Tibetan
འདི་ནི་མཚན་ཉིད་རབ་ཏུ་རིག་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་དང་འདྲེས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་ལས་འདས་ནས་གཅིག་ཏུ་བསྒོམ་པའི་རྣམ་པས་དེའི་རགས་པ་དང་། ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་མ་ལ་གནས་པའི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་ཞིང་། ཇི་ལྟར་ཡང་ཡོངས་སུ་བཙལ་བ་རགས་པ་དང་། ཞི་བ་ཉིད་དུ་མོས་ཏེ། འདི་ནི་མོས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་སྒོམ་པས་ཐོག་མ་ཁོ་ནར་སྤོང་བའི་ལམ་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི། རབ་ཏུ་དབེན་པ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། དེས་ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པ་ཆེན་པོ་སྤངས་པ་དང་། དེའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་དེའི་འོག་ཏུ་སྤོང་བ་ལ་དགའ་བར་འགྱུར་ཞིང་སྤོང་བ་ལ་ཡོན་ཏན་དུ་ལྟ་སྟེ། རབ་ཏུ་དབེན་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ཆུང་ངུས་རེག་པ་ན་དུས་དུས་སུ་དང་བར་འགྱུར་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཇི་ཙམ་རྨུགས་པ་དང་། གཉིད་དང་རྒོད་པ་དང་བྲལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་རབ་ཏུ་དགའ་བར་བྱེད་པ་འདི་ནི་དགའ་བ་སྡུད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ལེགས་པར་ཞུགས་པ་དེ་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་སྦྱོར་བ་བརྟན་པའི་ཕྱིར། འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་ཀུན་ཏུ་མི་འབྱུང་བས། དེའི་སྤངས་སམ་མ་སྤངས་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་དེ་འབྱུང་བ་དང་མཐུན་པའི་སྡུག་པའི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་སོ་སོར་རྟོག་པ་ནི་དཔྱོད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །དེས་དེ་ལྟར་དཔྱད་ནས་གཉེན་པོ་སྒོམ་པས། དུས་དེ་སྲིད་གཅིག་པའི་ཚུལ་གྱིས་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་བྲལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སྦྱོར་བའི་མཐར་ཐུག་པའི་གཉེན་པོ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་སྦྱོར་བའི་མཐའ་འོ། །དེའི་འོག་ཏུ་དངོས་གཞིའི་བསམ་གཏན་དང་པོར་གྱུར་པ་ནི་སྦྱོར་བའི་མཐའི་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། རྒྱལ་སྲས་མ་ལས། དེ་ལ་མཚན་ཉིད་རབ་ཏུ་རིག་པས་ནི་སྤང་བར་བྱ་བ་དང་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ལེགས་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་ནས་སྤང་བར་བྱ་བ་དང་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སེམས་ཡོངས་སུ་འཇོག་གོ །མོས་པ་ལས་བྱུང་བས་ནི་དེའི་དོན་དུ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་བརྩམ་མོ། །རབ་ཏུ་དབེན་པ་ལས་བྱུང་བས་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཆེན་པོ་རྣམས་རབ་ཏུ་སྤོང་ངོ་། །དགའ་བ་སྡུད་པས་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པ་འབྲིང་རབ་ཏུ་སྤོང་ངོ་། །དཔྱོད་པས་ནི་ཐོབ་པར་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་མེད་པ་ལ་སེམས་འཇོག་པར་བྱེད་དོ། །སྦྱོར་བའི་མཐས་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པ་ཆུང་ངུའི་བར་དུ་སྤོང་ངོ་། །སྦྱོར་བའི་མཐའི་འབྲས་བུས་ནི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལེགས་པར་སྒོམ་པ་འདི་དག་གི་སྒོམ་པའི་འབྲས་བུ་མྱོང་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །བཞི་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཡིད་བྱེད་བཞིར་བསྡུ་བ། ལམ་བཞིར་བསྡུ་བ། ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ལ་དཔྱད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ས་ལས། གཞན་ཡང་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་རིག་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དང་། མོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། སུན་འབྱིན་པའི་གཉེན་པོ་དང་ལྡན་པ་སྟེ་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །རབ་ཏུ་དབེན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དང་། སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། གཉེན་པོ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དགའ་བ་སྡུད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། གཉེན་པོ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། དྭང་བར་འགྱུར་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དཔྱོད་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དྲུག་པོ་དེ་དག་ནི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བཞི་པོ་འདི་ལྟ་སྟེ། རྗེས་མཐུན་པ་དང་། གཉེན་པོ་དང་། དྭང་བར་འགྱུར་བ་དང་། སོ་སོར་རྟོག་པ་དག་ཏུ་འདུས་པར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། བསྡུ་བ་ལས། མཚན་ཉིད་སོ་སོར་རིག་པ་དང་། མོས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་སྦྱོར་བའི་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ། །རབ་ཏུ་དབེན་པ་དང་། སྦྱོར་བའི་མཐར་ཐུག་པ་གཉིས་ནི་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ། །དགའ་བ་སྡུད་པ་ནི་ལམ་རྣམ་པ་བཞི་ཆར་གྱིས་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ། །དཔྱོད་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི། ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་ཚོར་བ་གང་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་དཔྱད་པ། སྙོམས་འཇུག་གསུམ་པོ་གང་ཡོད་དཔྱད་པ། ལམ་གསུམ་པོ་གང་ཡོད་དཔྱད་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། དངོས་གཞི་ལ་ཚོར་བ་གསུམ་ཡོད་པ་ལྟར། ཉེར་བསྡོགས་ལ་ཡང་ཚོར་བ་གསུམ་ཡོད་དམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་འབད་དེ་དྲང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་། ས་འོག་མ་ལ་ཡིད་འབྱུང་བ་དང་མ་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ན། ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ཁོ་ན་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་མཛོད་ལས། དག་པ་བདེ་མིན་སྡུག་བསྔལ་མིན། །ཞེས་པའི་འགྲེལ་པར། དེ་དག་ནི་དག་པ་བ་ཡང་ཡིན་ལ། བཏང་སྙོམས་ཀྱི་དབང་པོ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་དག་ཀྱང་ཡིན་ཏེ། འབད་དེ་དྲང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་
Chinese
这被称为彻底理解特征的作意，它应该被理解为与听闻和思维相结合。在那之后，通过超越听闻和思维，以统一修习的方式，修习安住于粗重和寂静特征之相的止观。无论如何，完全寻求粗重和寂静，并对此产生信解。这被称为从信解中产生。通过修习它，最初就具备了断除之道的作意，这是从彻底寂静中产生的。因为它断除了烦恼的巨大形态，并且远离了其方面的恶趣。那位瑜伽士在那之后会喜欢断除，并且视断除为功德。当触及彻底寂静的喜乐和微小安乐时，会时时感到喜悦的作意，为了使他远离昏沉、睡眠和掉举，而极度欢喜，这被称为收集喜乐。像这样善于进入的人，为了使将他与善法结合更加稳固，由于欲界中行转的烦恼不会完全生起，为了理解它是否已断除或未断除，以与它生起相符的痛苦之相作意，分别进行观察，这就是观察的作意。他那样观察后，通过修习对治，为了在同一时间内使所有欲界中行转的烦恼都分离，将与初禅结合的最终对治作意，这就是结合的终点。在那之后，成为真实初禅，这被称为结合终点的果实。如是说。第三个是，出自《胜鬘经》：其中，通过彻底理解特征，完全了解应该断除的和应该获得的，为了断除应该断除的和应该获得的，而完全安住心。从信解中产生的，是为了那个意义而开始如实结合。从彻底寂静中产生的，是彻底断除所有巨大的烦恼。收集喜乐的，是彻底断除中等形态的烦恼。观察的，是使心安住于没有显现获得的慢心。结合的终点是
English
This is called the mental engagement of thoroughly understanding characteristics, and it should be understood as being combined with listening and thinking. After that, by transcending listening and thinking, in the manner of unified meditation, cultivate shamatha and vipassana, dwelling on the characteristics of grossness and tranquility. In whatever way, completely seek grossness and tranquility, and have faith in them. This is called arising from faith. By meditating on it, the mental engagement that possesses the path of abandonment only at the beginning is that which arises from complete solitude. Because it has abandoned the great forms of afflictions, and is separated from the bad destinies of its aspects. That yogi then becomes fond of abandonment and regards abandonment as a virtue. When touched by the joy and small pleasure of complete solitude, the mental engagement that becomes joyful from time to time, in order to be free from dullness, sleep, and agitation, is extremely delighted, this is called gathering joy. One who has thus entered well, in order to make the connection to virtue stable, since the afflictions that operate in the desire realm do not arise completely, in order to understand whether it has been abandoned or not, by engaging the mind with the unpleasant characteristics that are in accordance with its arising, separately examining, this is the mental engagement of investigation. Having investigated in that way, by meditating on the antidote, in order to separate all the afflictions that operate in the desire realm in the same period of time, the ultimate antidote that connects with the first dhyana is the mental engagement, this is the end of connection. After that, becoming the actual first dhyana, this is called the fruit of the end of connection. Thus it is said. The third is, from the Queen Shrimala Sutra: Therein, through thoroughly understanding the characteristics, one completely knows what should be abandoned and what should be attained, and in order to abandon what should be abandoned and attain what should be attained, one completely settles the mind. That which arises from faith is to begin to truly connect for that meaning. That which arises from complete solitude is to completely abandon all great afflictions. That which gathers joy is to completely abandon the intermediate forms of afflictions. That which investigates is to settle the mind on the absence of pride in apparent attainment. The end of connection is
Chinese
乃至微小的烦恼形态也断除。如经中所说，加行道的究竟果，能使这些善修作意者体验修行的果报。第四（部分）有三：归纳为四种作意，归纳为四道，观察特殊之法。第一，在《声闻地》中说：此外，何为各别自性了知作意，何为由胜解所生的作意，那是具有遣除障碍之对治，即随顺作意。何为极寂静作意，何为加行究竟作意，那是具有断除障碍之对治，即对治作意。何为摄集喜乐作意，那是对治作意和清净作意。何为观察作意，那称为各别观察作意。如此，这六种作意可认知为归摄于这四种作意，即随顺作意、对治作意、清净作意和各别观察作意。如经中所说。第二，在《摄事品》中说：各别自性了知和胜解作意被归摄于加行道。极寂静和加行究竟二者被归摄于无间道。摄集喜乐被四种道全部归摄。观察作意被归摄于殊胜道。如经中所说。第三，关于与何种感受相应进行观察，关于存在哪三种等持进行观察，关于存在哪三种道进行观察，这三者中，第一，正行中有三种感受，那么近分也有三种感受吗？不是，因为需要努力调直，并且因为尚未脱离对下地的厌离，所以仅仅与舍受相应。如《俱舍论》中说：“清净非乐非苦。”在注释中说：这些是清净者，也与舍受相应，因为需要努力调直，并且
English
Even the smallest forms of affliction are eliminated. As it is said in the scriptures, the ultimate result of the path of application enables those who have well cultivated these minds to experience the fruits of meditation. The fourth (part) has three: summarizing into four types of attention, summarizing into four paths, and examining special dharmas. First, in the "Śrāvakabhūmi" it says: Furthermore, whatever is the attention that discerns individual characteristics, and whatever is the attention that arises from aspiration, that is endowed with the antidote to dispel obstacles, namely, the attention that is in accordance with it. Whatever is the attention of extreme seclusion, and whatever is the attention of ultimate application, that is endowed with the antidote to abandon obstacles, namely, the antidote attention. Whatever is the attention that gathers joy, that is the antidote attention and the purifying attention. Whatever is the attention that investigates, that is called the attention that individually examines. Thus, these six attentions should be understood as being included in these four attentions, namely, the attention that is in accordance, the antidote, the purifying, and the individual examination. As it is said in the scriptures. Second, in the "Compendium" it says: The attention that discerns individual characteristics and the attention of aspiration are included in the path of application. The two, extreme seclusion and ultimate application, are included in the path of immediate consequence. The gathering of joy is included in all four paths. The attention that investigates is included in the path of distinction. As it is said in the scriptures. Third, regarding examining which feeling it is associated with, examining which three samādhis exist, and examining which three paths exist, of these three, first, just as there are three feelings in the main practice, are there also three feelings in the approximation? No, because it is necessary to strive to straighten it, and because it is not yet separated from aversion to the lower ground, it is only associated with the feeling of equanimity. As it is said in the Treasury of Knowledge: "Pure, not pleasure, not suffering." In the commentary it says: These are also pure, and they are also associated with the faculty of equanimity, because it is necessary to strive to straighten it, and