Tibetan
ལ་ཅིས་ཀྱང་ཕན་གནོད་མེད་དོ་སྙམ་པ་སོགས་གཉེན་པོའི་རྣམ་རྟོག་བྱུང་ན། གཉེན་པོ་ཉིད་ཀྱང་རང་སར་གྲོལ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། གཉེན་པོ་བདེན་མེད་ཀྱི་འདུན་པ་དེ་གའི་ངོ་བོ་བལྟས་པས། དེ་ཉིད་ཀྱང་གཏད་མེད་རང་སར་གྲོལ་བ་དེའི་ངང་དུ་ལྷོད་ཀྱིས་ཀློད། དེ་དག་ནི་དཔྱད་སྒོམ་པའི་གྲུབ་དོན་མན་ངག་ཏུ་བསྟན་པའོ། །ངོ་བོ་ཀུན་གཞིའི་ངང་ལ་བཞག །ཅེས་པ་ནི་འཇོག་ཚུལ་དངོས་བསྟན་པ་སྟེ། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བདུན་གྱི་སྤྲོ་བསྡུ་ཐམས་ཅད་དང་ཕྲལ་ནས། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཀུན་གཞི་ངང་ལུགས་དགེ་བ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་སྒྲས་བསྟན་པ། སྤྲོས་བྲལ་གསལ་ལ་མི་རྟོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ངང་དུ། གཤིས་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ལ་བློས་གང་ཡང་མི་འཛིན་ པར་རང་བབ་ཏུ་བཞག་པ་སྟེ། མདོར་ན་རྣམ་རྟོག་གི་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་བར་སེམས་ཉིད་གསལ་ལ་རྟོག་མེད་ཀྱི་ངང་དུ་ཅི་གནས་སུ་མཉམ་པར་བཞག་པ་ནི་འཇོག་སྒོམ་པའི་བབ་སོའོ། །རྗེས་ཡན་ལག་བདུན་པ་སྔར་ལྟར་འགྲེའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཐུན་མཚམས་སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུར་བྱ། །ཞེས་པས། ཐུན་མཚམས་སུ་སྤྱོད་ལམ་ཅི་བྱེད་ཀྱང་མཉམ་བཞག་གི་ཉམས་དང་མ་བྲལ་བར། རང་གཞན་སྣོད་བཅུད་གང་སྣང་ཐམས་ཅད་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བ་སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུ་ལྟར་བདེན་མེད་དུ་ཤེས་པའི་འདུན་པ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་བསྐྱེད་དོ། །གཉིས་པ་ཀུན་རྫོབ་བྱང་སེམས་སྒོམ་པ་ལ་གསུམ། སྦྱོར་བ། དངོས་གཞི། ཐུན་མཚམས་ཀྱི་ཆོས་སོ། །དང་པོ་སྔོན་འགྲོ་སོགས་གོང་ལྟར་ལ། གཏོང་ལེན་གྱི་གཞི་བྱམས་སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་དགོས་ཏེ། དེའང་ཐོག་མར་རང་གི་རྩ་བའི་མ་མདུན་དུ་ཡོད་པར་དམིགས། འདིས་བདག་ལྟོ་ན་གནས་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་འབད་རྩོལ་ཆེན་པོས་བསྐྱངས། མོ་རང་ན་ཚ་འཁྱག་ལྟོགས་ཐམས་ཅད་བསྲན། ཟས་གོས་སྟེར། མི་གཙང་བ་ཕྱིས། བཟང་པོ་བསླབ། ངན་པ་ལས་བཟློག་པས་ད་ལྟ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་དང་མཇལ་ཞིང་ཆོས་སྒྲུབ་ཏུ་ཡོད་པས་ཤིན་ཏུ་དྲིན་ཆེ། ཚེ་འདིར་ཁོ་ནར་མ་ཟད་ཚེ་རབས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་རྣམས་སུའང་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་བྱས་ནས། བདག་གི་དོན་བྱས་པས་འདི་རང་འཁོར་བར་འཁྱམས་ཤིང་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་མྱོང་བ་སྙིང་རྗེ་སྙམ་པ་དྲག་ཏུ་བསྒོམ། དེ་ནས་ཁ་ཙམ་མིན་པའི་སྙིང་རྗེ་སྐྱེས་ཤིང་འབྱངས་ནས་རིམ་པར་རྒྱ་ཇེ་ཆེ་ལ་བསླབ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རྩ་བའི་མ་དེ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་མར་མ་གྱུར་པ་གཅིག་ཀྱང་མེད་ཕན་མ་བཏགས་པ་མེད་སྙམས་པས་ཐོག་མར་སྐྱེ་སླ་བ་འཛའ་བཤེས་གཉེན་འདུན། སྡུག་བསྔལ་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ
Chinese
如果生起诸如“这是否真的毫无利弊”之类的对治分别念，那么对治本身也会在自身消解。如是说，观察对治无实有之希求的自性，彼亦无依而于自身消解，于彼状态中放松。这些是作为观察修的成就窍诀而宣说的。安住于自性阿赖耶之状态。此乃真实指示安住之方式，即从七识聚的一切收放中分离，一切法之自性，即以阿赖耶自性、本性、善、如来藏之名所指示的，离戏、明、无分别之体性的状态中，对于任何体性皆未成立者，不以分别念执取，而是安住于自然状态。总之，不随分别念而转，而是将心性安住于明而无分别之状态中，此乃安住修之要诀。之后的七支，如前解释。第二，于座间修习如幻之人。如是说，于座间，无论行何种行为，皆不离等持之体验，对于自他器情一切显现，皆知晓为虽显现而无有，如幻化之人一般无实有，恒常生起此希求。第二，修习世俗菩提心有三：加行、正行、座间之法。第一，前行等如前。需修习以给予和接受为基础的慈悲心，即首先观想自己的根本母亲在前方。此母亲从我住在子宫里开始，就以巨大的努力养育我。她忍受了一切疾病、寒冷和饥饿。给予食物和衣服，擦拭不净之物，教导善良，阻止邪恶，因此现在能够遇到佛陀的教法并修行佛法，真是非常恩重。不仅今生如此，在无数的生世中也是如此，为了我的利益，她自己流转于轮回中，遭受各种痛苦，生起怜悯之心，强烈地修习。然后，生起并非口头上的慈悲心，并且熟练之后，逐渐扩大范围进行修习，认为一切众生都如自己的根本母亲一样，从无始以来没有做过自己母亲的众生一个也没有，没有施加恩惠的众生也没有，首先对容易生起的亲友生起慈悲心。对于痛苦非常大的众生
English
If antidotal thoughts arise, such as "Is this really without benefit or harm?", then the antidote itself will dissolve in its own place. As it is said, when the nature of the antidote, the aspiration for non-reality, is examined, it too dissolves without support in its own place, and one relaxes in that state. These are taught as the essential instructions for the accomplishment of analytical meditation. Abide in the state of the essence, the ālaya. This is the actual instruction on how to abide, which is to separate from all the activity of the seven consciousnesses, and to abide in the nature of all dharmas, the state of the ālaya, the essence, the good, the tathāgatagarbha, which is indicated by the term, in the state of being free from elaboration, clear, and non-conceptual. Do not grasp with the mind at anything that has not been established as a nature, but leave it in its natural state. In short, do not follow after conceptual thoughts, but rather rest the mind in a clear and non-conceptual state, wherever it may abide. This is the essential point of abiding meditation. The subsequent seven branches are explained as before. Second, during the breaks between sessions, act like an illusory person. As it is said, during the breaks between sessions, whatever activity you engage in, do not separate from the experience of equipoise. Continuously cultivate the aspiration to know that all appearances, both self and others, the environment and its inhabitants, are like an illusory person, appearing but without reality. Second, there are three aspects to cultivating relative bodhicitta: preparation, the main practice, and the activities during session breaks. First, the preliminaries are as before. It is necessary to cultivate loving-kindness and compassion as the basis for giving and taking. First, visualize your own root mother in front of you. This mother has cared for me with great effort since I was in the womb. She endured all kinds of sickness, cold, and hunger. She gave me food and clothing, wiped away impurities, taught me goodness, and prevented me from evil. Therefore, I am now able to encounter the teachings of the Buddha and practice the Dharma, so she is extremely kind. Not only in this life, but also in countless lifetimes, she has done the same. For my benefit, she herself has wandered in samsara and experienced various sufferings. Cultivate compassion intensely, thinking of this. Then, generate compassion that is not just lip service, and after becoming skilled, gradually expand the scope of practice, thinking that all sentient beings are like your own root mother, and that there is not a single being who has not been your mother since beginningless time, and that there is not a single being who has not shown you kindness. First, generate compassion for those who are easy to relate to, such as relatives and friends. For beings who are experiencing great suffering
Tibetan
འི་ངན་སོང་གསུམ། །ཉམ་ཐག་པའི་མི། ཚེ་འདིར་སྐྱིད་ཀྱང་ཤི་མ་ཐག་དམྱལ་བར་འགྲོ་བའི་སྡིག་པོ་ཆེ་རྣམས་ལ་བསྒོམ། དེ་འབྱོངས་ནས་སྐྱེ་དཀའ་བ་གནོད་བྱེད་དགྲ་དང་གདོན་སོགས་ལ་བསྒོམ། དེ་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བསྒོམ། །བདག་གི་ཕ་མ་མི་འདོད་ བཞིན་དུ་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་མྱོང་བ་མ་ཟད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཁམས་པོ་ཆེ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་འདི་རྣམས་སྙིང་རེ་རྗེ། ཅི་ཚུག་བྱ། ད་ནི་ངས་ཀྱང་འདི་རྣམས་ཀྱི་དྲིན་ལན་དུ་གནོད་པ་བསལ། བདེ་བ་དང་སྐྱིད་པ་བྱས་ནས་ཕན་གདགས་པར་བྱའོ་སྙམ་པའི་བློ་བསྲན་མི་བཟོད་པ་ཙམ་དུ་སྦྱོང་ངོ་། །གཉིས་པ་ནི། གཏོང་ལེན་གཉིས་པོ་སྤེལ་མར་སྦྱངས། །དེ་ཉིད་རླུང་ལ་བསྐྱོན་ཏེ་བྱ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྙིང་རྗེའི་ཡུལ་གྱུར་ཕ་མ་དེ་རྣམས་ལ་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་དངོས་སུ་གནོད། ཀུན་འབྱུང་གིས་བརྒྱུད་ནས་གནོད་པས། མའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་པ་དང་། ཀུན་འབྱུང་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་བདག་གིས་བླང་བར་བགྱིའོ་སྙམ་པས་དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་རང་ལ་བྱུང་བར་བསྒོམ་ཞིང་། །བྱུང་ན་དགའ་བའི་འདུན་པ་དྲག་ཏུ་བྱ། བདག་གི་ལུས་ལོངས་སྤྱོད་དུས་གསུམ་གྱི་དགེ་བ་དང་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཕ་མ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་བཏང་བར་བགྱིའོ་སྙམ་པས་བདེ་བ་དེ་ རྣམས་གཞན་ལ་རེ་རེ་བཞིན་ཐོབ་པར་བསྒོམ་ཞིང་ཐོབ་ན་དགའ་བའི་འདུན་པ་དྲག་ཏུ་བྱ། ཁྱད་པར་དམིགས་རྣམ་གསལ་བའི་ཁྱད། རང་གི་དབུགས་ནང་དུ་རྔུབ་པ་དང་བསྟུན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྡིག་སྒྲིབ་སྡུག་བསྔལ་ཅི་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་ནག་འུབ་ཀྱིས་བསྡུས། སྣ་སྒོ་ནས་ཞུགས། རང་གི་སྙིང་ནང་དུ་ཐིམ་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་སྡིག་སྡུག་དང་གཏན་བྲལ་དུ་སོང་བར་བསམ། དབུགས་ཕྱིར་འགྲོ་བ་ན། རང་གི་བདེ་བ་དང་དགེ་བ་ཅི་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་ཟླ་ཟེར་ལྟ་བུའི་རྣམ་པས་སྣ་སྒོ་ནས་དཀར་ལམ་གྱིས་སོང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཐིམ། དེ་རྣམས་འཕྲལ་དེ་ལས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་བསམ་ཞིང་དགའ་བའང་བསྒོམ། དེ་ལྟར་རླུང་ལ་གཏོང་ལེན་བསྐྱོན་པ་འདི་ཉིད་ཐུན་གྱི་དངོས་གཞིར་བྱས་ཏེ་སྦྱང་། ཕྱིས་སུའང་དྲན་པས་ནམ་ཟིན་ཟིན་ལ་ཉམས་སུ་ལེན། བློ་སྦྱོང་གི་དངོས་གཞི་འདི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཞི་བ་ལྷས། བདག་བདེ་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དག །ཡང་དག་བརྗེ་བར་མ་བྱས་ན། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ནི་མི་ འགྲུབ་ཅིང་། །འཁོར་བ་ན་ཡང་བདེ་བ་མེད། །ཅེས་སོགས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ཐུན་མཚམས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་ནི། ཡུལ་གསུམ་དུག་གསུམ་དགེ་རྩ་
Chinese
思维三恶道。可怜的人。观想那些今生快乐但死后立即堕入地狱的罪人。一旦熟练，就观想难以产生、造成伤害的敌人和邪魔等。然后观想一切众生。我的父母不情愿地遭受各种痛苦，而且享用痛苦之因的粗大物质，这些人真可怜。该怎么办呢？现在我也要为了报答他们的恩情，消除损害，带来安乐和幸福，从而利益他们，要修习这种无法忍受的决心。第二是交替修习施受法。如经中所说：“将此施于风中而行。”对于成为慈悲之境的那些父母，痛苦直接损害他们，烦恼通过间接损害他们。因此，观想我承担母亲身上存在的各种痛苦，以及烦恼业，并强烈希望它们发生。观想我的身体、受用、三时的善根和安乐都毫无保留地施与父母和一切众生，并观想这些安乐被一一给予他人，并强烈希望他们获得。特别是，观想清晰的差别。随着自己吸气，将一切众生的罪业、障碍和痛苦都聚集为黑团，从鼻孔进入，融入自己的心中，从而使众生永远摆脱罪业和痛苦。当呼气时，观想自己的一切安乐和善根都以月光般的形式，从鼻孔中发出白光，融入一切众生。观想他们立即因此获得佛的果位，并修习喜悦。像这样，将施受法施于风中，作为一座修法的主要内容来修习。之后，也要在记忆中随时修习。这就是修心的主要内容。如寂天菩萨所说：“若未将自身之乐，与他人之苦，如实交换，则不成佛，亦无轮回之乐。”等等，广为宣说。第三是座间修法：三境、三毒、善根。
English
Meditate on the three lower realms. On the wretched people. Meditate on those sinners who are happy in this life but immediately go to hell after death. Once skilled, meditate on enemies and demons, etc., who are difficult to generate and cause harm. Then meditate on all sentient beings. My parents unwillingly experience all kinds of suffering, and moreover, they enjoy the coarse matter that is the cause of suffering, these people are so pitiful. What should I do? Now I too will repay their kindness by eliminating harm, bringing comfort and happiness, thereby benefiting them, cultivate this unbearable determination. The second is to practice the exchange of giving and taking alternately. As it is said in the scriptures, "Apply this to the wind and act." For those parents who have become the object of compassion, suffering directly harms them, and afflictions indirectly harm them. Therefore, contemplate that I take upon myself all the various sufferings that exist in the mother's body, as well as the karma of afflictions, and strongly wish for them to occur. Contemplate that my body, possessions, the merits and happiness of the three times are all given unreservedly to parents and all sentient beings, and contemplate that these happinesses are given to others one by one, and strongly wish for them to obtain it. In particular, contemplate the distinction of clear visualization. As you inhale, gather all the sins, obscurations, and sufferings of all sentient beings into a black mass, enter through the nostrils, and dissolve into your heart, thereby freeing sentient beings from sins and sufferings forever. When exhaling, contemplate that all your happiness and merits emanate from the nostrils in the form of moonlight, shining white light, and dissolving into all sentient beings. Contemplate that they immediately attain the state of Buddhahood as a result, and cultivate joy. In this way, apply the practice of giving and taking to the wind, and practice it as the main content of a session. Afterwards, also practice it whenever you remember. This is the main content of mind training. As Shantideva said: "If one does not truly exchange one's own happiness with the suffering of others, one will not attain Buddhahood, nor will there be happiness in samsara." And so on, it is widely proclaimed. The third is the practice in between sessions: three realms, three poisons, roots of virtue.