English
ok gsung so. The third part has two: the meaning of Dharma Abhidharma, and the meaning of the Treasury. The first part is, the so-called Dharma Abhidharma has four. In terms of classification, in a comprehensive way, the ultimate truth or the Dharma Abhidharma of self-nature is the stainless, uncontaminated wisdom and its retinue. The imputation is, the wisdom that enters in order to attain the Dharma Abhidharma of self-nature, the contaminated wisdom arising from birth, hearing, thinking, and meditation, and the treatises that show the method of attaining it. The reason for imputation is that it is the cause. The necessity is to enter by seeing it as the cause. Or, it is both wisdom and treatises. Or, it is the three of the right path, the path, and the fruit. Broadly speaking, the imputations are divided into five, totaling six. Second, the determination of number is that all Abhidharma are determined to be cause and effect. The cause is the cause of entering to obtain, and the cause of showing the method of obtaining it. The first is that, based on the contaminated innate wisdom, there is hearing-born, from hearing-born there is thinking-born, from thinking-born there is worldly meditation-born, and this alone determines the four causes of obtaining the fruit. The second is the treatises that show the method of obtaining it. Third, because it says that it has retinue, so when it has retinue, how many aggregates are there, there are two. The self-nature is the uncontaminated of the three paths. The retinue is born from the power of the main and is inseparable, and there are three ways to recognize it: the ground on which it depends, the meaning of the dependent and the depended, and how many aggregates are in the retinue. First, the path of seeing depends on the six dhyana grounds, and the latter two paths depend on the nine uncontaminated grounds. The second is that it is said to be born in the state or nature of that ground, or, in whose nature the ground is born, it is called depending on that ground. Third, the three paths of the six dhyana grounds are the retinue of the five aggregates, namely the uncontaminated discipline form, and the first two of the main practice are joy, the third is happiness, and the other grounds are equanimity, namely feeling and thought and touch and other associated formations, and the formations that are in accordance with the self-nature and do not correspond to attainment and subsequent attainment, and the consciousness of mind. When the latter two paths depend on the three formless grounds, the form aggregate
Tibetan
་མེད་པས་ཕུང་པོ་བཞི་པ་སྟེ་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ཁོ་ན་ཡིན་ལ་གཞན་སྔར་བཞིན་ནོ། །བཏགས་པ་བ་ལ་ལྔ་ལས། སྐྱེས་ཐོབ་ནི་ཁམས་དང་ས་ཐམས་ཅད་ན་ཡོད་ལ་ཕུང་པོ་བཞི་སྟེ། དེ་ནི་མཉམ་པར་མ་གཞག་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་གཟུགས་ཕུང་མེད་ལ། ཚོར་བ་ནི་འདོད་པ་ན་ལྔ་ཆར་དང་ལྡན་ལ་གཞན་སའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཅི་རིགས་པ་དང་། འདུ་བྱེད་སྔར་བཞིན་འདུ་ཤེས་དང་རྣམ་ཤེས་འདོད་པ་ན་ལྔར་འབྱུང་ཞིང་གཞན་ཅི་རིགས་པའོ། །ཐོས་བྱུང་ནི་གཟུགས་མེད་ན་རྣ་བའི་རྣམ་ཤེས་མེད་ལ། གང་ཟག་ཕན་ཚུན་ཡུལ་མིན་པས་ཁམས་འོག་མ་གཉིས་ན་ཡོད་ཅིང་མཉམ་བཞག་མིན་པས་གཟུགས་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་བཞི་པའོ། །ཐོས་བྱུང་ཡུད་ཙམ་རྣ་བའི་རྣམ་ཤེས་ལ་ཡང་ཡོད་ཅེས་མ་ཧཱ་གསུངས་པ་ལྟར་ན་ཚོར་བ་ལྔ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་ཡང་མིང་གི་ཡུལ་ཅན་དུ་འཆད་པས་ཡིད་ཤེས་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ཅི་རིགས་པའོ། །བསམ་བྱུང་ནི་འདོད་པ་ཁོ་ན་ན་ཡོད་དེ་ཊཱི་ཀ་ལས་གོང་མ་མཉམ་གཞག་གི་ས་པ་ཡིན་པས་སེམས་ནང་དུ་བལྟས་པ་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་འབྱུང་ལ་འཁོར་ནི་ཐོས་བྱུང་བཞིན་ནོ། །སྒོམ་བྱུང་ནི་འདོད་པ་ན་མེད་དེ། མཉམ་གཞག་གི་ས་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ས་ལས་འདོད་པའི་རྩེ་གཅིག་པ་ནི་མཉམ་གཞག་མིན་ཏེ་འགྱོད་པ་མེད་པ་དང་དགའ་བ་དང་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་བདེ་བས་མ་བསྒྲུབ་པས་སོ་ཞེས་འབྱུང་བས་སོ། །དེས་ན་གོང་མ་གཉིས་ན་ཡོད་ལ་འཁོར་ནི་ཟག་མེད་དང་འདྲའོ། །གཙོ་འཁོར་གོ་ལོག་པའི་སྐྱོན་མེད་དེ། སྤྱིར་མིའི་གཙོ་བོ་རྒྱལ་པོ་ཡིན་ཀྱང་ཡི་གེ་འབྲི་བའི་ཚེ་ཡིག་དཔོན་གཙོ་བོ་ལྟར། སེམས་སེམས་བྱུང་གི་ལྡོག་པ་ནས་རྣམ་ཤེས་གཙོ་བོ་ཡིན་ཡང་ཆོས་རབ་ཏུ་འབྱེད་པའི་ཚེ་ཤེས་རབ་གཙོ་བོར་བཞག་གོ །བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་མངོན་པ་ལ་ནི་ཁ་ཅིག་མཚུངས་ལྡན་མིན་པས་གཙོ་འཁོར་མི་སྦྱོར་ཞེས་ཟེར་ལ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་སྦྱོར་ཏེ་མདོ་སྡེ་པས་གཙོ་བོ་གཟུགས་དང་འཁོར་སྐྱེ་སོགས་ཡིན་པས་ཕུང་པོ་གཉིས་སུ་འདོད་ཅིང་བྱེ་སྨྲས་གཙོ་བོ་མིང་ཡིན་པས་ཕུང་པོ་གཅིག་ཏུ་འདོད་ཅེས་ཟེར་ཞིང་། ཁ་ཅིག་ཡེ་ཤེས་ལ་འཇུག་པ་ལུས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ཡིན་པས་གཙོ་བོ་གཞན་དྲུག་དེའི་ཡན་ལག་ཡིན་པས་འཁོར་ཞེས་ཟེར་རོ། །བཞི་པ་ངེས་ཚིག་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པས་ཆོས་དང་། མངོན་པ་ནི་སཾ་སྐྲྀ་ཏའི་སྐད་ལས། ཨ་བྷི་ཞེས་པ་ལ་རྐྱེན་བྱིན་ཏེ་ཨ་བྷི་མུ་ཁ་ཞེས་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་སྒོའི་དོན་དང་། ཨ་བྷི་ཀྵ་ཎ་ཞེས་
Chinese
没有，所以是第四蕴，只有舍受，其他如前。假立有五种，生得在一切界和地都有，是四蕴，这是因为没有等持，所以没有随后的色蕴。受在欲界具有全部五种，其他随各自的地而定。行蕴如前，想蕴和识蕴在欲界有五种，其他随各自的情况而定。听闻生在无色界没有耳识。因为补特伽罗相互不是对境，所以在下二界有，因为不是等持，所以不生色，因此是四蕴。如玛哈所说，听闻生刹那间也有耳识，所以会变成五受等，但因为说是名言的对境，所以只有意识才有，因此它的受等随各自的情况而定。思所生只有在欲界才有，因为论疏中说，上面的地是等持的地，所以在内心观察时会变成三摩地。眷属如听闻生一样。修所生在欲界没有，因为不是等持的地。从地来说，欲界的一心不是等持，因为不是由无悔、喜和极乐所成。因此，在上二界有，眷属如无漏一样。主眷颠倒的过失没有，一般来说，人的主是国王，但在写字的时候，书吏就像主一样。从心和心所的差别来说，识是主，但在分别法的时候，慧被立为主。以论典所摄的对法，有些人说因为不是相应，所以不结合主眷。有些人说结合，经部师认为主是色，眷属是生等，所以认为是二蕴，分别说部认为主是名，所以认为是一蕴。有些人说入智慧是身的论典，所以主是其他六个，是它的支分，所以说是眷属。第四个词义是，因为执持自己的体性，所以是法，对法是梵语（skt，梵文罗马拟音，汉语字面意思）。阿毗（abhi，梵文天城体，abhi，靠近），加上词尾，阿毗穆卡（abhimukha，梵文天城体，abhimukha，面向），意思是面向涅槃之门，阿毗刹那（abhikṣaṇa，梵文天城体，abhikṣaṇa，现前）
English
There is not, so it is the fourth aggregate, only neutral feeling, and the rest is as before. There are five kinds of imputation. The innate is present in all realms and grounds, and it is the four aggregates. This is because there is no samadhi, so there is no subsequent form aggregate. Feeling in the desire realm has all five, and others depend on their respective grounds. The volitional aggregate is as before, and the perception and consciousness aggregates are five in the desire realm, and others depend on their respective situations. Hearing-born does not have ear consciousness in the formless realm. Because individuals are not objects of each other, it exists in the lower two realms, and because it is not samadhi, form does not arise, so it is the four aggregates. As Maha said, hearing-born also has ear consciousness for a moment, so it will become five feelings, etc., but because it is said to be the object of name, it is only present in mind consciousness, so its feelings, etc., depend on their respective situations. Thought-born is only present in the desire realm, because the commentary says that the upper ground is the ground of samadhi, so when observing internally, it will become samadhi. The retinue is like hearing-born. Meditation-born is not present in the desire realm, because it is not the ground of samadhi. From the ground, one-pointedness in the desire realm is not samadhi, because it is not accomplished by freedom from regret, joy, and the bliss of perfect pliancy. Therefore, it exists in the upper two realms, and the retinue is like the uncontaminated. There is no fault of reversing the main and retinue. Generally, the main person of people is the king, but when writing, the scribe is like the main person. From the difference between mind and mental factors, consciousness is the main, but when distinguishing dharmas, wisdom is established as the main. Regarding Abhidharma collected by treatises, some say that because they are not corresponding, the main and retinue are not combined. Some say they are combined. The Sautrantikas believe that the main is form and the retinue is arising, etc., so they consider it to be two aggregates. The Vaibhashikas believe that the main is name, so they consider it to be one aggregate. Some say that entering wisdom is the treatise of the body, so the main is the other six, which are its branches, so it is called the retinue. The fourth definition is that because it holds its own characteristics, it is dharma. Abhidharma is from the Sanskrit language (skt, Devanagari script, abhi, near). Abhi (abhi, Devanagari script, abhi, near), plus the suffix, Abhimukha (abhimukha, Devanagari script, abhimukha, facing), meaning facing the gate of Nirvana, Abhikshana (abhikṣaṇa, Devanagari script, abhikṣaṇa, present)