Tibetan
།འོ་ན་ཁ་དོག་ཀྱང་རེག་བྱར་ཐལ། རེག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། མེ་ཏོག་གི་ཁ་དོག་ལ་རེག་པས་ཉམས་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྟེན་འབྱུང་བ་ལ་རེག་པ་ན་རྟེན་ཉམས་པས་ཁ་དོག་ཉམས་པ་ཡིན་གྱི་ཁ་དོག་ལ་རེག་པ་མིན་ནོ། །རོ་ནི་དྲིའི་འོག་ཏུ་བཤད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་ཡང་གྲངས་མང་བའི་ཕྱིར་སྔར་སྨོས་ལ། རེག་བྱ་སྒྲའི་གོང་དུ་སྨོས་ན་གོང་འོག་ཧ་ཅང་འཁྲུགས་པར་འགྱུར་བས་མིན་ནོ། །གསུམ་པ་ལ་དངོས་དང་། ཞར་ལ་རྒྱུ་འབྱུང་བ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་སྤྱི་གཞུང་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ངོ་བོ་ནི། བསྟན་མེད་ཐོགས་མེད་ཀྱི་གཟུགས་ཏེ་ཐོགས་བཅས་བཅུ་དང་གཟུགས་ཅན་མིན་པ་སེལ་ལོ། །དེ་ཡང་མིག་གི་ཡུལ་དུ་བསྟན་དུ་མེད་ཅིང་གོ་ས་ནོན་པའི་མཐུ་མེད་པས་རང་གནས་སུ་གཟུགས་ཅན་གཞན་འབྱུང་བའི་གེགས་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་དོན་ནི་རིག་བྱེད་ལྟར་རང་གི་ཀུན་སློང་གཞན་ལ་རིག་པར་མི་བྱེད་པས་ན་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །འདི་ནི་རང་གི་ཀུན་སློང་མ་གཡེངས་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཡོད་པ་ལྟར་གཡེངས་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་ཡོད་དེ། དཔེར་ན་དགེ་སློང་ཞེ་སྡང་སྐྱེས་པའི་གནས་སྐབས་ན་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་ཡོད་པ་ལྟ་བུའོ། །སེམས་དང་བཅས་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཡོད་པ་ལྟར་སེམས་མེད་ཀྱི་གནས་སྐབས་ན་ཡོད་དེ། སྙོམས་འཇུག་གཉིས་ལ་གནས་པ་ན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནས་སྐབས་འདི་གཉིས་ལ་མི་དགེ་བའི་རིག་བྱེད་མིན་པ་ནི་མེད་དེ་འདོད་པ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། དགེ་བའི་རིག་བྱེད་མིན་པ་བསམ་གཏན་དང་ཟག་མེད་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཡང་གནས་སྐབས་འདི་གཉིས་ལ་མེད་དེ་དེ་གཉིས་ནི་སེམས་ཀྱི་རྗེས་འབྲང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སེམས་མེད་ཀྱི་གནས་སྐབས་ལ་ཡོད་པ་ནི་བར་མ་དགེ་བ་དང་སོ་ཐར་གྱི་བསྡུས་པའི་རིག་བྱེད་མིན་པའོ། །འདི་གཟུགས་སུ་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། རྟེན་གཟུགས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་མིག་གིས་རྣམ་ཤེས་སོགས་ཀྱང་གཟུགས་སུ་ཐལ་ཞེ་ན། བརྟེན་ཚུལ་མི་འདྲ་སྟེ་དབང་པོ་ནི་རྣམ་ཤེས་སྐྱེ་བའི་སྒོ་ཙམ་ཡིན་ལ་དབྱེར་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཇུག་པ་མིན། རིག་བྱེད་མིན་པ་ནི་རྟེན་འབྱུང་བ་དང་དབྱེར་མེད་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། འདི་ནི་འབྱུང་བ་རྒྱུར་བྱས་པའི་དོན་ཏེ། འབྱུང་བས་འབྱུང་འགྱུར་བསྐྱེད་པ་ལ་བྱེད་རྒྱུའི་སྒོ་ནས་ཕན་འདོགས་ཚུལ་ལྔ་བྱེད་པར་བཤད་པས་སོ། །གཉིས་པ་གཞུང་དོན་ནི། གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་རང་གི་ཀུན་སློང་གཞན་དུ་གཡེངས་པ་སྟེ་གཞན་ལ་གནས་པའི་ཚེ་ཡང་ཡོད་ལ། སེམས་མེད་པའི་སྙོམས་འཇུག་གཉིས་ལ་གནས་པའི་ཚེ་ཡོད་དོ། །ཡང་ཞེས་པ་ནི་མ་གཡེངས་པ་དང་སེམས་བཅས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ན་ཡོད་པར་མ་ཟད་ཅེས་པའོ། །ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་ནི་དགེ་མི་དགེ་གང་རུང་དུ་ངེས་ཏེ། སེམས་ལུང་མ་བསྟན་ནི་མཐུ་ཆུང་བས་ཀུན་སློང་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། རྒྱུན་གྱི་ཁྱད་པར་ནི་དགེ་མི་དགེ་གང་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་རྒྱུན་དང་ལྡན་པའོ། །ཐོབ་པའི་རྒྱུན་ལ་ཡང་དེ་དག་ཡོད་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་བསྐྱེད་རྟེན་གནས་རྟོན་འཕེལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་རྒྱུར་བྱས་པ་སྟེ་ཁྱད་པར་དྲུག་ལྡན་དེ་ནི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མིན་པར་བརྗོད་དོ་ཞེས་པ་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་ཚིག་ཡིན་པར་སྟོན་པའོ། །དེ་ཡང་ཁྱད་པར་དང་པོས་རྒྱལ་པོ་སྲས་ལྟར་ན་རིག་བྱེད་ཙམ་དང་། གང་སྤེལ་ལྟར་ན་ལུས་ཀྱི་རིག་བྱེད་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད། གཉིས་པས་སེམས་སེམས་བྱུང་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད། གསུམ་པས་སེམས་དང་འགལ་བ་མེད་པར་བསྟན། བཞི་པས་མིག་ལ་སོགས་པ་སེལ། ལྔ་པས་རིག་བྱེད་ཙམ་མམ་ངག་གི་རིག་བྱེད་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་དོ། །སློབ་དཔོན་འདུས་བཟང་ནི། འདི་ལ་སྐད་ཅིག་དང་པོ་རྒྱུན་མ་ཡིན་པས་མ་ཚང་བ་དང་། རྒྱུན་རྫས་སུ་མེད་ཅིང་བསྟན་བཅོས་སུ་རྫས་སུ་བཤད་པ་དང་འགལ་བ་དང་། གཡེངས་པ་དང་སེམས་མེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་མཉམ་གཞག་ལ་མེད་པས་ཉམས་པ་དང་། མ་གཡེངས་སེམས་བཅས་ལ་ཡོད་སྙམ་ན་དེ་མིན་པ་དགེ་མི་དགེའི་རིག་བྱེད་ཀྱང་དེ་ཉིད་དུ་ཐལ་བ་དང་། གཡེངས་པས་སེམས་བཅས་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པས་ཡང་ཞེས་པའི་སྒྲ་ལྷག་པར་བརྗོད་པ་དང་། བསྟན་མེད་ཐོགས་མེད་ཀྱི་གཟུགས་ཞེས་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བ་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པའོ། །ཞེས་སུན་ཕྱུང་ནས། རང་ལུགས་ནི། བྱས་པ་དང་ཡང་མི་འདྲ་བའི། །སེམས་པའང་སེམས་མེད་པ་ལ་གང་། །ལུང་བསྟན་ཐོགས་པ་མེད་པའི་གཟུགས། །དེ་ནི་རྣམ་རིག་བྱེད་མིན་བརྗོད། །ཅེས་སོ། །མི་འཐད་དེ། དེ་དག་ཚོགས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཡན་གར་གྱིས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། དབྱེ་བ། བྱེད་ལས། མཚན་ཉིད། འབྱུང་བ་དང་ཁམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རོ། །དང་པོ་ནི། འབྱུང་བ་ཆེ་རྣམས་རྒྱུར་བྱས་པ། །ཞེས་དང་། རེག་བྱ་བཅུ་གཅིག་ཅེས་པའི་འབྱུང་བ་དག་ནི་གང་ཞེ་ན། དབྱེ་ན་བཞི་སྟེ། ས་ཁམས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་ཁམས་རྣམས་ཏེ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་མ་བྱུང་མ་མྱོང་བའམ་འབྲས་བུའི་གཟུགས་རྣམས་རང་གི་རྣམ་པར་འབྱུང་བར་བྱེད་པས་འབྱུང་བ་དང་། རང་གི་མཚན་ཉིད་དམ་འབྲས་བུའི་གཟུགས་འཛིན་པས་ཁམས་སོ། །འབྲས་བུའི་རྒྱུར་ཆེ་བའམ་རང་གི
Chinese
那么颜色也应成为所触处。因为是所触处，触摸花朵的颜色时，会显现出颜色消退的缘故。如果这样问，触摸到所依处时，因为所依处消退，所以颜色才消退，而不是触摸到颜色本身。味道虽然应该在气味之后讲述，但因为数量众多，所以之前已经提到了。如果将所触处放在声音之前讲述，上下顺序会非常混乱，所以不这样做。第三部分是讲述实体，以及顺带讲述原因的生起。第一部分分为共同论述和个别论述两种。第一部分，本体是：无表无碍之色，遮遣有碍之十种和非色法。也就是说，在眼睛的对境中无法显示，也没有压制地面的力量，因此不会妨碍其他有色法在自身位置上产生。词义就像作法一样，因为不会让其他人理解自己的意图，所以才这样称呼。这个在自己的意图没有散乱的状态下存在，在散乱的状态下也存在。例如，比丘生起嗔恨的状态下，也有别解脱戒。就像在有心的状态下存在一样，在无心的状态下也存在，因为安住在两种等持中。这两种状态中，没有非善的作法，因为远离了对欲望的贪执。善的作法，如禅定和无漏的戒律，在这两种状态中也没有，因为它们是随心而行的。因此，在无心的状态下存在的是中间的善和别解脱所摄的非作法。如果问，有什么证据证明这是色法呢？因为所依处是色法。那么，眼睛所见的识等也应成为色法吗？所依的方式不同，根是识产生的门而已，不是以无分别的方式进入。非作法是以与所依处无分别的方式进入的缘故。这是以诸法为因的意义，因为诸法生起所生之法时，会以能作因的方式施加五种帮助。第二，论述个别意义：状态的差别是自己的意图散乱到其他地方，也就是在安住在其他地方的时候也存在，以及无心的等持二
English
Then color should also become tangible. Because it is tangible, when touching the color of a flower, it appears that the color fades. If asked this way, when touching the support, the color fades because the support fades, not because the color itself is touched. Taste, although it should be discussed after smell, has been mentioned earlier because of its large number. If tangible objects were discussed before sound, the order would be very confusing, so it is not done that way. The third part is to discuss the substance and, incidentally, the arising of causes. The first part is divided into two types: common discussion and individual discussion. In the first part, the essence is: unmanifest and unobstructed form, which excludes the ten obstructed forms and non-form phenomena. That is, it cannot be shown in the object of the eye, and it does not have the power to suppress the ground, so it does not hinder other forms from arising in its own position. The meaning of the word is like karma, because it does not make others understand one's intention, it is called that. This exists in the state where one's intention is not distracted, and it also exists in the state of distraction. For example, a bhikshu in a state of anger also has the Pratimoksha vows. Just as it exists in a state of having mind, it also exists in a state of having no mind, because it abides in the two samadhis. In these two states, there is no non-virtuous karma, because it is separated from attachment to desire. Virtuous karma, such as meditation and undefiled vows, are also not in these two states, because they follow the mind. Therefore, what exists in the state of no mind is the intermediate virtue and the non-karma included in the Pratimoksha. If asked, what evidence is there that this is form? Because the support is form. Then, should the consciousness seen by the eye also become form? The way of relying is different, the sense is only the door for the arising of consciousness, and it does not enter in an undifferentiated way. Non-karma enters in an undifferentiated way with the support. This is the meaning of things being caused by the elements, because when the elements give rise to what is to be born, they will apply five kinds of help in the way of being the efficient cause. Second, discussing the individual meaning: the difference in state is that one's own intention is distracted to other places, that is, it also exists when abiding in other places, and the two samadhis of no mind
Chinese
于意乐中安住时存在。又，是指未散乱和具心的状态中不仅存在。自性的差别决定是善或非善，因为心是无记，力量小，不能发起意乐。相续的差别是具有与善或非善任何一种相关的相续。为了排除获得相续也具有这些，以四大种的生起、所依、住处、增长的方式作为因，即具有六种差别的那就是非表色，这样说的是为了表明是学者的言辞。那也是，第一种差别如国王之子一样，只是表色；如增长者一样，比身体的表色有差别。第二种差别比心和心所更有差别。第三种表明与心不相违。第四种排除眼等。第五种比只是表色或者语言的表色更有差别。学者集贤是这样驳斥的：这第一个刹那不是相续，所以不完整；相续不是实物，而论典中说是实物，这是相违背的；与散乱和无心的相连在等持中没有，所以有缺失；如果认为未散乱具心时有，那么不是那样的善和非善的表色也同样会变成那样；因为散乱包含了所有具心，所以“又”这个词是多余的；没有表示的无碍之色，应该作为差别却没有作为差别。这样驳斥后，自己的宗派是： 与所作亦不同， 思择于无心者， 无记无碍之色， 彼非表色当说。 这样说。不合理，因为那些集合是不可能的，因为没有周遍的缘故。第二，有分类、作用、定义、大种和界的差别。第一是：四大种作为因。以及，什么是所触十一处所说的大种呢？分类有四种，即地界、水界、火界和风界，从无始以来没有产生没有经历过或者果的色法产生自己的体性，所以是生起，以及，因为执持自己的体性或者果的色法，所以是界。作为果的因大或者自己的
English
It exists when abiding in intention. Moreover, it means that it exists not only in the state of being undistracted and having mindfulness. The difference in nature is definitely either virtuous or non-virtuous, because the mind is neutral and has little power, so it cannot initiate intention. The difference in continuity is having a continuity related to either virtuous or non-virtuous. In order to exclude that the attainment of continuity also has these, the great elements are made the cause by way of arising, support, dwelling, and increasing, that is, the one with six differences is said to be non-revealing form, which is to show that it is the words of the scholar. That is also, the first difference is like the king's son, only revealing form; like the one who increases, it is more different than the revealing form of the body. The second difference is more different than the mind and mental factors. The third shows that it is not contradictory to the mind. The fourth excludes the eye and so on. The fifth is more different than just revealing form or the revealing form of speech. The scholar Dütsang refuted it like this: This first moment is not a continuity, so it is incomplete; continuity is not a substance, but it is said to be a substance in the treatise, which is contradictory; the connection with distraction and mindlessness is not in equanimity, so there is a deficiency; if it is thought that it exists when undistracted and with mindfulness, then the revealing form of non-virtuous and virtuous will also become the same; because distraction includes all mindfulness, the word "moreover" is superfluous; the unexpressed unobstructed form, which should be made a difference, is not made a difference. After refuting like this, his own tenet is: Different from what is done, Thinking about the mindless, The unexpressed unobstructed form, That is said to be non-revealing form. So it is said. It is unreasonable, because those collections are impossible, because they are not pervasive. Secondly, there are differences in classification, function, definition, element, and realm. The first is: The great elements are made the cause. And, what are the elements said to be the eleven objects of touch? There are four classifications, namely earth realm, water, fire, and wind realm, which from beginningless time have not arisen and have not been experienced, or the forms of the fruit arise in their own nature, so they are arising, and, because they hold their own nature or the forms of the fruit, they are realms. As the great cause of the fruit or their own