Tibetan
།སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆོས་རྣམས་ནི། །གང་ལ་ཡང་ནི་གནས་པ་མེད། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །ལྔ་པ་ནི། དག་པ་ནས། འཁོར་བ་ཡིན། ཅེས་གསུངས་ཏེ། སེམས་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་དེ་ ཉིད་ངོ་བོ་སྟོང་རང་བཞིན་གསལ་རྣམ་པ་འགག་པ་མེད་པར་སྐུ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་ད་ལྟར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བཞུགས་ནས་ཡོད་དེ། དེ་ལྟར་ཡོད་ཀྱང་མ་རིག་པའི་ཀུན་རྟོག་གིས་བསྒྲིབས་ནས་རང་གི་ངོ་བོ་མ་མཐོང་བའམ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་རྟོག་གི་རྒྱ་མཚོར་བྱིང་སྟེ་འགྲོ་བ་དྲུག་གི་གནས་སུ་འཁོར་བ་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བོ་སེམས་རྨོངས་པས། །སྒྱུ་མ་སྨིག་རྒྱུ་དྲི་ཟ་ཡི། །གྲོང་ཁྱེར་ལ་སོགས་མཐོང་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་གཟུགས་སོགས་སྣང་བ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དྲུག་པ་ནི། དེ་ཉིད་ནས། ཐ་སྙད་བྱས། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་སྤང་བྱ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་དེ་ཉིད་གཟོད་མ་ནས་མ་གྲུབ་པར་ཤེས་ཏེ་གཟུང་འཛིན་བླང་དོར་གྱི་རྟོག་པ་བསལ་བས་འཁོར་འདས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་དོན་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་ན་སྲིད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པས་དྲི་བྲལ་གློ་བུར་རྣམ་དག་གི་ཆ་དེ་ལ་འཁོར་བའི་ཐ་མ་དང་ལྡན་པའི་ཐ་སྙད་དུ་བྱས་པ་ཡིན་གྱི། སེམས་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་གདོད་མ་ནས་ རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་ཅིང་ཡོན་ཏན་རང་ཆས་སུ་གནས་པས་ངོ་བོ་ལ་བོགས་དབྱུང་དུ་མེད་དེ། དཔལ་སྡོམ་པ་ལས། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་བྱོན་གྱུར་ཏམ། །མ་བྱོན་ན་ཡང་རྣམ་ཀུན་ཏུ། །རྒྱུན་ཆད་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ནི། །འཕེལ་འགྲིབ་སྤངས་ཏེ་གནས་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་སེམས་ཉིད་རྟོགས་མ་རྟོགས་ཀྱི་དབང་གིས་སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་དོན་དམ་དང་ཀུན་རྫོབ། འཁོར་འདས་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་སོ་སོར་སྣང་ཞིང་དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་ཀླུས། སེམས་ཉིད་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་མཐོང་། །ཇི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་འཇིག་རྟེན་འདས། །བདག་ཏུ་འཛིན་ལས་འཁོར་བ་སྟེ། །སོ་སོར་རིག་ན་དེ་ཉིད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། ཡང་དག་པའི་ཀུན་རྟོག་བཤད་པ་ལ་གསུམ། ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་རྟོག་ལ་བརྟེན་ནས་འཁོར་བའི་ཚུལ། འཁྲུལ་པའི་རྩ་བ་བླང་དོར་གྱིས་བྱུང་བ། གཉེན་པོའི་རྟོགས་པའི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ནི། ཐོག་མཐའ་ནས། །སྟོན་པ་ཡིན། །ཅེས་གསུངས་ ཏེ། སེམས་ཉིད་རྒྱལ་བའི་སྙིང་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་ཐོག་མཐའི་བྱེ་བྲག་མེད་ཀྱང་དུས་ཀྱི་ཐོག་མ་དང་མཐའ་མ་ནི། ཡང་དག
Chinese
正如所说：“心的自性，诸法中，于任何处，皆无住。”第五，从“清净”到“轮回”。如是说，心性即是佛陀的精华，自性清净，其本体空性，自性光明，相状无灭，以三身的自性，现在安住于一切有情众生之中。虽然如此，却因无明的妄念所遮蔽，未能见到或证悟自己的本体，因此沉溺于错觉的海洋中，在六道中轮回。如《菩提心释》所说：“如人因心迷，见幻影、阳焰、寻香城等，如是色等显现。”第六，从“彼”到“名言”。如是说，如果认识到应断除的客尘本来没有成立，断除能取所取、取舍的分别念，轮回与涅槃的意义显现时，从有寂灭中解脱，对离垢、客尘清净的部分，施设为具有轮回之终的名言。心性是佛陀的精华，从原始以来，自性清净，功德自然存在，因此本体上没有增损。如《吉祥集密》所说：“诸佛已出世，或未出世，于一切时，无有间断之法性，离增减而安住。”因此，心性因证悟与未证悟的差别，显现为佛陀与有情、胜义谛与世俗谛、轮回与涅槃等各种不同的相状，并如此宣说。圣者龙树说：“心性见为二，如世间与出世间，执著于我而轮回，分别了知即是彼。”第二，宣说非真实与真实的妄念，分为三部分：依靠非真实的妄念而轮回的方式，错觉的根本由取舍产生，对治的证悟之义。第一，从“初始”到“示现”。如是说，心性是如来藏，自性清净，没有初始与终结的差别，但时间的初始与终结是，真实。
English
As it is said, "The nature of mind, among all phenomena, does not abide in anything." Fifth, from "pure" to "samsara." Thus it is said, the nature of mind is the essence of the Buddha, naturally pure. Its essence is emptiness, its nature is luminosity, its aspect is unceasing, and with the nature of the three kayas, it now abides within all sentient beings. Although it is so, it is obscured by the conceptualization of ignorance, and because one has not seen or realized one's own essence, one sinks into the ocean of delusion and wanders in the six realms. As the Bodhicitta Explanation says: "Just as people, due to mental confusion, see illusions, mirages, Gandharva cities, and so on, similarly, forms and other appearances arise." Sixth, from "that" to "designation." Thus it is said, if one knows that the adventitious defilements to be abandoned have not been established from the beginning, and one eliminates the conceptualizations of grasping and holding, accepting and rejecting, then when the meaning of the inseparability of samsara and nirvana becomes manifest, one transcends the sorrow of existence. That aspect of purity, free from defilements and adventitious, is designated as having the end of samsara. The nature of mind is the essence of the Buddha, naturally pure from the beginning, and qualities naturally abide within it, so there is no addition or subtraction to its essence. As the Glorious Compendium says: "Whether the Buddhas have appeared or have not appeared, at all times, the nature of the uninterrupted Dharma abides, free from increase and decrease." Therefore, due to the difference between realizing and not realizing the nature of mind, the appearances of Buddhas and sentient beings, ultimate truth and conventional truth, samsara and nirvana, and so on, appear separately, and it is spoken of in this way. The noble Nagarjuna said: "The nature of mind is seen as two, like the world and beyond the world. From clinging to self comes samsara; when known separately, it is that itself." Second, explaining non-true and true conceptualizations, in three parts: the way of wandering in samsara based on non-true conceptualizations, the root of delusion arising from acceptance and rejection, and the meaning of the antidote's realization. First, from "beginning" to "showing." Thus it is said, the nature of mind is the essence of the Sugata, naturally pure, without the distinction of beginning and end, but the beginning and end of time is, true.
Tibetan
་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཉིད་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ་སེམས་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་དེ་རང་གིས་རང་མ་རིག་པས་སེམས་ཉིད་ལ་ང་དང་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཅན་གྱི་ཉོན་མོངས་པའི་ཡིད་གཡོ་བ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་རྟོག་པ་རླུང་དང་འདྲ་བ་ལངས་པ་དེ་ཡིན། ལས་དང་ཉོན་མོངས་ཆུ་དང་འདྲ་བས་བསྒྲུབས་པ་སྟེ། ལས་ཉོན་དེ་ཡིས་གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོ་ལྔ། དམིགས་པ་ཡུལ་གྱི་ཁམས་དྲུག །རྟེན་དབང་པོའི་ཁམས་དྲུག །བརྟེན་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཁམས་དྲུག་དང་བཅོ་བརྒྱད། མིག་ལ་སོགས་པ་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་དང་བཅུ་གཉིས་ལ་སོགས་པ། སའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟ་བུ་བསྐྱེད་ཅིང་ས་ལ་འགྲོ་བ་བརྟེན་པ་ལྟར་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་ཆོས་ཀུན་བདེན་པར་གྲུབ་པ་མེད་བཞིན་ཏུ་འཁྲུལ་ངོར་བདེན་པ་ལྟར་སྟོན་པ་ཡིན་ ཏེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་ཡིད་བྱེད་ནི། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་གནས་ཏེ། །ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་ཡིད་བྱེད་ཀྱིས། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་རབ་ཏུ་བྱེད། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་ཆུ་ལས་ནི། །ཕུང་པོ་སྐྱེ་མཆེད་ཁམས་རྣམས་འབྱུང་། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལ་ནས། མ་ཡིན་ནམ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་སྣང་བ་སེམས་ཀྱི་རང་སྣང་ཡིན་པས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་གྲུབ་པ་མེད་ཀྱང་འཁྲུལ་རྟོག་ལས་བྱུང་བའི་མེད་པ་ལ་ཡོད་པར་བཏགས་པའི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་ཡུལ་ཀུན་བརྟགས་དེ་ལ་འདོད་པ་བླང་ཞིང་མི་འདོད་པ་དོར་བའི་བླང་དོར་བྱེད་མཁན་གྱི་ཤེས་པ་དེ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ནི་སེམས་འཁྲུལ་པས་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་གྱི་དོན་ལ་མེད་པ་ཡིན་པས་བཟུང་བ་མེད་དེ། དེ་མེད་པས་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་འཛིན་པའང་མེད་མོད། ཐོག་མེད་ཀྱི་བག་ཆགས་བརྟས་པའི་མཐུ་ལས་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་རང་བཞིན་སྟོང་པ་འདི་ལ་བླང་བྱ་དང་དོར་བྱར་མེད་པ་ བཞིན་ཏུ། ཡུལ་རང་གི་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཡིན་པ་མི་འདོད་ཅིང་དོར་བ་བྱར་མེད་ལ། རང་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་དེ་ཉིད་འདོད་པས་བླང་བས་ཅི་ཞིག་འབྱུང་སྟེ་བླང་བྱར་མེད་དོ། །དེ་བས་ན་རང་སྣང་གཅིག་པུ་ལ་བླང་དོར་གཉིས་སུ་འཛིན་མཁན་གྱི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ནི་རྫུན་པ་མ་ཡིན་ནམ་སྟེ་ངེས་པར་མི་བདེན་བརྫུན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་ཤེས་ནས། དགག་ཕྱིར་གསུངས། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་དོ་སྙམ་དུ་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་དེ་དག་གི་གཉེན་པོར་གསུངས་མོད་ཀྱང་གཟུང་འཛིན་གཉི
Chinese
依赖于非真实的遍计所执，即心性如虚空，因自体的无明，将心性执着为我与自我的烦恼意念显现，产生如风般动摇的分别念。业与烦恼如水般积聚，由业与烦恼产生色等五蕴，所缘境的六界，所依根的六界，以及所依的十八个识界（六识界）。眼等内六处，色等外六处等十二处，如同形成大地坛城，如同依地而行，一切二元显现的法，虽无真实成立，但在错觉中却显现为真实。 如《宝性论》所说：“不如理作意，住于心之自性，由不如理作意，生起业及烦恼。由业及烦恼之水，生蕴、处及界。” 第二，经中说：“于彼，非耶？”如此，显现是心的自显现，虽无能取所取二者成立，然由错觉分别念所生，于无有上安立为有的能取所取二者显现的一切所缘，对于彼等遍计所执，生起欲求而取，不欲求而舍的取舍之识，是为错觉。何以故？外境乃是心之错觉所增益，实则无有，故无所取。因彼无有，故依于彼之能取亦无有。然由无始以来的习气增长之力而显现。譬如虚空自性空，于此无有应取应舍。 如是，不欲求境自心之显现，故无应舍，然欲求自心之显现，故取之，有何生起？故无应取。因此，于唯一自显现上执取为取舍二者的非真实遍计所执，不是虚妄吗？定是虚妄不真。 第三，了知彼已，说为遮遣。如是，为了对治认为能取所取二者不成立的分别念，而宣说了对治，然
English
It relies on the very imputation of unreal pervasive thoughts, that is, the mind itself, like the sky, due to its own ignorance, the afflictive mind that grasps the mind itself as "I" and "self" manifests, and the thought that arises like a moving wind. Karma and afflictions are accumulated like water. From karma and afflictions arise the five aggregates such as form, the six realms of the objective sphere, the six realms of the dependent faculties, and the eighteen realms of consciousness (six consciousness realms). The six internal sources such as the eye, the twelve sources such as the six external sources such as form, etc., are like creating a mandala of the earth, and like beings relying on the earth to move, all phenomena that appear as dualistic, although not truly established, appear as true in delusion. As stated in the Uttaratantra, "Improper attention dwells in the nature of the mind; through improper attention, karma and afflictions arise. From the water of karma and afflictions, aggregates, sources, and realms arise." Secondly, it is said in the scriptures, "Is it not so?" Thus, appearance is the self-appearance of the mind. Although the two, grasper and grasped, are not established, the consciousness that takes what is desired and abandons what is not desired in relation to all objects that appear as the two, grasper and grasped, which arise from illusory thoughts and are imputed as existent on what is non-existent, is a delusion. Why? Because external objects are imputed by the mind's delusion and are non-existent in reality, therefore there is nothing to be grasped. Because it does not exist, the grasper that relies on it also does not exist. However, it appears due to the power of the accumulation of beginningless habits. For example, in the sky, which is empty in nature, there is nothing to be taken or abandoned. Likewise, since the object is the appearance of one's own mind, there is nothing to be rejected or abandoned. However, if one desires the appearance of one's own mind and takes it, what arises? Therefore, there is nothing to be taken. Therefore, is the non-veridical pervasive thought that grasps the single self-appearance as two, taking and abandoning, not false? It is definitely false and untrue. Thirdly, having known that, it is said to refute. Thus, although it is said to be the antidote to the thoughts that grasp that the two, grasper and grasped, are not established, but