནས་པ་ནི་བླའི། མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། རྩ་ཤེས་ལས། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ལྟ་ཉེས་ན། །ཤེས་རབ་ཆུང་རྣམས་ཕུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད། །ལྟ་ཀུན་ངེས་པར་འབྱིན་པར་གསུངས། །གང་དག་སྟོང་པ་ཉིད་ལྟ་ལ། །དེ་དག་གསོར་མི་རུང་བར་གསུངས། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་སྟོང་ཉིད་ལ་ཞེན་པའི་བློ་དེ་ཉིད་ཀྱང་དཔང་དགོས་ཏེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། སེམས་ལས་གཞན་མེད་པར་ནི་བློས་རིག་ནས། །དེ་ནས་སེམས་ཀྱང་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས། །བློ་དང་ལྡན་པས་གཉིས་པོ་མེད་རིག་ནས། །དེ་མི་ལྡན་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་གནས། །ཞེས་ དང་། ཞི་བ་ལྷས། སྟོང་ཉིད་བག་ཆགས་གོམས་པས་ནི། །དངོས་པོའི་བག་ཆགས་སྤོང་འགྱུར་ཞིང་། །ཅི་ཡང་མེད་ཅེས་གོམས་པས་ན། །དེ་ཡང་ཕྱི་ནས་སྤོང་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་གཟུགས་སོགས་རྨི་ལམ་གྱི་ཡུལ་བཞིན་རང་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཁོ་ན་་ཡིན་པ་ལ་གཅིག་དང་དུ་མའི་ཆ་སོ་སོར་ཕྱེས་ནས་ནམ་མཁའ་ལྟར་བློ་ཡི་ཡུལ་དུ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོག་པའི་ཆ་ཕྱེ་མཁན་གྱི་ཤེས་པ་ཁྱོད་རང་ཡང་དོན་ལ་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་ནམ་སྟེ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་རང་འོད་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་ཆུ་ཟླ་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་ཆ་ཕྱེ་རྒྱུ་མ་གྲུབ་པ་ལ་ཕྱེས་ན་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་མི་ཤེས་པས་སྔར་དངོས་པོར་ཡོད་པ་དེ་ཕྱིས་སྟོང་ཉིད་ཀྱིས་བཅོམ་ནས་མེད་པར་འཛིན་པ་ནི་ཉེས་པ་ཆེན་པོར་གསུངས་ཏེ། དཔལ་ས་ར་ཧ་ཆེན་པོས། དངོས་པོར་འཛིན་པ་ཕྱུགས་དང་འདྲ་བ་སྟེ། །དངོས་མེད་འཛིན་པ་དེ་བས་ཀྱང་ནི་བླུན། །ཞེས་གསུངས་སོ།
Chinese
认为无处可寻且空性的证悟也不是真实或究竟的，就像梦中明明没有儿子会死，却梦到儿子死了，因而认为没有儿子一样。认为没有能取和所取的分别的无分别智慧，会变成自满的巨大分别念。如寂天菩萨所说：因此什么是虚假的实有？它的无实显现为虚假。例如梦中儿子死了，认为他不存在的分别念，是认为他存在的分别念的障碍，那也是虚假的。又，空性是破除实执的对治法，但如果执着于空性，则说是不可救药的见解。如《宝积经》中说：‘善守护，执着于人我见如须弥山王，尚可；具有增上慢，执着于空性，则不可。’又如《中观根本慧论》中说：‘若人见空性，是则为自毁，彼不能调伏。’又说：诸佛说空性，为出一切见，若复见空性，是则不可治。因此，对于执着空性的心，也需要加以观察。如《经庄严论》中说：以智慧了知心外无物后，进而了知心亦不存在。具慧者了知二者皆不存在后，不住于二元对立，安住于法界。寂天菩萨说：串习空性之习气，能舍弃对实有之习气，若串习一无所有，则此亦应于其后舍弃。也就是说，色等如梦境之境，仅仅是自心的显现，将一和多的部分各自区分开来，像虚空一样，在意识的境界面前，对于什么都没有的空性进行分别的你的智慧，实际上不是迷惑了吗？因为一切显现都是心的自光，显现和空性无别，如同水中的月亮一样，本来没有可分割的部分，如果进行分割就是迷惑。像这样，因为不了解显现和空性无别，所以先前认为实有的事物，后来被空性摧毁而执着为不存在，这是很大的过失。如萨ra哈大尊者说：执着实有像畜生，执着无实比那更愚蠢。
English
The realization that there is no place to find and that it is emptiness is also not true or ultimate, just like dreaming that a son dies in a dream even though there is no reason for him to die, and then thinking that there is no son. The non-conceptual wisdom that does not establish the duality of grasper and grasped becomes a great conceited concept. As Shantideva said: Therefore, what is a false entity? Its non-existence is clearly false. For example, in a dream, a son dies, and the thought that he does not exist is an obstacle to the thought that he exists, and that is also false. Moreover, emptiness is the antidote to the clinging to reality, but if you cling to emptiness, it is said to be an incurable view. As it is said in the Ratnakuta Sutra: 'O Kasyapa, it is better for a person to abide in the view of self as Mount Sumeru than to abide in the view of emptiness with pride.' And as it is said in the Root Wisdom: 'If one sees emptiness incorrectly, those of little wisdom will be destroyed.' And it is said: The Buddhas have said that emptiness is the abandonment of all views. Those who hold the view of emptiness are said to be incurable. Therefore, the mind that clings to emptiness must also be examined. As it is said in the Ornament of the Sutras: After realizing with wisdom that there is nothing other than the mind, one then realizes that the mind itself does not exist. After realizing that both do not exist with wisdom, one abides in the realm of reality without duality. Shantideva said: By becoming accustomed to the habit of emptiness, the habit of reality will be abandoned, and if one becomes accustomed to saying that there is nothing, then that too should be abandoned later. That is to say, forms and so on, like the objects of dreams, are merely appearances of one's own mind. Separating the parts of one and many, like the sky, in the face of the realm of consciousness, is your wisdom that distinguishes the emptiness of nothingness not actually a delusion? Because all appearances are the self-light of the mind, the inseparability of appearance and emptiness is like the moon in water. If you divide what cannot be divided, it is a delusion. Like this, because you do not understand the inseparability of appearance and emptiness, you first think that something real exists, and then you destroy it with emptiness and cling to it as non-existent, which is a great fault. As the great Saraha said: Clinging to reality is like an animal, clinging to non-reality is even more foolish.