Tibetan
་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ནོར་བུའི་ཡོན་ཏན་དེ་རྣམས་དང་ཐ་མ་ཁྱད་མེད་ཀྱང་། སྔ་མ་ལ་ནི་ཡོན་ཏན་མི་སྣང་ལ། ཕྱི་མ་དྲི་མ་མེད་པ་དེ་རྒྱལ་མཚན་གྱི་རྩེར་བཏགས་ཏེ་གསོལ་བ་བཏབ་ན་ཡོན་ཏན་འབྱིན་པ་བཞིན་དུ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ད་ལྟར་ཡོད་ཀྱང་སྐྱོན་མེད་པའི་རྣམ་པར་དཀར་བས་མ་བསྐྱེད་ན་ནུས་པ་མི་འབྱིན་པས་ཡོན་ཏན་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ནོར་བུ་ང་ནི་ཤུན་པ་ཅན་ནོ། །ང་ནི་ཤུན་པའོ། །གསོལ་བ་འདེབས་པ་ལ་ཡོན་ཏན་སྦྱིན་ནོ། མི་སྦྱིན་ནོ། །ཞེས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཅིང་ལྷུན་གྱིས་ གྲུབ་པ་བཞིན་ཕྲིན་ལས་འཇུག་སྟེ། དེས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཡང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་ཅིང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་སྟེ། ཚུལ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཡང་དག་ནས་བཞི་བྲལ་བ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེའང་སྤང་གཉེན་གྱི་རྟོག་པ་ནི་ཚོགས་སྦྱོར་ན་ཡོད་ལ། །ངོ་བོ་ནི་མི་རྟག་པར་འཛིན་པ་དང་། འདུས་བྱས་ལ་དངོས་པོར་འཛིན་པ་དང་། སྲིད་པ་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ལ་བདེ་བར་འཛིན་པ་དང་། བདག་མེད་པའི་དངོས་པོ་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་སྤང་བྱའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དེ་ཉིད། འདུས་བྱས་མི་རྟག་པ། ཟག་བཅས་སྡུག་བསྔལ་བ། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཞིང་བདག་མེད་པ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་ཞི་བར་ཤེས་པ་སྟེ་ཡང་དག་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་གཉེན་པོའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དང་ཕན་ཚུན་གཡུལ་སྤྲད་པས། དཔེར་ན་མེའི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་གཙུབས་ཤིང་གཙུབས་གཏན་གཉིས་བསྲུབས་པ་ལས་མེ་བྱུང་ནས་ཤིང་ཁོ་ རང་གཉིས་ཚིག་སྟེ་མེའང་རང་ཡལ་བ་བཞིན་དུ། གཉེན་པོ་ནི་སྤང་བྱ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་སྤང་བྱ་ཟད་པ་དང་དུས་མཉམ་དུ་གཉེན་པོའི་རྟོག་པའང་ཟད་པའི་ཚེ་འཕགས་པའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་པོ་སྐྱེས་ནས་སྤང་གཉེན་གྱི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཏེ། འོད་སྲུང་གིས་ཞུས་པ་ལས། ཤིང་གཉིས་དྲུད་པ་ལས་ནི་མེ་འབྱུང་སྟེ། །བྱུང་བ་དེ་ཡིས་དེ་ཉིད་བསྲེག་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཤེས་རབ་དབང་པོ་སྐྱེས་ནས་ཀྱང་། །སྐྱེས་པ་དེ་ཡིས་དེ་ཉིད་སྲེག་པར་བྱེད། །ཅེས་སོ། །མཚན་འཛིན་བཞི་ནི། བཤད་མ་ཐག་པའི་སྤང་གཉེན་གྱི་རྟོག་པ་གཉིས་དང་། རྨི་ལམ་གྱི་ཆུ་རྨི་ལམ་ཡིན་པ་ཤེས་བཞིན་ཏུ་བརྒལ་བའི་རྩོལ་བ་བྱེད་པ་ལྟར་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་མཚན་མར་རྟོག་པ་དང་། འབྲས་བུའི་མཚན་མར་འཛིན་པ་རྣམ
Chinese
同樣，證悟的佛陀也是如此。雖然寶石的那些功德與未經雕琢的並無差別，但前者功德不顯現，而後者，當無垢的寶石被置於勝利幢頂並祈禱時，它會產生功德。同樣，雖然佛陀的所有功德現在都存在，但如果沒有以無瑕的清淨方式去激發，它們就不會產生力量，因為功德的本性是不可區分的。像那樣的寶石，我是一個有外殼的寶石！我是一個外殼！向其祈禱，它會賜予功德嗎？不賜予嗎？像這樣不作分別，自然成就般地行事業。因此，佛陀的本質也是自然成就且不作分別的。應如是理解此理。如是等等宣說。第三是，從真實中遠離四者。如是宣說。那即是，所斷與對治的念頭存在於加行道中。其自性是執著於無常，執著於有為法為實有，執著於三有的痛苦本性為安樂，以及執著於無我的事物為我。如是，非真實的遍計分別，作為所斷的特徵。有為法是無常的，有漏法是痛苦的，一切法是空性且無我的，涅槃是寂靜的，如是了知，真實的遍計分別，作為對治的特徵，與之互相交戰。譬如，非火性的鑽木和鑽木樁相互摩擦，火產生後，木頭自身燃燒，火也自行熄滅一般。對治是依賴於所斷的，因此，當所斷滅盡之時，與此同時，對治的念頭也滅盡，此時，聖者的無分別智慧的力量產生，從而遠離所斷與對治的遍計分別。如《勝天請問經》中所說：二木相鑽則生火，生已還焚其本木，如是智慧力生已，生已還焚其本識。如是說。四種相執是：剛剛所說的所斷與對治的兩種念頭，以及如同在夢中明知是夢卻努力渡過夢中的河流一般，執著於如是性為相，以及執著於果的相。
English
Similarly, the enlightened Buddha is also the same. Although the qualities of the jewel are no different from the unworked one, the former's qualities are not apparent, while the latter, when the stainless jewel is placed on the top of a victory banner and prayed to, it produces qualities. Likewise, although all the qualities of the Buddha are present now, if they are not aroused in an immaculate and pure manner, they will not produce power, because the nature of qualities is indistinguishable. Like that kind of jewel, I am a jewel with a husk! I am a husk! Pray to it, will it bestow qualities? Will it not bestow them? Like this, without discriminating and spontaneously accomplishing activities. Therefore, the essence of the Buddha is also spontaneously accomplished and non-discriminating. One should understand this principle in this way. Thus, etc., it was said. The third is, "Separated from the four from reality." Thus it was said. That is, the thoughts of what is to be abandoned and the antidote are present in the accumulation and application stages. Their nature is to cling to impermanence, to cling to conditioned phenomena as real, to cling to the painful nature of the three realms as happiness, and to cling to selfless things as self. Thus, the unreal pervasive conceptualization, as the characteristic of what is to be abandoned. Conditioned phenomena are impermanent, contaminated phenomena are painful, all phenomena are empty and selfless, and nirvana is peaceful, thus knowing, the real pervasive conceptualization, as the characteristic of the antidote, battles with it. For example, just as fire arises from rubbing together non-fire-natured wood and a rubbing post, and then the wood itself burns and the fire also extinguishes itself, the antidote is dependent on what is to be abandoned. Therefore, when what is to be abandoned is exhausted, at the same time, the thought of the antidote is also exhausted. At this time, the power of the noble non-discriminating wisdom arises, thereby separating from the pervasive conceptualization of what is to be abandoned and the antidote. As it is said in the *Sengge Drubpa Sutra*: "When two pieces of wood are rubbed together, fire arises, having arisen, it burns the wood itself, likewise, when the power of wisdom arises, having arisen, it burns its own consciousness." Thus it is said. The four kinds of clinging to characteristics are: the two kinds of thoughts of what is to be abandoned and the antidote just mentioned, and like trying to cross a river in a dream knowing it is a dream, clinging to suchness as a characteristic, and clinging to the characteristic of the fruit.